വായുപുരാണമ്

ബ്രഹ്മാണം കാരണം കേചിത് കേചിത് പ്രാഹുഃ പ്രജാപതിമ്। കേചിച്ഛിവം പരത്വേന പ്രാഹുര്വിഷ്ണും തഥാഽപരേ। അവിജ്ഞാനേന സംസക്താഃ സക്താ രത്യാദിചേതസാ ।। ൫.

ചിലർ ബ്രഹ്മാവിനെ കാരണം എന്നു പറയുന്നു, ചിലർ പ്രജാപതിയെ പറയുന്നു; ചിലർ ശിവനെ പരമൻ എന്നു കരുതുന്നു, മറ്റുചിലർ വിഷ്ണുവിനെയും അങ്ങനെ തന്നെ; അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ടു ആസ്വാദനത്തിലും മറ്റും മനസ്സ് കുടുങ്ങിയവരാണ് അവർ.

തത്ത്വം കാലഞ്ച ദേശഞ്ച കാര്യാണ്യാവേക്ഷ്യ തത്ത്വതഃ। കാരണഞ്ച സ്മൃതാ ഹ്യേതാ നാനാര്ഥേഷ്വിഹ ദേവതാഃ ।। ൫.

തത്വം, കാലം, സ്ഥലം, ഫലങ്ങൾ എന്നിവ ശരിയായി ആലോചിച്ചാൽ കാരണം മനസ്സിലാക്കാം; അതുകൊണ്ടാണ് ഇവിടത്തെ ദേവതകൾ പല അർത്ഥങ്ങളിലും നിലകൊള്ളുന്നത്.

ഏകം നിന്ദതി യസ്തേഷാം സര്വാനേന സ നിന്ദതി। ഏകം പ്രശസമാനസ്തു സര്വാനേവ പ്രശംസതി। ഏകം യോ വേത്തി പുരുഷം തമാഹുര്ബ്രഹ്മവാദിനമ് ।। ൫.

അവരിൽ ഒരാളെ അപമാനിക്കുന്നവൻ എല്ലാവരെയും അപമാനിക്കുന്നു; ഒരാളെ പുകഴ്ത്തുന്നവൻ എല്ലാവരെയും പുകഴ്ത്തുന്നു; ഒരാൾ ആ പുരുഷനെ അറിയുന്നുവെങ്കിൽ, അവനെ ബ്രഹ്മജ്ഞാനി എന്നു പറയുന്നു.

അദ്വേഷസ്തു സദാ കാര്യോ ദേവതാസു വിജാനതാ। ന ശക്യമീശ്വരം ജ്ഞാതുമൈശ്വര്യേണ വ്യവസ്ഥിതമ് ।। ൫.

ദേവതകളെ അറിയുന്നവൻ എപ്പോഴും വൈരാഗ്യം ഒഴിവാക്കണം; ഐശ്വര്യത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ഈശ്വരനെ അറിവാൻ കഴിയില്ല.

ഏകാത്മാ സ ത്രിധാ ഭൂത്വാ സംമോഹയതി യഃ പ്രജാഃ। ഏതേഷാഞ്ച ത്രയാണാന്തു വിചരന്ത്യന്തരം ജനാഃ ।। ൫.

ഒരേ ആത്മാവായവൻ മൂന്നു രൂപം എടുത്ത് ജീവികളെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നു; ഈ മൂന്നിനിടയിൽ ആളുകൾ വ്യത്യാസങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

ജിജ്ഞാസന്തഃ പരീക്ഷന്തഃ സക്താ രൂപാവിചേതസഃ। ഇദം പരമിദം നേതി വദന്തി ഭിന്നദര്ശിനഃ ।। ൫.

അറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ച് പരിശോധിച്ചും, രൂപങ്ങളിൽ മനസ്സ് കുടുങ്ങിയും, 'ഇതാണ് പരമം, ഇതല്ല' എന്നു പറയുന്നവരാണ് വ്യത്യസ്തമായ ദർശനമുള്ളവർ.

യാതുധാനാന് വിശന്ത്യേതാഃ പിശാചാംശ്ചൈവ താന്നരാന് । ഏകത്വേന പൃഥക്ത്വേന സ്വയമ്ഭൂര്വ്യവതിഷ്ഠതേ ।। ൫.

ഇവ യാതുധാനന്മാരിലും പിശാചുകളിലും ആ മനുഷ്യരിലും പ്രവേശിക്കുന്നു; ഒന്നായും പലതായും സ്വയംഭൂവൻ നിലകൊള്ളുന്നു.

ഗുണമാത്രാത്മികാഭിസ്തു തനുഭിര്മോഹയന് പ്രജാഃ। തേഷ്വേകം യജതേ യസ്തു സ തദാ യജതേ ത്രയമ് ।। ൫.

