വായുപുരാണമ്

ഉപലഭ്യ ശുചേര്ഗന്ധം കേചിദ്വായോരനൈപുണാത്। പൃഥിവ്യാമേവ തദ്വിദ്യാദേഷാം വായോശ്ച സംശ്രയാത്

വായുവിന്റെ സൂക്ഷ്മത കൊണ്ടു ചിലർ ശുദ്ധിയിലുമാണ് ഗന്ധം അനുഭവിക്കുന്നത്; എന്നാൽ അത് ഭൂമിയുടേതാണെന്ന് അറിയണം, വായുവുമായി ബന്ധമുണ്ടായതിനാൽ.

ഏതേ സപ്ത മഹാവീര്യാ നാനാഭൂതാഃ പൃഥക് പൃഥക്। നാശക്നുവന് പ്രജാഃ സ്രഷ്ടുമസമാഗമ്യ കൃത്സ്നശഃ। തേ സമേത്യ മഹാത്മാനോ ഹ്യയോന്യസ്യൈവ സംശ്രയാത്

ഈ ഏഴു മഹാശക്തികൾ വിവിധ ഭൗതികങ്ങൾ ആകുന്നു, ഓരോന്നും വേറേയാണ്; അവ മുഴുവനായി ഒന്നിച്ചില്ലെങ്കിൽ സൃഷ്ടിയെ സാദ്ധ്യമാക്കാൻ കഴിയില്ല; അങ്ങനെ ഒന്നിച്ചപ്പോൾ, ഇവ വലിയവ, പരസ്പരസഹായത്തോടെ —

പുരുഷാധിഷ്ഠിതത്വാച്ച അവ്യക്താനുഗ്രഹേണ ച। മഹദാദ്യാ വിശേഷാന്താ അണ്ഡമുത്പാദയന്തി തേ

പുരുഷൻ മേൽനോട്ടം വഹിക്കുന്നതും അവ്യക്തത്തിന്റെ അനുഗ്രഹവും കൊണ്ടാണ് മഹത് മുതലായവയും വ്യത്യസ്തഭൂതികൾ വരെ അണ്ടം സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.

ഏകകാലം സമുത്പന്നം ജലബുദ്‌ബുദവച്ച തത്। വിശേഷേഭ്യോഽണ്ഡമഭവദ് ബൃഹത്തദുദകം ച യത്। തത്തസ്മിന് കാര്യകരണം സംസിദ്ധം ബ്രഹ്മണസ്തദാ

അത് ഒരേ സമയം ഉദിച്ചുവന്നത് വെള്ളത്തിന്റെ ബുഡ്ബുദംപോലെയാണ്; വ്യത്യസ്തഭൂതികളിൽ നിന്ന് അണ്ടം ഉദിച്ചു, അതു വലിയതും വെള്ളം നിറഞ്ഞതുമാണ്; അതിൽ ബ്രഹ്മാവിന് വേണ്ടിയുള്ള ഉപകരണങ്ങളും കാര്യങ്ങളും പൂർണ്ണമായി ഉണ്ടായി.

പ്രാകൃതേഽണ്ഡേ വിബുദ്ധേ സന് ക്ഷേത്രജ്ഞോ ബ്രഹ്മസംജ്ഞിതഃ। സ വൈ ശരീരീ പ്രഥമഃ സ വൈ പുരുഷ ഉച്യതേ

ആദിമ അണ്ടം ഉണർന്നപ്പോൾ, ക്ഷേത്രജ്ഞൻ എന്ന ബ്രഹ്മൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ ശരീരധാരി, ആദ്യനും പുരുഷനും എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.

ആദികര്ത്താ ച ഭൂതാനാം ബ്രഹ്മാഽഗ്രേ സമവര്ത്തത। ഹിരണ്യഗര്ഭഃ സോഽഗ്രോഽസ്മിന് പ്രാദുര്ഭൂതശ്ചതുര്മുഖഃ। സര്ഗേ ച പ്രതി സര്ഗേ ച ക്ഷേത്രജ്ഞോ ബ്രഹ്മസംജ്ഞിതഃ

സകലഭൂതങ്ങളുടെ ആദിസ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവ് ആദിയിൽ ഉദിച്ചു; അവൻ ഹിരണ്യഗർഭൻ, ആദ്യമായി ഇവിടെ പ്രത്യക്ഷമായത് നാലുമുഖനായി; ഓരോ സൃഷ്ടിയിലും ലയത്തിലും ക്ഷേത്രജ്ഞൻ ബ്രഹ്മൻ എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്.

