വായുപുരാണമ്

ധര്മാദീനി ച രൂപാണി ലോകതത്ത്വാര്ഥഹേതവഃ। ത്രിഗുണസ്തു സ വിജ്ഞേയഃ സത്ത്വരാജസതാമസഃ

ധർമ്മം മുതലായ രൂപങ്ങൾ ലോകതത്വത്തിന്റെ അർത്ഥത്തിന് കാരണങ്ങളാണ്; അവൻ സത്വം, രജസ്, തമസ് എന്ന മൂന്ന് ഗുണങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞവനാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.

ത്രിഗുണാദ്രജസോദ്രിക്താദഹങ്കാരസ്തതോഽഭവത്। മഹതാ ചാവൃതഃ സര്ഗോ ഭൂതാദിവികൃതസ്തു സഃ

മൂന്ന് ഗുണങ്ങളിൽ രജസ് അധികം ആയപ്പോൾ അഹങ്കാരം ഉദിച്ചു; മഹത്താൽ സൃഷ്ടി മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, ഭൂതങ്ങൾ മുതലായ മാറ്റങ്ങൾ അതാണ്.

തസ്മാച്ച തമസോദ്രിക്താദഹങ്കാരാദജായത। ഭൂതതന്മാത്രസര്ഗസ്തു ഭൂതാദിസ്താമസസ്തു സഃ

തമസ് അധികം ആയപ്പോൾ അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് ഭൂതതന്മാത്രങ്ങൾ ജനിച്ചു; ഭൂതങ്ങൾ മുതലായ മാറ്റങ്ങൾ തമസിന്‍റേതാണ്.

thumb|മഹാഭൂതാഃ ആകാശം ശുഷിരം തസ്മാദുദ്രിക്തം ശബ്ദലക്ഷണമ്। ആകാശം ശബ്ദമാത്രന്തു ഭൂതാദിശ്ചാവൃണോത് പുനഃ

അതിനാൽ ശൂന്യമായ ആകാശം, ശബ്ദം എന്ന ലക്ഷണത്തോടെ ഉദിച്ചു; ആകാശം ശബ്ദം മാത്രമാണ്, വീണ്ടും ഭൂതങ്ങൾ മുതലായ മാറ്റങ്ങൾ അതിനെ മൂടി.

ശബ്ദമാത്രന്തദാകാശം സ്പര്ശമാത്രം സസര്ജ ഹ। ഭൂതാദിസ്തു വികുര്വാണഃ ശബ്ദമാത്രം സസര്ജ്ജ ഹ

ആകാശം എന്നതിൽ ശബ്ദം മാത്രം സൃഷ്ടിച്ചു, അതിന്റെ സ്വഭാവമായി സ്പർശം ഉണ്ടാക്കി; ഭൂതങ്ങൾ മുതലായ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ച്, ശബ്ദം മാത്രം സൃഷ്ടിച്ചു.

ബലവാന് ജായതേ വായുഃ സ വൈ സ്പര്ശഗുണോ മതഃ। ആകാശം ശബ്ദമാത്രന്തു സ്പര്ശമാത്രം സമാവൃണോത്

അതിൽ നിന്ന് ശക്തിയുള്ള വായു ജനിച്ചു, അതിന് സ്പർശം എന്ന ഗുണം ഉണ്ട് എന്ന് കരുതുന്നു; ആകാശം ശബ്ദം മാത്രമാണ്, സ്പർശം അതിനെ മൂടി.

രസമാത്രാസ്തു താ ഹ്യാപോ രൂപമാത്രാഭിരാവൃണോത്। ആപോ രസാന് വികുര്വന്ത്യോ ഗന്ധമാത്രം സസര്ജ്ജിരേ

ജലം രസം മാത്രം ആണ്, അതിന് രൂപം മൂടി; ജലം രസം മാറ്റി, ഗന്ധം മാത്രം സൃഷ്ടിച്ചു.

സങ്ഘാതോ ജായതേ തസ്മാത്തസ്യ ഗന്ധോ ഗുണഃ സ്മൃതഃ। രസമാത്രന്തു തത്തോയം ഗന്ധമാത്രം സമാവൃണോത്

അതിനാൽ കൂട്ടം ജനിക്കുന്നു, അതിന് ഗന്ധം എന്ന ഗുണം ഓർക്കപ്പെടുന്നു; രസം കൊണ്ട് ജലം, ഗന്ധം കൊണ്ട് അതിനെ മൂടി.

