വായുപുരാണമ്

ബുദ്ധീന്ദ്രിയാണി പഞ്ചൈവ പഞ്ച കര്മേന്ദ്രിയാണ്യപി। സാധകാനീന്ദ്രിയാണി സ്യുര്ദ്ദേവാ വൈകാരികാ ദശ। ഏകാദശം മനസ്തത്ര ദേവാ വൈകാരികാഃ സ്മൃതാ

അഞ്ചു ബുദ്ധീന്ദ്രിയങ്ങളും അഞ്ചു കർമേന്ദ്രിയങ്ങളും ഉണ്ട്; ഇവയാണ് ഉപകരണങ്ങൾ, പത്ത് വികാരിക ദേവതകളും ഓർക്കപ്പെടുന്നു; പതിനൊന്നാമത്തേത് മനസ്സാണ്, വികാരിക ദേവതകൾ അങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്നു.

ശ്രോത്രം ത്വക് ചക്ഷുഷീ ജിഹ്വാ നാസികാ ചൈവ പഞ്ചമീ। ശബ്ദാദീനാമവാപ്ത്യര്ഥം ബുദ്ധിയുക്താനി വക്ഷ്യതേ

ചെവി, ത്വക്ക്, കണ്ണുകൾ, നാവ്, അഞ്ചാമത്തേതായി മൂക്ക് — ഇവയെ ശബ്ദം മുതലായവയെ ഗ്രഹിക്കാൻ ബുദ്ധിയുള്ളവയാണെന്ന് പറയുന്നു.

പാദൌ പായുരുപസ്ഥഞ്ച ഹസ്തൌ വാഗ്ദശമീ ഭവേത്। ഗതിര്വിസര്ഗോ ഹ്യാനന്ദഃ ശില്പം വാസ്യഞ്ച കര്മ ച

കാൽ, ഗുദം, ലിംഗം, കൈകൾ, വാക്ക് — ഇവ പത്ത് ആകുന്നു; നടക്കൽ, വിസർജനം, ആനന്ദം, കയ്യൊപ്പുകൾ, ആസ്വാദനം, പ്രവർത്തനം — ഇവയാണ് അവയുടെ പ്രവർത്തികൾ.

ആകാശം ശബ്ദമാത്രഞ്ച സ്പര്ശമാത്രം സമാവിശേത്। ദ്വിഗുണസ്തു തതോ വായുഃ ശബ്ദ സ്പര്ശാത്മകോഽഭവത്

ആകാശത്തിന് ശബ്ദം മാത്രം ഉണ്ട്; സ്പർശം ചേർന്ന് അതു വായുവായി മാറുന്നു, അങ്ങനെ ശബ്ദവും സ്പർശവും രണ്ടു ഗുണങ്ങൾ വായുവിന് ഉണ്ടാകുന്നു.

രൂപന്തഥൈവ വിശതഃ ശബ്ദസ്പര്ശഗുണാവുഭൌ। ത്രിഗുണസ്തു തതശ്ചാഗ്നിഃ സ ശബ്ദസ്പര്ശരൂപവാന്

രൂപം കൂടി ചേർന്നപ്പോൾ ശബ്ദവും സ്പർശവും നിലനിൽക്കുന്നു; അപ്പോൾ അഗ്നി ഉണ്ടാകുന്നു — അതിന് ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ ഉണ്ട്.

സശബ്ദസ്പര്ശരൂപഞ്ച രസമാത്രം സമാവിശത്। തസ്മാച്ചതുര്ഗുണാ ഹ്യാപോ വിജ്ഞേയാസ്താ രസാത്മികാഃ

ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം എന്നിവയോടൊപ്പം രുചി കൂടി ചേർന്നപ്പോൾ, വെള്ളം നാലു ഗുണങ്ങളോടുകൂടിയതായും രുചിയാൽ അറിയപ്പെടുന്നതായും മനസ്സിലാക്കണം.

സശബ്ദസ്പര്ശരൂപേഷു ഗന്ധസ്തേഷു സമാവിശത്। സംയുക്താ ഗന്ധമാത്രേണ ആചിന്വന്തി മഹീമിമാമ്। തസ്മാത്പഞ്ചഗുണാ ഭൂമിഃ സ്ഥൂലഭൂതേഷു ദൃശ്യതേ

ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം എന്നിവയിലേക്കു ഗന്ധം കൂടി ചേർന്നപ്പോൾ, ഗന്ധഗുണം ചേർന്നതുകൊണ്ട് ഇവ ഭൂമിയായി മാറുന്നു; അതുകൊണ്ട്, ഭൗതികതകളിൽ ഭൂമി അഞ്ചു ഗുണങ്ങളോടുകൂടിയതായാണ് കാണപ്പെടുന്നത്.