കരണൈഃ സഹ സൃജ്യന്തേ പ്രത്യാഹാരേ ത്യജന്തി ച। ഭജന്തേ ച പുനര്ദേഹാനസമാഹാരസന്ധിഷു

ഇന്ദ്രിയങ്ങളോടൊപ്പം ശരീരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു, പ്രലയത്തിൽ അവ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു; വീണ്ടും കാരണങ്ങൾ ഒന്നിച്ചപ്പോൾ ശരീരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നു.

ഹിരണ്മയസ്തു യോ മേരുസ്തസ്യോല്ബം തന്മഹാത്മനഃ। ഗര്ഭോദകം സമുദ്രാശ്ച ജരാദ്യസ്ഥീനി പര്വതാഃ

ഹിരണ്മയമായ മെരു — അതിന്റെ പുറം ആ മഹാത്മാവിന്റേതാണ്; സമുദ്രം അതിന്റെ ഗർഭജലം, പർവതങ്ങൾ ജര onwards അസ്ഥികൾ.

തസ്മിന്നണ്ഡേ ത്വിമേ ലോകാ അന്തര്ഭൂതാസ്തു സപ്ത വൈ। സപ്തദ്വീപാ ച പൃഥ്വീയം സമുദ്രൈഃ സഹ സപ്തഭിഃ

ആ അണ്ടത്തിനകത്ത് ഈ ലോകങ്ങൾ ഏഴായി ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഭൂമി ഏഴു ദ്വീപുകളും ഏഴു സമുദ്രങ്ങളോടുകൂടിയും അവിടെ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പര്വതൈഃ സുമഹദ്ഭിശ്ച നദീഭിശ്ച സഹസ്രശഃ। അന്തസ്തസ്മിംസ്ത്വിമേ ലോകാ അന്തര്വിശ്വമിദം ജഗത്

അതിനുള്ളിൽ വലിയ പർവതങ്ങളും ആയിരക്കണക്കിന് നദികളും ഉണ്ട്. അതിന്റെ അകത്താണ് ഈ ലോകങ്ങൾ എല്ലാം, ഈ സർവ്വജഗതും അതിനകത്താണ്.

ചന്ദ്രാദിത്യൌ സനക്ഷത്രൌ സഗ്രഹൌ സഹ വായുനാ। ലോകാലോകം ച യത് കിംചിച്ചാണ്ഡേ തസ്മിന് സമര്പിതമ്

ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നക്ഷത്രങ്ങളും ഗ്രഹങ്ങളും കാറ്റും, ലോകവും അതിന് പുറത്തുള്ളതും, എല്ലാം ആ അണ്ഡത്തിനകത്താണ് ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

അദ്ഭിര്ദശഗുണാഭിസ്തു ബാഹ്യതോഽണ്ഡം സമാവൃതമ്। ആപോ ദശഗുണാ ഹ്യേവന്തേജസാ ബാഹ്യതോ വൃതാഃ

അണ്ഡത്തിന്റെ പുറത്ത് പത്ത് മടങ്ങ് കൂടുതലുള്ള വെള്ളം ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു. ആ വെള്ളത്തെതാനും പത്ത് മടങ്ങ് കൂടുതലുള്ള അഗ്‌നി പുറത്ത് ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു.

തേജൌദശഗുണേനൈവ ബാഹ്യതോ വായുനാ വൃതമ്। വായോര്ദ്ദശഗുണേനൈവ ബാഹ്യതോ നഭസാ വൃതമ്

ആ അഗ്‌നിയെ പത്ത് മടങ്ങ് കൂടുതലുള്ള വായു പുറത്ത് ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു. വായുവിനെതാനും പത്ത് മടങ്ങ് കൂടുതലുള്ള ആകാശം ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു.