ഗുണങ്ങൾ മാത്രം ഉള്ള ശരീരങ്ങളാൽ ജീവികളെ ഭ്രമിപ്പിച്ച്, അവരിൽ ഒരാളെ ആരെങ്കിലും ആരാധിച്ചാൽ, അപ്പോൾ അവൻ മൂവരെയും ആരാധിച്ചിരിക്കുന്നു.

തസ്മാദ്ദേവാസ്ത്രയോ ഹ്യേതേ നൈരന്തര്യേ വ്യവസ്ഥിതാഃ। തസ്മാത് പൃഥക്ത്വമേകത്വസങ്ഖ്യാ സങ്ഖ്യാഗതാഗതമ്। ഏകത്വം വാ ബഹുത്വം വാ തേഷു കോ ജ്ഞാതുമര്ഹതി ।। ൫.

അതുകൊണ്ട് ഈ മൂന്ന് ദേവതകളും തുടർച്ചയായി നിലകൊള്ളുന്നു; അതിനാൽ ഒന്നായതും പലതായതുമായ എണ്ണൽ വരികയും പോകുകയും ചെയ്യുന്നു; അവരിൽ ആരാണ് ഒന്നായതോ പലതായതോ അറിയാൻ യോഗ്യൻ?

യസ്മാത് സൃഷ്ട്വാനുഗൃഹ്ണീതേ ഗ്രസതേ ചൈവ തേ പ്രജാഃ । ഗുണാത്മകത്വാത്ര്ത്രൈകാല്യേ തസ്മാദേകഃ സ ഉച്യതേ ।। ൫.

അവൻ ഈ ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും അകറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു; ഗുണങ്ങളുടെ ഏകത്വം കൊണ്ടു അവൻ ഒരുവൻ എന്നു പറയുന്നു.

രുദ്രം ബ്രഹ്‌മാണമിന്ദ്രഞ്ച ലോക പാലാന് ഋഷീന് ദനൂന്। ദേവം തമേകം ബഹുധാ പ്രാഹുര്നാരായണം ദ്വിജാഃ ।। ൫.

രുദ്രൻ, ബ്രഹ്മാവ്, ഇന്ദ്രൻ, ലോകപാലകർ, ഋഷികൾ, ദാനവന്മാർ—ഇവരെയൊക്കെയും ദ്വിജന്മാർ നാരായണനെന്ന ഏകദേവനാണ് പല രൂപത്തിൽ പറയുന്നു.

പ്രാജാപത്യാ തനുര്യാ ച തനുര്യാ ചൈവ വൈഷ്ണവീ। മന്വന്തരേ ച കല്പേ ച ആവര്ത്തന്തേ പുനഃ പുനഃ ।। ൫.

പ്രജാപത്യരൂപവും വൈഷ്ണവരൂപവും ഓരോ മന്വന്തരത്തിലും കല്പത്തിലും വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുന്നു.

തേജസാ യശസാ ബുദ്ധ്യാ ശ്രുതേന ച ബലേന ച । ജായന്തേ തത്സമാശ്ചൈവ താനപീഹ നിബോധത ।। ൫.

തേജസ്, യശസ്, ബുദ്ധി, പഠനം, ബലം എന്നിവകൊണ്ട് അവർ അതിനോടു തുല്യരായി ജനിക്കുന്നു; അവരെക്കുറിച്ച് ഇവിടെ കേൾക്കൂ.

രാജസ്യാ ബ്രാഹ്മണോംഽശേന മരീചിഃ കശ്യപോഽഭവത്। താമസ്യാസ്തസ്യ ചാംശേന കാലാത്മാ രുദ്ര ഉച്യതേ । സാത്ത്വിക്യാഃ പുരുഷാംശേന യജ്ഞേ വിഷ്ണുരഭൂത്തദാ ।। ൫.

രാജസികഭാഗത്തിൽ നിന്ന് മരീചിയും കശ്യപനും ബ്രഹ്മഭാഗത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചു; താമസികഭാഗത്തിൽ നിന്ന് കാലാത്മാവായ രുദ്രനും ജനിച്ചു; സാത്വികഭാഗത്തിൽ നിന്ന് യജ്ഞത്തിൽ പുരുഷഭാഗത്തിൽ നിന്ന് വിഷ്ണുവും അപ്പോൾ ഉദിച്ചു.

ത്രിഷു കാലേഷു തസ്യൈതാ ബ്രഹ്മണസ്തനവോംഽശജാഃ। കാലോ ഭൂത്വാ പുനശ്ചാസൌ രുദ്രഃ സംഹരതേ പ്രജാഃ ।। ൫.

