വായുപുരാണമ്

ഏവം വിവദമാനാസ്തേ ദൃഷ്ട്വാ താന്വൈ ബ്രുവന്തി ഹ। യസ്മാന്ന വിദ്യതേ ഭേദോ മനസശ്ചേതസശ്ച ഹ। തസ്മാദനുഗ്രഹാസ്തേഷാം ക്ഷേത്രജ്ഞാസ്തേ ഭവന്ത്യുത ।। ൫.

ഇങ്ങനെ അവർ തമ്മിൽ വാദിക്കുമ്പോൾ, അവരെ കണ്ടു പറയുന്നത്: മനസ്സിനും ചൈതന്യത്തിനും വ്യത്യാസമില്ലാത്തതിനാൽ, അവരുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ അവർ ക്ഷേത്രജ്ഞന്മാരായി മാറുന്നു.

ഏകസ്തു പ്രഭുശക്ത്യാ വൈ ബഹുധാ ഭവതീശ്വരഃ। ഭൂത്വാ യസ്മാച്ച ബഹുധാ ഭവന്യേകഃ പുനസ്തു സഃ ।। ൫.

ഒരേയൊരു ഈശ്വരൻ തന്റെ ശക്തിയാൽ പലരായി മാറുന്നു; പിന്നെ പലരായ ശേഷം, വീണ്ടും ഒരാളായി മാറുന്നു.

തസ്മാത്സുമനസോ ഭേദാജ്ജായന്തേ തേജസശ്ച ഹ। മന്വന്തരേഷു സര്വേഷു പ്രജാഃ സ്ഥാവരജങ്ഗമാഃ। സര്ഗാദൌ സകൃദുത്പന്നാസ്തിഷ്ഠന്തീഹ പ്രശംസയാ ।। ൫.

അതിനാൽ മനസ്സിന്റെയും തേജസ്സിന്റെയും വിഭജനം കൊണ്ടു, എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളിലും, നിലനിൽക്കുന്നവരും ചലിക്കുന്നവരുമായ എല്ലാ ജീവികളും സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിൽ ജനിച്ച് ഇവിടെ നിലനിൽക്കുന്നു.

പ്രാപ്തേ പ്രാപ്തേ തു കല്പാന്തേ രുദ്രഃ സംഹരതി പ്രജാഃ। ജായന്തേ മോഹയന്തോഽന്യാനീശ്വരാ യോഗമായയാ ।। ൫.

ഓരോ കല്പം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, രുദ്രൻ ജീവികളെ തിരിച്ചെടുക്കുന്നു; യോഗമായയുടെ ശക്തിയാൽ, മറ്റുള്ളവർ, അധികാരം ഇല്ലാത്തവരെ മോഹിപ്പിച്ച് വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു.

ഐശ്വര്യേണ ചരന്തസ്തേ മോഹയന്തി ഹ്യനീശ്വരാഃ। തസ്മാദ്ദോഷപ്രചാരേഷു യുക്തായുക്തം ന വിദ്യതേ ।। ൫.

അവർ ഐശ്വര്യത്തോടെ സഞ്ചരിച്ച്, അധികാരമില്ലാത്തവരെ മോഹിപ്പിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട്, ദോഷങ്ങൾ വ്യാപിക്കുന്നിടത്ത് ശരിയോ തെറ്റോ എന്നത് ഇല്ല.

ഭൂതാപവാദിനോ ദുഷ്ടാ മധ്യസ്ഥാ ഭൂതഭാവിനഃ। ഭൂതാപവാദിനഃ ശക്താസ്ത്രയോ വേദാഃ പ്രവാദിനാമ് ।। ൫.

ഭൂതങ്ങളുടെ സത്ത്വം നിഷേധിക്കുന്നവർ ദുഷ്ടരാണ്; മധ്യസ്ഥരായവർക്ക് അതിൽ പ്രത്യേകമായ കാര്യമില്ല; ഭൂതങ്ങളുടെ സത്ത്വം അംഗീകരിക്കുന്നവർക്ക് കഴിവുണ്ട്. സത്യമായുള്ളത് പ്രസ്താവിക്കുന്നവർക്കു മൂന്നു വേദങ്ങളും ഗുരുക്കളാണ്.

ദൃഢപൂര്വശ്രുതത്വാച്ച പ്രവാദാച്ചൈവ ലൌകികാത്। ചതുര്ഭിഃ കാരണൈരേഭിര്യഥാതത്ത്വം ന വിന്ദതി ।। ൫.