ശാന്താ ഘോരാശ്ച മൂഢാശ്ച വിശേഷാസ്തേന തേ സ്മൃതാഃ। പരസ്പരാനുപ്രവേശാദ്ധാരയന്തി പരസ്പരമ്

ശാന്തം, ഭയങ്കരം, മൂടൽ — ഇവയാണ് അവയുടെ വ്യത്യാസങ്ങൾ; അതുകൊണ്ട് ഇവ ഓർക്കപ്പെടുന്നു. പരസ്പരം കലർന്നുകൊണ്ട് അവ ഒന്നിനെ ഒന്നു നിലനിർത്തുന്നു.

ഭൂമേരന്തസ്തിവദം സര്വം ലോകാലോകഘനാവൃതമ്। വിശേഷാ ഇന്ദ്രിയഗ്രാഹ്യാ നിയതത്വാച്ച തേ സ്മൃതാഃ

ഭൂമിയുടെ ഉള്ളിൽ എല്ലാം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, ലോകവും ലോകമല്ലാത്തതും ഒറ്റയടിയിൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഈ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കു ഗ്രഹിക്കാവുന്നതാണ്, സ്ഥിരതയാൽ അവ ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

ഗുണം പൂര്വസ്യ പൂര്വസ്യ പ്രാപ്നുവന്ത്യുത്തരോത്തരമ്। തേഷാം യാവച്ച യദ്യച്ച തത്തത്താവദ്ഗുണം സ്മൃതമ്

ഓരോന്നും അതിന് മുൻപുള്ളതിന്റെ ഗുണം ഏറ്റെടുക്കുന്നു; അവയ്ക്ക് ഏത് ഗുണം ഉണ്ടോ, അതാണ് അവയുടെതായെന്ന് ഓർക്കപ്പെടുന്നത്.

ഉപലഭ്യ ശുചേര്ഗന്ധം കേചിദ്വായോരനൈപുണാത്। പൃഥിവ്യാമേവ തദ്വിദ്യാദേഷാം വായോശ്ച സംശ്രയാത്

വായുവിന്റെ സൂക്ഷ്മത കൊണ്ടു ചിലർ ശുദ്ധിയിലുമാണ് ഗന്ധം അനുഭവിക്കുന്നത്; എന്നാൽ അത് ഭൂമിയുടേതാണെന്ന് അറിയണം, വായുവുമായി ബന്ധമുണ്ടായതിനാൽ.

ഏതേ സപ്ത മഹാവീര്യാ നാനാഭൂതാഃ പൃഥക് പൃഥക്। നാശക്നുവന് പ്രജാഃ സ്രഷ്ടുമസമാഗമ്യ കൃത്സ്നശഃ। തേ സമേത്യ മഹാത്മാനോ ഹ്യയോന്യസ്യൈവ സംശ്രയാത്

ഈ ഏഴു മഹാശക്തികൾ വിവിധ ഭൗതികങ്ങൾ ആകുന്നു, ഓരോന്നും വേറേയാണ്; അവ മുഴുവനായി ഒന്നിച്ചില്ലെങ്കിൽ സൃഷ്ടിയെ സാദ്ധ്യമാക്കാൻ കഴിയില്ല; അങ്ങനെ ഒന്നിച്ചപ്പോൾ, ഇവ വലിയവ, പരസ്പരസഹായത്തോടെ —

പുരുഷാധിഷ്ഠിതത്വാച്ച അവ്യക്താനുഗ്രഹേണ ച। മഹദാദ്യാ വിശേഷാന്താ അണ്ഡമുത്പാദയന്തി തേ

പുരുഷൻ മേൽനോട്ടം വഹിക്കുന്നതും അവ്യക്തത്തിന്റെ അനുഗ്രഹവും കൊണ്ടാണ് മഹത് മുതലായവയും വ്യത്യസ്തഭൂതികൾ വരെ അണ്ടം സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.

ഏകകാലം സമുത്പന്നം ജലബുദ്‌ബുദവച്ച തത്। വിശേഷേഭ്യോഽണ്ഡമഭവദ് ബൃഹത്തദുദകം ച യത്। തത്തസ്മിന് കാര്യകരണം സംസിദ്ധം ബ്രഹ്മണസ്തദാ

അത് ഒരേ സമയം ഉദിച്ചുവന്നത് വെള്ളത്തിന്റെ ബുഡ്ബുദംപോലെയാണ്; വ്യത്യസ്തഭൂതികളിൽ നിന്ന് അണ്ടം ഉദിച്ചു, അതു വലിയതും വെള്ളം നിറഞ്ഞതുമാണ്; അതിൽ ബ്രഹ്മാവിന് വേണ്ടിയുള്ള ഉപകരണങ്ങളും കാര്യങ്ങളും പൂർണ്ണമായി ഉണ്ടായി.

