വായുപുരാണമ്

ജന്മാന്തരശതം സാഗ്രം യത്കൃതം ദുഷ്കൃതം മയാ। തത്സര്വം വിലയം യാതു രാമതീര്ഥാഭിഷേചനാത് ।। ൪൬.

എനിക്ക് നൂറോളം ജന്മങ്ങളിൽ ചെയ്ത എല്ലാ പാപങ്ങളും അവശിഷ്ടങ്ങളുമൊക്കെ രാമതീർഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ നശിക്കുന്നു.

മന്ത്രേണാനേന യഃ സ്നാത്വാ ശ്രാദ്ധം കുര്വീത മാനവഃ। രാമതീര്ഥേ പിണ്ഡദസ്തു വിഷ്ണുലോകം പ്രയാത്യസൌ। തഥേത്യുക്ത്വാ സ്ഥിതോ രാമഃ സീതയാ ഭരതാഗ്രജഃ ।। ൪൬.

ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച് ഇവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത് രാമതീർഥത്തിൽ ശ്രാദ്ധം നടത്തി പിണ്ഡം സമർപ്പിക്കുന്നവൻ വിഷ്ണുലോകം പ്രാപിക്കും. ഇതു ഉറപ്പാക്കി രാമൻ സീതയോടൊപ്പം അവിടെ തങ്ങിയിരുന്നു.

രാമ രാമ മഹാബാഹോ ദേവാനാമഭയങ്കര। ത്വാം നമസ്യേഽത്ര ദേവേശം മമ നശ്യതു പാതകമ് ।। ൪൬.

രാമാ, രാമാ, മഹാബാഹുവായവനേ, ദേവന്മാരുടെ ഭയത്തെ അകറ്റുന്നവനേ, ഞാൻ ഇവിടെ നിന്നു നിന്നെ വണങ്ങുന്നു ദേവേശാ, എന്റെ പാപം നശിക്കട്ടെ.

മന്ത്രേണാനേന യഃ സ്നാത്വാ ശ്രാദ്ധം കുര്യാത്സപിണ്ഡകമ് । പ്രേതത്വാത്തസ്യ പിതരോ വിമുക്താഃ പിതൃതാം യയുഃ ।। ൪൬.

ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച് ഇവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത് പിണ്ഡം ചേർത്ത് ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നവന്റെ പിതാക്കന്മാർ പ്രേതാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് മോചിതരായി പിതൃലോകം പ്രാപിക്കുന്നു.

ആപസ്ത്വമസി ദേവേശ ജ്യോതിഷാം പതിരേവ ച। പാപ നാശയ മേ ദേവ മനോവാക്കായകര്മജമ് ।। ൪൬.

ദേവേശാ, നീ തന്നെയാണ് ജലം, നീ തന്നെയാണ് നക്ഷത്രങ്ങളുടെ അധിപൻ. ദേവാ, എന്റെ മനസ്സിലും വാക്കിലും ശരീരത്തിലും നിന്നുള്ള പാപങ്ങൾ നീ അകറ്റണം.

നമസ്കൃത്യ പ്രഭാസേശം ഭാസമാനം ശിവം വ്രജേത്। തഞ്ച ശമ്ഭും നമസ്കൃത്യ കുര്യാദ്യമബലിം തതഃ ।। ൪൬.

പ്രഭാസയുടെ ഇശ്വരനെ, പ്രകാശമുള്ളവനെയും വണങ്ങി ശിവനിലേക്കു പോകണം. ശംഭുവിനെ വണങ്ങി പിന്നെ പിണ്ഡം സമർപ്പിക്കണം.

രാമേ വനം ഗതേ ശൈലമാഗത്യ ഭരതഃ സ്ഥിതഃ । പിതൃപിണ്ഡാദികം കൃത്വാ രാമം സംസ്ഥാപ്യ തത്ര ച ।। ൪൬.

രാമൻ വനത്തിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, ഭരതൻ പർവതത്തിൽ എത്തി അവിടെ തങ്ങിയിരുന്നു. അവൻ പിതൃപിണ്ഡാദികൾ നടത്തി രാമനെയും അവിടെ സ്ഥാപിച്ചു.

രാമം സീതാം ലക്ഷ്മണഞ്ച മുനീന്സ്ഥാപിതവാന്പ്രഭുഃ। ഭരതസ്യാശ്രമേ പുണ്യേ നിത്യം പുണ്യതമൈര്വൃതമ്। മതങ്ഗസ്യ പദം തത്ര ദൃശ്യതേ സര്വമാനുഷൈഃ ।। ൪൬.