മുന്‍പേ ഉറപ്പുള്ള പഠനവും ലോകത്തിൽ നിന്നുള്ള ഉപദേശങ്ങളും എന്നിവയാൽ, ഈ നാലു കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടു, ഒരാൾക്ക് യാഥാർത്ഥ്യം കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ല.

പൂര്വമര്ഥാന്തരേ ന്യസ്താഃ കാലാന്തരഗതാ അപി। തേനാന്യത് സന്തമപ്യര്ഥം ദ്വേഷാന്ന പ്രതിപദ്യതേ ।। ൫.

മുന്‍പ് അർത്ഥങ്ങൾ വേറൊരു സാഹചര്യത്തിൽ വെച്ചതുകൊണ്ടും, അവ മറ്റൊരു കാലഘട്ടത്തിൽപ്പെട്ടതായിരുന്നാലും, മറ്റൊരു അർത്ഥം ഉണ്ടെന്നു മനസ്സിലായാലും, ദ്വേഷം കൊണ്ടു അതു സ്വീകരിക്കാറില്ല.

ദര്ശാനാം ദ്രവ്യഭൂതോ യോ ഗുണഭൂതസ്തു തേഷു യഃ। കര്മണാം മനസാം കര്ത്താ അഭിജാത്യാ ച യോ മഹാന്। ശ്രുതജ്ഞൈഃ കാരണൈരേതൈശ്ചതുര്ഭിഃ പരികീര്ത്ത്യതേ ।। ൫.

ദർശനങ്ങളിൽ വസ്തുതയായത് വസ്തുവാണ്; അവയിൽ ഗുണമായത് ഗുണമാണ്. പ്രവൃത്തികളും മനസ്സും ചെയ്യുന്നവനും, ജന്മത്തിൽ മഹത്തായവനും, ഈ നാലു കാരണങ്ങൾകൊണ്ട് ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ വിവരിക്കുന്നു.

അശക്തരുഷ്ടോ ജാനാതി ദേവതാഃ പ്രവിഭാഗശഃ। ഇമൌ ചോദാഹരന്ത്യത്ര ശ്ലോകൌ യോഗേശ്വരം പ്രതി ।। ൫.

ശക്തിയില്ലാതെ കോപമുള്ളവൻ ദേവതകളെ വ്യക്തമായി അറിയുന്നു. യോഗേശ്വരനെ കുറിച്ച് ഇവിടെ രണ്ടു ശ്ലോകങ്ങൾ ഉദാഹരിക്കുന്നു.

ആത്മനഃ പ്രതിരൂപാണി പരേഷാഞ്ച സഹസ്രശഃ। കുര്യാദ്യോഗബലമ്പ്രാപ്യ തൈശ്ച സര്വൈഃ സഹാചരേത് ।। ൫.

യോഗശക്തി നേടുമ്പോൾ, ഒരാൾക്ക് താനെയും മറ്റുള്ളവരെയും ആയിരക്കണക്കിന് രൂപങ്ങളിൽ സൃഷ്ടിക്കാനും, അവരൊക്കെയുമൊപ്പം പ്രവർത്തിക്കാനും കഴിയും.

പ്രാപ്നുയാദ്വിഷയാശ്ചൈവ തഥൈവോഗ്രതപശ്ചരന് । സംഹരേച്ച പുനഃ സര്വാന് സൂര്യതേജോ ഗുണാനിവ ।। ൫.

ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾ നേടാനും, അതുപോലെ ശക്തമായ തപസ്സു ചെയ്താൽ എല്ലാം പിന്‍വലിക്കാനും, സൂര്യന്റെ പ്രകാശഗുണങ്ങൾ പോലെ തന്നെ, കഴിയും.

ഏതച്ഛ്രുത്വാ വചസ്തസ്യ നൈമിഷേയാസ്തപസ്വിനഃ। പപ്രച്ഛുഋഷയഃ ശ്രേഷ്ഠം വചനസ്യ യഥാക്രമമ് ।। ൬.

ഇവ പറഞ്ഞത് കേട്ടു, നൈമിശാരണ്യത്തിലെ തപസ്സുകാരൻമാർ, വചനം അനുസരിച്ച് ശ്രേഷ്ഠനായ ഋഷിയെ ചോദിച്ചു.

സപ്തസ്വിഹ കഥം ദേവാ ജാതാ മന്വന്തരേഷ്വിഹ। ഇന്ദ്രവിഷ്ണുപ്രധാനാസ്തേ ആദിത്യാസ്തു മഹൌജസഃ। ഏതത് പ്രബ്രൂഹി നഃ സര്വം വിസ്തരാദ്രോമഹര്ഷണ ।। ൬.

