വായുപുരാണമ്

സ്തോത്രസത്രഗ്രഹൈര്ദേവാന് പിതൃന് പിത്ര്യൈശ്ച കര്മഭിഃ। ആനര്ചുശ്ച യഥാജാതി ഗന്ധര്വാദീന് യഥാവിധി

സ്തോത്രങ്ങൾ, യജ്ഞങ്ങൾ, ഹോമങ്ങൾ എന്നിവ കൊണ്ട് അവർ ദേവന്മാരെയും പിതൃകളെയും യഥാവിധി ആരാധിച്ചു. ഗന്ധർവന്മാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും ക്രമപ്രകാരം ആദരിച്ചു.

ആരാധയിതുമിച്ഛന്തസ്തതഃ കര്മാന്തരേഷ്വഥ। ജഗുഃ സാമാനി ഗന്ധര്വാ നനൃതുശ്ചാപ്സരോഗണാഃ

അവിടെ ആരാധന നടത്താൻ ആഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ, ഗന്ധർവന്മാർ സാമഗാനങ്ങൾ പാടുകയും, അപ്സരസ്സുകൾ കൂട്ടമായി നൃത്തം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.

വ്യാജഹുര്മുനയോ വാചം ചിത്രാക്ഷരപദാം ശുഭാമ്। മന്ത്രാദിതത്ത്വവിദ്വാംസോ ജഗദുശ്ച പരസ്പരമ്

മന്ത്രാദി സത്യങ്ങൾ അറിയുന്ന മഹർഷികൾ മനോഹരമായ വാക്കുകളും ശുഭമായ ആശംസകളും പരസ്പരം പറഞ്ഞു.

വിതണ്ഡാവചനാശ്ചൈകേ നിജഘ്നുഃ പ്രതിവാദിനഃ। ഋഷയസ്തത്ര വിദ്വാംസഃ സാങ്ഖ്യാര്ഥന്യായകോവിദാഃ

അവിടെ സംഖ്യശാസ്ത്രത്തിലും തർക്കശാസ്ത്രത്തിലും നിപുണരായ ചില ഋഷികൾ തർക്കംപോലുള്ള വാക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ച് എതിരാളികളെ പരാജയപ്പെടുത്തി.

ന തത്ര ദുരിതം കിംചിദ്വിദധുര്ബ്രഹ്മരാക്ഷസാഃ। ന ച യജ്ഞഹനോ ദൈത്യാ ന ച യജ്ഞമുഷോഽസുരാഃ

അവിടെ ബ്രഹ്മരാക്ഷസുകൾ ഒരു ദോഷവും ചെയ്തില്ല; ദൈത്യന്മാർ യാഗം നശിപ്പിച്ചില്ല; അസുരന്മാർ യാഗം മോഷ്ടിച്ചില്ല.

പ്രായശ്ചിത്തം ദുരിഷ്ടം വാ ന തത്ര സമജായത। ശക്തിപ്രജ്ഞാ ക്രിയായോഗൈര്വിധിരാസീത് സ്വനുഷ്ഠിതഃ

അവിടെ പ്രായശ്ചിത്തമോ ദുഷ്കൃത്യമോ ഉണ്ടായില്ല; കഴിവും ജ്ഞാനവും ശരിയായ പ്രവർത്തിയും കൊണ്ടു യജ്ഞം നിർവഹിക്കപ്പെട്ടു.

ഏവം വിതേനിരേ സത്രം ദ്വാദശാബ്ദം മനീഷിണഃ। ഭൃഗ്വാദ്യാ ഋഷയോ ധീരാ ജ്യോതിഷ്ടോമാന് പൃഥക് പൃഥക്। ചക്രിരേ പൃഷ്ഠഗമനാന് സര്വാനയുതദക്ഷിണാന്

ഇങ്ങനെ ഭൃഗു മുതലായ ധീരന്മാരായ ഋഷികൾ പന്ത്രണ്ടു വർഷം നീണ്ടു നിന്ന സത്രയാഗം നടത്തി, ഓരോരുത്തരും വേറേ വേറേ ജ്യോതിഷ്ടോമയാഗങ്ങൾ അനേകം ദാനങ്ങൾ നൽകി നിർവഹിച്ചു.

