വായുപുരാണമ്

ചന്ദ്രാദിത്യൌ സനക്ഷത്രൌ സഗ്രഹൌ സഹ വായുനാ। ലോകാലോകം ച യത് കിംചിച്ചാണ്ഡേ തസ്മിന് സമര്പിതമ്

ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നക്ഷത്രങ്ങളും ഗ്രഹങ്ങളും കാറ്റും, ലോകവും അതിന് പുറത്തുള്ളതും, എല്ലാം ആ അണ്ഡത്തിനകത്താണ് ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

അദ്ഭിര്ദശഗുണാഭിസ്തു ബാഹ്യതോഽണ്ഡം സമാവൃതമ്। ആപോ ദശഗുണാ ഹ്യേവന്തേജസാ ബാഹ്യതോ വൃതാഃ

അണ്ഡത്തിന്റെ പുറത്ത് പത്ത് മടങ്ങ് കൂടുതലുള്ള വെള്ളം ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു. ആ വെള്ളത്തെതാനും പത്ത് മടങ്ങ് കൂടുതലുള്ള അഗ്‌നി പുറത്ത് ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു.

തേജൌദശഗുണേനൈവ ബാഹ്യതോ വായുനാ വൃതമ്। വായോര്ദ്ദശഗുണേനൈവ ബാഹ്യതോ നഭസാ വൃതമ്

ആ അഗ്‌നിയെ പത്ത് മടങ്ങ് കൂടുതലുള്ള വായു പുറത്ത് ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു. വായുവിനെതാനും പത്ത് മടങ്ങ് കൂടുതലുള്ള ആകാശം ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു.

ആകാശേന വൃതോ വായുഃ ഖം ച ഭൂതാദിനാ വൃതമ്। ഭൂതാദിര്മഹതാ ചാപി അവ്യക്തേന വൃതോ മഹാന്। ഏതൈരാവരണൈരണ്ഡം സപ്തഭിഃ പ്രാകൃതൈര്വൃതമ്

വായുവിനെ ആകാശം ചുറ്റുന്നു, ആകാശത്തെ ആദിഭൂതം ചുറ്റുന്നു, ആദിഭൂതത്തെ മഹത്ത്വം ചുറ്റുന്നു, മഹത്തിനെ അവ്യക്തം ചുറ്റുന്നു. ഇങ്ങനെ ആ അണ്ടം ഏഴു പ്രകൃതിദത്തമായ ആവരണങ്ങളിൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഏതാസ്വാവൃത്യ ചാന്യോന്യമഷ്ടൌ പ്രകൃതയഃ സ്ഥിതാഃ। പ്രസര്ഗകാലേ സ്ഥിത്വാ ച ഗ്രസന്ത്യേതാഃ പരസ്പരമ്

ഇങ്ങനെ പരസ്പരം ചുറ്റി നിലകൊള്ളുന്ന എട്ട് പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ അവസാനം ഇവ പരസ്പരം അകത്തേക്ക് ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

ഏവം പരസ്പരോത്പന്നാ ധാരയന്തി പരസ്പരമ്। ആധാരാധേയഭാവേന വികാരസ്യ വികാരിഷു

ഇങ്ങനെ പരസ്പരം നിന്നു ജനിച്ച്, അവ പരസ്പരം താങ്ങി നിലകൊള്ളുന്നു. അവയിൽ ഒന്നിന് മറ്റൊന്ന് ആധാരവും ആധേയവുമാണ്, മാറ്റം വരുത്തുന്നവയും മാറ്റം വരുന്നവയും എന്ന നിലയിലാണ്.

അവ്യക്തം ക്ഷേത്രമുദ്ദിഷ്ടം ബ്രഹ്മാ ക്ഷേത്രജ്ഞ ഉച്യതേ। ഇത്യേഷ പ്രാകൃതഃ സര്ഗഃ ക്ഷേത്രജ്ഞാധിഷ്ഠിതസ്തു സഃ। അബുദ്ധിപൂര്വം പ്രാഗാസീത് പ്രാദുര്ഭൂതാ തഡിദ്യഥാ

അവ്യക്തം എന്നത് ക്ഷേത്രം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു, ബ്രഹ്മാവ് ക്ഷേത്രജ്ഞൻ എന്നു പറയുന്നു. ഈ സൃഷ്ടി ക്ഷേത്രജ്ഞന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. ബുദ്ധി ഉണരുന്നതിന് മുമ്പ്, മിന്നൽപോലെ അതു പെട്ടെന്ന് പ്രത്യക്ഷമായി.

