വായുപുരാണമ്

പ്രേതഭാവവിമുക്ത്യര്ഥം ത്വം ഗൃഹാണ ധനം മമ। തദ്വനം സര്വ്വമാദായ ഗയാശ്രാദ്ധവ്യയം കുരു ।। ൫൦.

'പ്രേതാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് മോചനം നേടാൻ, നീ എന്റെ ധനം എടുക്കൂ. ആ കാടെല്ലാം വാങ്ങി, ഗയാശ്രാദ്ധത്തിനുള്ള ചെലവിന് ഉപയോഗിക്കൂ.'

ഷോഡശപഞ്ചഭാഗാംശ്ച തുഭ്യം വൈ ദത്തവാനഹമ്। സ്വനാമാനി യഥാന്യായം സമ്യഗാഖ്യാതവാനഹമ് ।। ൫൦.

പതിനാറും അഞ്ചും ഭാഗങ്ങൾ ഞാൻ നിനക്കു നൽകിയിരിക്കുന്നു. അവയുടെ പേരുകൾ ശരിയായി, യോജിച്ച വിധത്തിൽ ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു.

ഗത്വാ ഗയാം ഗയാശീര്ഷ പ്രേതരാജായ പിണ്ഡകമ്। സമദാദ്ബന്ധുഭിഃ സാര്ദ്ധം സ്വപിതൃഭ്യസ്തതോ ദദൌ ।। ൫൦.

ഗയയിലേക്കും ഗയാശീർഷത്തേക്കും പോയി, അവിടെ പ്രേതരാജാവിന് പിണ്ഡം അർപ്പിച്ചു. പിന്നെ ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം ചേർന്ന് സ്വന്തം പിതാക്കന്മാർക്കു അതു നൽകി.

പ്രേതഃ പ്രേതത്വനിര്മ്മുക്തോ വണിക് സ്വഗൃഹമാഗതഃ । ഏവം ഗയസ്യ ശമ്ഭോശ്ച ക്ഷേത്രം വിഷ്ണോ രവേസ്തഥാ ।। ൫൦.

പ്രേതാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് മോചിതനായ വ്യാപാരി തന്റെ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങി. ഇതുപോലെയാണ് ഗയയുടെ, ശംഭുവിന്റെ, വിഷ്ണുവിന്റെ, സൂര്യന്റെ പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ.

ഉപോഷിതോഽഥ ഗായത്രീതീര്ഥേ മഹാനദീസ്ഥിതേ। ഗായത്ര്യാഃ പുരതഃ സ്നാത്വാ പ്രാതഃസന്ധ്യാമുപാസയേത് ।। ൫൦.

ഉപവാസം പാലിച്ച്, മഹാനദിയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഗായത്രി തീർത്ഥത്തിൽ, ഗായത്രിയുടെ സന്നിധിയിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, പ്രഭാതസന്ധ്യയെ ആരാധിക്കണം.

ശ്രാദ്ധം സപിണ്ഡകം കൃത്വാനയേദ്ബ്രഹ്മണ്യതാം കുലമ്। തീര്ഥേ സമുദിതേ സ്നാത്വാ സാവിത്ര്യാഃ പുരതോ നരഃ ।। ൫൦.

പിണ്ഡം ചേർത്ത് ശ്രാദ്ധം നടത്തി, കുടുംബത്തെ ബ്രാഹ്മണത്വത്തിലേക്ക് നയിക്കും. തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, സാവിത്രിയുടെ മുമ്പിൽ നിൽക്കണം.

സന്ധ്യാമുപാസ്യ മധ്യാഹ്നേ നയേത്കുലശതന്ദിവമ്। പിണ്ഡദാനം തതഃ കുര്യ്യാത്പിതൄണാം മുക്തികാമ്യയാ ।। ൫൦.

മധ്യാഹ്നസന്ധ്യയെ ആരാധിച്ച്, കുടുംബത്തെ നൂറ് ദിവസത്തേക്ക് നയിക്കണം. പിന്നെ പിതാക്കന്മാരുടെ മോക്ഷത്തിനായി പിണ്ഡം അർപ്പിക്കണം.