സമാപ്തയജ്ഞാസ്തേ സര്വേ വായുമേവ മഹാധിപമ്। പപ്രച്ഛുരമിതാത്മാനം ഭവദ്ഭിര്യദഹം ദ്വിജാഃ। പ്രണോദിതശ്ച വംശാര്ഥം സ ച താനബ്രവീത്പ്രഭുഃ

യജ്ഞം പൂർത്തിയായപ്പോൾ ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ള എല്ലാവരും മഹാദേവനായ വായുവിനോട്, 'ഭവാന്റെ പ്രേരണയാൽ വംശത്തിനായി ഞങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നു,' എന്ന് ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ ആ പ്രഭു അവർക്കു ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

ശിഷ്യഃ സ്വയമ്ഭുവോ ദേവഃ സര്വപ്രത്യക്ഷദൃഗ്വശീ। അണിമാദിഭിരഷ്ടാഭിരൈശ്വര്യൈര്യഃ സമന്വിതഃ

സ്വയംഭുവായ ദേവന്റെ ശിഷ്യൻ, എല്ലാം നേരിട്ട് കാണുന്നവൻ, അണിമ തുടങ്ങിയ എട്ട് മഹാശക്തികൾ ഉള്ളവൻ, അവൻ ആണ്.

തിര്യഗ്യോന്യാദിഭിര്ധര്മൈഃ സര്വലോകാന്ബിഭര്ത്തി യഃ। സപ്തസ്കന്ധാദികം ശശ്വത് പ്ലവതേ യോജനാദ്വരഃ

മൃഗാദികളുടെ കർമ്മങ്ങൾകൊണ്ട് അവൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും താങ്ങുന്നു; ഏഴു ദ്വീപുകളും അതിലപ്പുറം എന്നും അതിജയിച്ച് കടന്ന് പോകുന്നു.

വിഷയേ നിയതാ യസ്യ സംസ്ഥിതാഃ സപ്തകാ ഗണാഃ। വ്യൂഹാംസ്ത്രയാണാം ഭൂതാനാം കുര്വന് യശ്ച മഹാബലഃ। തേജസശ്ചാത്ത്യുപധ്യാനന്ദധാതീമം ശരീരിണമ്

അവന്റെ ഭരണമേഖലയിൽ ഏഴു വിഭാഗങ്ങളും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; മഹാശക്തിയുള്ള അവൻ മൂന്നു വർഗ്ഗങ്ങളായ ജീവികളുടെ ഘടന ക്രമീകരിക്കുന്നു; ഭൗതികശക്തിയിലും സൂക്ഷ്മതയിലും ആനന്ദത്തിലും അവൻ ശരീരികളേക്കാൾ മേലാണ്.

പ്രാണാദ്യാ വൃത്തയഃ പഞ്ച കരണാനാം ച വൃത്തിഭിഃ। പ്രേര്യമാണാഃ ശരീരാണാം കുര്വതേ യാസ്തു ധാരണമ്

പ്രാണം മുതലായ അഞ്ചു ജീവശക്തികളും ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളും ഉണർത്തപ്പെട്ടപ്പോൾ ശരീരങ്ങളെ നിലനിർത്തുന്നു.

ആകാശയോനിര്ഹി ഗുണഃ ശബ്ദസ്പര്ശസമന്വിതഃ। തൈജസപ്രകൃതിശ്ചോക്തോഽപ്യയം ഭാവോ മനീഷിഭിഃ

ശബ്ദവും സ്പർശവും ഉള്ള ഗുണം ആകാശത്തിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചതെന്ന് പറയുന്നു; ഈ സ്വഭാവം തീയിൽ നിന്നുള്ളതാണെന്നും ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.

തത്രാഭി മാനീ ഭഗവാന് വായുശ്ചാതിക്രിയാത്മകഃ। വാതാരണിഃ സമാഖ്യാതഃ ശബ്ദശാസ്ത്രവിശാരദഃ

അവിടെ അത്യന്തം പ്രവർത്തനശീലനായ ഭഗവാൻ വായു വാതാരണി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു; ശബ്ദശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനാണ്.

