വായുപുരാണമ്

നിര്മ്മഥ്യാഗ്നിം ശമീഗര്ഭേ വിധിര്വിഷ്ണ്വാദിഭിഃ സഹ। ലേഭേ തീര്ഥന്തു യജ്ഞാര്ഥം ത്രിഷു ലോകേഷു വിശ്രുതമ് ।। ൫൦.

ശമീമരത്തിൽ അഗ്നി ഉണർത്തി, വിഷ്ണുവും മറ്റുള്ളവരും ചേർന്ന് യജ്ഞം നടത്തി; ആ തീർത്ഥം യജ്ഞത്തിനായി മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും പ്രശസ്തമായതായി ലഭിച്ചു.

മഖസംജ്ഞന്തു തത്തീര്ഥം പിതൄണാം മുക്തി ദായകമ്। സ്നാത്വാ ച തര്പണം കൃത്വാ പിണ്ഡദോ മുക്തിമാപ്നുയാത് ।। ൫൦.

മഖം എന്ന പേരിലുള്ള ആ തീർത്ഥം പിതാക്കന്മാർക്ക് മോക്ഷം നൽകുന്നു; അവിടെ കുളിച്ച് തർപ്പണം നടത്തി പിണ്ഡം നൽകിയാൽ, പിണ്ഡദാനി മോക്ഷം നേടും.

പിതൄന്സ്വര്ഗം നയേന്നത്വാ സങ്ഗമേഽങ്ഗാരകേശ്വരൌ। ഗയാകൂടേ പിണ്ഡദാനാദശ്വമേധഫലം ലഭേത് ।। ൫൦.

സംഗമത്തിൽ അങ്കാരനും ഈശ്വരനെയും നമസ്കരിച്ചാൽ പിതാക്കന്മാരെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് നയിക്കാം; ഗയയുടെ കൂറ്റിൽ പിണ്ഡം നൽകിയാൽ അശ്വമേധയാഗഫലം ലഭിക്കും.

ഭസ്മകൂടേ ഭസ്മനാഥം നത്വാ ച താരയേത്പിതൄന് । ത്യക്തപാപോ ഭവേന്മുക്തഃ സങ്ഗമേ സ്നാനമാചരേത് ।। ൫൦.

ഭസ്മകൂട്ടിൽ ഭസ്മനാഥനെ നമസ്കരിച്ചാൽ പിതാക്കന്മാരെ രക്ഷിക്കാം; പാപം വിട്ട് മോചിതനായി, സംഗമത്തിൽ കുളിക്കണം.

ഇഷ്ടിം ചക്രേഽശ്വമേധാഖ്യം വസിഷ്ഠോ മുനിസത്തമഃ। ഇഷ്ടിതോ നിര്ഗതഃ ശമ്ഭുര്വരം വൃണു വസിഷ്ഠകമ് ।। ൫൦.

മഹർഷി വസിഷ്ഠൻ അശ്വമേധയാഗം നടത്തി; ആ യാഗത്തിൽ നിന്ന് ശംഭു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, 'വരമൊന്ന് ചോദിക്കൂ വസിഷ്ഠാ' എന്നു പറഞ്ഞു.

പ്രാഹേതി തം വസിഷ്ഠോഽപി ശിവ തുഷ്ഠോഽസി മേ യദി। വസ്തവ്യം ചാത്ര ദേവേശ തഥേത്യുക്ത്വാ ശിവഃ സ്ഥിതഃ ।। ൫൦.

വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: 'ദേവനാഥാ, നിങ്ങൾ എനിക്ക് സന്തോഷമായാൽ ഇവിടെ തന്നെ വസിക്കണം.' ശിവൻ 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞ് അവിടെ തന്നെ താമസിച്ചു.

പിണ്ഡദോ ധേനുകാരണ്യേ കാമധേനുപദേഷു ച। സ്നാത്വാ നത്വാഥ സമ്പൂജ്യ ബ്രഹ്മലോകം നയേത്പിതൄന് ।। ൫൦.

ധേനുകവനത്തിലും കാമധേനുവിന്റെ സ്ഥലങ്ങളിലും പിണ്ഡം നൽകി, കുളിച്ച്, നമസ്കരിച്ചു, ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിച്ചാൽ, പിതാക്കന്മാരെ ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് നയിക്കാം.