പ്രാകൃതേഽണ്ഡേ വിബുദ്ധേ സന് ക്ഷേത്രജ്ഞോ ബ്രഹ്മസംജ്ഞിതഃ। സ വൈ ശരീരീ പ്രഥമഃ സ വൈ പുരുഷ ഉച്യതേ

ആദിമ അണ്ടം ഉണർന്നപ്പോൾ, ക്ഷേത്രജ്ഞൻ എന്ന ബ്രഹ്മൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ ശരീരധാരി, ആദ്യനും പുരുഷനും എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.

ആദികര്ത്താ ച ഭൂതാനാം ബ്രഹ്മാഽഗ്രേ സമവര്ത്തത। ഹിരണ്യഗര്ഭഃ സോഽഗ്രോഽസ്മിന് പ്രാദുര്ഭൂതശ്ചതുര്മുഖഃ। സര്ഗേ ച പ്രതി സര്ഗേ ച ക്ഷേത്രജ്ഞോ ബ്രഹ്മസംജ്ഞിതഃ

സകലഭൂതങ്ങളുടെ ആദിസ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവ് ആദിയിൽ ഉദിച്ചു; അവൻ ഹിരണ്യഗർഭൻ, ആദ്യമായി ഇവിടെ പ്രത്യക്ഷമായത് നാലുമുഖനായി; ഓരോ സൃഷ്ടിയിലും ലയത്തിലും ക്ഷേത്രജ്ഞൻ ബ്രഹ്മൻ എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്.

കരണൈഃ സഹ സൃജ്യന്തേ പ്രത്യാഹാരേ ത്യജന്തി ച। ഭജന്തേ ച പുനര്ദേഹാനസമാഹാരസന്ധിഷു

ഇന്ദ്രിയങ്ങളോടൊപ്പം ശരീരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു, പ്രലയത്തിൽ അവ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു; വീണ്ടും കാരണങ്ങൾ ഒന്നിച്ചപ്പോൾ ശരീരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നു.

ഹിരണ്മയസ്തു യോ മേരുസ്തസ്യോല്ബം തന്മഹാത്മനഃ। ഗര്ഭോദകം സമുദ്രാശ്ച ജരാദ്യസ്ഥീനി പര്വതാഃ

ഹിരണ്മയമായ മെരു — അതിന്റെ പുറം ആ മഹാത്മാവിന്റേതാണ്; സമുദ്രം അതിന്റെ ഗർഭജലം, പർവതങ്ങൾ ജര onwards അസ്ഥികൾ.

തസ്മിന്നണ്ഡേ ത്വിമേ ലോകാ അന്തര്ഭൂതാസ്തു സപ്ത വൈ। സപ്തദ്വീപാ ച പൃഥ്വീയം സമുദ്രൈഃ സഹ സപ്തഭിഃ

ആ അണ്ടത്തിനകത്ത് ഈ ലോകങ്ങൾ ഏഴായി ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഭൂമി ഏഴു ദ്വീപുകളും ഏഴു സമുദ്രങ്ങളോടുകൂടിയും അവിടെ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പര്വതൈഃ സുമഹദ്ഭിശ്ച നദീഭിശ്ച സഹസ്രശഃ। അന്തസ്തസ്മിംസ്ത്വിമേ ലോകാ അന്തര്വിശ്വമിദം ജഗത്

അതിനുള്ളിൽ വലിയ പർവതങ്ങളും ആയിരക്കണക്കിന് നദികളും ഉണ്ട്. അതിന്റെ അകത്താണ് ഈ ലോകങ്ങൾ എല്ലാം, ഈ സർവ്വജഗതും അതിനകത്താണ്.

ചന്ദ്രാദിത്യൌ സനക്ഷത്രൌ സഗ്രഹൌ സഹ വായുനാ। ലോകാലോകം ച യത് കിംചിച്ചാണ്ഡേ തസ്മിന് സമര്പിതമ്

ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നക്ഷത്രങ്ങളും ഗ്രഹങ്ങളും കാറ്റും, ലോകവും അതിന് പുറത്തുള്ളതും, എല്ലാം ആ അണ്ഡത്തിനകത്താണ് ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

അദ്ഭിര്ദശഗുണാഭിസ്തു ബാഹ്യതോഽണ്ഡം സമാവൃതമ്। ആപോ ദശഗുണാ ഹ്യേവന്തേജസാ ബാഹ്യതോ വൃതാഃ

അണ്ഡത്തിന്റെ പുറത്ത് പത്ത് മടങ്ങ് കൂടുതലുള്ള വെള്ളം ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു. ആ വെള്ളത്തെതാനും പത്ത് മടങ്ങ് കൂടുതലുള്ള അഗ്‌നി പുറത്ത് ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു.