തസ്മിംസ്തസ്മിംസ്തു തന്മാത്രാ തേന തന്മാത്രതാ സ്മൃതാ। അവിശേഷവാചകത്വാദവിശേഷാസ്തതഃ സ്മൃതാഃ। അശാന്തഘോരമൂഢത്വാദവിശേഷാസ്തതഃ പുനഃ

ഓരോന്നിലും അതിന്റെ തന്മാത്ര ഉണ്ട്, അതിനാൽ തന്മാത്രത്വം എന്നത് ഓർക്കപ്പെടുന്നു; വ്യത്യാസമില്ലാത്തതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതിനാൽ അവയെ അവിശേഷം എന്ന് വിളിക്കുന്നു; ശാന്തിയില്ലായ്മയും ഭയാനകത്വവും മൂടലും കൊണ്ടു വീണ്ടും അവിശേഷം എന്ന് പറയുന്നു.

ഭൂതതന്മാത്രസര്ഗോഽയം വിജ്ഞേയസ്തു പരസ്പരാത്। വൈകാരികാദഹങ്കാരാത്സത്വോദ്രിക്താത്തു സാത്വികാത്। വൈകാരികഃ സ സര്ഗസ്തു യുഗപത്സമ്പ്രവര്ത്തതേ

ഭൂതതന്മാത്രങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി പരസ്പരം ഉണ്ടാകുന്നതായി മനസ്സിലാക്കണം; വികാരിക അഹങ്കാരത്തിൽ സത്വം അധികം ആയപ്പോൾ വികാരിക സൃഷ്ടി ഒരുമിച്ച് ആരംഭിക്കുന്നു.

ബുദ്ധീന്ദ്രിയാണി പഞ്ചൈവ പഞ്ച കര്മേന്ദ്രിയാണ്യപി। സാധകാനീന്ദ്രിയാണി സ്യുര്ദ്ദേവാ വൈകാരികാ ദശ। ഏകാദശം മനസ്തത്ര ദേവാ വൈകാരികാഃ സ്മൃതാ

അഞ്ചു ബുദ്ധീന്ദ്രിയങ്ങളും അഞ്ചു കർമേന്ദ്രിയങ്ങളും ഉണ്ട്; ഇവയാണ് ഉപകരണങ്ങൾ, പത്ത് വികാരിക ദേവതകളും ഓർക്കപ്പെടുന്നു; പതിനൊന്നാമത്തേത് മനസ്സാണ്, വികാരിക ദേവതകൾ അങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്നു.

ശ്രോത്രം ത്വക് ചക്ഷുഷീ ജിഹ്വാ നാസികാ ചൈവ പഞ്ചമീ। ശബ്ദാദീനാമവാപ്ത്യര്ഥം ബുദ്ധിയുക്താനി വക്ഷ്യതേ

ചെവി, ത്വക്ക്, കണ്ണുകൾ, നാവ്, അഞ്ചാമത്തേതായി മൂക്ക് — ഇവയെ ശബ്ദം മുതലായവയെ ഗ്രഹിക്കാൻ ബുദ്ധിയുള്ളവയാണെന്ന് പറയുന്നു.

പാദൌ പായുരുപസ്ഥഞ്ച ഹസ്തൌ വാഗ്ദശമീ ഭവേത്। ഗതിര്വിസര്ഗോ ഹ്യാനന്ദഃ ശില്പം വാസ്യഞ്ച കര്മ ച

കാൽ, ഗുദം, ലിംഗം, കൈകൾ, വാക്ക് — ഇവ പത്ത് ആകുന്നു; നടക്കൽ, വിസർജനം, ആനന്ദം, കയ്യൊപ്പുകൾ, ആസ്വാദനം, പ്രവർത്തനം — ഇവയാണ് അവയുടെ പ്രവർത്തികൾ.

ആകാശം ശബ്ദമാത്രഞ്ച സ്പര്ശമാത്രം സമാവിശേത്। ദ്വിഗുണസ്തു തതോ വായുഃ ശബ്ദ സ്പര്ശാത്മകോഽഭവത്

ആകാശത്തിന് ശബ്ദം മാത്രം ഉണ്ട്; സ്പർശം ചേർന്ന് അതു വായുവായി മാറുന്നു, അങ്ങനെ ശബ്ദവും സ്പർശവും രണ്ടു ഗുണങ്ങൾ വായുവിന് ഉണ്ടാകുന്നു.

രൂപന്തഥൈവ വിശതഃ ശബ്ദസ്പര്ശഗുണാവുഭൌ। ത്രിഗുണസ്തു തതശ്ചാഗ്നിഃ സ ശബ്ദസ്പര്ശരൂപവാന്

രൂപം കൂടി ചേർന്നപ്പോൾ ശബ്ദവും സ്പർശവും നിലനിൽക്കുന്നു; അപ്പോൾ അഗ്നി ഉണ്ടാകുന്നു — അതിന് ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ ഉണ്ട്.

