വായുപുരാണമ്

തേജസാ പ്രഥമനോ ധീമാനവ്യക്തഃ സംപ്രകാശതേ। സ വൈ ശരീരീ പ്രഥമഃ കാരണത്വേ വ്യവസ്ഥിതഃ

അവ്യക്തനും ധീമാനുമായ അവൻ തന്റെ തേജസ്സാൽ ആദ്യം പ്രകാശിക്കുന്നു; ശരീരമുള്ളവനായി കാരണം എന്ന നിലയിൽ ആദ്യം നിലകൊള്ളുന്നു.

അപ്രതീഘേന ജ്ഞാനേന ഐശ്വര്യേണ ച സോഽന്വിതഃ। ധര്മേണ ചാപ്രതീഘേന വൈരാഗ്യേണ സമന്വിതഃ

അവൻ തടസ്സമില്ലാത്ത അറിവും, ഐശ്വര്യവും, തടസ്സമില്ലാത്ത ധർമ്മവും, വൈരാഗ്യവും ഉള്ളവനാണ്.

തസ്യേശ്വരസ്യാപ്രതിഘം ജ്ഞാനം വൈരാഗ്യലക്ഷണമ്। ധര്മൈശ്വര്യകൃതാ ബുദ്ധിര്ബ്രാഹ്മീ ജജ്ഞേഽഭിമാനിനഃ

അവൻ്റെ അറിവ് തടസ്സമില്ലാത്തതും വൈരാഗ്യലക്ഷണവുമാണ്; ധർമ്മത്തിലും ഐശ്വര്യത്തിലും നിന്നുള്ള ബുദ്ധി ബ്രാഹ്മിയായ് അഹങ്കാരിയ്ക്ക് ജനിക്കുന്നു.

അവ്യക്താജ്ജായതേ ചാസ്യ മനസാ ച യദിച്ഛതി। വശീകൃതത്വാദ്വൈഗുണ്യാത് സുരേശത്വാത്സ്വഭാവതഃ

അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് അവൻ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം ജനിക്കുന്നു; അവൻ്റെ വശീകരണശക്തിയാൽ, ഗുണഭേദത്താൽ, ദേവന്മാരിൽ അധിപതിത്വം കൊണ്ടും സ്വഭാവത്താലും.

ചതുര്മുഖസ്തു ബ്രഹ്മത്വേ കാലത്വേ ചാന്തകോഽഭവത്। സഹസ്രമൂര്ദ്ധാ പുരുഷസ്തിസ്രോഽവസ്ഥാഃ സ്വയമ്ഭുവഃ

നാലുമുഖനായ ബ്രഹ്മാവ് ബ്രഹ്മാവായും, കാലമായും അന്തകനായും നിലകൊണ്ടു; ആയിരം തലകളുള്ള പുരുഷൻ, സ്വയംഭൂവിന് മൂന്നു നിലകളുണ്ട്.

സത്ത്വം രജശ്ച ബ്രഹ്മത്വേ കാലത്വേ ച രജസ്തമഃ. സാത്വികം പുരുഷത്വേ ച ഗുണവൃത്തിഃ സ്വയമ്ഭുവഃ

ബ്രഹ്മാവിന്റെ അവസ്ഥയിൽ സത്ത്വവും രജസ്സും ഉണ്ടാകുന്നു; കാലത്തിന്റെ അവസ്ഥയിൽ രജസ്സും തമസ്സും കാണാം. പുരുഷന്റെ അവസ്ഥയിൽ സത്ത്വം പ്രധാനമാണ്. സ്വയംഭുവന്റെ ഗുണങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തി ഇങ്ങനെയാണ്.

ലോകാന് സൃജതി ബ്രഹ്മത്വേ കാലത്വേ സംക്ഷിപത്യപി। പുരുഷത്വേ ഹ്യുദാസീന സ്തിസ്രോഽവസ്ഥാഃ പ്രജാപതേ

ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപത്തിൽ ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; കാലത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ അവയെ പിൻവലിക്കുന്നു. പുരുഷന്റെ രൂപത്തിൽ അവൻ നിരാസക്തനായി നിലകൊള്ളുന്നു. ഇതാണ് പ്രജാപതിയുടെ മൂന്നു നിലകൾ.