പ്രഭുവായവൻ രാമനെയും സീതയെയും ലക്ഷ്മണനെയും മുനിമാരെയും ഭരതന്റെ പുണ്യാശ്രമത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചു. അവിടം എല്ലായ്പ്പോഴും പുണ്യവാന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവിടെ മതംഗന്റെ പാദചിഹ്നം എല്ലാവർക്കും കാണാം.

സ്ഥാപിതം ധര്മസര്വസ്വം ലോകസ്യാസ്യ നിദര്ശനാത്। മതങ്ഗസ്യ പദേ ശ്രാദ്ധീ സര്വാംസ്താരയതേ പിതൄന് ।। ൪൬.

ലോകത്തിന് മാതൃകയായി ധർമ്മത്തിന്റെ സാരാംശം അവിടെ സ്ഥാപിച്ചു. മതംഗന്റെ പാദത്തിൽ ശ്രാദ്ധം ചെയ്താൽ എല്ലാ പിതാക്കന്മാരും മോചനം പ്രാപിക്കും.

രാമതീര്ഥേ നരഃ സ്നാത്വാ രാമം സീതാം സമര്ച്യ ച। രാമേശ്വരം പ്രണമ്യാഥ ന ദേഹീ ജായതേ പുനഃ ।। ൪൬.

രാമതീർഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് രാമനെയും സീതയെയും ആരാധിച്ച് രാമേശ്വരനെ വണങ്ങുന്നവൻ വീണ്ടും മനുഷ്യശരീരത്തിൽ ജനിക്കുകയില്ല.

ശിലായാ ജഘനം ഭൂയഃ സമാക്രാന്തം നഗേന തു। ധര്മരാജേന സംപ്രോക്തോ ന ഗച്ഛേതി നഗഃ സ്മൃതഃ ।। ൪൬.

കല്ലിന്റെ അടിഭാഗം വീണ്ടും പർവതം കൊണ്ട് മറച്ചു. ധർമ്മരാജാവ് ആ പർവതം സമീപിക്കരുതെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു, അതിനാൽ അത് നിരോധിതപർവതം എന്നായി അറിയപ്പെടുന്നു.

യമരാജധര്മരാജൌ നിശ്ചലാര്ഥം വ്യവസ്ഥിതൌ। താഭ്യാം ബലിം പ്രയച്ഛാമി പിതൄണാം മുക്തി ഹേതവേ ।। ൪൬.

യമനും ധർമ്മരാജാവും അവിടെ ഉറച്ച മനസ്സോടെ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവർക്കായി ഞാൻ പിണ്ഡം സമർപ്പിക്കുന്നു, പിതാക്കന്മാരുടെ മോചനത്തിനായി.

ദ്വൌ ശ്വാനൌ ശ്യാമശബലൌ വൈവസ്വതകുലോദ്ഭവൌ। താഭ്യാം ബലിം പ്രയച്ഛാമി സ്യാതാമേതാവഹിംസകൌ ।। ൪൬.

വൈവസ്വതകുലത്തിൽ ജനിച്ച ഇരുപേർ നായ്ക്കൾ, ഒരുവൻ കറുപ്പും മറ്റൊന്ന് പുള്ളിപ്പാടുള്ളതുമാണ്. അവർക്കായി ഞാൻ പിണ്ഡം സമർപ്പിക്കുന്നു; അവർ ദുഷ്ടത കാണിക്കരുത്.

ഐന്ദ്രവാരുണ വായന്യയാമ്യനൈഋത്യസംസ്ഥിതാഃ। വായസാഃ പ്രതിഗൃഹ്ണന്തു ഭൂയോ പിണ്ഡം മയാ സ്ഥിതമ് ।। ൪൬.

ഇന്ദ്രൻ, വരുണൻ, വായു, യമൻ, നൈരൃതൻ എന്നിവരുടെ ദിക്കുകളിൽ ഇരിക്കുന്ന കാക്കകൾ, ഞാൻ സമർപ്പിച്ച പിണ്ഡം വീണ്ടും സ്വീകരിക്കട്ടെ.

യമോഽസി യമദൂതോഽസി വായസോഽസി മഹാബല। സപ്തജന്മകൃതം പാപം ബലിം ഭുക്ത്വാ വിനാശയ ।। ൪൬.

നീ യമനാണ്, നീ യമദൂതനാണ്, നീ മഹാബലശാലിയായ കാക്കയാണ്. ഞാൻ സമർപ്പിച്ച ബലിഭോജനം കഴിച്ച് ഏഴു ജന്മങ്ങളിൽ ചെയ്ത പാപം നീ നശിപ്പിക്കണം.

