വായുപുരാണമ്

ശിഖിപാരാവതശുകപികകോലാഹലാകുലേ। നിരോധാര്ഥം ഗവാമേവ ധാവമാനമിതസ്തതഃ ।। ൪൨.

മയിൽ, പ്രാവ്, തത്ത, കുയിൽ എന്നിവയുടെ ശബ്ദം നിറഞ്ഞതും, പശുക്കളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ മാത്രം ഇങ്ങോട്ടും അങ്ങോട്ടും ഓടുന്നവനുമായിരുന്നു.

രാധാവിലാസരസികം കൃഷ്ണാഖ്യം പുരുഷം പരമ്। ശ്രുതവാനസ്മി വേദേഭ്യോ യതസ്തദ്ഗോചരോഽഭവത് ।। ൪൨.

രാധയുടെ സുഖങ്ങളിൽ ആസ്വാദകനായ കൃഷ്ണ എന്ന പരമപുരുഷനെ, വേദങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ കേട്ടത്; കാരണം അവൻ അവയിലൂടെ ലഭ്യനായി.

ഏവം ബ്രഹ്മണി ചിന്മാത്രേ നിര്ഗുണേ ഭേദവര്ജിതേ। ഗോലോകസംജ്ഞികേ കൃഷ്ണോ ദീവ്യതീതി ശ്രുതം മയാ ।। ൪൨.

ഇങ്ങനെ, ഗോളോകം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന, ഗുണരഹിതമായ, ഭേദമില്ലാത്ത, ശുദ്ധമായ ചൈതന്യരൂപിയായ ബ്രഹ്മത്തിൽ കൃഷ്ണൻ പ്രകാശിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

നാതഃ പരതരം കിഞ്ചിന്നിഗമാഗമയോരപി। തഥാപി നിഗമോ വക്തി ഹ്യക്ഷരാത് പരതഃ പരഃ ।। ൪൨.

ഇതിനെക്കാൾ ഉയർന്നതൊന്നുമില്ല, വേദങ്ങളിലും ആഗമങ്ങളിലും പോലും; എന്നിരുന്നാലും, വേദം അക്ഷരത്തേക്കാൾ ഉയർന്നവൻ ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നു.

ഗോലോകവാസീ ഭഗവാനക്ഷരാത്പര ഉച്യതേ। തസ്മാദപി പരഃ കോഽസൌ ഗീയതേ ശ്രുതിഭിഃ സദാ ।। ൪൨.

ഗോളോകത്തിൽ വസിക്കുന്ന ഭഗവാൻ അക്ഷരത്തേക്കാൾ ഉന്നതൻ എന്നു പറയപ്പെടുന്നു; അതിനേക്കാൾ ഉയർന്നവൻ ആരാണെന്ന് ശാസ്ത്രങ്ങൾ എന്നും പാടുന്നു.

ഉദ്ദിഷ്ടോ വേദ വചനൈര്വിശേഷോ ജ്ഞായതേ കഥമ്। ശ്രുതേര്വാര്ഥോഽന്യഥാ ബോധ്യഃ പരതസ്ത്വക്ഷരാദിതി ।। ൪൨.

വേദവാക്യങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്ന വ്യത്യാസം എങ്ങനെ അറിയാം? ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അർത്ഥം വേറിട്ടാണ് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്: അക്ഷരത്തേക്കാൾ ഉന്നതൻ ഒരുവൻ ഉണ്ടെന്നു.

ശ്രുത്യര്ഥേ സംശയാപന്നോ വ്യാസഃ സത്യവതീസുതഃ। വിചാരയാമാസ ചിരം ന പ്രപേദേ യഥാതഥമ് ।। ൪൨.

ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അർത്ഥത്തിൽ സംശയപ്പെട്ട സത്യവതിയുടെ മകൻ വ്യാസൻ, ദീർഘകാലം ആലോചിച്ചെങ്കിലും യഥാർത്ഥ സത്യം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

സൂത ഉവാച।। വിചാരയന്നപി മുനിര്നാപ വേദാര്ഥനിശ്ചയമ്। വേദോ നാരായണഃ സാക്ഷാദ്യത്ര മുഹ്യന്തി സൂരയഃ ।। ൪൨.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: ആ ഋഷി എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും വേദത്തിന്റെ അർത്ഥത്തിൽ ഉറപ്പു നേടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; വേദം നേരിട്ട് നാരായണനാണ്, അതിൽ പണ്ഡിതന്മാർക്കും സംശയം വരുന്നു.