ബ്രഹ്മാ കമലഗര്ഭാഭഃ കാലോ ജാത്യാഞ്ജനപ്രഭഃ। പുരുഷഃ പുണ്ഡരീകാക്ഷോ രൂപം തത്പരമാത്മനഃ

ബ്രഹ്മാവ് താമരയിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവനെന്ന രൂപം ഉണ്ട്; കാലം കറുത്ത കാജലിന്റെ പ്രകാശംപോലെയാണ്; പുരുഷൻ താമരക്കണ്ണുള്ളവനാണ്. ഇതാണ് പരമാത്മാവിന്റെ രൂപം.

യോഗേശ്വരഃ ശരീരാണി കരോതി വികരോതി ച। നാനാകൃതിക്രിയാരൂപനാമവൃത്തിഃ സ്വലീലയാ

യോഗേശ്വരൻ തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ശരീരങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുകയും മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു; വിവിധ രൂപങ്ങൾ, പ്രവർത്തികൾ, ഭാവങ്ങൾ, പേരുകൾ എന്നിവയിലേക്ക് അവൻ മാറുന്നു.

ത്രിധാ യദ്വര്ത്തതേ ലോകേ തസ്മാത്രിഗുണ ഉച്യതേ। ചതുര്ദ്ധാ പ്രവിഭക്തത്വാച്ചതുര്വ്യൂഹഃ പ്രകീര്തിതഃ

ലോകത്തിൽ മൂന്നു വിധത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നതിനാൽ അതിനെ ത്രിഗുണം എന്നു വിളിക്കുന്നു. നാലായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ അതിനെ ചതുര്‍വ്യൂഹം എന്നും പറയുന്നു.

യദാപ്നോതി യദാദത്തേ യച്ചാസ്തി വിഷയം പ്രതി। തച്ചാസ്യ സതതം ഭാവസ്തസ്മാദാത്മാ നിരുച്യതേ

അവൻ നേടുന്നതും സ്വീകരിക്കുന്നതും ഉള്ളതും എല്ലാം അവന്റെ സ്വഭാവമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് അവനെ ആത്മാവ് എന്നു വിളിക്കുന്നത്.

ഋഷിഃ സര്വഗതത്വാച്ച ശരീരാദ്യത്സ്വയം പ്രഭുഃ। സ്വാമിത്വമസ്യ തത്സര്വം വിഷ്ണുഃ സര്വപ്രവേശനാത്

സർവ്വവ്യാപിയായതിനാൽ അവൻ ഋഷി എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ശരീരത്തിനും മറ്റും സ്വയം ഉടമയായതിനാൽ അവന്റെ ഉടമസ്ഥതയാണ് എല്ലാം. സർവ്വത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിനാൽ അവനെ വിഷ്ണു എന്നും പറയുന്നു.

ഭഗവാന് ഭഗസദ്ഭാവാദ്രാഗോ രാഗസ്യ ശാസനാത്। പരശ്ച തു പ്രകൃതത്വാദവനാദോമിതിഃ സ്മൃതഃ

ഭാഗ്യം ഉള്ളതിനാൽ അവൻ ഭഗവാൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; ആസക്തിയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനാൽ രാഗൻ; പ്രാഥമികസ്വഭാവം കൊണ്ടും രക്ഷകനായതിനാൽ അവനാദൻ എന്നും പരശു എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു.

സര്വജ്ഞഃ സര്വവിജ്ഞാനാത് സര്വഃ സര്വം യതസ്തതഃ। നരാണാമയനം യസ്മാത്തേന നാരായണഃ സ്മൃതഃ

എല്ലാം അറിയുന്നതിനാൽ അവൻ സർവ്വജ്ഞൻ; എല്ലാം അവനിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിക്കുന്നതിനാൽ സർവ്വൻ; മനുഷ്യരുടെ ആശ്രയസ്ഥാനം ആകുന്നതിനാൽ നാരായണൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.