മൂന്നു കാലങ്ങളിലും ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഈ രൂപങ്ങൾ അവന്റെ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നു; പിന്നെ കാലനായി വീണ്ടും രുദ്രൻ ജീവികളെ സംഹരിക്കുന്നു.

സമ്പ്രാപ്തേ ചൈവ കല്പാന്തേ സപ്തരശ്മിര്ദ്ദിവാകരഃ। ഭൂത്വാ സംവര്ത്തകാദിത്യോ ലോകാംസ്ത്രീന് സ തദാദഹത് ।। ൫.

കല്പാവസാനത്തിൽ ഏഴു കിരണങ്ങളുള്ള സൂര്യൻ സംവർത്തകാദിത്യനായി മാറി അപ്പോൾ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ദഹിപ്പിക്കുന്നു.

വിഷ്ണുഃ പ്രജാനുഗൃഹ്ണാതി നാമരുപവിപര്യയേ । തസ്യാന്തസ്യാമവസ്ഥായാം തത്തദുത്പത്തികാരണമ് ।। ൫.

നാമരൂപങ്ങൾ മാറുമ്പോൾ വിഷ്ണു ജീവികളെ സംരക്ഷിക്കുന്നു; ആ അന്ത്യാവസ്ഥയിൽ ഓരോന്നും അതിന്റെ ഉത്ഭവകാരണമാകുന്നു.

സത്ത്വോദ്രിക്താ തു യാ പ്രോക്താ ബ്രഹ്മണഃ പൌരുഷീ തനുഃ। തസ്യാംശേന വിജജ്ഞേ സ ഇഹ സ്വായമ്ഭുവേഽന്തരേ। ആകൂത്യാം മനസോ ദേവ ഉത്പന്നഃ പ്രഥമേ വിഭുഃ ।. ൫.

സത്ത്വം കൂടുതലുള്ള ബ്രഹ്മാവിന്റെ പൗരുഷീ രൂപത്തിൽ നിന്നു, സ്വായംഭുവ മന്വന്തരത്തിൽ, ആകൂതി എന്ന മനുവിന്റെ മകളിൽ, ആ മഹാദേവൻ ഒരു ഭാഗം കൊണ്ടു ജനിച്ചു.

തതഃ പുനഃ സ വൈ ദേവോ പ്രാപ്തേ സ്വാരോചിഷേഽന്തരേ। തുഷിതായാം സമുത്പന്നോ ഹ്യതീതസ്തുഷിതൈഃ സഹ ।। ൫.

അതിനുശേഷം സ്വാരോചിഷ മന്വന്തരം വന്നപ്പോൾ, ആ ദേവൻ തുഷിതയിൽ, മുമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്ന തുഷിതന്മാരോടൊപ്പം ജനിച്ചു.

ഔത്തമേ ചാന്തരേ ചൈവ തുഷിതസ്തു വിദുഃ സ വൈ। വശവര്ത്തിഭിരുത്പന്നോ വശവര്ത്തീ ഹരിഃ പുനഃ ।। ൫.

ഔത്തമ മന്വന്തരത്തിലും, അവൻ തുഷിതനെന്ന പേരിൽ വശവർത്തിമാരിൽ ജനിച്ചു; വീണ്ടും ഹരിയും വശവർത്തിയായി ജനിച്ചു.

സത്യായാമഭവത്സത്യഃ സത്യൈഃ സഹ സുരോത്തമൈഃ। താമസസ്യാന്തരേ ചാപി സമ്പ്രാപ്തേ പുനരേവ ഹി। ഭാര്യായാം ഹരിഭിഃ സാര്ദ്ധം ഹരിരേവ ബഭൂവ ഹ ।। ൫.

സത്യയുടെ കാലത്ത്, സത്യന്മാരോടൊപ്പം അവൻ സത്യനായി ജനിച്ചു; താമസ മന്വന്തരം വന്നപ്പോൾ, ഭാര്യയിൽ ഹരിമാരോടൊപ്പം ഹരിയാവുകയും ചെയ്തു.

ചാരിഷ്ണവേഽന്തരേ ചാപി ഹരിര്ദവഃ പുനസ്തു സഃ। വൈകുണ്ഠായാമസൌ ജജ്ഞേ ഹ്യാഭൂതരജസൈഃ സഹ। വൈകുണ്ഠഃ സ പുനര്ദ്ദേവഃ സമ്പ്രാപ്തേ ചാക്ഷുഷേഽന്തരേ ।। ൫.

