വായുപുരാണമ്

മായയാ ചിത്രകാരിണ്യാ വിചിത്രഗുണശീലയാ । ബ്രഹ്മാണ്ഡം ചിത്രമതുലം യസ്മിന് ഭിത്താവിവാര്പിതമ് ।। ൪൨.

മായയുടെ അത്ഭുതകരമായ സൃഷ്ടിശക്തിയാൽ, അതുല്യമായ ഗുണങ്ങളാൽ, ഈ വിചിത്രമായ ബ്രഹ്മാണ്ഡം ഒരു മതിലിൽ വരച്ച ചിത്രത്തെപ്പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.

ധാവതോഽന്യാനതിക്രാന്തം വദതോ വാഗഗോചരമ് । വേദവേദാന്തസിദ്ധാന്തൈര്വിനിര്ണീതം തദക്ഷരമ് ।। ൪൨.

പലരെയും കടന്ന് പോകുന്ന വേഗതയുള്ളത്, വാക്കുകൾക്ക് അതിനെ എത്താനാവാത്തത്, വേദങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും സിദ്ധാന്തങ്ങളാൽ ഉറപ്പാക്കിയ അതാണ് അക്ഷരം.

അക്ഷരാന്ന പരം കിഞ്ചിത്സാ കാഷ്ഠാ സാ പരാ ഗതിഃ । ഇത്യേവം ശ്രൂയതേ വേദേ ബഹുധാപി വിചാരിതേ ।। ൪൨.

അക്ഷരത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നത് ഒന്നുമില്ല; അതാണ് പരമാവധി, അതാണ് പരമഗതി. ഇതാണ് വേദങ്ങളിൽ പലവിധം അന്വേഷിച്ചിട്ടും കേൾക്കുന്നത്.

അക്ഷരസ്യാത്മനശ്ചാപി സ്വാത്മരൂപതയാ സ്ഥിതമ്। പരമാനന്ദസന്ദോഹരൂപമാനന്ദ വിഗ്രഹമ് ।। ൪൨.

അക്ഷരവും ആത്മാവും സ്വത്വരൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; അതാണ് പരമാനന്ദത്തിന്റെ സാരവും ആനന്ദത്തിന്റെ രൂപവും.

ലീലാവിലാസരസികം ബല്ലവീയൂഥമധ്യഗമ്। ശിഖിപിച്ഛകിരീടേന ബാസ്വദ്രത്നചിതേന ച ।। ൪൨.

ലീലകളിലും വിനോദങ്ങളിലും ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തുന്നവൻ, ഗോപികകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ വലയുന്നവൻ, മയില്പീലി കിരീടവും രത്നാഭരണങ്ങളും ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഉല്ലസദ്വിദ്യുദാടോപകുണ്ഡലാഭ്യാം വിരാജിതമ്। കര്ണോപാന്തചരന്നേത്രഖഞ്ജരീടമനോഹരമ് ।। ൪൨.

മിന്നുന്ന മേഘംപോലുള്ള കുണ്ഡലങ്ങളാൽ ദീപ്തമായവൻ, ചെവിക്കരികിൽ ചലിക്കുന്ന കണ്ണുകളാൽ ആകർഷകമായവൻ, മനോഹരമായ കിരീടം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.

കുഞ്ജകുഞ്ജപ്രിയാവൃന്ദവിലാസരതിലമ്പടമ്। പീതാമ്ബരധരം ദിവ്യം ചന്ദനാലേപമണ്ഡിതമ് ।। ൪൨.

കുഞ്ചുകളിൽ പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം വിനോദങ്ങളിൽ ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തുന്നവൻ, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച ദിവ്യസ്വരൂപൻ, ചന്ദനം പുരട്ടിയവൻ.

അധരാമൃത സംസിക്തവേണുനാദേന വല്ലവീഃ। മോഹയന്തഞ്ചിദാനന്ദമനങ്ഗമദഭഞ്ജനമ് ।। ൪൨.

താഴത്തെ അമൃതം തൂവിയതുപോലുള്ള വയ്‌ണു സംഗീതം കൊണ്ട് ഗോവാലക്കാരിയായ സ്ത്രീകളെ ആകർഷിച്ചു, അവരിൽ മനസ്സിന്റെ ആനന്ദം നിറച്ചു, മന്മഥന്റെ അഭിമാനത്തെ തകർത്തു.

