വായുപുരാണമ്

മഹാഭൂതേഷു നാനാത്വമിന്ദ്രിയാര്ഥേഷു മൂര്ത്തിഷു। വിപ്രയോഗാശ്ച ഭൂതാനാം യുണോഭ്യഃ സംപ്രവര്ത്തതേ ।। ൪൧.

മഹാഭൂതങ്ങളിൽ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കുള്ള വസ്തുക്കളിലും രൂപങ്ങളിലും വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. ജീവികൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങളിൽ നിന്നാണ് വേർപാടുകളും ഉണ്ടാകുന്നത്.

ഇത്യേഷ വോ മയാ ഖ്യാതഃ പുനഃ സര്ഗഃ സമാസതഃ। സമാസാദേവ വക്ഷ്യാമി ബ്രഹ്മണോഽഥ സമുദ്ഭവമ് ।। ൪൧.

ഇങ്ങനെ പുതിയ സൃഷ്ടിയെ ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു സംക്ഷിപ്തമായി വിശദീകരിച്ചു. ഇനി ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഉത്ഭവം കുറിച്ച് ചുരുക്കത്തിൽ പറയും.

അവ്യക്താത്കാരണാത്തസ്മാന്നിത്യാത്സദസദാത്മകാത്। പ്രധാന പുരുഷാഭ്യാന്തു ജായതേ ച മഹേശ്വരഃ ।। ൪൧.

അവ്യക്തമായ, ശാശ്വതമായ, സതാസത്വസ്വഭാവമുള്ള കാരണത്തിൽ നിന്ന് പ്രധാനവും പുരുഷനും ഉത്ഭവിക്കുന്നു. അവരിൽ നിന്നാണ് മഹേശ്വരൻ ജനിക്കുന്നത്.

സ പുനഃ സമ്ഭാവയിതാ ജായതേ ബ്രഹ്മസംജ്ഞിതഃ। സൃജതേ സ പുനര്ലോകാനഭിമാനഗുണാത്മകാന് ।। ൪൧.

അവൻ വീണ്ടും സൃഷ്ടാവായി ബ്രഹ്മാവെന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. അവൻ ലോകങ്ങളെ ഓരോന്നിന്റെയും സ്വഭാവവും ഗുണങ്ങളുംകൊണ്ട് സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

അഹങ്കാരസ്തു മഹതസ്തസ്മാദ്ഭൂതാനി ചാത്മനഃ। യുഗപത് സമ്പ്രവര്ത്തന്തേ ഭൂതാന്യേവേന്ദ്രിയാണി ച। ഭൂതഭേദാശ്ച ഭൂതേഭ്യ ഇതി സര്ഗഃ പ്രവര്ത്തതേ ।। ൪൧.

മഹതിൽ നിന്ന് അഹങ്കാരം ഉത്ഭവിക്കുന്നു. അതിൽ നിന്ന് ഭൂതങ്ങളും ആത്മാവും ജനിക്കുന്നു. ഒരേസമയം ഭൂതങ്ങളും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു. ഭൂതങ്ങളിൽ നിന്ന് വിവിധ രൂപങ്ങൾ ഉത്ഭവിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ സൃഷ്ടി പുരോഗമിക്കുന്നു.

വിസ്തരാവയവസ്തേഷാം യഥാപ്രജ്ഞം യഥാശ്രുതമ്। കീര്ത്തിതം വോ യഥാ പൂര്വം തഥൈവാഭ്യുപധാര്യ്യതാമ് ।। ൪൧.

ഇവയുടെ വിശദമായ അവയവങ്ങൾ, നിങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ, അറിഞ്ഞതും കേട്ടതും പോലെ ഞാൻ വിവരിച്ചു. അതുപോലെ തന്നെ നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കണം.

ഏതച്ഛ്രുത്വാ നൈമിഷേയാസ്തദാനീം ലോകോത്പത്തിം സംസ്ഥിതിം ച വ്യയഞ്ച। തസ്മിന് സത്രേഽവഭൃഥം പ്രാപ്യ ശുദ്ധാഃ പുണ്യം ലോകമൃഷയഃ പ്രാപ്നുവന്തി ।। ൪൧.

ഇത് കേട്ടശേഷം, നൈമിശാരണ്യത്തിലെ ഋഷിമാർ ലോകങ്ങളുടെ ഉത്ഭവവും നിലനില്പും ലയവും അറിഞ്ഞു. യാഗത്തിന്റെ അവസാന സ്നാനം കഴിച്ച്, ശുദ്ധരായി, അവർ പുണ്യലോകം പ്രാപിച്ചു.