പ്രാചീസരസ്വതീതീര്ഥേ സ്നാത്വാ ചാപി യഥാവിധി। സന്ധ്യാമുപാസ്യ സായാഹ്നേ വിഷ്ണുലോകം നയേത്പിതൄന് ।। ൫൦.

പ്രാചീ സരസ്വതി തീർത്ഥത്തിൽ വിധിപ്രകാരം സ്നാനം ചെയ്ത്, സായംസന്ധ്യയെ ആരാധിച്ചാൽ, പിതാക്കന്മാരെ വിഷ്ണുലോകത്തിലേക്ക് നയിക്കും.

ബഹുജന്മകൃതാത്സന്ധ്യാലോപാന്മുക്തസ്ത്രിസന്ധ്യ കൃത്। വിശാലായാം ലേലിഹാനേ തീര്ഥേ ച ഭരതാശ്രമേ ।। ൫൦.

അനേകം ജന്മങ്ങളിൽ സന്ധ്യാവന്ദനം ഉപേക്ഷിച്ച പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, വിശാലയിൽ, ലെലിഹാന തീർത്ഥത്തിൽ, ഭരതാശ്രമത്തിൽ മൂന്നു സന്ധ്യകളും നിർവഹിച്ചാൽ—

പാദാങ്കിതേ മുണ്ഡപൃഷ്ഠേ ഗദാധരസമീപതഃ। തീര്ഥേ ചാകാശഗങ്ഗായാം ഗിരികര്ണമുഖേഷു ച ।। ൫൦.

പാദചിഹ്നമുള്ള സ്ഥലത്ത്, മുണ്ടയുടെ പുറത്ത്, ഗദാധരന്റെ സമീപത്ത്, ആകാശഗംഗയുടെ തീരത്ത്, പർവതഗുഹാമുഖങ്ങളിൽ—

സ്നാതോഽഥ പിണ്ഡദോ ബ്രഹ്മലോകം കുലശതം നയേത്। ദേവനദ്യാം വൈതരണ്യാം സ്നാതഃ സ്വര്ഗം നയേത്പിതൄന് ।। ൫൦.

സ്നാനം ചെയ്ത് പിണ്ഡം അർപ്പിച്ചാൽ, നൂറ് കുടുംബങ്ങളെ ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് നയിക്കും. ദൈവീയമായ വൈതരണിയിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ, പിതാക്കന്മാരെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് നയിക്കും.

സ്നാതോ ഗോദോ വൈതരണ്യാം ത്രിഃസപ്തകുലമുദ്ധരേത്। സത്യം സത്യം പുനഃ സത്യം വൈതരണ്യാം തു നാരദ ।। ൫൦.

വൈതരണിയിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് പശു ദാനം ചെയ്താൽ, മൂന്നു ഏഴു കുടുംബങ്ങളെ ഉദ്ധരിക്കും. നാരായണാ, വൈതരണിയിൽ ഇതു സത്യമാണ്, സത്യമാണ്, വീണ്ടും സത്യമാണ്.

ഏകവിംശതികുലാന്യാഹുസ്താരയേന്നാത്ര സംശയഃ। യാ സാ വൈതരണീ നാമ നദീ ത്രൈലോക്യവിശ്രുതാ ।। ൫൦.

വൈതരണി എന്ന നദിയിൽ ഇരുപത്തൊന്ന് കുടുംബങ്ങളെ ഉദ്ധരിക്കും എന്ന് പറയുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല. ആ നദി മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും പ്രശസ്തമാണ്.

സാവതീര്ണാ ഗയാക്ഷേത്രേ പിതൄണാം തരണായ വൈ। ഗോദാവര്യ്യാം വൈതരണ്യാം യമുനായാം തഥൈവ ച ।। ൫൦.

ഗയാക്ഷേത്രത്തിൽ പിതാക്കന്മാരുടെ രക്ഷയ്ക്കായി അവിടേക്ക് ഇറങ്ങിയ ആ നദി, ഗോദാവരിയിൽ, വൈതരണിയിൽ, യമുനയിലും അതുപോലെ ഉണ്ട്.

ദേവനദ്യാം ഗോപ്രചാരേ ശ്രാദ്ധദഃ സ്വര്നയേത്പിതൄന്। പുഷ്കരിണ്യാം ഘൃതകുല്യാം മധുകുല്യാം തഥൈവ ച ।। ൫൦.