ഏതദ്ധിരണ്യഗര്ഭസ്യ ജന്മ യോ വേദ തത്ത്വതഃ। ആയുഷ്മാന് കീര്തിമാന് ധന്യഃ പ്രജാവാംശ്ച ഭവത്യുത

ഈ ഹിരണ്യഗർഭന്റെ ജനനം ആരെങ്കിലും യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിഞ്ഞാൽ, അവൻ ദീർഘായുസ്സും പ്രശസ്തിയും ഭാഗ്യവും സന്താനസമ്പത്തും നേടുന്നു.

നിവൃത്തികാമോഽപി നരഃ ശുദ്ധാത്മാ ലഭതേ ഗതിമ്। പുരാണശ്രവണാന്നിത്യം സുഖം ച ക്ഷേമമാപ്നുയാത്

വിരക്തി ആഗ്രഹിക്കുന്നവനും, മനസ്സ് ശുദ്ധിയുള്ളവനാണെങ്കിൽ, മോക്ഷം നേടുന്നു. പുരാണം എല്ലായ്പോഴും കേൾക്കുന്നതിലൂടെ സുഖവും ക്ഷേമവും ലഭിക്കും.

യദ്ധി സൃഷ്ടേസ്തു സംഖ്യാതം മയാ കാലാന്തരന്ദ്വിജാഃ। ഏതത് കാലാന്തരം ജ്ഞേയമഹര്വൈ പാരമേശ്വരമ്

സൃഷ്ടിയുടെ ഇടവേളയെ ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു പറഞ്ഞതുപോലെ, ഈ ഇടവേള പരമേശ്വരന്റെ മഹാദിനം എന്നു മനസ്സിലാക്കണം, ദ്വിജന്മാരേ.

രാത്രിസ്ത്വേതാവതീ ജ്ഞേയാ പരമേശസ്യ കൃത്സ്നശഃ। അഹസ്തസ്യ തു യാ സൃഷ്ടിഃ പ്രലയോ രാത്രിരുച്യതേ

പരമേശ്വരന്റെ രാത്രി അതേ ദൈർഘ്യമുള്ളതാണെന്ന് അറിയണം. അവന്റെ ദിവസം സൃഷ്ടിയുടെ കാലമാണ്, അവന്റെ രാത്രി പ്രളയകാലം എന്നു പറയുന്നു.

അഹശ്ച വിദ്യതേ തസ്യ ന രാത്രിരിതി ധാരണാ। ഉപചാരഃ പ്രക്രിയതേ ലോകാനാം ഹിതകാമ്യയാ

അവനു ദിവസം മാത്രമേയുള്ളൂ, രാത്രി ഇല്ല എന്ന വിശ്വാസമുണ്ട്. ലോകങ്ങളുടെ ഭാവിക്കായി ഇങ്ങനെ ഉപമയായി പറയുന്നു.

പ്രജാഃ പ്രജാനാമ്പതയ ഋഷയോ മുനിഭിഃ സഹ। ഋഷീന് സനത്കുമാരാഖ്യാന് ബ്രഹ്മസായുജ്യഗൈഃ സഹ

പ്രജകളും അവരുടെ അധിപന്മാരും, ഋഷികളും മുനിമാരോടൊപ്പം, സനത്കുമാരന്മാർ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഋഷികളും ബ്രഹ്മസായുജ്യമായവരുമായൊക്കെ—

ഇന്ദ്രിയാണീന്ദ്രിയാര്ഥാശ്ച മഹാഭൂതാനി പഞ്ച ച। തന്മാത്രാ ഇന്ദ്രിയഗണോ ബുദ്ധിശ്ച മനസാ സഹ

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അവയുടെ വിഷയങ്ങൾ, അഞ്ചു മഹാഭൂതങ്ങൾ, തന്മാത്രകൾ, ഇന്ദ്രിയസംഘം, ബുദ്ധി, മനസ്സ് എന്നിവയും—

അഹസ്തിഷ്ഠന്തി തേ സര്വേ പരമേശസ്യ ധീമതഃ। അഹരന്തേ പ്രലീയന്തേ രാത്ര്യന്തേ വിശ്വസംഭവഃ

ഇവയെല്ലാം, ജ്ഞാനിയേ, പരമേശ്വരന്റെ ദിവസത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. അവന്റെ രാത്രിയുടെ അവസാനം ഇവ ലയിച്ച്, വിശ്വം വീണ്ടും ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.