ത്രിധാ വിഭജ്യ സ്വാത്മാനം ത്രൈലോക്യം സമ്പ്രവര്ത്തതേ। സൃജതേ ഗ്രസതേ ചൈവ വീക്ഷതേ ച ത്രിഭിസ്തു യത്। അഗ്രേ ഹിരണ്യഗര്ഭഃ സ പ്രാദുര്ഭൂതശ്ചതുര്മുഖഃ

സ്വയം മൂന്നു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ച് അവൻ ത്രിലോകത്തെയും പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നു; ഈ മൂന്നു രൂപങ്ങളിൽ സൃഷ്ടിക്കുകയും സംഹരിക്കുകയും നിരീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആദിയിൽ അവൻ ഹിരണ്യഗർഭൻ, നാലുമുഖൻ ആയി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ആദിത്വാച്ചാദിതേവോഽസാവജാതത്വാദജഃ സ്മൃതഃ। പാതി യസ്മാത്പ്രജാഃ സര്വാഃപ്രജാപതിരതഃ സ്മൃതഃ

ആദിയിൽ ജനിച്ചതിനാൽ ആദിതേയൻ; ജനനം ഇല്ലാത്തതിനാൽ അജൻ; എല്ലാ ജീവികളെയും രക്ഷിക്കുന്നതിനാൽ പ്രജാപതി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.

ദേവേഷു ച മഹാന് ദേവോ മഹാദേവസ്തതഃ സ്മൃതഃ। സര്വേശത്വാച്ച ലോകാനാമവശ്യത്വാത്തഥേശ്വരഃ

ദേവന്മാരിൽ മഹാദേവൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നത് അവൻ മഹത്തായ ദേവൻ ആകയാൽ ആണ്; ലോകങ്ങളുടെ ഇശ്വരനും എല്ലാം അവനു കീഴിലുമാണ്, അതുകൊണ്ട് ഇശ്വരൻ എന്നും വിളിക്കുന്നു.

ബൃഹത്ത്വാച്ച സ്മൃതോ ബ്രഹ്മാ ഭൂതത്വാദ്ഭൂത ഉച്യതേ। ക്ഷേത്രജ്ഞഃ ക്ഷേത്രവിജ്ഞാനാദ്വിഭുഃ സര്വഗതോ യതഃ

മഹത്വം കൊണ്ടു ബ്രഹ്മാവ്; സകലഭൂതങ്ങളുടെ കാരണമാകയാൽ ഭൂതൻ; ക്ഷേത്രത്തെ അറിയുന്നതിനാൽ ക്ഷേത്രജ്ഞൻ; എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ വിവു എന്നും വിളിക്കുന്നു.

യസ്മാത് പുര്യനുശേതേ ച തസ്മാത് പുരുഷ ഉച്യതേ। നോത്പാദിതത്വാത് പൂര്വത്വാത് സ്വയമ്ഭൂരിതി സ സ്മൃതഃ

പുരിയിൽ (ശരീരത്തിൽ) വസിക്കുന്നതിനാൽ പുരുഷൻ; ഉൽപ്പാദനം ഇല്ലാതെ ആദിയിൽ ഉണ്ടായതിനാൽ സ്വയംഭുവൻ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു.

ഇജ്യത്വാദുച്യതേ യജ്ഞഃ കവിര്വിക്രാന്തദര്ശനാത്। ക്രമണഃ ക്രമണീയത്വാദ്വര്ണകസ്യാഭിപാലനാത്

അരാധിക്കപ്പെടേണ്ടവനാകയാൽ യജ്ഞൻ; അതിവിശാലമായ ദൃഷ്ടിയാൽ കവി; മുന്നോട്ട് പോകുന്നവനായി ക്രമണൻ; വർണങ്ങളെ രക്ഷിക്കുന്നതിനാൽ വർണകൻ എന്നും വിളിക്കുന്നു.

ആദിത്യസംജ്ഞഃ കപിലസ്ത്വഗ്രജോഽഗ്നിരിതി സ്മൃതഃ। ഹിരണ്യമസ്യ ഗര്ഭോഽഭൂദ്ധിരണ്യസ്യാപി ഗര്ഭജഃ। തസ്മാദ്ധിരണ്യഗര്ഭഃ സ പുരാണേഽസ്മിന്നിരുച്യതേ

അവനെ ആദിത്യൻ, കപിലൻ, അഗ്രജൻ, അഗ്നി എന്നിങ്ങനെ വിളിക്കുന്നു. അവന്റെ ഗർഭം പൊന്നായിരുന്നു; പൊന്നിൽ നിന്ന് അവൻ ജനിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ പുരാണത്തിൽ ഹിരണ്യഗർഭൻ എന്ന് പറയുന്നത്.

