വായുപുരാണമ്

യദാപ്നോതി യദാദത്തേ യച്ചാസ്തി വിഷയം പ്രതി। തച്ചാസ്യ സതതം ഭാവസ്തസ്മാദാത്മാ നിരുച്യതേ

അവൻ നേടുന്നതും സ്വീകരിക്കുന്നതും ഉള്ളതും എല്ലാം അവന്റെ സ്വഭാവമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് അവനെ ആത്മാവ് എന്നു വിളിക്കുന്നത്.

ഋഷിഃ സര്വഗതത്വാച്ച ശരീരാദ്യത്സ്വയം പ്രഭുഃ। സ്വാമിത്വമസ്യ തത്സര്വം വിഷ്ണുഃ സര്വപ്രവേശനാത്

സർവ്വവ്യാപിയായതിനാൽ അവൻ ഋഷി എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ശരീരത്തിനും മറ്റും സ്വയം ഉടമയായതിനാൽ അവന്റെ ഉടമസ്ഥതയാണ് എല്ലാം. സർവ്വത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിനാൽ അവനെ വിഷ്ണു എന്നും പറയുന്നു.

ഭഗവാന് ഭഗസദ്ഭാവാദ്രാഗോ രാഗസ്യ ശാസനാത്। പരശ്ച തു പ്രകൃതത്വാദവനാദോമിതിഃ സ്മൃതഃ

ഭാഗ്യം ഉള്ളതിനാൽ അവൻ ഭഗവാൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; ആസക്തിയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനാൽ രാഗൻ; പ്രാഥമികസ്വഭാവം കൊണ്ടും രക്ഷകനായതിനാൽ അവനാദൻ എന്നും പരശു എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു.

സര്വജ്ഞഃ സര്വവിജ്ഞാനാത് സര്വഃ സര്വം യതസ്തതഃ। നരാണാമയനം യസ്മാത്തേന നാരായണഃ സ്മൃതഃ

എല്ലാം അറിയുന്നതിനാൽ അവൻ സർവ്വജ്ഞൻ; എല്ലാം അവനിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിക്കുന്നതിനാൽ സർവ്വൻ; മനുഷ്യരുടെ ആശ്രയസ്ഥാനം ആകുന്നതിനാൽ നാരായണൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.

ത്രിധാ വിഭജ്യ സ്വാത്മാനം ത്രൈലോക്യം സമ്പ്രവര്ത്തതേ। സൃജതേ ഗ്രസതേ ചൈവ വീക്ഷതേ ച ത്രിഭിസ്തു യത്। അഗ്രേ ഹിരണ്യഗര്ഭഃ സ പ്രാദുര്ഭൂതശ്ചതുര്മുഖഃ

സ്വയം മൂന്നു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ച് അവൻ ത്രിലോകത്തെയും പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നു; ഈ മൂന്നു രൂപങ്ങളിൽ സൃഷ്ടിക്കുകയും സംഹരിക്കുകയും നിരീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആദിയിൽ അവൻ ഹിരണ്യഗർഭൻ, നാലുമുഖൻ ആയി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ആദിത്വാച്ചാദിതേവോഽസാവജാതത്വാദജഃ സ്മൃതഃ। പാതി യസ്മാത്പ്രജാഃ സര്വാഃപ്രജാപതിരതഃ സ്മൃതഃ

ആദിയിൽ ജനിച്ചതിനാൽ ആദിതേയൻ; ജനനം ഇല്ലാത്തതിനാൽ അജൻ; എല്ലാ ജീവികളെയും രക്ഷിക്കുന്നതിനാൽ പ്രജാപതി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.

ദേവേഷു ച മഹാന് ദേവോ മഹാദേവസ്തതഃ സ്മൃതഃ। സര്വേശത്വാച്ച ലോകാനാമവശ്യത്വാത്തഥേശ്വരഃ

ദേവന്മാരിൽ മഹാദേവൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നത് അവൻ മഹത്തായ ദേവൻ ആകയാൽ ആണ്; ലോകങ്ങളുടെ ഇശ്വരനും എല്ലാം അവനു കീഴിലുമാണ്, അതുകൊണ്ട് ഇശ്വരൻ എന്നും വിളിക്കുന്നു.

