വായുപുരാണമ്

അഷ്ടരൂപ്യമതഃ പ്രോക്തം പ്രാണസ്യാഷ്ടകമേവ ച। ഗതിശ്ചോര്ധ്വമധശ്ചോക്താ ധര്മാധര്മസമാശ്രയാത്

എട്ടു രൂപങ്ങളെയും പ്രാണന്റെ എട്ടു ഭാഗങ്ങളെയും വിശദീകരിക്കുന്നു. ധർമ്മം അഥവാ അധർമ്മം അനുസരിച്ച് ഉയർന്ന വഴിയും താഴ്ന്ന വഴിയും പറയുന്നു.

കല്പേ കല്പേ ച ഭൂതാനാം മഹതാമപി സംക്ഷയഃ। പ്രസംഖ്യായ ച ദുഃഖാനി ബ്രഹ്മണശ്ചാപ്യനിത്യതാ

ഓരോ കല്പത്തിലും വലിയ ജീവികളും നശിക്കുന്നു; ദുഃഖങ്ങളുടെ എണ്ണവും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അനിത്യതയും ഇവിടെ പറയുന്നു.

ദൌരാത്മ്യം ചൈവ ഭോഗാനാം പരിണാമവിനിര്ണംയഃ। ദുര്ലഭത്വം ച മോക്ഷസ്യ വൈരാഗ്യാദ്ദോഷദര്ശനമ്

ഭോഗങ്ങളുടെ ദുർഗതി അവയുടെ പരിവർത്തനത്തിലൂടെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. മോക്ഷം എത്ര അപൂർവ്വമാണെന്നും, വൈരാഗ്യത്തിലൂടെ ദോഷങ്ങൾ കാണിക്കുന്നതുമാണ്.

വ്യക്താവ്യക്തം പരിത്യജ്യ സത്ത്വം ബ്രഹ്മണി സംസ്ഥിതമ്। നാനാത്വദര്ശനാച്ഛുദ്ധം തതസ്തദഭിവര്ത്തതേ

പ്രത്യക്ഷവും അപ്രത്യക്ഷവുമായതെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, ബ്രഹ്മണിൽ നിലനിൽക്കുന്ന സത്ത്വം ശുദ്ധമാണ്; ഭേദം കാണാത്തതിനാൽ അതിൽ ലയിക്കുന്നു.

തതസ്താപത്രയാതീതോ നീരൂപാഖ്യോ നിരഞ്ജനഃ। ആനന്ദോ ബ്രഹ്മണഃ പ്രോക്തോ ന ബിഭേതി കുതശ്ചന

അപ്പോൾ താപത്രയങ്ങൾ അതിജയിച്ച്, രൂപരഹിതനും മലിനതയില്ലാത്തതുമായ ബ്രഹ്മാനന്ദം ലഭിക്കുന്നു; അതിന് എവിടെയും ഭയം ഇല്ല.

കീര്ത്ത്യതേ ച പുനഃ സര്ഗോ ബ്രഹ്മണോഽന്യസ്യ പൂര്വവത്। കീര്ത്ത്യതേ ഋഷിവംശശ്ച സര്വപാപപ്രണാശനഃ

പുനരായും മറ്റൊരു ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടിയും മുൻപുപോലെ വിവരിക്കുന്നു; എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന ഋഷിവംശവും പറയുന്നു.

ഇതി കൃത്യസമുദ്ദേശഃ പുരാണസ്യോപവര്ണിതഃ। കീര്ത്ത്യന്തേ ജഗതോ ഹ്യത്ര സര്വപ്രലയവിക്രിയാഃ। പ്രവൃത്തയശ്ച ഭൂതാനാം നിവൃത്തീനാം ഫലാനി ച

ഇങ്ങനെ പുരാണത്തിലെ വിഷയങ്ങളുടെ സംക്ഷിപ്ത വിവരണം നൽകി. ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ പ്രളയപരിണാമങ്ങളും, ജീവികളുടെ ഉത്ഭവവും നിവൃത്തിയും ഫലങ്ങളും ഇവിടെ വിവരിക്കുന്നു.

പ്രാദുര്ഭാവോ വസിഷ്ഠസ്യ ശക്തേര്ജന്മ തഥൈവ ച। സൌദാസാന്നിഗ്രഹസ്തസ്യ വിശ്വാമിത്രകൃതേന ച

വസിഷ്ഠന്റെ പ്രത്യക്ഷതയും, ശക്തിയുടെ ജനനവും, സൌദാസനെ അവൻ കീഴടക്കിയതും, വിശ്വാമിത്രനും അതു ചെയ്തതും ഇവയെല്ലാം സംഭവിച്ചു.