സ്വയമ്ഭുവോ നിവൃത്തസ്യ കാലോ വര്ഷാഗ്രജസ്തു യഃ। ന ശക്യഃ പരിസംഖ്യാതുമപി വര്ഷശതൈരപി

സൃഷ്ടിയുടെ അവസാനത്തിൽ സ്വയംഭുവന്റെ കാലം വർഷങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രാചീനമാണ്; അതിനെ നൂറു വർഷങ്ങൾ കൊണ്ടും അളക്കാൻ കഴിയില്ല.

കല്പസംഖ്യാനിവൃത്തേസ്തു പരാഖ്യോ ബ്രഹ്മണഃ സ്മൃതഃ। താവച്ഛേഷോഽസ്യ കാലോഽന്യസ്തസ്യാന്തേ പ്രതിസൃജ്യതേ

കല്പങ്ങളുടെ എണ്ണം അവസാനിച്ചപ്പോൾ അവനെ പരബ്രഹ്മം എന്ന് വിളിക്കുന്നു; ശേഷിക്കുന്ന സമയം വേറെയാണ്, അതിന്റെ അവസാനം വീണ്ടും അവനിൽ ലയിക്കുന്നു.

കോടികോടിസഹസ്രാണി അന്തര്ഭൂതാനി യാനി വൈ। സമതീതാനി കല്പാനാന്താവച്ഛേഷാഃ പരാസ്തു യേ

അനവധി കോടിക്കണക്കിന് കാല്പങ്ങൾ, കഴിഞ്ഞവയും ഇനി ശേഷിക്കുന്നവയും, എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

യസ്ത്വയം വര്ത്തതേ കല്പോ വാരാഹന്തം നിബോധത। പ്രഥമഃ സാമ്പ്രതസ്തേഷാം കല്പോഽയം വര്ത്തതേ ദ്വിജാഃ

ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന ഈ വരാഹകാല്പത്തെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ കേൾക്കൂ. ഇവയിൽ ആദ്യത്തേതും ഇപ്പോൾ നടക്കുന്നതും ഇതാണ്, ദ്വിജന്മാരേ.

തസ്മിന് സ്വായമ്ഭുവാദ്യാസ്തു മനവഃ സ്യുശ്ചതുര്ദ്ദശ। അതീതാ വര്ത്തമാനാശ്ച ഭവിഷ്യാ യേ ച വൈ പുനഃ

അതിൽ സ്വായംഭുവൻ തുടങ്ങി പതിനാലു മനുമാരുണ്ട്—കഴിഞ്ഞവരും ഇപ്പോഴുള്ളവരും വീണ്ടും വരാനിരിക്കുന്നവരും.

തൈരിയം പൃഥിവീ സര്വാ സപ്തദ്വീപാ സമന്തതഃ। പൂര്ണം യുഗസഹസ്രം വൈ പരിപാല്യാ നരേശ്വരൈഃ। പ്രജാഭിസ്തപസാ ചൈവ തേഷാം ശ്രൃണുത വിസ്തരമ്

അവരാൽ ഈ ഭൂമി മുഴുവൻ, ഏഴു ദ്വീപുകളുമായി, രാജാക്കന്മാരും ജനങ്ങളും തപസ്സിലൂടെ ആയിരം യുഗങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. അവരെയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദാംശങ്ങൾ നിങ്ങൾ കേൾക്കൂ.

മന്വന്തരേണ ചൈകേന സര്വാണ്യേവാന്തരാണി വൈ। ഭവിഷ്യാണി ഭവിഷ്യൈശ്ച കല്പഃ കല്പേന ചൈവ ഹ

ഓരോ മന്വന്തരത്തിലും ഇടയ്ക്കുള്ള കാലങ്ങൾ എല്ലാം സംഭവിക്കുന്നു; ഭാവിയിൽ കാല്പങ്ങൾ മാറിമാറി വരും.

അതീതാനി ച കല്പാനി സോദകാനി സഹാന്വയൈഃ। അനാഗതേഷു തദ്വച്ച തര്ക്കഃ കാര്യോ വിജാനതാ

കഴിഞ്ഞ കാല്പങ്ങളും അവയുടെ ജലങ്ങളും വംശങ്ങളും, അതുപോലെ വരാനിരിക്കുന്നവയും, ബുദ്ധിമാന്മാർ ഇങ്ങനെ തന്നെ ആലോചിക്കണം.