യഥാ യൂയം വിധിവദ്ദേവതാദീനിഷ്ട്വാ ചൈവാവഭൃഥം പ്രാപ്യ ശുദ്ധാഃ। ത്യക്ത്വാ ദേഹാനായുഷോഽന്തേ കൃതാര്ഥാന്പുണ്യാഁല്ലോകാന്പ്രാപ്യ യഥേഷ്ടം ചരിഷ്യഥ ।। ൪൧.

നിങ്ങളും ദേവതകളെ വിധിപ്രകാരം പൂജിച്ച്, അവസാന സ്നാനം കഴിച്ച്, ശുദ്ധരായി, ആയുസ്സിന്റെ അവസാനം ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കി, പുണ്യലോകങ്ങൾ പ്രാപിച്ച് ഇഷ്ടാനുസരണം സഞ്ചരിക്കും.

ഏതേ തേ നൈമിഷേയാ വൈ ഇഷ്ട്വാ സൃഷ്ട്വാ ച വൈ തദാ। ജഗ്മുശ്ചാവഭൃധസ്നാതാഃ സ്വര്ഗം സര്വേ തു സത്രിണഃ ।। ൪൧.

അങ്ങനെ നൈമിശാരണ്യത്തിലെ ആ ഋഷിമാർ യാഗങ്ങൾ നടത്തി, ക്രിയകൾ പൂർത്തിയാക്കി, അവസാന സ്നാനം കഴിച്ച്, എല്ലാവരും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തി.

വിപ്രാസ്തഥാ യൂയമപി ചേഷ്ട്വാ ബഹുവിധൈര്മഖൈഃ । ആയുഷോഽന്തേ തതഃ സ്വര്ഗം ഗന്താരഃ സ്ഥ ദ്വിജോത്തമാഃ ।। ൪൧.

അതുപോലെ തന്നെ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, നിങ്ങൾ പലവിധ യാഗങ്ങൾ നടത്തി, ആയുസ്സിന്റെ അവസാനം സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തും.

പ്രക്രിയാ പ്രഥമേ പാദേ കഥാവസ്തുപരിഗ്രഹഃ। അനുഷങ്ഗ ഉപോദ്വാത ഉപസംഹാര ഏവ ച ।। ൪൧.

പ്രക്രിയ, ആദ്യഭാഗം, വിഷയങ്ങളുടെ പട്ടിക, ബന്ധം, അവതാരിക, സമാപനം — ഇതാണ് വിഭജനം.

ഏവമേതച്ചതുഷ്പാദം പുരാണം ലോകസമ്മതമ്। ഉവാച ഭഗവാന് സാക്ഷാദ്വായുര്ലോകഹിതേ രതഃ ।। ൪൧.

ഇങ്ങനെ ലോകം അംഗീകരിച്ച ഈ നാലു ഭാഗങ്ങളുള്ള പുരാണം ലോകക്ഷേമത്തിൽ ആസ്വാദനമുള്ള ഭഗവാൻ വായു നേരിട്ട് പ്രസ്താവിച്ചു.

നൈമിഷേ സത്രമാസാദ്യ മുനിഭ്യോ മുനിസത്തമാഃ । തത്പ്രസാദാദസംദിഗ്ധം ഭൂതോത്പത്തിലയാനി ച ।। ൪൧.

നൈമിശാരണ്യത്തിലെ യാഗത്തിൽ എത്തി, മഹർഷിമാർ വായുവിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ സംശയമില്ലാതെ ജീവികളുടെ ഉത്ഭവവും ലയവും അറിഞ്ഞു.

പ്രാധാനികീമിമാം സൃഷ്ടിം തഥൈവേശ്വരകാരിതാമ്। സമ്യഗ്വിദിത്വാ മേധാവീ ന മോഹമധിഗച്ഛതി ।। ൪൧.

ഈ പ്രാധാന്യമായ സൃഷ്ടിയും, ഇശ്വരന്റെ കർമ്മങ്ങളും ശരിയായി മനസ്സിലാക്കുന്ന ജ്ഞാനി മോഹത്തിൽ അകപ്പെടുന്നില്ല.

ഇദം യോ ബ്രാഹ്മണോ വിദ്വാനിതിഹാസം പുരാതനമ്। ശ്രൃണുയാച്ഛ്രാവയേദ്വാപി തഥാധ്യാപയതേഽപി ച ।। ൪൧.