സ്വാത്മന്യവസ്ഥിതേ സത്വേ വികാരേ പ്രതിസംഹതേ। സാധര്മ്യേണാവതിഷ്ഠേതേ പ്രധാനപുരുഷാവുഭൌ

സ്വഭാവത്തിൽ സത്ത്വം നിലകൊള്ളുമ്പോഴും, മാറ്റങ്ങൾ എല്ലാം അകറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോഴും, പ്രധാനവും പുരുഷനും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവസാമ്യത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

തമഃ സത്ത്വഗുണാവേതൌ സമത്വേന വ്യവസ്തിതൌ। അത്രോദ്രിക്തൌ പ്രസൂതൌ ച തൌ തഥാ ച പരസ്പരമ്। ഗുണസാമ്യേ ലയോ ജ്ഞേയോ വൈഷമ്യേ സൃഷ്ടിരുച്യതേ

താമസവും സത്ത്വഗുണവും സമത്വത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. അതിൽ ഒന്നുകിൽ ഒന്നുകിൽ അധികം ആകുമ്പോൾ സൃഷ്ടി ഉണ്ടാകുന്നു, സമത്വത്തിൽ ലയം സംഭവിക്കുന്നു.

തിലേഷു വാ യഥാ തൈവം ഘൃതം പയസി വാ സ്ഥിതമ്। തഥാ തമസി സത്ത്വേ ച രജോഽവ്യക്താശ്രിതം സ്ഥിതമ്

എന്തുപോലെ എള്ളിനുള്ളിൽ നെയ്യും വെള്ളത്തിൽ പാൽപോലെയും അപ്രത്യക്ഷമായ രജോഗുണം തമസിലും സത്ത്വത്തിലും നിലകൊള്ളുന്നു.

ഉപാസ്യ രജനീം കൃത്സ്നാം പരാം മാഹേശ്വരീം തദാ। അഹര്മുഖേ പ്രവൃത്തേ ച പുരഃ പ്രകൃതിസമ്ഭവഃ

മഹേശ്വരിയായ പരമേശ്വരിയെ മുഴുവൻ രാത്രി ആരാധിച്ചശേഷം, പുലരിയപ്പോൾ സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ക്ഷോഭയാമാസ യോഗേന പരേണ പരമേശ്വരഃ। പ്രധാനം പുരുഷഞ്ചൈവ പ്രവിശ്യാണ്ഡം മഹേശ്വരഃ

പരമേശ്വരൻ അത്യുത്തമമായ യോഗശക്തിയാൽ പ്രധാനത്തെയും പുരുഷനെയും ഉണർത്തി, അണ്ടത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് മഹേശ്വരനായി.

പ്രധാനാത് ക്ഷോഭ്യമാണാത്തു രജോ വൈ സമവര്ത്തത। രജഃ പ്രവര്ത്തകം തത്ര ബീജേഷ്വപി യഥാ ജലമ്

പ്രധാനത്തിൽ ഉണർവ് വന്നപ്പോൾ രജോഗുണം ഉദിച്ചു; അങ്ങോട്ട് പ്രവർത്തനത്തിന് തുടക്കം നൽകുന്നത് രജസ്സാണ്, വിത്തുകളിൽ വെള്ളംപോലെ.

ഗുണവൈഷമ്യമാസാദ്യ പ്രസൂയന്തേ ഹ്യധിഷ്ഠിതാഃ। ഗുണേഭ്യഃ ക്ഷോഭ്യ മാണേഭ്യസ്ത്രയോ ദേവാ വിജജ്ഞിരേ। ആശ്രിതാഃ പരമാ ഗുഹ്യാഃ സര്വാത്മാനഃ ശരീരിണഃ

ഗുണങ്ങൾ അസമമായപ്പോൾ അവയുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ജീവികൾ പിറന്നു; ഉണർന്ന ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് മൂന്നു ദേവന്മാർ ജനിച്ചു—അവരാണ് സൂക്ഷ്മരും പരമവും രഹസ്യവുമായ എല്ലാ ജീവികളുടെയും ആത്മാവുകൾ.

രജോ ബ്രഹ്മാ തമോ ഹ്യഗ്നിഃ സത്ത്വം വിഷ്ണുരജായത। രജഃപ്രകാശകോ ബ്രഹ്മാ സ്രഷ്ട്ടൃത്വേന വ്യവസ്ഥിതഃ

രജസ്സിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മാവും, തമസ്സിൽ നിന്ന് അഗ്നിയും, സത്ത്വത്തിൽ നിന്ന് വിഷ്ണുവും ജനിച്ചു; രജസ്സിനെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടികർത്താവായി നിലകൊള്ളുന്നു.