കര്ദ്ദമാലേ ഗയാനാഭൌ മുണ്ഡപൃഷ്ഠസമീപതഃ। സ്നാത്വാ ശ്രാദ്ധാദികം കൃത്വാ പിതൄണാമനൃണോ ഭവേത് ।। ൫൦.

കർദ്ദമതീരത്തിലും ഗയയുടെ നാഭിയിലും മുന്ഡപൃഷ്ഠത്തിന് സമീപത്തും കുളിച്ച് ശ്രാദ്ധാദികം ചെയ്താൽ, പിതാക്കന്മാരോടുള്ള കടം തീരും.

ഫല്ഗുചണ്ഡീശ്മശാനാക്ഷീമങ്ഗലാദ്യാഃ സമര്ച്ചയേത്। ഗയായാഞ്ച വൃഷോത്സര്ഗാത്രിഃ സപ്തകുലമുദ്ധരേത് ।। ൫൦.

ഫൽഗു, ചണ്ഡി, ശ്മശാന, അക്ഷി, മംഗള എന്നിവരെയും മറ്റുള്ളവരെയും ആരാധിക്കണം; ഗയയിൽ കാളയെ വിട്ടാൽ ഏഴ് തലമുറയെ ഉയർത്താം.

യത്ര തത്ര സ്ഥിതാ ദേവാ ഋഷയോഽപി ജിതേന്ദ്രിയാഃ । ആദ്യം ഗദാധരം ധ്യായഞ്ഛ്രാദ്ധപിണ്ഡാദിദാനതഃ ।। ൫൦.

ദേവന്മാരും ഇന്ദ്രിയജയികളായ ഋഷിമാരും എവിടെയുണ്ടായാലും, ആദ്യനായ ഗദാധരനെ ധ്യാനിച്ച് ശ്രാദ്ധവും പിണ്ഡദാനവും ചെയ്താൽ മഹത്തായ ഫലം ലഭിക്കും.

കുലാനാം ശതമുദ്ധൃത്യ ബ്രഹ്മലോകം നയേത് പിതൄന്। ഗയാ ഗയോ ഗയാ ദിത്യോ ഗായത്രീ ച ഗദാധരഃ ।। ൫൦.

നൂറ് കുടുംബങ്ങളെ ഉയർത്തി, പിതാക്കന്മാരെ ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് നയിക്കാം; ഗയ, ഗയ, ഗയാദിത്യ, ഗായത്രി, ഗദാധരൻ എന്നിവരെല്ലാം ഇവിടെ പറയപ്പെടുന്നു.

ഗയാ ഗയാസുരശ്ചൈവ ഷങ്ഗയാ മുക്തിദായകാഃ। ഗയാഖ്യാനമിദം പുണ്യം യഃ പഠേത്സതതം നരഃ ।। ൫൦.

ഗയ, ഗയാസുരൻ, ആറു ഗയകൾ — ഇവയെല്ലാം മോക്ഷം നൽകുന്നവരാണ്; ഈ ഗയാഖ്യാനം നിരന്തരം വായിക്കുന്നവൻ — മനുഷ്യനേ,

ശ്രൃണുയാച്ഛ്രദ്ധയാ യസ്തു സ യാതി പരമാം ഗതിമ്। പാഠയേദ്വാ ഗയാഖ്യാനം വിപ്രേഭ്യഃ പുണ്യകൃന്നരഃ ।। ൫൦.

ആശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്നവനും പരമഗതിയിലേക്ക് എത്തും; അല്ലെങ്കിൽ ഗയാഖ്യാനം ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് വായിച്ചുകൊടുക്കുന്ന പുണ്യവാനുമാണ്,

ഗയാശ്രാദ്ധം കൃതം തേന കൃതം തേന സുനിശ്ചിതമ്। ഗയായാ മഹിമാനഞ്ച ഹ്യഭ്യസേദ്യഃ സമാഹിതഃ ।। ൫൦.