തേജൌദശഗുണേനൈവ ബാഹ്യതോ വായുനാ വൃതമ്। വായോര്ദ്ദശഗുണേനൈവ ബാഹ്യതോ നഭസാ വൃതമ്

ആ അഗ്‌നിയെ പത്ത് മടങ്ങ് കൂടുതലുള്ള വായു പുറത്ത് ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു. വായുവിനെതാനും പത്ത് മടങ്ങ് കൂടുതലുള്ള ആകാശം ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു.

ആകാശേന വൃതോ വായുഃ ഖം ച ഭൂതാദിനാ വൃതമ്। ഭൂതാദിര്മഹതാ ചാപി അവ്യക്തേന വൃതോ മഹാന്। ഏതൈരാവരണൈരണ്ഡം സപ്തഭിഃ പ്രാകൃതൈര്വൃതമ്

വായുവിനെ ആകാശം ചുറ്റുന്നു, ആകാശത്തെ ആദിഭൂതം ചുറ്റുന്നു, ആദിഭൂതത്തെ മഹത്ത്വം ചുറ്റുന്നു, മഹത്തിനെ അവ്യക്തം ചുറ്റുന്നു. ഇങ്ങനെ ആ അണ്ടം ഏഴു പ്രകൃതിദത്തമായ ആവരണങ്ങളിൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഏതാസ്വാവൃത്യ ചാന്യോന്യമഷ്ടൌ പ്രകൃതയഃ സ്ഥിതാഃ। പ്രസര്ഗകാലേ സ്ഥിത്വാ ച ഗ്രസന്ത്യേതാഃ പരസ്പരമ്

ഇങ്ങനെ പരസ്പരം ചുറ്റി നിലകൊള്ളുന്ന എട്ട് പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ അവസാനം ഇവ പരസ്പരം അകത്തേക്ക് ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

ഏവം പരസ്പരോത്പന്നാ ധാരയന്തി പരസ്പരമ്। ആധാരാധേയഭാവേന വികാരസ്യ വികാരിഷു

ഇങ്ങനെ പരസ്പരം നിന്നു ജനിച്ച്, അവ പരസ്പരം താങ്ങി നിലകൊള്ളുന്നു. അവയിൽ ഒന്നിന് മറ്റൊന്ന് ആധാരവും ആധേയവുമാണ്, മാറ്റം വരുത്തുന്നവയും മാറ്റം വരുന്നവയും എന്ന നിലയിലാണ്.

അവ്യക്തം ക്ഷേത്രമുദ്ദിഷ്ടം ബ്രഹ്മാ ക്ഷേത്രജ്ഞ ഉച്യതേ। ഇത്യേഷ പ്രാകൃതഃ സര്ഗഃ ക്ഷേത്രജ്ഞാധിഷ്ഠിതസ്തു സഃ। അബുദ്ധിപൂര്വം പ്രാഗാസീത് പ്രാദുര്ഭൂതാ തഡിദ്യഥാ

അവ്യക്തം എന്നത് ക്ഷേത്രം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു, ബ്രഹ്മാവ് ക്ഷേത്രജ്ഞൻ എന്നു പറയുന്നു. ഈ സൃഷ്ടി ക്ഷേത്രജ്ഞന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. ബുദ്ധി ഉണരുന്നതിന് മുമ്പ്, മിന്നൽപോലെ അതു പെട്ടെന്ന് പ്രത്യക്ഷമായി.

ഏതദ്ധിരണ്യഗര്ഭസ്യ ജന്മ യോ വേദ തത്ത്വതഃ। ആയുഷ്മാന് കീര്തിമാന് ധന്യഃ പ്രജാവാംശ്ച ഭവത്യുത

ഈ ഹിരണ്യഗർഭന്റെ ജനനം ആരെങ്കിലും യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിഞ്ഞാൽ, അവൻ ദീർഘായുസ്സും പ്രശസ്തിയും ഭാഗ്യവും സന്താനസമ്പത്തും നേടുന്നു.

നിവൃത്തികാമോഽപി നരഃ ശുദ്ധാത്മാ ലഭതേ ഗതിമ്। പുരാണശ്രവണാന്നിത്യം സുഖം ച ക്ഷേമമാപ്നുയാത്

വിരക്തി ആഗ്രഹിക്കുന്നവനും, മനസ്സ് ശുദ്ധിയുള്ളവനാണെങ്കിൽ, മോക്ഷം നേടുന്നു. പുരാണം എല്ലായ്പോഴും കേൾക്കുന്നതിലൂടെ സുഖവും ക്ഷേമവും ലഭിക്കും.