ആകാശേന വൃതോ വായുഃ ഖം ച ഭൂതാദിനാ വൃതമ്। ഭൂതാദിര്മഹതാ ചാപി അവ്യക്തേന വൃതോ മഹാന്। ഏതൈരാവരണൈരണ്ഡം സപ്തഭിഃ പ്രാകൃതൈര്വൃതമ്

വായുവിനെ ആകാശം ചുറ്റുന്നു, ആകാശത്തെ ആദിഭൂതം ചുറ്റുന്നു, ആദിഭൂതത്തെ മഹത്ത്വം ചുറ്റുന്നു, മഹത്തിനെ അവ്യക്തം ചുറ്റുന്നു. ഇങ്ങനെ ആ അണ്ടം ഏഴു പ്രകൃതിദത്തമായ ആവരണങ്ങളിൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഏതാസ്വാവൃത്യ ചാന്യോന്യമഷ്ടൌ പ്രകൃതയഃ സ്ഥിതാഃ। പ്രസര്ഗകാലേ സ്ഥിത്വാ ച ഗ്രസന്ത്യേതാഃ പരസ്പരമ്

ഇങ്ങനെ പരസ്പരം ചുറ്റി നിലകൊള്ളുന്ന എട്ട് പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ അവസാനം ഇവ പരസ്പരം അകത്തേക്ക് ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

ഏവം പരസ്പരോത്പന്നാ ധാരയന്തി പരസ്പരമ്। ആധാരാധേയഭാവേന വികാരസ്യ വികാരിഷു

ഇങ്ങനെ പരസ്പരം നിന്നു ജനിച്ച്, അവ പരസ്പരം താങ്ങി നിലകൊള്ളുന്നു. അവയിൽ ഒന്നിന് മറ്റൊന്ന് ആധാരവും ആധേയവുമാണ്, മാറ്റം വരുത്തുന്നവയും മാറ്റം വരുന്നവയും എന്ന നിലയിലാണ്.

അവ്യക്തം ക്ഷേത്രമുദ്ദിഷ്ടം ബ്രഹ്മാ ക്ഷേത്രജ്ഞ ഉച്യതേ। ഇത്യേഷ പ്രാകൃതഃ സര്ഗഃ ക്ഷേത്രജ്ഞാധിഷ്ഠിതസ്തു സഃ। അബുദ്ധിപൂര്വം പ്രാഗാസീത് പ്രാദുര്ഭൂതാ തഡിദ്യഥാ

അവ്യക്തം എന്നത് ക്ഷേത്രം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു, ബ്രഹ്മാവ് ക്ഷേത്രജ്ഞൻ എന്നു പറയുന്നു. ഈ സൃഷ്ടി ക്ഷേത്രജ്ഞന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. ബുദ്ധി ഉണരുന്നതിന് മുമ്പ്, മിന്നൽപോലെ അതു പെട്ടെന്ന് പ്രത്യക്ഷമായി.

ഏതദ്ധിരണ്യഗര്ഭസ്യ ജന്മ യോ വേദ തത്ത്വതഃ। ആയുഷ്മാന് കീര്തിമാന് ധന്യഃ പ്രജാവാംശ്ച ഭവത്യുത

ഈ ഹിരണ്യഗർഭന്റെ ജനനം ആരെങ്കിലും യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിഞ്ഞാൽ, അവൻ ദീർഘായുസ്സും പ്രശസ്തിയും ഭാഗ്യവും സന്താനസമ്പത്തും നേടുന്നു.

നിവൃത്തികാമോഽപി നരഃ ശുദ്ധാത്മാ ലഭതേ ഗതിമ്। പുരാണശ്രവണാന്നിത്യം സുഖം ച ക്ഷേമമാപ്നുയാത്

വിരക്തി ആഗ്രഹിക്കുന്നവനും, മനസ്സ് ശുദ്ധിയുള്ളവനാണെങ്കിൽ, മോക്ഷം നേടുന്നു. പുരാണം എല്ലായ്പോഴും കേൾക്കുന്നതിലൂടെ സുഖവും ക്ഷേമവും ലഭിക്കും.

യദ്ധി സൃഷ്ടേസ്തു സംഖ്യാതം മയാ കാലാന്തരന്ദ്വിജാഃ। ഏതത് കാലാന്തരം ജ്ഞേയമഹര്വൈ പാരമേശ്വരമ്

സൃഷ്ടിയുടെ ഇടവേളയെ ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു പറഞ്ഞതുപോലെ, ഈ ഇടവേള പരമേശ്വരന്റെ മഹാദിനം എന്നു മനസ്സിലാക്കണം, ദ്വിജന്മാരേ.

രാത്രിസ്ത്വേതാവതീ ജ്ഞേയാ പരമേശസ്യ കൃത്സ്നശഃ। അഹസ്തസ്യ തു യാ സൃഷ്ടിഃ പ്രലയോ രാത്രിരുച്യതേ

പരമേശ്വരന്റെ രാത്രി അതേ ദൈർഘ്യമുള്ളതാണെന്ന് അറിയണം. അവന്റെ ദിവസം സൃഷ്ടിയുടെ കാലമാണ്, അവന്റെ രാത്രി പ്രളയകാലം എന്നു പറയുന്നു.