അവനാൽ ഗയാശ്രാദ്ധം നിർവഹിച്ചതുപോലെയാണ്, തീർച്ചയായും ചെയ്തതുപോലെയാണ്; ഗയയുടെ മഹിമ ശ്രദ്ധയോടെ പഠിക്കുന്നവനും,

തേനേഷ്ടം രാജസൂയേന അശ്വമേധേന നാരദ। ലിഖേദ്വാ ലേഖയേദ്വാപി പൂജയേദ്വാപി പുസ്തകമ് ।। ൫൦.

അവനാൽ രാജസൂയയാഗവും അശ്വമേധയാഗവും ചെയ്തതുപോലെ ഫലം ലഭിക്കും, നാരദാ; അല്ലെങ്കിൽ ഈ പുസ്തകം എഴുതിയാലും എഴുതിച്ചാലും പൂജിച്ചാലും.

തസ്യ ഗേഹേ സ്ഥിരാ ലക്ഷ്മീഃ സുപ്രസന്നാ ഭവിഷ്യതി। ഉപാഖ്യാനമിദം പുണ്യം ഗൃഹേ തിഷ്ഠതി പുസ്തകമ് ।। ൫൦.

ആ വീട്ടിൽ സ്ഥിരമായ ഐശ്വര്യവും ഏറ്റവും ശുഭമായ ഭാഗ്യവും നിലനിൽക്കും; ഈ പുണ്യകഥ പുസ്തകമായി വീട്ടിൽ സൂക്ഷിച്ചാൽ അങ്ങനെയാകും.

സര്പാഗ്നിചൌരജനിതം ഭയം തത്ര ന വിദ്യതേ। ശ്രാദ്ധകാലേ പഠേദ്യസ്തു ഗയാമാഹാത്മ്യമുത്തമമ് ।। ൫൦.

അവിടെ പാമ്പ്, അഗ്‌നി, കള്ളൻ എന്നിവകൊണ്ടുള്ള ഭയം ഉണ്ടാകില്ല; പിതൃകർമ്മ സമയത്ത് ഗയാമഹാത്മ്യം വായിക്കുന്നവനു അങ്ങനെ അനുഭവപ്പെടും.

വിധിഹീനന്തു തത്സര്വം പിതൄണാന്തു ഗയാസമമ്। യാനി തീര്ഥാനി ത്രൈലോക്യേ താനി ദൃഷ്ടാനി തത്ര വൈ। യേന ജ്ഞാതം ഗയാഖ്യാനം ശ്രുതം വാ പഠിതം മുനേ ।। ൫൦.

അവിടെ യഥാസംബന്ധമായ രീതിയിൽ ചെയ്താലും പിതൃകർമ്മങ്ങൾ ഗയയിൽ ചെയ്തതുപോലെ ഫലം നൽകും; മൂന്നു ലോകങ്ങളിലെ എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളും അവിടെ കണ്ടതുപോലെയാകും, ഗയാകഥ അറിഞ്ഞോ, കേട്ടോ, വായിച്ചോ ഉള്ളവർക്കു.

സനത്കുമാരോ മുനിപുങ്ഗവായ പുണ്യാം കഥാഞ്ചാഥ നിവേദ്യ ഭക്ത്യാ। സ്വമാശ്രമം പുണ്യവനൈരുപേതം വിസൃജ്യ സംഗീതഗുരും ജഗാമ ।। ൫൦.

സനത്കുമാരൻ ഭക്തിപൂർവ്വം ഈ പുണ്യകഥ മഹർഷിക്ക് പറഞ്ഞശേഷം, തന്റെ ഗുരുവിനെ വിടപറഞ്ഞ്, പുണ്യവനങ്ങൾ ചുറ്റപ്പെട്ട തന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.

ബ്രഹ്മാണം ലോകകര്ത്താരം സര്വജ്ഞമപരാജിതമ്। പ്രഭും ഭൂതഭവിഷ്യസ്യ സാമ്പ്രതസ്യ ച സത്പതിമ്

ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ച ബ്രഹ്മാവിനെയും, എല്ലാം അറിയുന്നവനെയും, ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവനെയും, ഭൂതഭവ്യവർത്തമാനങ്ങളുടെ സത്യാധിപതിയെയും ഞാൻ വണങ്ങുന്നു.