ഇവിടെ ഏഴു ദേവന്മാർ എങ്ങനെ മന്വന്തരങ്ങളിൽ ജനിച്ചു? ഇന്ദ്രനും വിഷ്ണുവും മുഖ്യരായ മഹാശക്തിയുള്ള ആദിത്യന്മാർ എങ്ങനെ? ഇതെല്ലാം വിശദമായി ഞങ്ങൾക്ക് പറയണം, രോമഹർഷണാ.

ഏവ മുക്തസ്തദാ സൂതോ വിനയീ ബ്രഹ്മവാദിഭിഃ। ഉവാച വദതാം ശ്രേഷ്ഠോ യഥാ പൃഷ്ടോ മഹര്ഷിഭിഃ ।। ൬.

ഇങ്ങനെ ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, വിനയത്തോടെ ബ്രഹ്മവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള സൂതൻ, മഹർഷിമാർ ചോദിച്ചതുപോലെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

വ്രഹ്മണോ വൈ മുഖാത് സൃഷ്ടാ യഥാ ദേവാഃ പ്രജേപ്സയാ। സര്വ മന്ത്രശരീരാസ്തേ സ്മൃതാ മന്വതരേഷ്വിഹ ।। ൬.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ വായിൽ നിന്ന്, സൃഷ്ടിക്കാനായി ദേവന്മാർ ഉത്ഭവിച്ചു; ഇവർ എല്ലാം മന്വന്തരങ്ങളിൽ മന്ത്രശരീരികളായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.

ദര്ശശ്ച പൌര്ണമാസശ്ച ബൃഹദ്യച്ച രഥന്തരമ്। ആകൂതഃ പ്രഥമസ്തേഷാം തതസ്ത്വാകൂതിരേവ ച ।। ൬.

ദർശ, പൗർണമാസ, ബൃഹത്, രഥാന്തരം; ഇവയിൽ ആദ്യം ആകൂതി, പിന്നെ ആകൂതിയേയും.

വിത്തിശ്ചൈവ സുവിത്തിശ്ച ആകൂതിഃ കൂതിരേവ ച। അധീഷ്ടസ്തു തതോ ജ്ഞേയഃ അധീതിശ്ചൈവ തത്ത്വതഃ। വിജ്ഞാതിശ്ചൈവ വിജ്ഞാതോ മാനവോ യേ ച ദ്വാദശ ।। ൬.

വിത്തി, സുവിത്തി, ആകൂതി, കൂടിതന്നെ; അതിന് ശേഷം അധിഷ്ഠം അറിയണം, അധിതി യഥാർത്ഥത്തിൽ; വിജ്ഞാതി, വിജ്ഞാത, ഈ പന്ത്രണ്ട് മനുക്കളും.

ജ്ഞേയോ ദ്വാദശപുത്രശ്ച യശ്ചാബ്ദേന സമാജയേത്। തം ദൃഷ്ട്വാ ചാബ്രവീദ്ബ്രഹ്മാ ജയാ ദേവാനസൂയത ।। ൬.

പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാരെയും, ഒരു വർഷത്തിൽ അവരെ ഒന്നിച്ചു കൂട്ടുന്നവനെയും അറിയണം; അവനെ കണ്ടു ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: 'ദേവന്മാർ ജനിക്കട്ടെ.'

ദാരാ ഗ്രിഹോത്രസംയോഗേ മിഥ്യാമാരഭതേതി ച। ഏവമുക്ത്വാ തു തം വ്രഹ്മാ തത്രൈവാന്തരധീയത ।। ൬.

ഭാര്യയുമായി ഗൃഹയാഗത്തിൽ ചേർന്നപ്പോൾ, തെറ്റായി ആരംഭിച്ചു; അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ബ്രഹ്മാവ് അവിടെയെവിടെയോ അപ്രത്യക്ഷനായി.

തതസ്തേ നാഭ്യനന്ദന്ത തദ്വാക്യം പരമേഷ്ഠിനഃ। സത്യസ്യേഹ തു കര്മാണി വാങ്മനഃ കര്മജാനി തു ।। ൬.

അതിനുശേഷം, പരമേശ്വരന്റെ വാക്കുകൾ അവർ അംഗീകരിച്ചില്ല; ഇവിടെ സത്യത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ വാക്കിലും മനസ്സിലും കർമത്തിലും ജനിക്കുന്നവയാണ്.