ബൃഹത്ത്വാച്ച സ്മൃതോ ബ്രഹ്മാ ഭൂതത്വാദ്ഭൂത ഉച്യതേ। ക്ഷേത്രജ്ഞഃ ക്ഷേത്രവിജ്ഞാനാദ്വിഭുഃ സര്വഗതോ യതഃ

മഹത്വം കൊണ്ടു ബ്രഹ്മാവ്; സകലഭൂതങ്ങളുടെ കാരണമാകയാൽ ഭൂതൻ; ക്ഷേത്രത്തെ അറിയുന്നതിനാൽ ക്ഷേത്രജ്ഞൻ; എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ വിവു എന്നും വിളിക്കുന്നു.

യസ്മാത് പുര്യനുശേതേ ച തസ്മാത് പുരുഷ ഉച്യതേ। നോത്പാദിതത്വാത് പൂര്വത്വാത് സ്വയമ്ഭൂരിതി സ സ്മൃതഃ

പുരിയിൽ (ശരീരത്തിൽ) വസിക്കുന്നതിനാൽ പുരുഷൻ; ഉൽപ്പാദനം ഇല്ലാതെ ആദിയിൽ ഉണ്ടായതിനാൽ സ്വയംഭുവൻ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു.

ഇജ്യത്വാദുച്യതേ യജ്ഞഃ കവിര്വിക്രാന്തദര്ശനാത്। ക്രമണഃ ക്രമണീയത്വാദ്വര്ണകസ്യാഭിപാലനാത്

അരാധിക്കപ്പെടേണ്ടവനാകയാൽ യജ്ഞൻ; അതിവിശാലമായ ദൃഷ്ടിയാൽ കവി; മുന്നോട്ട് പോകുന്നവനായി ക്രമണൻ; വർണങ്ങളെ രക്ഷിക്കുന്നതിനാൽ വർണകൻ എന്നും വിളിക്കുന്നു.

ആദിത്യസംജ്ഞഃ കപിലസ്ത്വഗ്രജോഽഗ്നിരിതി സ്മൃതഃ। ഹിരണ്യമസ്യ ഗര്ഭോഽഭൂദ്ധിരണ്യസ്യാപി ഗര്ഭജഃ। തസ്മാദ്ധിരണ്യഗര്ഭഃ സ പുരാണേഽസ്മിന്നിരുച്യതേ

അവനെ ആദിത്യൻ, കപിലൻ, അഗ്രജൻ, അഗ്നി എന്നിങ്ങനെ വിളിക്കുന്നു. അവന്റെ ഗർഭം പൊന്നായിരുന്നു; പൊന്നിൽ നിന്ന് അവൻ ജനിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ പുരാണത്തിൽ ഹിരണ്യഗർഭൻ എന്ന് പറയുന്നത്.

സ്വയമ്ഭുവോ നിവൃത്തസ്യ കാലോ വര്ഷാഗ്രജസ്തു യഃ। ന ശക്യഃ പരിസംഖ്യാതുമപി വര്ഷശതൈരപി

സൃഷ്ടിയുടെ അവസാനത്തിൽ സ്വയംഭുവന്റെ കാലം വർഷങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രാചീനമാണ്; അതിനെ നൂറു വർഷങ്ങൾ കൊണ്ടും അളക്കാൻ കഴിയില്ല.

കല്പസംഖ്യാനിവൃത്തേസ്തു പരാഖ്യോ ബ്രഹ്മണഃ സ്മൃതഃ। താവച്ഛേഷോഽസ്യ കാലോഽന്യസ്തസ്യാന്തേ പ്രതിസൃജ്യതേ

കല്പങ്ങളുടെ എണ്ണം അവസാനിച്ചപ്പോൾ അവനെ പരബ്രഹ്മം എന്ന് വിളിക്കുന്നു; ശേഷിക്കുന്ന സമയം വേറെയാണ്, അതിന്റെ അവസാനം വീണ്ടും അവനിൽ ലയിക്കുന്നു.