ദൈവീയനദിയിലും പശുമേടിലും ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നവൻ പിതാക്കന്മാരെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് നയിക്കും. പുഷ്കരിണിയിൽ, ഘൃതകുല്യയിൽ, മധുകുല്യയിലും അതുപോലെ.

കോടിതീര്ഥേ രുക്മിണീയേ പിണ്ഡദഃ സ്വര്നയേത്പിതൄന്। ത്രിരാത്രോപോഷണേനൈവ തീര്ഥാഭിഗമനേന ച ।। ൫൦.

കോടിതീർത്ഥത്തിലും രുക്മിണിയുടെ സ്ഥലത്തും പിണ്ഡം അർപ്പിക്കുന്നവൻ പിതാക്കന്മാരെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് നയിക്കും. മൂന്നു രാത്രിയും ഉപവാസം പാലിച്ച് തീർത്ഥങ്ങൾ സന്ദർശിച്ചാൽ.

അദത്ത്വാ കാഞ്ചനങ്ഗാശ്ച ദരിദ്രോ ജായതേ നരഃ। ഘൃതകുല്യാ മധുകുല്യാ ദേവികാ ച മഹാനദീ ।। ൫൦.

പൊന്നിനിറമുള്ള പശുക്കൾ ദാനം ചെയ്യാതെ ഒരാൾ ദരിദ്രനാകും. ഘൃതകുല്യ, മധുകുല്യ, ദേവിക, മഹാനദി എന്നിവിടങ്ങളിൽ.

ശിലായാഃ സങ്ഗമോ യത്ര മധുസ്രവാ പ്രകീര്തിതാ। അയുതം ചാശ്വമേധാനാം സ്നാനകൃല്ലഭതേ നരഃ ।। ൫൦.

ശിലകളുടെ സംഗമം, മധുരം ഒഴുകുന്നവെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന സ്ഥലത്ത്, സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ ആയിരം അശ്വമേധയാഗഫലം നേടും.

ശ്രാദ്ധം സപിണ്ഡകം കൃത്വാ പിണ്ഡദാനം തഥൈവ ച। കുലാനാം ശതമുദ്ധൃത്യ വിഷ്ണുലോകം നയേന്നരഃ ।। ൫൦.

പിണ്ഡം ചേർത്ത് ശ്രാദ്ധവും പിണ്ഡദാനവും നടത്തി, നൂറ് കുടുംബങ്ങളെ ഉദ്ധരിച്ച്, അവരെ വിഷ്ണുലോകത്തിലേക്ക് നയിക്കും.

ദശാശ്ച മേധികേ ഹംസതീര്ഥേ ചാമരകങ്കടേ। കോടിതീര്ഥേ രുക്മകുണ്ഡേ പിണ്ഡദഃ സ്വര്നയേത്പിതൄന് ।। ൫൦.

മേധിക, ഹംസതീർത്ഥം, അമരകങ്കടം, കോടിതീർത്ഥം, രുക്മകുണ്ടം ഇവിടങ്ങളിൽ പിണ്ഡം അർപ്പിക്കുന്നവൻ തന്റെ പിതാക്കന്മാരെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർത്താൻ കഴിയും.

വൈതരണ്യാം ഘൃതകുല്യാം മധുകുല്യാം തഥൈവ ച। കോടിതീര്ഥേ നരഃ സ്നാത്വാ ദൃഷ്ട്വാ കോടീശ്വരഞ്ച യഃ ।। ൫൦.

വൈതരണി, ഘൃതകുലി, മധുകുലി, കൂടാതെ കോടിതീർത്ഥം എന്നിവിടങ്ങളിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് കോടീശ്വരനെ ദർശിക്കുന്നവൻ—

കോടിജന്മ ഭവേദ്വിപ്രോ ധനാഢ്യോ വേദപാരഗഃ । മാര്കണ്ഡേയേശകോചീശൌ നത്വാ സ്യാത്പിതൃതാരകഃ ।। ൫൦.