പരാശരസ്യ ചോത്പത്തിരദൃശ്യത്വം യഥാ വിഭോഃ। ജജ്ഞേ പിതൄണാം കന്യായാം വ്യാസശ്ചാപി യഥാ മുനിഃ

പരാശരന്റെ ഉത്ഭവവും, ഭഗവാന്റെ അദൃശ്യതയും, പിതൃകളുടെ മകളിൽ നിന്ന് വ്യാസൻ ജനിച്ച് മഹർഷിയായതും എങ്ങനെയെന്ന് വിവരിക്കുന്നു.

ശുകസ്യ ച തഥാ ജന്മ സഹ പുത്രസ്യ ധീമതഃ। പരാശരസ്യ പ്രദ്വേഷോ വിശ്വാമിത്രകൃതോ യഥാ

അങ്ങനെ തന്നെ ശുകന്റെ ജനനവും, ധീരനായ പുത്രനോടൊപ്പം, വിശ്വാമിത്രൻ കാരണം പരാശരന് വിരോധം ഉണ്ടാകുന്നതും പറയുന്നു.

വസിഷ്ഠസമ്ഭൃതശ്ചാഗ്നിര്വിശ്വാമിത്രജിഘാംസയാ। സന്താനഹേതോര്വിഭുനാ ചീര്ണഃ സ്കന്ദേന ധീമതാ। ദൈവേന വിധിനാ വിപ്ര വിശ്വാമിത്രഹിതൈഷിണാ

വിശ്വാമിത്രനെ നശിപ്പിക്കാൻ വസിഷ്ഠൻ അഗ്നി ഉണർത്തുകയും, സന്താനത്തിനായി ധീരനായ സ്കന്ദൻ ദൈവാനുസൃതമായി അതു നടത്തുകയും, വിശ്വാമിത്രന്റെ ഭലയ്ക്ക് ആഗ്രഹിച്ചവൻ അതു ചെയ്തതുമാണ്.

ഏകം വേദഞ്ചതുഷ്പാദഞ്ചതുര്ദ്ധാ പുനരീശ്വരഃ। യഥാ ബിഭേദ ഭഗവാന് വ്യാസഃ സര്വാന് സ്വബുദ്ധിതഃ। തസ്യ ശിഷ്യൈഃ പ്രശിഷ്യൈശ്ച ശാഖാ ഭേദാഃ പുനഃ കൃതാഃ

ഭഗവാൻ വ്യാസൻ തന്റെ ബുദ്ധിയാൽ ഏകവേദത്തെ നാലായി വിഭജിച്ചതും, അവന്റെ ശിഷ്യന്മാരും അവരുടെ ശിഷ്യന്മാരും വീണ്ടും ശാഖകളായി വിഭജിച്ചതും വിവരിക്കുന്നു.

പ്രയോഗൈഃ ഷഡ്‌ഗുണീയൈശ്ച യഥാ പൃഷ്ടഃ സ്വയമ്ഭുവാ। പൃഷ്ടേന ചാനുപൃഷ്ടാസ്തേ മുനയോ ധര്മകാങ്ക്ഷിണഃ

സ്വയംഭുവനാൽ ആറു വിധത്തിലുള്ള ചോദ്യങ്ങളാൽ ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ധർമ്മം ആഗ്രഹിച്ച മഹർഷിമാർക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കപ്പെട്ടു.

സുനാഭം ദിവ്യരൂപാഖ്യം സത്യാങ്ഗം ശുഭവിക്രമമ്। അനൌപമ്യമിദഞ്ചക്രം വര്ത്തമാനമതന്ദ്രിതാഃ। പൃഷ്ഠതോ യാത നിയതാസ്തതഃ പ്രാപ്സ്യഥ യദ്ധിതമ്

സുനാഭൻ എന്ന ദിവ്യരൂപൻ, സത്യമായ അവയവങ്ങളുള്ള, ഉത്തമ വീര്യശാലിയായ, ഉപമയില്ലാത്ത ഈ ചക്രം അശ്രമരായവർ ചലിപ്പിച്ചു; നിങ്ങൾ അതിന്റെ പിന്നാലെ ക്രമമായി പോയാൽ, നല്ലതിനെ നിങ്ങൾ നേടും.