ഭാരത്യാ ശ്ലക്ഷ്ണയാ സര്വാന് മുനീന് പ്രഹ്ലാദയന്നിവ। പുരാണജ്ഞഃ സുമനസഃ പുരാണാശ്രയയുക്തയാ

മൃദുലമായ ഭാഷയിൽ സംസാരിച്ച് എല്ലാ മഹർഷിമാരെയും ആനന്ദിപ്പിച്ചപോലെ, പുരാണങ്ങൾ അറിയുന്ന, മനസ്സു നല്ലവനും പുരാണങ്ങളുടെ ആശ്രയമുള്ളവനുമാണ്.

സൂത ഉവാച।। മഹേശ്വരായോത്തമവീര്യകര്മണേ സുരര്ഷഭായാമിതബുദ്ധിതേജസേ। സഹസ്രസൂര്യാനലവര്ച്ചസേ നമസ്ത്രിലോകസംഹാരവിസൃഷ്ടയേ നമഃ

സൂതൻ പറഞ്ഞു: പരമശക്തിയുള്ള മഹേശ്വരനേ, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അളവില്ലാത്ത ബുദ്ധിയും തേജസ്സും ഉള്ളവനേ, ആയിരം സൂര്യനും അഗ്നിയുമൊത്ത പ്രകാശമുള്ളവനേ, മൂന്നു ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവനേ, നമസ്കാരം.

പ്രജാപതീന് ലോകനമസ്കൃതാം സ്തഥാ സ്വയമ്ഭുരുദ്രപ്രഭൃതീന് മഹേശ്വരാന്। ഭൃഗും മരീചിം പരമേഷ്ഠിനം മനും രജസ്തമോധര്മമഥാപി കശ്യപമ്

ലോകങ്ങൾ വന്ദിക്കുന്ന പ്രജാപതിമാര്ക്കും, സ്വയംഭുവിനും, രുദ്രനും മറ്റുമഹേശ്വരന്മാർക്കും, ഭൃഗുവിനും മരീചിക്കും പരമേഷ്ഠിക്കും മനുവിനും, രജസ്സും തമസ്സും ഉള്ളവർക്കും, കശ്യപനും നമസ്കാരം.

വസിഷ്ഠദക്ഷാത്രിപുലസ്ത്യകര്ദ്ദമാന് രുചിം വിവസ്വന്തമഥാപി ച ക്രതുമ്। മുനിം തഥൈവാങ്ഗിരസം പ്രജാപതിം പ്രണമ്യ മൂര്ധ്നാ പുലഹം ച ഭാവതഃ

വസിഷ്ഠൻ, ദക്ഷൻ, അത്രി, പുലസ്ത്യൻ, കർദ്ദമൻ, രുചി, വിവസ്വാൻ, ക്രതു, അങ്ങിരസെന്ന മുനി, പ്രജാപതി, സ്വഭാവത്തിൽ പുലഹൻ ഇവർക്കും ഞാൻ തലകുനിഞ്ഞ് നമസ്കരിക്കുന്നു.

തഥൈവ ചുക്രോധനമേകവിംശതിം പ്രജാ വിവൃദ്ധ്യാര്പിതകാര്യശാസനമ്। പുരാതനാനപ്യപരാംശ്ച ശാശ്വതാംസ്തഥൈവ ചാന്യാന് സഗണാനവസ്ഥിതാന്

അതിനുപരി ചുക്രോധനനും ഇരുപത്തൊന്ന് പ്രജാപതിമാരും ജനങ്ങളുടെ വർദ്ധനവിന് ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റവരും, പുരാതനരും പുതുമുഖരും ശാശ്വതരുമായ മറ്റുള്ളവരും അവരുടെ കൂട്ടങ്ങളോടുകൂടി നിലകൊള്ളുന്നവരും, ഇവർക്കും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