കോടികാമകലാപൂര്ണം കോടിചന്ദ്രാംശുനിര്മലമ്। ത്രിരേഖകമ്ഠവിലസദ്രത്നഗുഞ്ജാമൃഗാ കുലമ് ।। ൪൨.

കോടികൾക്കണക്കിന് ആഗ്രഹങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതും, കോടികൾ ചന്ദ്രന്റെ കിരണങ്ങൾപോലെ ശുദ്ധമായതും, കഴുത്തിൽ മൂന്നു വരികൾ തെളിയുന്നതും, രത്നങ്ങളാൽ ചാർത്തിയ കണികൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച മൃഗങ്ങളുടെ കൂട്ടവും അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

യമുനാപുലിനേ തുങ്ഗേ തമാലവനകാനനേ। കദമ്ബചമ്പകാശോകപാരിജാതമനോഹരേ ।। ൪൨.

യമുനയുടെ ഉയർന്ന കരയിൽ, തമാലവൃക്ഷങ്ങളുടെ കാനനത്തിൽ, കദംബം, ചമ്പകം, അശോകം, പാർിജാതം എന്നിവ കൊണ്ടു മനോഹരമായ സ്ഥലത്ത്.

ശിഖിപാരാവതശുകപികകോലാഹലാകുലേ। നിരോധാര്ഥം ഗവാമേവ ധാവമാനമിതസ്തതഃ ।। ൪൨.

മയിൽ, പ്രാവ്, തത്ത, കുയിൽ എന്നിവയുടെ ശബ്ദം നിറഞ്ഞതും, പശുക്കളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ മാത്രം ഇങ്ങോട്ടും അങ്ങോട്ടും ഓടുന്നവനുമായിരുന്നു.

രാധാവിലാസരസികം കൃഷ്ണാഖ്യം പുരുഷം പരമ്। ശ്രുതവാനസ്മി വേദേഭ്യോ യതസ്തദ്ഗോചരോഽഭവത് ।। ൪൨.

രാധയുടെ സുഖങ്ങളിൽ ആസ്വാദകനായ കൃഷ്ണ എന്ന പരമപുരുഷനെ, വേദങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ കേട്ടത്; കാരണം അവൻ അവയിലൂടെ ലഭ്യനായി.

ഏവം ബ്രഹ്മണി ചിന്മാത്രേ നിര്ഗുണേ ഭേദവര്ജിതേ। ഗോലോകസംജ്ഞികേ കൃഷ്ണോ ദീവ്യതീതി ശ്രുതം മയാ ।। ൪൨.

ഇങ്ങനെ, ഗോളോകം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന, ഗുണരഹിതമായ, ഭേദമില്ലാത്ത, ശുദ്ധമായ ചൈതന്യരൂപിയായ ബ്രഹ്മത്തിൽ കൃഷ്ണൻ പ്രകാശിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

നാതഃ പരതരം കിഞ്ചിന്നിഗമാഗമയോരപി। തഥാപി നിഗമോ വക്തി ഹ്യക്ഷരാത് പരതഃ പരഃ ।। ൪൨.

ഇതിനെക്കാൾ ഉയർന്നതൊന്നുമില്ല, വേദങ്ങളിലും ആഗമങ്ങളിലും പോലും; എന്നിരുന്നാലും, വേദം അക്ഷരത്തേക്കാൾ ഉയർന്നവൻ ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നു.

ഗോലോകവാസീ ഭഗവാനക്ഷരാത്പര ഉച്യതേ। തസ്മാദപി പരഃ കോഽസൌ ഗീയതേ ശ്രുതിഭിഃ സദാ ।। ൪൨.

ഗോളോകത്തിൽ വസിക്കുന്ന ഭഗവാൻ അക്ഷരത്തേക്കാൾ ഉന്നതൻ എന്നു പറയപ്പെടുന്നു; അതിനേക്കാൾ ഉയർന്നവൻ ആരാണെന്ന് ശാസ്ത്രങ്ങൾ എന്നും പാടുന്നു.