കോടികോടിസഹസ്രാണി അന്തര്ഭൂതാനി യാനി വൈ। സമതീതാനി കല്പാനാന്താവച്ഛേഷാഃ പരാസ്തു യേ

അനവധി കോടിക്കണക്കിന് കാല്പങ്ങൾ, കഴിഞ്ഞവയും ഇനി ശേഷിക്കുന്നവയും, എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

യസ്ത്വയം വര്ത്തതേ കല്പോ വാരാഹന്തം നിബോധത। പ്രഥമഃ സാമ്പ്രതസ്തേഷാം കല്പോഽയം വര്ത്തതേ ദ്വിജാഃ

ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന ഈ വരാഹകാല്പത്തെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ കേൾക്കൂ. ഇവയിൽ ആദ്യത്തേതും ഇപ്പോൾ നടക്കുന്നതും ഇതാണ്, ദ്വിജന്മാരേ.

തസ്മിന് സ്വായമ്ഭുവാദ്യാസ്തു മനവഃ സ്യുശ്ചതുര്ദ്ദശ। അതീതാ വര്ത്തമാനാശ്ച ഭവിഷ്യാ യേ ച വൈ പുനഃ

അതിൽ സ്വായംഭുവൻ തുടങ്ങി പതിനാലു മനുമാരുണ്ട്—കഴിഞ്ഞവരും ഇപ്പോഴുള്ളവരും വീണ്ടും വരാനിരിക്കുന്നവരും.

തൈരിയം പൃഥിവീ സര്വാ സപ്തദ്വീപാ സമന്തതഃ। പൂര്ണം യുഗസഹസ്രം വൈ പരിപാല്യാ നരേശ്വരൈഃ। പ്രജാഭിസ്തപസാ ചൈവ തേഷാം ശ്രൃണുത വിസ്തരമ്

അവരാൽ ഈ ഭൂമി മുഴുവൻ, ഏഴു ദ്വീപുകളുമായി, രാജാക്കന്മാരും ജനങ്ങളും തപസ്സിലൂടെ ആയിരം യുഗങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. അവരെയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദാംശങ്ങൾ നിങ്ങൾ കേൾക്കൂ.

മന്വന്തരേണ ചൈകേന സര്വാണ്യേവാന്തരാണി വൈ। ഭവിഷ്യാണി ഭവിഷ്യൈശ്ച കല്പഃ കല്പേന ചൈവ ഹ

ഓരോ മന്വന്തരത്തിലും ഇടയ്ക്കുള്ള കാലങ്ങൾ എല്ലാം സംഭവിക്കുന്നു; ഭാവിയിൽ കാല്പങ്ങൾ മാറിമാറി വരും.

അതീതാനി ച കല്പാനി സോദകാനി സഹാന്വയൈഃ। അനാഗതേഷു തദ്വച്ച തര്ക്കഃ കാര്യോ വിജാനതാ

കഴിഞ്ഞ കാല്പങ്ങളും അവയുടെ ജലങ്ങളും വംശങ്ങളും, അതുപോലെ വരാനിരിക്കുന്നവയും, ബുദ്ധിമാന്മാർ ഇങ്ങനെ തന്നെ ആലോചിക്കണം.

ആപോ ഹ്യഗ്നേഃ സമഭവന്നഷ്ടേഽഗ്നൌ പൃഥിവീതലേ। സാന്തരാലൈകലീനേഽസ്മാന്നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ

അഗ്നി ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഇല്ലാതായപ്പോൾ, അഗ്നിയിൽ നിന്ന് വെള്ളം ഉദിച്ചു; എല്ലാം—ചലനശീലികളും അചലങ്ങളും—ലയിച്ചപ്പോൾ അതായിരുന്നു ഇടവേള.

ഏകാര്ണവേ തദാ തസ്മിന് ന പ്രാജ്ഞായത കിഞ്ചന। തദാ സ ഭഗവാന് ബ്രഹ്മാ സഹസ്രാക്ഷഃ സഹസ്രപാത്

അപ്പോൾ ആ ഏകസമുദ്രത്തിൽ ഒന്നും കാണാനാവില്ലായിരുന്നു; അപ്പോൾ തന്നെ, സഹസ്രനയനായും സഹസ്രപാദനായും ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവുണ്ടായിരുന്നു.