തഥൈവ ചാന്യാനപി ധൈര്യശോഭിനോ മുനീന് ബൃഹസ്പത്യുശനഃപുരോഗമാന്। തപഃശുഭാചാരഋഷീന് ദയാന്വിതാന് പ്രണമ്യ വക്ഷ്യേ കലിപാപനാശിനീമ്

അതുപോലെ തന്നെ, ധൈര്യത്താൽ ഭാസിക്കുന്ന മറ്റു മുനിമാരെയും, ബ്രഹസ്പതി, ഉശനസ് എന്നിവരെ മുൻനിരയിൽ കണക്കാക്കി, ശുദ്ധമായ ആചാരവും കരുണയും ഉള്ള വൃക്ഷന്മാരെയും ആദരപൂർവ്വം വന്ദിച്ച്, കലിയുഗത്തിലെ പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയാം.

പ്രജാപതേഃ സൃഷ്ടിമിമാമനുത്തമാം സുരേശ ദേവര്ഷിഗണൈരലംകൃതാമ്। ശുബാമതുല്യാമനഘാമൃഷിപ്രിയാം പ്രജാപതീനാമപി ചോല്ബണാര്ച്ചിഷാമ്

ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, പ്രജാപതിയുടെ അതുല്യമായ ഈ സൃഷ്ടിയെ, ദേവരും ഋഷികളും അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നതും, ശുഭവും പാപരഹിതവും, ഋഷിമാർക്ക് പ്രിയവും, പ്രജാപതിമാരിൽ ഏറ്റവും പ്രകാശമുള്ളവർക്കും പ്രിയപ്പെട്ടതുമായതും ഞാൻ വിവരിച്ച് പറയാം.

തപോഭൃതാം ബ്രഹ്മദിനാദികാലികീം പ്രഭൂതമാവിഷ്കൃതപൌരുഷശ്രിയമ്। ശ്രുതൌ സ്മൃതൌ ച പ്രസൃതാമുദാഹൃതാം പരാം പരാണാമനിലപ്രകീര്ത്തിതാമ്

ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ തന്നെ തപസ്സിൽ നിലകൊണ്ടവരിൽ നിന്നു ഉദിച്ച, മഹത്തായ ശക്തിയും ഐശ്വര്യവും പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഈ സൃഷ്ടി, വേദത്തിലും സ്മൃതിയിലും വിശദമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; പരമമായതിൽ പരമമായതെന്നു വായു പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

സമാസബന്ധൈര്നിയതൈര്യഥാതഥം വിശബ്ദനേനാപി മനഃപ്രഹര്ഷിണീമ്। യസ്യാഞ്ച ബദ്ധാ പ്രഥമാ പ്രവൃത്തിഃ പ്രാധാനികീ ചേശ്വരകാരിതാ ച

സംക്ഷിപ്തവും ക്രമബദ്ധവുമായ വാക്കുകളിൽ, മനസ്സിനെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിൽ, ആദ്യവും പ്രധാനവുമായ പ്രവർത്തി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതും, ഈശ്വരൻ നിർവഹിച്ചതുമായതും ഇതിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

യത്തത്സ്മൃതം കാരണമപ്രമേയം ബ്രഹ്മ പ്രധാനം പ്രകൃതിപ്രസൂതിഃ। ആത്മാ ഗുഹാ യോനിരഥാപി ചക്ഷുഃ ക്ഷേത്രം തതൈവാമൃതമക്ഷരഞ്ച

അളക്കാനാവാത്ത കാരണമെന്നു ഓർക്കപ്പെടുന്ന ബ്രഹ്മം, മുഖ്യതത്വം, പ്രകൃതിയുടെ ഉറവിടം, ആത്മാവ്, ഗുഹ, ഗർഭം, കണ്ണ്, സ്ഥലം, അതുപോലെ അമൃതവും അക്ഷരവും എല്ലാം അതാണ്.