ഉദ്ദിഷ്ടോ വേദ വചനൈര്വിശേഷോ ജ്ഞായതേ കഥമ്। ശ്രുതേര്വാര്ഥോഽന്യഥാ ബോധ്യഃ പരതസ്ത്വക്ഷരാദിതി ।। ൪൨.

വേദവാക്യങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്ന വ്യത്യാസം എങ്ങനെ അറിയാം? ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അർത്ഥം വേറിട്ടാണ് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്: അക്ഷരത്തേക്കാൾ ഉന്നതൻ ഒരുവൻ ഉണ്ടെന്നു.

ശ്രുത്യര്ഥേ സംശയാപന്നോ വ്യാസഃ സത്യവതീസുതഃ। വിചാരയാമാസ ചിരം ന പ്രപേദേ യഥാതഥമ് ।। ൪൨.

ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അർത്ഥത്തിൽ സംശയപ്പെട്ട സത്യവതിയുടെ മകൻ വ്യാസൻ, ദീർഘകാലം ആലോചിച്ചെങ്കിലും യഥാർത്ഥ സത്യം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

സൂത ഉവാച।। വിചാരയന്നപി മുനിര്നാപ വേദാര്ഥനിശ്ചയമ്। വേദോ നാരായണഃ സാക്ഷാദ്യത്ര മുഹ്യന്തി സൂരയഃ ।। ൪൨.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: ആ ഋഷി എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും വേദത്തിന്റെ അർത്ഥത്തിൽ ഉറപ്പു നേടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; വേദം നേരിട്ട് നാരായണനാണ്, അതിൽ പണ്ഡിതന്മാർക്കും സംശയം വരുന്നു.

തഥാപി മഹതീമാര്ത്തിം സതാം ഹൃദയതാപിനീമ്। പുനര്വിചാരയാമാസ കം വ്രജാമി കരോമി കിമ് ।। ൪൨.

എന്നിരുന്നാലും, സന്മാർഗ്ഗികൾക്ക് ഹൃദയത്തിൽ വേദനയുണ്ടാക്കുന്ന വലിയ ദുഃഖം അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്, 'ഞാൻ ആരോട് പോകണം? എന്ത് ചെയ്യണം?' എന്ന് വീണ്ടും ആലോചിച്ചു.

പശ്യാമി ന ജഗത്യസ്മിന്സര്വജ്ഞം സര്വദര്ശനമ്। അജ്ഞാത്വാഽന്യതമം ലോകേ സന്ദേഹവിനിവര്ത്തകമ് ।। ൪൨.

ഈ ലോകത്ത് എല്ലാം അറിയുന്നവനും, എല്ലാം കാണുന്നവനും, സംശയം മാറ്റാൻ കഴിയുന്നവനും ഞാൻ കാണുന്നില്ല; മറ്റാരെയും അറിയാതെ അങ്ങനെയൊരാൾ ഇല്ല.

മേരോഃ കുഹരിണീം ഗത്വാ ചചാര പരമം തപഃ। യത്ര കാര്ത്തസ്വരക്ഫൂര്ജജ്ജ്യോത്സ്നാജാലൈര്നിരന്തരമ് ।। ൪൨.

മേരു പർവതത്തിലെ ഒരു ഗുഹയിലേക്ക് പോയി, അവിടെ പരമമായ തപസ്സു ചെയ്തു; അവിടെ സ്വർണ്ണത്തടിയുള്ള പനമരങ്ങൾ എന്നും ചന്ദ്രപ്രകാശത്തിൽ മിനുങ്ങുന്നു.

സദാ പ്രബാധതേ വിഷ്വക്തമഃസ്തോമം ദൃശന്തുദമ്। ചകാസ്തേ യത്ര പരമം കാന്താരമതിസുന്ദരമ് ।। ൪൨.

അവിടെ പ്രകാശം എല്ലാദിശയിലുമുള്ള ഇരുണ്ടതിനെ എപ്പോഴും അകറ്റുന്നു; അതിൽ അത്യന്തം മനോഹരമായ ഒരു കാട് പ്രകാശിക്കുന്നു.