തഥാപി മഹതീമാര്ത്തിം സതാം ഹൃദയതാപിനീമ്। പുനര്വിചാരയാമാസ കം വ്രജാമി കരോമി കിമ് ।। ൪൨.

എന്നിരുന്നാലും, സന്മാർഗ്ഗികൾക്ക് ഹൃദയത്തിൽ വേദനയുണ്ടാക്കുന്ന വലിയ ദുഃഖം അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്, 'ഞാൻ ആരോട് പോകണം? എന്ത് ചെയ്യണം?' എന്ന് വീണ്ടും ആലോചിച്ചു.

പശ്യാമി ന ജഗത്യസ്മിന്സര്വജ്ഞം സര്വദര്ശനമ്। അജ്ഞാത്വാഽന്യതമം ലോകേ സന്ദേഹവിനിവര്ത്തകമ് ।। ൪൨.

ഈ ലോകത്ത് എല്ലാം അറിയുന്നവനും, എല്ലാം കാണുന്നവനും, സംശയം മാറ്റാൻ കഴിയുന്നവനും ഞാൻ കാണുന്നില്ല; മറ്റാരെയും അറിയാതെ അങ്ങനെയൊരാൾ ഇല്ല.

മേരോഃ കുഹരിണീം ഗത്വാ ചചാര പരമം തപഃ। യത്ര കാര്ത്തസ്വരക്ഫൂര്ജജ്ജ്യോത്സ്നാജാലൈര്നിരന്തരമ് ।। ൪൨.

മേരു പർവതത്തിലെ ഒരു ഗുഹയിലേക്ക് പോയി, അവിടെ പരമമായ തപസ്സു ചെയ്തു; അവിടെ സ്വർണ്ണത്തടിയുള്ള പനമരങ്ങൾ എന്നും ചന്ദ്രപ്രകാശത്തിൽ മിനുങ്ങുന്നു.

സദാ പ്രബാധതേ വിഷ്വക്തമഃസ്തോമം ദൃശന്തുദമ്। ചകാസ്തേ യത്ര പരമം കാന്താരമതിസുന്ദരമ് ।। ൪൨.

അവിടെ പ്രകാശം എല്ലാദിശയിലുമുള്ള ഇരുണ്ടതിനെ എപ്പോഴും അകറ്റുന്നു; അതിൽ അത്യന്തം മനോഹരമായ ഒരു കാട് പ്രകാശിക്കുന്നു.

നാനാദ്രുമലത ---ത്പക്ഷിനിനാദിതമ്। ക്ഷുത്പിപാസാഭയക്രോധതാപഗ്ലാനിവിവര്ജിതമ് ।। ൪൨.

നാനാ വൃക്ഷങ്ങളും ലതകളും നിറഞ്ഞതും, പലതരം പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്നതുമായ ആ കാട്, വിശപ്പ്, ദാഹം, ഭയം, കോപം, ക്ഷീണം എന്നിവ ഒന്നുമില്ലാത്തതായിരുന്നു.

ജലാശയൈര്ബഹുവിധൈഃ പദ്മിനീഖണ്ഡമണ്ഡിതൈഃ । ജാതരൂപശിലാനദ്ധതടസഞ്ചാരപാക്ഷ ।। ൪൨.

പലതരം തടാകങ്ങൾ, പടുമുടികൾ നിറഞ്ഞതും, സ്വർണ്ണക്കല്ലുകൾ കൊണ്ടുള്ള കരകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുമാണ് അവിടെ.

യുക്തമമ്ഭോജ പവനൈഃ സേവ്യമാനം സമന്തതഃ। ശിവൈരധ്യാസിതമ്ഭാവൈര്ഹിംസ്രൈഃ സത്ത്വൈഃ സമുജ്ഝിതമ് ।। ൪൨.

കമലപ്പൂവിന്റെ കാറ്റ് ചുറ്റും വീശുന്നതും, എല്ലാ ദിക്കിലും ശുഭമായ ജീവികൾ വസിക്കുന്നതും, ക്രൂരമായ ജീവികൾ ഒന്നുമില്ലാത്തതുമായ സ്ഥലമായിരുന്നു അത്.