സഹസ്രശീര്ഷാ പുരുഷോ രുക്മവര്ണോഽഹ്യതീന്ദ്രിയഃ। ബ്രഹ്മാ നാരായണാഖ്യഃ സ സുഷ്വാപ സലിലേ തദാ

സഹസ്രശിരസ്സായ പുരുഷൻ, പൊന്നനിറത്തിൽ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കപ്പുറമായ, നാരായണനെന്നറിയപ്പെടുന്ന ബ്രഹ്മാവ് അപ്പോൾ വെള്ളത്തിൽ ഉറങ്ങി.

സത്ത്വോദ്രേകാത് പ്രബുദ്ധസ്തു ശൂന്യം ലോകമുദീക്ഷ്യ സഃ। ഇമം ചോദാഹരന്ത്യത്ര ശ്ലോകം നാരായണം പ്രതി

സത്ത്വഗുണം അധികമായി, അവൻ ഉണർന്നു; ലോകം ശൂന്യമായതായി കണ്ടു. നാരായണനെക്കുറിച്ച് അപ്പോൾ ഇവർ ഈ ശ്ലോകം പറയുന്നു.

ആപോ നാരാ വൈ തനവ ഇത്യപാം നാമ ശുശ്രുമഃ। അപ്സു ശേതേ ച യത്തസ്മാത്തേന നാരായണഃ സ്മൃതഃ

വെള്ളം 'നര' എന്നാണു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്, അതിനാൽ വെള്ളത്തിന് ആ പേര് കേട്ടിട്ടുണ്ട്; വെള്ളത്തിൽ കിടക്കുന്നതിനാൽ അവനെ നാരായണൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു.

തുല്യം യുഗസഹസ്രസ്യ നൈശം കാലമുപാസ്യ സഃ। ശര്വര്യന്തേ പ്രകുരുതേ ബ്രഹ്മത്വം സര്ഗകാരണാത്

ആയിരം യുഗങ്ങൾക്കു തുല്യമായ ഒരു രാത്രികാലം ധ്യാനിച്ചു കഴിഞ്ഞ്, രാത്രിയുടെ അവസാനം, സൃഷ്ടിക്കായി ബ്രഹ്മാവിന്റെ സ്ഥിതിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.

ബ്രഹ്മാ തു സലിലേ തസ്മിന് വായുര്ഭൂത്വാ തദാചരത്। നിശായാമിവ ഖദ്യോതഃ പ്രാവൃട്‌കാലേ തതസ്തതഃ

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് ആ വെള്ളത്തിൽ വായുവായി സഞ്ചരിച്ചു; മഴക്കാലത്ത് രാത്രിയിൽ കുരുവിയെപ്പോലെ അവൻ ഇവിടെ അവിടെ ചലിച്ചു.

തതസ്തു സലിലേ തസ്മിന് വിജ്ഞായാന്തര്ഗതാം മഹീമ്। അനുമാനാദസംമൂഢോ ഭൂമേരുദ്ധരണം പ്രതി

അപ്പോൾ ആ വെള്ളത്തിൽ ഭൂമി മുഴുവൻ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നതായി മനസ്സിലാക്കി, അവൻ ഭ്രമമില്ലാതെ ഭൂമിയെ ഉയർത്താനുള്ള മാർഗം അനുമാനിച്ചു.

അകരോത് സ തനും ത്വന്യാം കല്പാദിഷു യഥാ പുരാ। തതോ മഹാത്മാ മനസാ ദിവ്യം രൂപമചിന്തയത്

മുൻകാല്പങ്ങളിൽപോലെ, അവൻ മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ചു; മഹാത്മാവ് മനസ്സിൽ ദൈവികമായ ഒരു രൂപം ചിന്തിച്ചു.

സലിലേനാപ്ലുതാം ഭൂമിം ദൃഷ്ട്വാ സ തു സമന്തതഃ। കിന്നു രൂപം മഹത് കൃത്വാ ഉദ്ധരേയമഹം മഹീമ്

വെള്ളത്തിൽ മുഴുവൻ മുങ്ങിയ ഭൂമിയെ കണ്ടു, 'ഏത് മഹത്തായ രൂപം എടുത്താൽ ഞാൻ ഭൂമിയെ ഉയർത്താനാകും?' എന്ന് അവൻ ചിന്തിച്ചു.