രാമേ വനം ഗതേ ശൈലമാഗത്യ ഭരതേന ഹി। പിതുഃ പിണ്ഡാദികം കൃത്വാ രാമേശഃ സ്ഥാപിതോഽത്ര വൈ ।। ൪൬.

രാമൻ വനത്തിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, ഭരതൻ ആ മലയിൽ എത്തി, അച്ഛനുവേണ്ടി പിണ്ഡാദികൾ ചെയ്തു, അവിടെ രാമന്റെ പ്രതിമ സ്ഥാപിച്ചു.

സ്നാത്വാ നത്വാ ച രാമേശം രാമസീതാ സമന്വിതമ്। തത്ര ശ്രാദ്ധം സപിണ്ഡഞ്ച കൃത്വാ വിഷ്ണുപുരം വ്രജേത്। പിതൃഭിഃ സഹ ധര്മാത്മാ കുലാനാഞ്ച ശതൈഃസഹ ।। ൪൬.

അവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത്, രാമനും സീതയും കൂടെ രാമേശനെ നമസ്കരിച്ചു, അവിടെ ശ്രാദ്ധവും പിണ്ഡവും നടത്തി, പിതാക്കന്മാരെയും നൂറുകണക്കിന് കുടുംബാംഗങ്ങളെയും കൂടെ ധാർമ്മികനായവൻ വിഷ്ണുപുരത്തിലേക്ക് പോകണം.

രാമം സീതാം ലക്ഷ്മണഞ്ച മുനീന്സ്ഥാപിതവാന്പ്രഭുഃ। ഭരതസ്യാശ്രമേ പുണ്യേ നിത്യം പുണ്യതമൈര്വൃതമ്। മതങ്ഗസ്യ പദം തത്ര ദൃശ്യതേ സര്വമാനുഷൈഃ ।। ൪൬.

ഭരതന്റെ വിശുദ്ധ ആശ്രമത്തിൽ, രാമൻ, സീത, ലക്ഷ്മണൻ, മുനിമാർ എന്നിവരെ ഭഗവാൻ സ്ഥിരമായി ഏറ്റവും പുണ്യവാന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവരായി സ്ഥാപിച്ചു. അവിടെ എല്ലാവർക്കും മതംഗന്റെ പാദചിഹ്നം കാണാം.

വഹ്നിര്ദ്വൌ വരുണൌ രുദ്രാശ്ചത്വാരഃ പിതൃമോക്ഷദാഃ। ഭരതാശ്രമമാസാദ്യ താന്നമേത്പൂജയേന്നരഃ ।। ൪൬.

വഹ്നി, രണ്ട് വരുണൻമാർ, നാലു രുദ്രന്മാർ—ഇവരാണ് പിതാക്കന്മാർക്ക് മോക്ഷം നൽകുന്നവർ. ഭരതന്റെ ആശ്രമത്തിൽ എത്തി, അവർക്കു അന്നം നൽകി പൂജിക്കണം.

പാപേഭ്യശ്ചോപപാപേഭ്യോ മുച്യതേ പിതൃഭിഃ സഹ। യത്ര കുത്രാപി ദേവര്ഷേ ഭരതസ്യാശ്രമേ നരഃ । സ്നാതഃ ശ്രാദ്ധാദികം കുര്യാത്തത്കല്പേഽപി ന ഹീയതേ ।। ൪൬.

ദൈവമുനിവേ, ഭരതന്റെ ആശ്രമത്തിൽ എവിടെയായാലും, ഒരാൾ സ്നാനം ചെയ്ത് ശ്രാദ്ധാദികൾ ചെയ്താൽ, പാപങ്ങളും ചെറു പാപങ്ങളും പിതാക്കന്മാരോടൊപ്പം വിട്ടൊഴിയുന്നു; ആ കാലത്തും അതിന്റെ ഫലം നഷ്ടമാകില്ല.

ഗയായാം ചാക്ഷയം ശ്രാദ്ധം ജപഹോമതപാംസി ച। സര്വമാനന്ത്യമാഹുര്വൈ യദ്ദത്തം ഭരതാശ്രമേ ।। ൪൬.

ഗയയിൽ ശ്രാദ്ധം അക്ഷയമാണ്; ജപം, ഹോമം, തപസ്സും അങ്ങനെ തന്നെ. ഭരതന്റെ ആശ്രമത്തിൽ നൽകിയതൊക്കെയും അനന്തമായ ഫലമാണ് എന്നു പറയുന്നു.

ചതുര്യുഗസ്വരൂപേണ ചതസ്രോ രവിമൂര്ത്തയഃ । ദൃഷ്ടാഃ സ്പൃഷ്ടാഃ പൂജിതാസ്താഃ പിതൄണാം മുക്തിദായകാഃ ।। ൪൬.