ഗച്ഛതോ ധര്മചക്രസ്യ യത്ര നേമിര്വിശീര്യതേ। പുണ്യഃ സ ദേശോ മന്തവ്യ ഇത്യുവാച തദാ പ്രഭുഃ। ഉക്ത്വാ ചൈവമൃഷീന് ബ്രഹ്മാ ഹ്യദൃശ്യത്വമഗാത്പുനഃ

ധർമ്മചക്രം ചലിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ നെമി എവിടെയും തകർന്നുപോകുന്നില്ലെങ്കിൽ, ആ സ്ഥലം പുണ്യമായിടമാണെന്ന് അന്നവൻ പറഞ്ഞു; അങ്ങനെ മഹർഷിമാരോട് പറഞ്ഞ ശേഷം ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും അദൃശ്യനായി.

ഗങ്ഗാഗര്ഭസമാഹാരം നൈമിഷേയത്വമേവ ച। ഈജിരേ ചൈവ സത്രേണ മുനയോ നൈമിഷേ തദാ। മൃതേ ശരദ്വതി തഥാ തസ്യ ചോത്ഥാപനം കൃതമ്

ഗംഗയുടെ സാരഭാഗം സമാഹരിച്ചതും, നൈമിഷം പ്രദേശവും, അപ്പോൾ മഹർഷിമാർ നൈമിഷത്തിൽ സത്രയാഗം നടത്തുകയും, ശരദ്വതി മരിച്ചപ്പോൾ അവനെ വീണ്ടും ഉയർത്തുകയും ചെയ്തു.

ഋഷയോ നൈമിഷേയാസ്തു ശ്രദ്ധയാ പരയാ പുനഃ। നിഃസീമാം ഗാമിമാം കൃത്സ്നാം കൃത്വാ രാജാനമാഹരന്। യഥാവിധി യഥാശാസ്ത്രം തമാതിഥ്യൈരപൂജയന്

നൈമിഷ്യ മഹർഷിമാർ പരമമായ വിശ്വാസത്തോടെ ഈ അപ്പാരമായ ഭൂമിയെ മുഴുവൻ ഒന്നാക്കി, രാജാവിനെ കൊണ്ടുവന്നു; ആചാരപ്രകാരം, ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി അവനെ അതിഥിയായി ആദരിച്ചു.

പ്രീതം തഥാ കൃതാതിഥ്യം രാജാനം വിധിവത്തദാ। അന്തര്ദ്ധാനഗതഃ ക്രൂരഃ സ്വര്ഭാനുരസുരോഽഹരത്

അങ്ങനെ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ട രാജാവിനെ, ക്രൂരനായ സ്വർഭാനു എന്ന അസുരൻ അദൃശ്യനായി പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.

അനുസസ്രുര്ഹതം ചാപി നൃപമൈഡം യഥാ പുരാ। ഗന്ധര്വ സഹിതം ദൃഷ്ട്വാ കലാപഗ്രാമവാസിനമ്

മുന്പ് പോലെ തന്നെ അവർ കൊല്ലപ്പെട്ട രാജാവിനെ പിന്തുടർന്നു; കലാപ ഗ്രാമത്തിൽ വസിക്കുന്ന ഗന്ധർവനോടൊപ്പം അവനെ കണ്ടു.

സന്നിപാതഃ പുനസ്തസ്യ യഥാ യജ്ഞേ മഹര്ഷിഭിഃ। ദൃഷ്ട്വാ ഹിരണ്മയം സര്വം യജ്ഞേ വസ്തു മഹാത്മനാമ്

പിന്നീട്, മഹർഷിമാരോടൊപ്പം രാജാവിന്റെ യാഗത്തിൽ വീണ്ടും സംഗമം നടന്നു; മഹാത്മാക്കളായവരുടെ യാഗത്തിൽ എല്ലാം പൊന്നായി കാണപ്പെട്ടു.

തദാ വൈ നൈമിഷേയാണാം സത്രേ ദ്വാദശവാര്ഷികേ। യഥാ വിവദമാനസ്തു ഐഡഃ സംസ്ഥാപിതസ്തു തൈഃ

അപ്പോൾ, നൈമിഷ്യ മഹർഷിമാരുടെ പന്ത്രണ്ടുവർഷം നീണ്ട സത്രയാഗത്തിൽ, അവർ തമ്മിൽ വാദം നടക്കുമ്പോൾ, ഐഡനെ അവർ സ്ഥാപിച്ചു.

ജനയിത്വാ ത്വരണ്യാന്തേ ഐഡപുത്രം യഥായുഷമ്। സമാപയിത്വാ തത്സത്രമായുഷം പര്യുപാസതേ

വനംവക്കത്ത് ഐഡന്റെ പുത്രനെ ജനിപ്പിച്ചു, ദീർഘായുസ്സോടെ; ആ സത്രം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, അവന്റെ ആയുസ് മുഴുവൻ അവനെ സേവിച്ചു.