ഈ പുരാതന ഇതിഹാസം ആരെങ്കിലും പണ്ഡിതനായ ബ്രാഹ്മണൻ അറിയുകയോ, കേൾക്കുകയോ, മറ്റുള്ളവർക്ക് കേൾപ്പിക്കുകയോ, പഠിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്താൽ,

സ്ഥാനേഷു സ മഹേന്ദ്രസ്യ മോദതേ ശാശ്വതീഃ സമാഃ। ബ്രഹ്മസായുജ്യഗോ ഭൂത്വാ ബ്രഹ്മണാ സഹ മോക്ഷ്യതേ ।। ൪൧.

മഹേന്ദ്രന്റെ ലോകങ്ങളിൽ അവൻ അനന്തകാലം സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്നു. പിന്നീട് ബ്രഹ്മയുമായി ഒന്നായി മോക്ഷം നേടുന്നു.

തേഷാം കീര്ത്തിമതാം കീര്ത്തിം പ്രജേശാനാം മഹാത്മനാമ്। പ്രഥയന്പൃഥിവീശാനാം ബ്രഹ്മഭൂയായ ഗച്ഛതി ।। ൪൧.

ജനങ്ങളുടെ മഹാന്മാരായ രാജാക്കന്മാരുടെയും മഹാത്മാക്കളുടെയും കീർത്തി ലോകത്ത് പ്രസിദ്ധമാക്കുന്നവൻ ബ്രഹ്മപദം പ്രാപിക്കുന്നു.

ധന്യം യശസ്യമായുഷ്യം പുണ്യം വേദൈശ്ച സമ്മതമ്। കൃഷ്ണദ്വൈപായനേനോക്തം പുരാണം ബ്രഹ്മവാദിനാ ।। ൪൧.

ബ്രഹ്മത്തെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്ന കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ പറഞ്ഞ ഈ പുരാണം ധന്യവും, പ്രശസ്തിയും, ദീർഘായുസും, പുണ്യവും നൽകുന്നതും വേദങ്ങൾ അംഗീകരിച്ചതുമാണ്.

മന്വന്തരേശ്വരാണാം ച യഃ കീര്തിം പ്രഥയേദിമാമ്। ദേവതാനാമൃഷീണാഞ്ച ഭൂരിദ്രവിണതേജസാമ്। സ സര്വൈര്മുച്യതേ പാപൈഃ പുണ്യഞ്ച മഹദാപ്നുയാത് ।। ൪൧.

മന്വന്തരങ്ങളുടെ അധിപന്മാരുടെയും, വലിയ സമ്പത്തും തേജസ്സും ഉള്ള ദേവന്മാരുടെയും ഋഷിമാരുടെയും കീർത്തി പ്രസിദ്ധമാക്കുന്നവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചനം നേടി മഹത്തായ പുണ്യം ലഭിക്കും.

യശ്ചേദം ശ്രാവയേദ്വിദ്വാന്സദാ പര്വണി പര്വണി। ധൂതപാപ്മാ ജിതസ്വര്ഗോ ബ്രഹ്മഭൂയായ കല്പതേ ।। ൪൧.

വിദ്വാൻ ഒരുവൻ ഈ കഥ എല്ലാ ഉത്സവങ്ങളിലും ആവർത്തിച്ച് വായിച്ചാൽ അവൻ പാപങ്ങൾക്കു് ശുദ്ധനായി സ്വർഗം ജയിച്ച് ബ്രഹ്മപദം പ്രാപിക്കാൻ യോഗ്യനാകും.

യശ്ചേദം ശ്രാവയേച്ഛ്രാദ്ധേ ബ്രാഹ്മണാന്പാദമന്തതഃ। അക്ഷയം സാര്വകാമീയം പിതൄംസ്തച്ചോപതിഷ്ഠതി ।। ൪൧.

ശ്രാദ്ധത്തിൽ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ കൂട്ടി ഈ കഥയുടെ ഒരു ഭാഗം പോലും വായിച്ചാൽ അവന്റെ പിതാക്കന്മാർക്ക് അക്ഷയവും എല്ലാ ഇച്ഛകളും നിറവേറ്റുന്ന ഫലങ്ങൾ ലഭിക്കും.

യസ്മാത്പുരാ ഹ്യനന്തീദം പുരാണം തേന ചോച്യതേ। നിരുക്തമസ്യ യോ വേദ സര്വപാപൈഃ പ്രമുച്യതേ ।। ൪൧.