സശബ്ദസ്പര്ശരൂപഞ്ച രസമാത്രം സമാവിശത്। തസ്മാച്ചതുര്ഗുണാ ഹ്യാപോ വിജ്ഞേയാസ്താ രസാത്മികാഃ

ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം എന്നിവയോടൊപ്പം രുചി കൂടി ചേർന്നപ്പോൾ, വെള്ളം നാലു ഗുണങ്ങളോടുകൂടിയതായും രുചിയാൽ അറിയപ്പെടുന്നതായും മനസ്സിലാക്കണം.

സശബ്ദസ്പര്ശരൂപേഷു ഗന്ധസ്തേഷു സമാവിശത്। സംയുക്താ ഗന്ധമാത്രേണ ആചിന്വന്തി മഹീമിമാമ്। തസ്മാത്പഞ്ചഗുണാ ഭൂമിഃ സ്ഥൂലഭൂതേഷു ദൃശ്യതേ

ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം എന്നിവയിലേക്കു ഗന്ധം കൂടി ചേർന്നപ്പോൾ, ഗന്ധഗുണം ചേർന്നതുകൊണ്ട് ഇവ ഭൂമിയായി മാറുന്നു; അതുകൊണ്ട്, ഭൗതികതകളിൽ ഭൂമി അഞ്ചു ഗുണങ്ങളോടുകൂടിയതായാണ് കാണപ്പെടുന്നത്.

ശാന്താ ഘോരാശ്ച മൂഢാശ്ച വിശേഷാസ്തേന തേ സ്മൃതാഃ। പരസ്പരാനുപ്രവേശാദ്ധാരയന്തി പരസ്പരമ്

ശാന്തം, ഭയങ്കരം, മൂടൽ — ഇവയാണ് അവയുടെ വ്യത്യാസങ്ങൾ; അതുകൊണ്ട് ഇവ ഓർക്കപ്പെടുന്നു. പരസ്പരം കലർന്നുകൊണ്ട് അവ ഒന്നിനെ ഒന്നു നിലനിർത്തുന്നു.

ഭൂമേരന്തസ്തിവദം സര്വം ലോകാലോകഘനാവൃതമ്। വിശേഷാ ഇന്ദ്രിയഗ്രാഹ്യാ നിയതത്വാച്ച തേ സ്മൃതാഃ

ഭൂമിയുടെ ഉള്ളിൽ എല്ലാം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, ലോകവും ലോകമല്ലാത്തതും ഒറ്റയടിയിൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഈ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കു ഗ്രഹിക്കാവുന്നതാണ്, സ്ഥിരതയാൽ അവ ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

ഗുണം പൂര്വസ്യ പൂര്വസ്യ പ്രാപ്നുവന്ത്യുത്തരോത്തരമ്। തേഷാം യാവച്ച യദ്യച്ച തത്തത്താവദ്ഗുണം സ്മൃതമ്

ഓരോന്നും അതിന് മുൻപുള്ളതിന്റെ ഗുണം ഏറ്റെടുക്കുന്നു; അവയ്ക്ക് ഏത് ഗുണം ഉണ്ടോ, അതാണ് അവയുടെതായെന്ന് ഓർക്കപ്പെടുന്നത്.

ഉപലഭ്യ ശുചേര്ഗന്ധം കേചിദ്വായോരനൈപുണാത്। പൃഥിവ്യാമേവ തദ്വിദ്യാദേഷാം വായോശ്ച സംശ്രയാത്

വായുവിന്റെ സൂക്ഷ്മത കൊണ്ടു ചിലർ ശുദ്ധിയിലുമാണ് ഗന്ധം അനുഭവിക്കുന്നത്; എന്നാൽ അത് ഭൂമിയുടേതാണെന്ന് അറിയണം, വായുവുമായി ബന്ധമുണ്ടായതിനാൽ.

ഏതേ സപ്ത മഹാവീര്യാ നാനാഭൂതാഃ പൃഥക് പൃഥക്। നാശക്നുവന് പ്രജാഃ സ്രഷ്ടുമസമാഗമ്യ കൃത്സ്നശഃ। തേ സമേത്യ മഹാത്മാനോ ഹ്യയോന്യസ്യൈവ സംശ്രയാത്

ഈ ഏഴു മഹാശക്തികൾ വിവിധ ഭൗതികങ്ങൾ ആകുന്നു, ഓരോന്നും വേറേയാണ്; അവ മുഴുവനായി ഒന്നിച്ചില്ലെങ്കിൽ സൃഷ്ടിയെ സാദ്ധ്യമാക്കാൻ കഴിയില്ല; അങ്ങനെ ഒന്നിച്ചപ്പോൾ, ഇവ വലിയവ, പരസ്പരസഹായത്തോടെ —

പുരുഷാധിഷ്ഠിതത്വാച്ച അവ്യക്താനുഗ്രഹേണ ച। മഹദാദ്യാ വിശേഷാന്താ അണ്ഡമുത്പാദയന്തി തേ

പുരുഷൻ മേൽനോട്ടം വഹിക്കുന്നതും അവ്യക്തത്തിന്റെ അനുഗ്രഹവും കൊണ്ടാണ് മഹത് മുതലായവയും വ്യത്യസ്തഭൂതികൾ വരെ അണ്ടം സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.