ജ്ഞാനമപ്രതിമം യസ്യ വൈരാഗ്യം ച ജഗത്പതേഃ। ഐശ്വര്യഞ്ചൈവ ധര്മശ്ച സഹസിദ്ധിചതുഷ്ടയഃ

ലോകപതിയായ അവനു തുല്യരഹിതമായ ജ്ഞാനവും, പരമമായ വൈരാഗ്യവും, സമ്പൂർണ്ണമായ ഐശ്വര്യവും, ധർമ്മവും, നാലു വിധത്തിലുള്ള സിദ്ധികളും ഉണ്ട്.

യ ഇമാന് പശ്യതേ ഭാവാന്നിത്യം സദസദാത്മകാന്। ആവിശന്തി പുനസ്തം വൈ ക്രിയാഭാവാര്ഥമീശ്വരമ്

സത്യം അസ്തിത്വം ഇല്ലാത്തതും ഉള്ളതുമായ ഈ ഭാവങ്ങളെ എപ്പോഴും കാണുന്നവനാണ് അവൻ; എല്ലാ ജീവികളും വീണ്ടും അവനിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു, പ്രവർത്തനത്തിനായി, ആ ഈശ്വരനിൽ.

ലോകകൃല്ലോകതത്ത്വജ്ഞോ യോഗമാസ്ഥായ തത്ത്വവിത്। അസൃജത് സര്വഭൂതാനി സ്ഥാവരാണി ചരാണി ച

ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചവനും, അവയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയുന്നവനും, യോഗത്തിൽ സ്ഥിരനായി ജ്ഞാനത്തിൽ നിലകൊണ്ടവനും, എല്ലാ ചലനശീലികളെയും അചലന്മാരെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

തമജം വിശ്വകര്മാണം ചിത്പതിം ലോകസാക്ഷിണമ്। പുരാണാഖ്യാനജിജ്ഞാസുര്വ്രജാമി ശരണം പ്രഭുമ്

ജനനമില്ലാത്തവനും, സർവ്വസൃഷ്ടിക്കാരനുമായ പ്രഭുവിനെയും, ചൈതന്യത്തിന്റെ അധിപതിയെയും, ലോകങ്ങളുടെ സാക്ഷിയെയും, പുരാണകഥകൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു.

ബ്രഹ്മവായുമഹേന്ദ്രേഭ്യോ നമസ്കൃത്യ സമാഹിതഃ। ഋഷീണാഞ്ച വരിഷ്ഠായ വസിഷ്ഠായ മഹാത്മനേ

ബ്രഹ്മാവിനെയും, വായുവിനെയും, ഇന്ദ്രനെയും, മഹർഷിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ മഹാത്മാവായ വസിഷ്ഠനെയും, മനസ്സോടെ വണങ്ങി,

തന്നപ്ത്ത്രേ ചാതിയശസേ ജാതൂകര്ണായ ചര്ഷയേ। വസിഷ്ഠായ ച ശുചയേ കൃഷ്ണദ്വൈപായനായ ച

അവരുടെ പ്രശസ്തനായ മകനായ ജാതൂകർണ്ണമഹർഷിയെയും, വിശുദ്ധനായ വസിഷ്ഠനെയും, കൃഷ്ണദ്വൈപായനനെയും ഞാൻ വണങ്ങുന്നു.

പുരാണം സമ്പ്രവക്ഷ്യാമി ബ്രഹ്മോക്തം വേദസമ്മിതമ്। ധര്മാര്ഥന്യായസംയുക്തൈരാഗമൈഃ സുവിഭൂഷിതമ്

ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞ, വേദത്തോടു ഒത്ത, ധർമ്മം, അർത്ഥം, നീതി എന്നിവയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട പുരാണം ഞാൻ ഇപ്പോൾ വിശദീകരിക്കുന്നു.

അസീമകൃഷ്ണേ വിക്രാന്തേ രാജന്യേഽനുപമത്വിഷി। പ്രശാസതീമാം ധര്മേണ ഭൂമിം ഭൂമിപസത്തമേ

അസീമകൃഷ്ണൻ എന്ന രാജാവ്, രാജാക്കന്മാരിൽ അപാരമായ വീരത്വം ഉള്ളവൻ, ഈ ഭൂമിയെ ധർമ്മത്തോടെ ഭരിച്ചപ്പോൾ,