നിര്ജനം ദിവ്യലതികാപ്രിയഖണ്ഡവരാജിതമ്। ശൂകൈഃ പാരാവതൈ ര്ഹൃദ്യൈരുന്മദന്മത്തകോകിലമ് ।। ൪൨.

ഒറ്റപ്പെട്ട, ദിവ്യമായ ലതകളുടെ മനോഹരമായ കൂട്ടങ്ങൾ അലങ്കരിച്ച സ്ഥലവും, ചിറകുള്ള കുരുവികൾക്കും പാരാവതികൾക്കും ഹൃദയസ്പർശിയായ കൂകകളും, മദം നിറഞ്ഞ മയങ്ങിയ കുയിലുകളുടെ ഗാനം നിറഞ്ഞതുമായ ഒരു മനോഹരമായ ഇടം ആകുന്നു.

ഉത്പതത്പദ്മരജസാം പടലാമോദദിങ്‌മുഖമ്। തത്രാപി കാഞ്ചിനീ ദിവ്യാ ഗുഹാ പരമശോഭനാ ।। ൪൨.

അവിടെ ഉയരുന്ന താമരപ്പൊടിയുടെ സുഗന്ധം നാലു ദിശകളും നിറഞ്ഞു; അതിൽ അത്ഭുതകരമായ ഒരു ദിവ്യഗുഹയും അത്യന്തം മനോഹരമായും ഉണ്ടായിരുന്നു.

താം പ്രവിശ്യ ജിതാ ഹാരോ ജിതചിത്തോ ജിതാസനഃ। സസ്മാര വേദാംശ്ചതുരസ്തദേകാഗ്രമനാ മുനിഃ ।। ൪൨.

ആ ഗുഹയിൽ കടന്ന ശേഷം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും ജയം നേടിയ മുനി ഏകാഗ്രചിത്തത്തോടെ നാലു വേദങ്ങളും ഓർത്തു.

ത്രയീ ജഗാമ ശരദാം ശതസ്യ സ്മരതോഽസ്യ ഹി । പ്രാദുരാസംസ്തതോ വേദാശ്ചത്വാരശ്ചാരുദര്ശനാഃ ।। ൪൨.

അങ്ങനെ ധ്യാനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ നൂറ് ശരദ്കാലങ്ങൾ കടന്നു; പിന്നെ ആ മുനിയുടെ മുമ്പിൽ മനോഹരമായ രൂപത്തിൽ നാലു വേദങ്ങളും പ്രത്യക്ഷമായി.

സ്ഫുരത്പദ്മപലാശാക്ഷാ ജടാമുകുടധാരിണഃ। കുശമുഷ്ടികരാമ്ഭോജാ മൃഗത്വങ്മണ്ഡിതാംസകാഃ ।। ൪൨.

അവരുടെ കണ്ണുകൾ താമരയിലപോലെ തെളിഞ്ഞവയും, മുടി ചുരുണ്ടു കിരീടംപോലെ ചുരുണ്ടതും, കൈകളിൽ ദർഭയും താമരപോലെയുള്ള വിരലുകളും, ഭുജങ്ങളിൽ മാൻതോലും അലങ്കാരമായും കാണപ്പെട്ടു.

സ്വരൈഃ ഷോഡശഭിഃ ക്ലൃപ്ത വദനാഃ പ്രണവാന്തരാഃ। കചവര്ഗോദ്ഭവൈര്വര്ണൈഃ പഞ്ചാവയവപാണയഃ ।। ൪൨.

പതിനാറ് സ്വരങ്ങളാൽ രൂപംകൊണ്ട മുഖങ്ങൾ, അതിനകത്ത് പ്രണവം നിറഞ്ഞു; കകവർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നുള്ള അക്ഷരങ്ങളാൽ അഞ്ചു ഭാഗങ്ങളുള്ള കൈകൾ അവർക്കുണ്ടായിരുന്നു.

പവര്ഗദക്ഷചരണാ വാമപാദാസ്തവര്ഗതഃ। ആതരന്ത്യന്തവര്ണാശ്ച യേഷാം കുക്ഷിദ്വയാത്മകൌ ।। ൪൨.

വലതുകാൽ പവർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നുള്ളതും ഇടതുകാൽ തവർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നുള്ളതുമായിരുന്നു; അവരുടെ ശരീരം അന്ത്യാക്ഷരങ്ങളിൽ നിന്നുമാണ് രൂപംകൊണ്ടത്, ഇരുപക്ഷങ്ങളും വയറിന്റെ രൂപമായിരുന്നു.