ശുക്രം തപഃ സത്ത്വമതിപ്രകാശം തദ്വ്യഷ്ടി നിത്യം പുരുഷം ദ്വിതീയമ്। തമപ്രമേയം പുരുഷേണ യുക്തം സ്വയമ്ഭുവാ ലോകപിതാമഹേന

ശുദ്ധതയും, തപസ്സും, സത്ത്വഗുണവും, അതിയായ പ്രകാശവും, അതാണ് വ്യക്തി, ശാശ്വതൻ, രണ്ടാമത്തെ പുരുഷൻ; അളക്കാനാവാത്തതും പുരുഷനോടൊപ്പം സ്വയംഭുവായ ലോകപിതാമഹൻ ചേർത്തതുമാണ്.

ഉത്പാദകത്വാദ്രജസോതിരേകാത് കാലസ്യ യോഗാന്നിഗമാവധേശ്ച। ക്ഷേത്രജ്ഞയുക്താന് നിയതാന്വികാരാന് ലോകസ്യ സന്താനാവിവൃദ്ധിഹേതൂന്। പ്രകൃത്യവസ്ഥാ സുഷുവേ തഥാഷ്ടൌ സങ്കല്പമാത്രേണ മഹേശ്വരസ്യ

സൃഷ്ടിയുടെ സ്വഭാവം, രജോഗുണത്തിന്റെ അധിക്യം, കാലത്തിന്റെ യോജനം, വേദം നിർണ്ണയിച്ച പരിധി എന്നിവ കാരണം, ക്ഷേത്രജ്ഞനോടൊപ്പം നിശ്ചിതമായ മാറ്റങ്ങൾ, ലോകത്തിന്റെ വർദ്ധനവിനും വ്യാപനത്തിനും കാരണമാകുന്ന എട്ട് പ്രകൃതിസ്ഥിതികൾ, മഹേശ്വരന്റെ മനസ്സിൽ ഉണർന്ന ചിന്തയാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.

ദേവാസുരാദ്രിദ്രുമസാഗരാണാം മനുപ്രജേശര്ഷിപിതൃദ്വിജാനാമ്। പിശാചയക്ഷോരഗരാക്ഷസാനാം താരാഗ്ര ഹാര്ക്കര്ക്ഷനിശാചരാണാമ്

ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, പർവതങ്ങൾ, മരങ്ങൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, മനുമാർ, സൃഷ്ടിപിതാക്കന്മാർ, ഋഷിമാർ, പിതൃകൾ, ദ്വിജന്മാർ, പിശാചുകൾ, യക്ഷന്മാർ, സർപ്പങ്ങൾ, രാക്ഷസന്മാർ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, ഗ്രഹങ്ങൾ, ഹാർക്കർക്ഷന്മാർ, നിശാചരന്മാർ എന്നിവരുടെ

മാസര്ത്തു സംവത്സരരാത്ര്യഹാനാം ദിക്കാലയോഗാദിയുഗായനാനാമ്। വനൌഷധീനാമപി വീരുധാഞ്ച ജലൌകസാമപ്സരസാം പശൂനാമ്

മാസങ്ങൾ, ঋതുക്കൾ, വർഷങ്ങൾ, പകലും രാത്രിയും, ദിശകൾ, കാലഘട്ടങ്ങൾ, യുഗങ്ങൾ, അയനങ്ങൾ, കാടിലെ ഔഷധികൾ, വള്ളികൾ, ജലജീവികൾ, അപ്സരസുകൾ, മൃഗങ്ങൾ എന്നിവയുടെ

വിദ്യുത്സരിന്മേഘവിഹങ്ഗമാനാം യത്സൂക്ഷ്മഗം യദ്ഭുവി യദ്വിയത്സ്ഥമ്। യത്സ്ഥാവരം യത്ര യദസ്തി കിഞ്ചിത് സര്വസ്യ തസ്യാസ്തി ഗതിര്വിഭക്തിഃ

മിന്നൽ, നദികൾ, മേഘങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, സൂക്ഷ്മമായതും, ഭൂമിയിൽ ഉള്ളതും, ആകാശത്തിൽ ഉള്ളതും, അചഞ്ചലമായതും, എവിടെയുണ്ടെങ്കിലും ഏതൊക്കെയോ ഉള്ളതും—ഇവയൊക്കെയുടെയും വഴിയും വ്യത്യാസവും ഉണ്ട്.