ചാരിഷ്ണവ മന്വന്തരത്തിലും ഹരി ദേവനായി ജനിച്ചു; വൈകുണ്ഠായിൽ, ആഭൂതരാജസന്മാരോടൊപ്പം അവൻ ജനിച്ചു; ചാക്ഷുഷ മന്വന്തരം വന്നപ്പോൾ, ആ ദേവൻ വീണ്ടും വൈകുണ്ഠനായി.

ധര്മോ നാരായണഃ സാധ്യഃ സാധ്യൈഃ സഹ സുരൈരഭൂത് । സ തു നാരായണഃ സാധ്യഃ പ്രാപ്തേ വൈവസ്വതേഽന്തരേ ।। ൫.

ധർമ്മൻ, നാരായണൻ, സാദ്ധ്യൻ, സാദ്ധ്യന്മാരോടും ദേവന്മാരോടും കൂടെ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; വൈവസ്വത മന്വന്തരം വന്നപ്പോൾ ആ നാരായണൻ സാദ്ധ്യനായി.

മാരീചാത് കശ്യപാദ്വിഷ്ണുരദിത്യാം സമ്ബമൂവ ഹ। ത്രിസ്ത്രിഃ ക്രമൈരിമാന് ലോകാന് ജിത്വാ വിഷ്ണുരുരുക്രമമ് ।। ൫.

മാരീചനും കശ്യപനും വഴി, അദിതിയിൽ വിഷ്ണു ജനിച്ചു; വലിയ ചുവടുകൾ വെക്കുന്ന വിഷ്ണു, മൂന്ന് ലോകവും മൂന്നു ചുവടുകളിൽ കീഴടക്കി.

പ്രത്യപാദയദിന്ദ്രായ ദേവേഭ്യശ്ചൈവ സ പ്രഭുഃ। ഇത്യേതാസതനവസ്തസ്യ വ്യതീതാഃ സപ്ത സപ്തസു। മന്വന്തരേഷ്വതീതേഷു യാഭിഃ സംരക്ഷിതാഃ പ്രജാഃ ।। ൫.

അവൻ അവയെ ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാർക്കും തിരികെ നൽകി; ഇങ്ങനെ, അവന്റെ ഈ ഏഴു രൂപങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ ഏഴു മന്വന്തരങ്ങളിൽ, അവയാൽ എല്ലാ ജീവികളും സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.

തസ്മാദ്വിഷ്ടമിദം സര്വം വാമനേനേഹ ജായതാ। തസ്മാത്സ വൈ സ്മൃതോ വിഷ്ണുര്വിശേര്ധാതോഃ പ്രവേശനാത് ।। ൫.

അതിനാൽ, വാമനൻ ജനിച്ചപ്പോൾ ഈ ലോകമൊക്കെയും അവൻ വ്യാപിച്ചു; അതുകൊണ്ടാണ് 'വിഷ്ണു' എന്ന പേര്, 'വിശ്' എന്നത് കടക്കുക എന്നർത്ഥത്തിൽ നിന്നു.

ഇത്യേതേ ബ്രഹ്മണശ്ചൈവ വാമനസ്യ മഹാത്മനഃ। ഏകത്വഞ്ച പൃഥക്ത്വഞ്ച വിശിഷ്ടത്വഞ്ച കീര്ത്തിതമ് ।। ൫.

ഇങ്ങനെ, ബ്രഹ്മാവിന്റെയും മഹാത്മാവായ വാമനന്റെയും ഏകത്വം, വ്യത്യാസം, ശ്രേഷ്ഠത എന്നിവ വിവരിക്കപ്പെട്ടു.

ദേവതാനാമിഹാംശേന ജായന്തേ യാസ്തു ദേവതാഃ। താസാന്താസ്തേജസാ ബുദ്ധ്യാ ശ്രുതേന ച ബലേന ച। ജായന്തേ തത്സമാശ്ചൈവ താ വൈ തേഷാമനുഗ്രഹാത് ।। ൫.

ദേവതകളുടെ ഭാഗങ്ങളായി ജനിക്കുന്ന ദേവതകളിൽ, തേജസ്സിലും ബുദ്ധിയിലും പഠനത്തിലും ശക്തിയിലും തുല്യരായവർ, അവരുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ ജനിക്കുന്നു.

യദ്യദ്വിഭൂതിമത്സത്ത്വം ശ്രീമദൂര്ജിതമേവ വാ। തത്തദേവാവഗച്ഛഘ്വം വിഷ്ണോസ്തേജോംഽശസമ്ഭവമ് ।। ൫.

ഏത് ജീവിയ്ക്ക് ശക്തിയും സൗന്ദര്യവും വല്ലഭതയും ഉണ്ടോ, അതെല്ലാം വിഷ്ണുവിന്റെ തേജസ്സിന്റെ ഭാഗം കൊണ്ടാണ് ജനിക്കുന്നത് എന്ന് അറിയണം.