ഈ പുരാതനപുരാണം അനന്തമാണെന്നതിനാലാണ് അതിന് ഈ പേര് ലഭിച്ചത്. അതിന്റെ അർത്ഥം അറിയുന്നവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും.

തഥൈവ ത്രിഷു വര്ണേഷു യേ മനുഷ്യാഃ പ്രധാനതഃ। ഇതിഹാസമിമം ശ്രുത്വാ ധര്മായ വിദധേ മതിമ് ।। ൪൧.

മൂന്ന് വർണ്ണങ്ങളിലുമുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ടവർ ഈ ഇതിഹാസം ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കുമ്പോൾ അവരുടെ മനസ്സ് ധർമ്മത്തിലേക്ക് തിരിയുന്നു.

യാവന്ത്യസ്യ ശരീരേഷു രോമകൂപാണി സര്വശഃ। താവത്കോടി സഹസ്രാണി വര്ഷാണാം ദിവി മോദതേ। ബ്രഹ്മസായുജ്യഗോ ഭൂത്വാ ദൈവതൈഃ സഹ മോദതേ ।। ൪൧.

ശരീരത്തിൽ എത്ര രോമകൂപങ്ങളുണ്ടോ അത്ര കോടിയിലധികം വർഷങ്ങൾ സ്വർഗത്തിൽ ആനന്ദം അനുഭവിക്കും. പിന്നീട് ബ്രഹ്മയുമായി ഒന്നായി ദേവന്മാരോടൊപ്പം സന്തോഷിക്കും.

സര്വ്വപാപഹരം പുണ്യം പവിത്രഞ്ച യശസ്വി ച। ബ്രഹ്മാ ദദൌ ശാസ്ത്രമിദം പുരാണം മാതരിശ്വനേ ।। ൪൧.

എല്ലാ പാപങ്ങളും നീക്കംചെയ്യുന്ന, പുണ്യവും വിശുദ്ധിയും കീർത്തിയും ഉള്ള ഈ പുരാണശാസ്ത്രം ബ്രഹ്മാവ് പുരാതനകാലത്ത് മാതരിശ്വനോട് നൽകി.

തസ്മാച്ചോശനസാ പ്രാപ്തം തസ്മാച്ചാപി ബൃഹസ്പതിഃ। ബൃഹസ്പതിസ്തു പ്രേവാച സവിത്രേ തദനന്തരമ് ।। ൪൧.

അവിടെ നിന്ന് ഉശനസ് ഇതു് നേടി, അവിടെ നിന്ന് ബൃഹസ്പതി; പിന്നീട് ബൃഹസ്പതി ഇത് സവിത്രുവിന് പഠിപ്പിച്ചു.

സവിതാ മൃത്യവേ പ്രാഹ മൃത്യുശ്ചേന്ദ്രായ വൈ പുനഃ। ഇന്ദ്രശ്ചാപി വസിഷ്ഠായ സോഽപി സാരസ്വതായ ച ।। ൪൧.

സവിത്രു് മൃത്യുവിന് പറഞ്ഞു, മൃത്യു് വീണ്ടും ഇന്ദ്രനോട് പറഞ്ഞു; ഇന്ദ്രൻ വസിഷ്ഠനോട്, വസിഷ്ഠൻ സാരസ്വതനോട് പറഞ്ഞു.

സാരസ്വതസ്ത്രിധാമ്നേ ച ത്രിധാമാ ച ശരദ്വതേ। ശരദ്വതസ്ത്രിവിഷ്ടായ സോഽന്തരിക്ഷായ ദത്തവാന് ।। ൪൧.

സാരസ്വതൻ ത്രിധാമനോട്, ത്രിധാമൻ ശരദ്വതനോട് പറഞ്ഞു; ശരദ്വതൻ ത്രിവിഷ്ടനോട്, അവൻ അന്തരീക്ഷനോട് നൽകി.

വര്ഷിണേ ചാന്തരിക്ഷോ വൈ സോഽപി ത്രയ്യാരുണായ ച। ത്രയ്യാരുണോ ധനഞ്ജയേ സ ച പ്രാദാത്കൃതഞ്ജയേ ।। ൪൧.

അന്തരീക്ഷൻ വർഷിണിന്, വർഷിണ് ത്രയ്യാരുണനോട്; ത്രയ്യാരുണൻ ധനഞ്ജയനോട്, ധനഞ്ജയൻ കൃതഞ്ജയനോട് നൽകി.