നാഭിനിദ്രാഃ കാന്തപൃഷ്ഠാ മോദരാ യരലവോത്കചാഃ। അഗ്നിദക്ഷാംശരുചിരാ ധരാഗ്രീവാ ഭൃതാസകാഃ ।। ൪൨.

അവരുടെ നാഭി അനുസ്വാരങ്ങൾ, പിൻഭാഗം ചവർഗ്ഗം, വയറ് യരലവാക്ഷരങ്ങൾ, കഴുത്ത് അഗ്നി-ക്ഷം-ചന്ദ്രവർഗ്ഗങ്ങളുടെ പ്രകാശം നിറഞ്ഞതും, ഭുജങ്ങൾ ദൃഢമായവയും ആയിരുന്നു.

അന്തസ്ഥസന്ധിസംസ്ഥാനാ വൈഖരീവാഗ്വിജൃമ്ഭിതാഃ। അപശ്യന്മഥുരാമേഷാം ഹൃദയാമ്ഭോജകല്പിതാമ് ।। ൪൨.

അവരുടെ അകത്തുള്ള സന്ധികളും സംയോജനങ്ങളും വാച്‌വൈഖരിയായി പ്രകടമായിരുന്നു; അവരുടെ ഹൃദയത്തിലെ താമരയിൽ സ്ഥാപിതമായ മഥുരയെ അവർ കണ്ടു.

ഹരേര്ഭഗവതഃ സാക്ഷാദാവിര്ഭാവസ്ഥലീ ഹി സാ। കാശീമപശ്യദ്ഭ്രൂമധ്യേ മായാമാധാരസംസ്ഥിതാമ് ।। ൪൨.

അത് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഹരിയുടെ, ഭഗവാന്റെ, പ്രത്യക്ഷമായ സ്ഥലം തന്നെയാണ്; കണികൂടിയിടയിൽ മായയുടെ ആധാരമായി കാശിയെ അദ്ദേഹം കണ്ടു.

ലിങ്ഗദേശേ തതഃ കാഞ്ചീമവന്തീം നാഭിമണ്ഡലേ । കണ്ഠസ്ഥാം ദ്വാരകാമേഷാം പ്രയാഗം പ്രാണഗം തഥാ ।। ൪൨.

പിന്നീട്, ലിംഗദേശത്ത് കാഞ്ചിയെ, നാഭിയിൽ അവന്തിയെ, കഴുത്തിൽ ദ്വാരകയെ, ശ്വാസപ്രദേശത്ത് പ്രയാഗത്തെയും അദ്ദേഹം കണ്ടു.

സവ്യാപസവ്യയോസ്തേഷാം ഗഡ്ഗാഽപി യമുനാ നദീ । മധ്യേ സരസ്വതീ സാക്ഷാദ്ഗയാക്ഷേത്രം തഥാനനേ ।। ൪൨.

അവരുടെ വലതുവശത്തും ഇടതുവശത്തും ഗംഗയും യമുനയും, നടുവിൽ തന്നെ ശരസ്വതിയും, വായിൽ ഗയാക്ഷേത്രവും പ്രത്യക്ഷമായി.

ഹനുഗ്രീവാമധ്യഗതം പ്രഭാസക്ഷേത്രമുത്തമമ്। ബദര്യ്യാശ്രമമേതേഷാം ബ്രഹ്മരന്ധ്രേ ദദര്ശ ഹ ।। ൪൨.

താടിയും കഴുത്തും ചേർന്നിടത്ത് പ്രഭാസക്ഷേത്രം ഉന്നതമായതും, തലയുടെ മുകളിലെ ബ്രഹ്മറന്ധ്രത്തിൽ ബദര്യാശ്രമവും അദ്ദേഹം കണ്ടു.

പൌണ്ഡ്രവര്ധനനേപാലപീഠം നയനയോര്യുഗേ। പീഠം പൂര്ണഗിരിംനാമ ലലാടേ സമദൃശ്യത ।। ൪൨.

രണ്ടു കണ്ണുകളിലും പൊണ്ട്രവർദ്ധനവും നേപ്പാളും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; നെറ്റിയിൽ പൂർത്തിഗിരി എന്ന പീഠം പ്രത്യക്ഷമായി.