തമഃപ്രകാശകോഽഗ്നിസ്തു കാലത്വേന വ്യവസ്ഥിതഃ। സത്ത്വപ്രകാശകോ വിഷ്ണുരൌദാസീന്യേ വ്യവസ്ഥിതഃ

തമസ്സിനെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന അഗ്നി കാലമായി നിലകൊള്ളുന്നു; സത്ത്വത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന വിഷ്ണു നിരപേക്ഷതയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

ഏത ഏവ ത്രയോ ദേവാ ഏത ഏവ ത്രയോഽഗ്നയഃ। പരസ്പരാശ്രിതാ ഹ്യേതേ പരസ്പരമനുവ്രതാഃ

ഈ മൂവരും ദേവന്മാരാണ്, ഇവരാണ് അഗ്നികളും; ഇവർ പരസ്പരം ആശ്രയിച്ചും അന്യോന്യം ഭക്തിയോടെ നിലകൊള്ളുന്നു.

പരസ്പരേണ വര്ത്തന്തേ ധാരയന്തി പരസ്പരമ്। അന്യോന്യമിഥുനാഹ്യേതേ ഹ്യന്യോന്യമുപജീവിനഃ। ക്ഷണം വിയോഗോ ന ഹ്യേഷാന്ന ത്യജന്തി പരസ്പരമ്

ഇവർ പരസ്പരം പ്രവർത്തിക്കുന്നു, ഒരുമിച്ച് നിലനിൽക്കുന്നു; ഇവർ തമ്മിൽ ദമ്പതികളായി പരസ്പരം ആശ്രയിച്ചാണ് ജീവിക്കുന്നത്; ഒരു നിമിഷം പോലും ഇവർ വേർപെടുന്നില്ല, ഒരിക്കലും പരസ്പരം ഉപേക്ഷിക്കാറില്ല.

ഈശ്വരോ ഹി പരോ ദേവോ വിഷ്ണുസ്തു മഹതഃ പരഃ । ബ്രഹ്മാ തു രജസോദ്രിക്തഃ സര്ഗായേഹ പ്രവര്ത്തതേ। പരശ്ച പുരുഷോ ജ്ഞേയഃ പ്രകൃതിശ്ച പരാ സ്മൃതാ

പരമേശ്വരൻ ഏറ്റവും ഉന്നതനായ ദേവനാണ്; വിഷ്ണു മഹത്തിനെക്കാൾ ഉയർന്നവനാണ്; ബ്രഹ്മാവ് രജസ്സിൽ സമൃദ്ധനായി സൃഷ്ടിക്കായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു; പരമൻ പുരുഷനെന്നു അറിയപ്പെടുന്നു, പ്രകൃതിയെ പരമയെന്നു പറയുന്നു.

അധിഷ്ഠിതോഽസൌ ഹി മഹേശ്വരേണ പ്രവര്ത്തതേ ചോദ്യമാനഃ സമന്താത്। അനുപ്രവര്ത്തന്തി മഹാന്ത ഏവ ചിരസ്ഥിതാഃ സ്വേ വിഷ്യേ പ്രിയത്വാത്

അവൻ മഹേശ്വരന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ എല്ലാ ദിശകളിലും പ്രേരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; വലിയവർ തങ്ങളുടെ മേഖലയിലേയ്ക്ക് അനുരാഗത്താൽ പിന്തുടരുന്നു.

പ്രധാനം ഗുണവൈഷമ്യാത്സര്ഗകാലേ പ്രവര്ത്തതേ। ഈശ്വരാധിഷ്ഠിതാത് പൂര്വന്തസ്മാത്സദസദാത്മകാത്। ബ്രഹ്മാ ബുദ്ധിശ്ച മിഥുനം യുഗപത്സമ്ബഭൂവതുഃ

ഗുണങ്ങൾ അസമമായപ്പോൾ സൃഷ്ടിക്കാലത്ത് പ്രധാനം പ്രവർത്തിക്കുന്നു; ഈശ്വരന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ, അതിൽ നിന്ന്, സത്താസത്ത്വരൂപമായതിൽ നിന്ന്, ബ്രഹ്മാവും ബുദ്ധിയും ഒരുമിച്ച് ഉദിച്ചു.