നാലു യുഗങ്ങളുടെ രൂപത്തിൽ നാലു സൂര്യസ്വരൂപങ്ങൾ അവിടെ കാണപ്പെടുന്നു, സ്പർശിക്കുകയും പൂജിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അവ പിതാക്കന്മാർക്ക് മോക്ഷം നൽകുന്നു.

മുക്തിര്വാംമന ഇത്യേവ താരകാഖ്യോ വിധിഃ പരഃ। സംസാരാര്ണവതപ്താനാം നാവാവേതൌ സുരേശ്വരൌ। താരകം ബ്രഹ്മ വിശ്വേഷാം മൃതാനാം ജീവതാമിദമ് ।। ൪൬.

മനസ്സും വാക്കും കൊണ്ട് മോക്ഷം നേടാം—ഇതാണ് താരക എന്ന പരമവിധി. സാംസാരികതാപത്തിൽ കത്തുന്നവർക്ക് ഈ രണ്ട് ദേവന്മാർ ഒരു കപ്പലാണ്; ഈ താരകബ്രഹ്മം എല്ലാ ജീവികൾക്കും, മരിച്ചവർക്കും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർക്കും ആണ്.

ത്രിവിക്രമഞ്ച ബ്രഹ്മാണം യഃ പശ്യേത്പുരുഷോത്തമമ്। പിതൃഭിഃ സഹ ധര്മാത്മാ സ യാതി പരമാം ഗതിമ് ।। ൪൬.

ത്രിവിക്രമനെയും ബ്രഹ്മാവിനെയും പരമപുരുഷനെയും പിതാക്കന്മാരോടൊപ്പം കാണുന്ന ധാർമ്മികൻ പരമഗതി നേടുന്നു.

ശിലായാ വാമപാദേഽപി തഥാഭ്യുദ്യന്തകോ ഗിരിഃ । സ്ഥാപിതഃ പിണ്ഡദസ്തത്ര പിതൄന്ബ്രഹ്മപുരം നയേത് ।। ൪൬.

ശിലയുടെ ഇടതുകാലിൽ പോലും ഉദയുന്ന പർവ്വതം അങ്ങനെ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അവിടെ പിണ്ഡം സമർപ്പിച്ച് പിതാക്കന്മാരെ ബ്രഹ്മപുരത്തിലേക്ക് നയിക്കാം.

നൈമിഷാരണ്യപാര്ശ്വേ തു ഈചേ ബ്രഹ്മാ സുരൈഃ സഹ। മുഖ്യസംജ്ഞം ഹി തത്തീര്ഥം ദേവാസ്തത്ര പദേ സ്ഥിതാഃ ।। ൪൬.

നൈമിഷാരണ്യത്തിന്റെ അരികിൽ ബ്രഹ്മാവും ദേവന്മാരും ചേർന്ന് പറഞ്ഞു: 'അതാണ് പ്രധാന തീർത്ഥം,' കാരണം അവിടെ ദേവന്മാർ പാദചിഹ്നത്തിൽ നില്ക്കുന്നു.

ത്രിഷു തേഷു പദേഷ്വേവ തീര്ഥേഷു മുനിസത്തമ। യത്കിഞ്ചിദശുഭം കര്മ തത്പ്രണശ്യതി നാരദ ।। ൪൬.

മുനിശ്രേഷ്ഠനായ നാരദാ, ആ മൂന്ന് പാദങ്ങളിൽ, ഏതെങ്കിലും ദുഷ്കർമ്മം ഉണ്ടായാലും, അതൊക്കെ നശിച്ചുപോകുന്നു.

തന്നൈമിഷവനം പുണ്യം സേവിതം പുണ്യപൂരുഷൈഃ। തത്ര വ്യാസഃ ശുകഃ പൈലഃ കണ്വോ വേധാഃ ശിവോ ഹരിഃ ।। ൪൬.

ആ നൈമിഷവനം പുണ്യപുരുഷന്മാർ സേവിച്ച വിശുദ്ധ സ്ഥലം. അവിടെ വ്യാസൻ, ശുകൻ, പൈലൻ, കണ്വൻ, വേധസ്, ശിവൻ, ഹരിയും വസിക്കുന്നു.

തേഷാം ദര്ശനമാത്രേണ മുച്യതേ പാതകൈര്നരഃ। വാമഹസ്തേ ശിലായാസ്തു തഥാ ചോദ്യന്തകോ ഗിരിഃ ।। ൪൬.

അവരെ കാണുന്നവൻ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു; ശിലയുടെ ഇടതുകൈയിൽ അങ്ങനെ ഉദയുന്ന പർവ്വതവും ഉണ്ട്.