ഏതത്സര്വം യഥാവൃത്തം വ്യാഖ്യാതം ദ്വിജസത്തമാഃ। ഋഷീണാം പരമം ചാത്ര ലോകതന്ത്രമനുത്തമമ്

ഇവയെല്ലാം എങ്ങനെയുണ്ടായെന്നു വിശദമായി പറഞ്ഞു, ഉത്തമനായ ദ്വിജന്മാരേ; മഹർഷിമാരുടെ പരമോന്നതമായ, അതുല്യമായ പാരമ്പര്യവും ഇതാണ്.

ബ്രഹ്മണാ യത്പുരാ പ്രോക്തം പുരാണം ജ്ഞാനമുത്തമമ്। അവതാരശ്ച രുദ്രസ്യ ദ്വിജാനുഗ്രഹകാരണാത്

ബ്രഹ്മാവ് പുരാതനകാലത്ത് പറഞ്ഞ അത്യുത്തമമായ ജ്ഞാനവും, ദ്വിജന്മാരെ അനുഗ്രഹിക്കാൻ രുദ്രന്റെ അവതാരവും ഇവിടെയുണ്ട്.

തഥാ പാശുപതാ യോഗാഃ സ്ഥാനാനാഞ്ചൈവ കീര്ത്തനമ്। ലിങ്ഗോദ്ഭവസ്യ ദേവസ്യ നീലകണ്ഠത്വമേവ ച

അങ്ങനെ തന്നെ പാശുപതയോഗങ്ങളും, വിശേഷസ്ഥലങ്ങളുടെ മഹത്വവും, ലിംഗസ്വരൂപനായ ദേവന്റെ പ്രത്യക്ഷതയും, നീലകണ്ഠനായതിന്റെ കാരണവും വിവരിക്കുന്നു.

കഥ്യതേ യത്ര വിപ്രാണാം വായുനാ ബ്രഹ്മവാദിനാ। ധന്യം യശസ്യമായുഷ്യം പുണ്യം പാപപ്രണാശനമ്। കീര്ത്തനം ശ്രവണം ചാസ്യ ധാരണഞ്ച വിശേഷതഃ

ബ്രഹ്മജ്ഞാനിയായ വായു ബ്രാഹ്മണന്മാരോട് ഇവിടെ പറയുന്നിടത്ത്, ഈ കഥയുടെ പാരായണം, കേൾവിയും, പ്രത്യേകിച്ച് മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നതും ഭാഗ്യവും, പ്രശസ്തിയും, ദീർഘായുസും, പുണ്യവും നൽകുന്നു; പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

അനേന ഹി ക്രമേണേദം പുരാണം സംപ്രചക്ഷ്യതേ। സുഖമര്ഥഃ സമാസേന മഹാനപ്യുപലഭ്യതേ। തസ്മാത് കിഞ്ചിത്സുമുദ്ദിശ്യ പശ്ചാദ്വക്ഷ്യാമി വിസ്തരമ്

ഇങ്ങനെ ഈ പുരാണം ക്രമമായി വിശദീകരിക്കപ്പെടും; അതിന്റെ സാരം ലളിതമായി മനസ്സിലാക്കാം, വലിയ അർത്ഥവും ഇതിൽ നിന്ന് ലഭിക്കും. അതിനാൽ, കുറച്ച് സൂചിപ്പിച്ച്, പിന്നീടു ഞാൻ വിശദമായി പറയും.

പാദമാദ്യമിദം സമ്യക് യോഽധീയീത ജിതേന്ദ്രിയഃ। തേനാധീതം പുരാണം തത് സര്വം നാസ്ത്യത്ര സംശയഃ

സ്വയം ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചവൻ ഈ ആദ്യ ഭാഗം സമ്പൂർണ്ണമായി പഠിച്ചാൽ, അവനു മുഴുവൻ പുരാണവും പഠിച്ചതുപോലെയാണ്—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

യോ വിദ്യാച്ചതുരോ വേദാന് സാങ്‌ഗോപനിഷദോ ദ്വിജഃ। ന ചേത്പുരാണം സംവിദ്യാന്നൈവ സ സ്യാദ്വിചക്ഷണഃ

നാലു വേദങ്ങളും അവയുടെ ഉപവിഭാഗങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും അറിയുന്ന ദ്വിജൻ പുരാണം അറിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ പണ്ഡിതനല്ല.