അവൻ നൂറുകോടി ജന്മം ബ്രാഹ്മണനായി, ധനികനും വേദപണ്ഡിതനും ആയി ജനിക്കും; മാർകണ്ടേയനും കൊചീഷനും വണങ്ങി, അവൻ പിതാക്കന്മാരെ മോചിപ്പിക്കുന്നവനാകും.

രുക്മ പാരിജാതവനേ പാര്വ്വത്യാ സഹ ശങ്കരഃ। രഹസ്യേ സംസ്ഥിതോ രേമേ യുഗാനാമയുതം പുരാ ।। ൫൦.

പഴയകാലത്ത്, രുക്മപാരിജാതവനത്തിൽ പാർവതിയോടൊപ്പം ശിവൻ രഹസ്യമായി ദീർഘകാലം സന്തോഷത്തോടെ പാർത്തി.

മരീചിഃ ഫലപുഷ്പാര്ഥം പാരിജാതവനം ഗതഃ। ദൃഷ്ട്വാ ശപ്തോ മഹേശേന യസ്മാത്സുഖവിഘാതകഃ ।। ൫൦.

ഫലവും പുഷ്പവും തേടി മരീചി പാർിജാതവനത്തിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, മഹേശ്വരൻ അവനെ കണ്ടു, സുഖത്തിന് തടസ്സമായതിനാൽ ശപിച്ചു.

ദുഃഖീ ഭവേതി തദ്ഭീതോ മരിചിസ്തുഷ്ടുവേ ശിവമ്। തുഷ്ടഃ പ്രോവാച തം ശമ്ഭുര്വൃണീഷ്വ വരമുത്തമമ് ।। ൫൦.

ഇതുകൊണ്ട് ഭയപ്പെട്ട മരീചിക്ക് 'ദു:ഖി ആവു' എന്ന് ശപിച്ചു. മരീചി ശിവനെ സ്തുതിച്ചു; സന്തോഷമായ ശംഭു അവനോട് പറഞ്ഞു: 'നിനക്ക് ഏറ്റവും വലിയ വരം ചോദിക്കൂ.'

ശാപാദ് ഭവതു മുക്തിര്മ്മേ മരീചിഃ പ്രാഹ ശങ്കരമ്। ഭവേദ്ഗയായാം മുക്തിസ്തേ ശിവോക്തഃ പ്രയയൌ ഗയാമ് ।। ൫൦.

മരീചി ശങ്കരനോട് പറഞ്ഞു: 'എനിക്ക് ഈ ശാപത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കട്ടെ.' ശിവൻ പറഞ്ഞു: 'ഗയയിൽ നിന്നു നിനക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കും.' അങ്ങനെ മരീചി ഗയയിലേക്ക് പോയി.

ശിലാസ്ഥിതസ്തപസ്തേപേ സര്വ്വേഷാം ദുഷ്കരഞ്ച യത്। മരീചിരീശ്വരാച്ഛപ്തഃ കൃഷ്ണത്വമഗമത്പുരാ ।। ൫൦.

ഒരു കല്ലിന് മുകളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് മരീചി ഏറ്റവും ദുർഘടമായ തപസ്സു ചെയ്തു; ഈശ്വരന്റെ ശാപം മൂലം മുമ്പ് അവൻ കറുത്തവനായി മാറിയിരുന്നു.

തപസാ ദാരുണേനേഹ സ വിപ്രഃ ശുക്ലതാം ഗതഃ । ഹരിരൂചേ മരീചിഞ്ച വരം വൃണുഹി പുത്രക ।। ൫൦.

കഠിനമായ തപസ്സിലൂടെ ആ മഹർഷി വീണ്ടും വെളുത്ത നിറം നേടി; ഹരി മരീചിയോട് പറഞ്ഞു: 'മകനേ, ഒരു വരം ചോദിക്കൂ.'

കിമലഭ്യം ത്വയി തുഷ്ടേ മരീചിഃ പ്രാഹ മാധവമ്। ഹരശാപാദ്വിമുക്തോഽഹം ശിലാ ഭവതു പാവനീ ।। ൫൦.

മരീചി മാധവനോട് പറഞ്ഞു: 'നീ സന്തോഷപ്പെട്ടാൽ എന്താണ് ലഭിക്കാത്തത്? ഹരന്റെ ശാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായ ഞാൻ, ഈ ശില പവിത്രമാകട്ടെ.'