യ ഏവാപ്യവതിഷ്ഠന്തേ ദോഷം ദൃഷ്ട്വാ തു കര്മസു। ക്ഷയാതിശയയുക്തന്തു തേ ദൃഷ്ട്വാ കര്മണാം ഫലമ് ।। ൬.

പ്രവൃത്തികളിൽ ദോഷം കാണുന്നവരും, പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലം കുറയലും അധികവുമുള്ളതാണെന്ന് കാണുന്നവരും അവിടെ നിലകൊള്ളുന്നു.

ജുഗുപ്സന്തഃ പ്രസൂതിഞ്ച നിസ്തന്ദ്രാ നിര്മമാഭവന്। അജസ്രം കാംക്ഷമാണാസ്തേ വിരക്താ ദോഷദര്ശിനഃ ।। ൬.

ജനനം വെറുക്കി, അവർ അശ്രാന്തരായി, മമതയില്ലാതെ, എപ്പോഴും ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട്, ദോഷം കാണുന്നവരായി വിരക്തരായി.

അര്ഥം ധര്മഞ്ച കാമഞ്ച ഹിത്വാ തേ വൈ വ്യവസ്ഥിതാഃ। പൌരുഷം ജ്ഞാനമാസ്ഥായ തേജഃ സംക്ഷിപ്യ ചാസ്ഥിതാഃ ।। ൬.

സമ്പത്ത്, ധർമ്മം, കാമം എന്നിവ ഉപേക്ഷിച്ച്, അവർ സ്വന്തം ശക്തിയിലും അറിവിലും ആശ്രയിച്ച്, തങ്ങളുടെ ശക്തി നിയന്ത്രിച്ച് ഉറച്ച നിലയിൽ നിന്നു.

തേഷാഞ്ച തമഭിപ്രായം ജ്ഞാത്വാ ബ്രഹ്മാ ചുകോപ ഹ। താനബ്രവീത്തദാ ബ്രഹ്മാ നിരുത്സാഹാത് സുരാനഥ ।। ൬.

അവരുടെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി ബ്രഹ്മാവ് കോപിച്ചു; ഉത്സാഹമില്ലാതെ ബ്രഹ്മാവ് ആ ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു.

പ്രജാര്ഥമിഹ യൂയം വൈ പ്രജാസ്രഷ്ടാഽസ്മി നാന്യഥാ। പ്രസൂയധ്വം ജയഘ്വഞ്ചേത്യുക്തവാനസ്മി യത് പുരാ ।। ൬.

സൃഷ്ടിക്കായി നിങ്ങൾ ഇവിടെ വന്നതാണു; ഞാൻ സൃഷ്ടാവാണ്, മറ്റൊന്നുമല്ല. മുമ്പ് ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു: 'സന്താനം ഉണ്ടാക്കുകയും ജയിക്കുകയും ചെയ്യൂ.'

യസ്മാദ്വാക്യമനാദൃത്യ മമ വൈരാഗ്യമാസ്ഥിതാഃ। ജുഗുപ്സമാനാഃ സ്വം ജന്മ സന്തതിം നാഭി നന്ദഥ ।। ൬.

എന്റെ വാക്കുകൾ അവഗണിച്ച്, നിങ്ങൾ വൈരാഗ്യം സ്വീകരിച്ചു, സ്വന്തം ജന്മത്തെ വെറുത്തു, സന്തതിയിൽ സന്തോഷിച്ചില്ല.

കര്മണാഞ്ച കൃതോ ന്യാസോ ഹ്യമൃതത്ത്വാഭികാംക്ഷയാ। തസ്മാദ്യൂയമനാദൃത്യ സപ്തകൃത്വസ്തു യാസ്യഥ ।। ൬.

അമരത്വം ആഗ്രഹിച്ച് പ്രവർത്തനം ഉപേക്ഷിച്ചതിനാൽ, എന്നെ അവഗണിച്ച്, നിങ്ങൾ ഏഴു പ്രാവശ്യം ഇവിടെ നിന്ന് പോകേണ്ടിവരും.

തേ ശപ്താ ബ്രഹ്മണാ ദേവാ ജയാസ്തം വൈ പ്രസാദയന്। ക്ഷമാസ്മാകം മഹാദേവ യദജ്ഞാനാത് കൃതം വിഭോ ।। ൬.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശാപം ലഭിച്ച ദേവന്മാർ ജയയെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു: 'മഹാദേവാ, ഞങ്ങൾ അജ്ഞാനത്തിൽ ചെയ്തതിനു ക്ഷമിക്കണം' എന്നു പറഞ്ഞു.