അഹശ്ച വിദ്യതേ തസ്യ ന രാത്രിരിതി ധാരണാ। ഉപചാരഃ പ്രക്രിയതേ ലോകാനാം ഹിതകാമ്യയാ

അവനു ദിവസം മാത്രമേയുള്ളൂ, രാത്രി ഇല്ല എന്ന വിശ്വാസമുണ്ട്. ലോകങ്ങളുടെ ഭാവിക്കായി ഇങ്ങനെ ഉപമയായി പറയുന്നു.

പ്രജാഃ പ്രജാനാമ്പതയ ഋഷയോ മുനിഭിഃ സഹ। ഋഷീന് സനത്കുമാരാഖ്യാന് ബ്രഹ്മസായുജ്യഗൈഃ സഹ

പ്രജകളും അവരുടെ അധിപന്മാരും, ഋഷികളും മുനിമാരോടൊപ്പം, സനത്കുമാരന്മാർ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഋഷികളും ബ്രഹ്മസായുജ്യമായവരുമായൊക്കെ—

ഇന്ദ്രിയാണീന്ദ്രിയാര്ഥാശ്ച മഹാഭൂതാനി പഞ്ച ച। തന്മാത്രാ ഇന്ദ്രിയഗണോ ബുദ്ധിശ്ച മനസാ സഹ

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അവയുടെ വിഷയങ്ങൾ, അഞ്ചു മഹാഭൂതങ്ങൾ, തന്മാത്രകൾ, ഇന്ദ്രിയസംഘം, ബുദ്ധി, മനസ്സ് എന്നിവയും—

അഹസ്തിഷ്ഠന്തി തേ സര്വേ പരമേശസ്യ ധീമതഃ। അഹരന്തേ പ്രലീയന്തേ രാത്ര്യന്തേ വിശ്വസംഭവഃ

ഇവയെല്ലാം, ജ്ഞാനിയേ, പരമേശ്വരന്റെ ദിവസത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. അവന്റെ രാത്രിയുടെ അവസാനം ഇവ ലയിച്ച്, വിശ്വം വീണ്ടും ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.

സ്വാത്മന്യവസ്ഥിതേ സത്വേ വികാരേ പ്രതിസംഹതേ। സാധര്മ്യേണാവതിഷ്ഠേതേ പ്രധാനപുരുഷാവുഭൌ

സ്വഭാവത്തിൽ സത്ത്വം നിലകൊള്ളുമ്പോഴും, മാറ്റങ്ങൾ എല്ലാം അകറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോഴും, പ്രധാനവും പുരുഷനും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവസാമ്യത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

തമഃ സത്ത്വഗുണാവേതൌ സമത്വേന വ്യവസ്തിതൌ। അത്രോദ്രിക്തൌ പ്രസൂതൌ ച തൌ തഥാ ച പരസ്പരമ്। ഗുണസാമ്യേ ലയോ ജ്ഞേയോ വൈഷമ്യേ സൃഷ്ടിരുച്യതേ

താമസവും സത്ത്വഗുണവും സമത്വത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. അതിൽ ഒന്നുകിൽ ഒന്നുകിൽ അധികം ആകുമ്പോൾ സൃഷ്ടി ഉണ്ടാകുന്നു, സമത്വത്തിൽ ലയം സംഭവിക്കുന്നു.

തിലേഷു വാ യഥാ തൈവം ഘൃതം പയസി വാ സ്ഥിതമ്। തഥാ തമസി സത്ത്വേ ച രജോഽവ്യക്താശ്രിതം സ്ഥിതമ്

എന്തുപോലെ എള്ളിനുള്ളിൽ നെയ്യും വെള്ളത്തിൽ പാൽപോലെയും അപ്രത്യക്ഷമായ രജോഗുണം തമസിലും സത്ത്വത്തിലും നിലകൊള്ളുന്നു.

ഉപാസ്യ രജനീം കൃത്സ്നാം പരാം മാഹേശ്വരീം തദാ। അഹര്മുഖേ പ്രവൃത്തേ ച പുരഃ പ്രകൃതിസമ്ഭവഃ

മഹേശ്വരിയായ പരമേശ്വരിയെ മുഴുവൻ രാത്രി ആരാധിച്ചശേഷം, പുലരിയപ്പോൾ സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.