നാനാദ്രുമലത ---ത്പക്ഷിനിനാദിതമ്। ക്ഷുത്പിപാസാഭയക്രോധതാപഗ്ലാനിവിവര്ജിതമ് ।। ൪൨.

നാനാ വൃക്ഷങ്ങളും ലതകളും നിറഞ്ഞതും, പലതരം പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്നതുമായ ആ കാട്, വിശപ്പ്, ദാഹം, ഭയം, കോപം, ക്ഷീണം എന്നിവ ഒന്നുമില്ലാത്തതായിരുന്നു.

ജലാശയൈര്ബഹുവിധൈഃ പദ്മിനീഖണ്ഡമണ്ഡിതൈഃ । ജാതരൂപശിലാനദ്ധതടസഞ്ചാരപാക്ഷ ।। ൪൨.

പലതരം തടാകങ്ങൾ, പടുമുടികൾ നിറഞ്ഞതും, സ്വർണ്ണക്കല്ലുകൾ കൊണ്ടുള്ള കരകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുമാണ് അവിടെ.

യുക്തമമ്ഭോജ പവനൈഃ സേവ്യമാനം സമന്തതഃ। ശിവൈരധ്യാസിതമ്ഭാവൈര്ഹിംസ്രൈഃ സത്ത്വൈഃ സമുജ്ഝിതമ് ।। ൪൨.

കമലപ്പൂവിന്റെ കാറ്റ് ചുറ്റും വീശുന്നതും, എല്ലാ ദിക്കിലും ശുഭമായ ജീവികൾ വസിക്കുന്നതും, ക്രൂരമായ ജീവികൾ ഒന്നുമില്ലാത്തതുമായ സ്ഥലമായിരുന്നു അത്.

നിര്ജനം ദിവ്യലതികാപ്രിയഖണ്ഡവരാജിതമ്। ശൂകൈഃ പാരാവതൈ ര്ഹൃദ്യൈരുന്മദന്മത്തകോകിലമ് ।। ൪൨.

ഒറ്റപ്പെട്ട, ദിവ്യമായ ലതകളുടെ മനോഹരമായ കൂട്ടങ്ങൾ അലങ്കരിച്ച സ്ഥലവും, ചിറകുള്ള കുരുവികൾക്കും പാരാവതികൾക്കും ഹൃദയസ്പർശിയായ കൂകകളും, മദം നിറഞ്ഞ മയങ്ങിയ കുയിലുകളുടെ ഗാനം നിറഞ്ഞതുമായ ഒരു മനോഹരമായ ഇടം ആകുന്നു.

ഉത്പതത്പദ്മരജസാം പടലാമോദദിങ്‌മുഖമ്। തത്രാപി കാഞ്ചിനീ ദിവ്യാ ഗുഹാ പരമശോഭനാ ।। ൪൨.

അവിടെ ഉയരുന്ന താമരപ്പൊടിയുടെ സുഗന്ധം നാലു ദിശകളും നിറഞ്ഞു; അതിൽ അത്ഭുതകരമായ ഒരു ദിവ്യഗുഹയും അത്യന്തം മനോഹരമായും ഉണ്ടായിരുന്നു.

താം പ്രവിശ്യ ജിതാ ഹാരോ ജിതചിത്തോ ജിതാസനഃ। സസ്മാര വേദാംശ്ചതുരസ്തദേകാഗ്രമനാ മുനിഃ ।। ൪൨.

ആ ഗുഹയിൽ കടന്ന ശേഷം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും ജയം നേടിയ മുനി ഏകാഗ്രചിത്തത്തോടെ നാലു വേദങ്ങളും ഓർത്തു.

ത്രയീ ജഗാമ ശരദാം ശതസ്യ സ്മരതോഽസ്യ ഹി । പ്രാദുരാസംസ്തതോ വേദാശ്ചത്വാരശ്ചാരുദര്ശനാഃ ।। ൪൨.

അങ്ങനെ ധ്യാനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ നൂറ് ശരദ്കാലങ്ങൾ കടന്നു; പിന്നെ ആ മുനിയുടെ മുമ്പിൽ മനോഹരമായ രൂപത്തിൽ നാലു വേദങ്ങളും പ്രത്യക്ഷമായി.