ഏകകാലം സമുത്പന്നം ജലബുദ്‌ബുദവച്ച തത്। വിശേഷേഭ്യോഽണ്ഡമഭവദ് ബൃഹത്തദുദകം ച യത്। തത്തസ്മിന് കാര്യകരണം സംസിദ്ധം ബ്രഹ്മണസ്തദാ

അത് ഒരേ സമയം ഉദിച്ചുവന്നത് വെള്ളത്തിന്റെ ബുഡ്ബുദംപോലെയാണ്; വ്യത്യസ്തഭൂതികളിൽ നിന്ന് അണ്ടം ഉദിച്ചു, അതു വലിയതും വെള്ളം നിറഞ്ഞതുമാണ്; അതിൽ ബ്രഹ്മാവിന് വേണ്ടിയുള്ള ഉപകരണങ്ങളും കാര്യങ്ങളും പൂർണ്ണമായി ഉണ്ടായി.

പ്രാകൃതേഽണ്ഡേ വിബുദ്ധേ സന് ക്ഷേത്രജ്ഞോ ബ്രഹ്മസംജ്ഞിതഃ। സ വൈ ശരീരീ പ്രഥമഃ സ വൈ പുരുഷ ഉച്യതേ

ആദിമ അണ്ടം ഉണർന്നപ്പോൾ, ക്ഷേത്രജ്ഞൻ എന്ന ബ്രഹ്മൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ ശരീരധാരി, ആദ്യനും പുരുഷനും എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.

ആദികര്ത്താ ച ഭൂതാനാം ബ്രഹ്മാഽഗ്രേ സമവര്ത്തത। ഹിരണ്യഗര്ഭഃ സോഽഗ്രോഽസ്മിന് പ്രാദുര്ഭൂതശ്ചതുര്മുഖഃ। സര്ഗേ ച പ്രതി സര്ഗേ ച ക്ഷേത്രജ്ഞോ ബ്രഹ്മസംജ്ഞിതഃ

സകലഭൂതങ്ങളുടെ ആദിസ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവ് ആദിയിൽ ഉദിച്ചു; അവൻ ഹിരണ്യഗർഭൻ, ആദ്യമായി ഇവിടെ പ്രത്യക്ഷമായത് നാലുമുഖനായി; ഓരോ സൃഷ്ടിയിലും ലയത്തിലും ക്ഷേത്രജ്ഞൻ ബ്രഹ്മൻ എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്.

കരണൈഃ സഹ സൃജ്യന്തേ പ്രത്യാഹാരേ ത്യജന്തി ച। ഭജന്തേ ച പുനര്ദേഹാനസമാഹാരസന്ധിഷു

ഇന്ദ്രിയങ്ങളോടൊപ്പം ശരീരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു, പ്രലയത്തിൽ അവ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു; വീണ്ടും കാരണങ്ങൾ ഒന്നിച്ചപ്പോൾ ശരീരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നു.

ഹിരണ്മയസ്തു യോ മേരുസ്തസ്യോല്ബം തന്മഹാത്മനഃ। ഗര്ഭോദകം സമുദ്രാശ്ച ജരാദ്യസ്ഥീനി പര്വതാഃ

ഹിരണ്മയമായ മെരു — അതിന്റെ പുറം ആ മഹാത്മാവിന്റേതാണ്; സമുദ്രം അതിന്റെ ഗർഭജലം, പർവതങ്ങൾ ജര onwards അസ്ഥികൾ.

തസ്മിന്നണ്ഡേ ത്വിമേ ലോകാ അന്തര്ഭൂതാസ്തു സപ്ത വൈ। സപ്തദ്വീപാ ച പൃഥ്വീയം സമുദ്രൈഃ സഹ സപ്തഭിഃ

ആ അണ്ടത്തിനകത്ത് ഈ ലോകങ്ങൾ ഏഴായി ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഭൂമി ഏഴു ദ്വീപുകളും ഏഴു സമുദ്രങ്ങളോടുകൂടിയും അവിടെ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.