വായുപുരാണമ്

തൈര്ലബ്ധം രുദ്രസാലോക്യം ശാശ്വതം പദമവ്യയമ്। ഭവസ്യ രൂപസാദൃശ്യം നീതാശ്ചൈവ ഹ്യനുത്തമമ് ।। ൩൯.

അവർക്കാണ് ശാശ്വതവും അക്ഷയവുമായ രുദ്രസാലോക്യം ലഭിക്കുന്നത്; ഭവന്റെ രൂപസാദൃശ്യം എന്ന അതുല്യമായ സ്ഥിതിയിലേക്കാണ് അവർ എത്തുന്നത്.

വൈശ്വാനരമുഖാഃ സര്വേ വിശ്വരൂപാഃ കപര്ദ്ദിനഃ । നീലകണ്ഠാഃ സിതഗ്രീവാസ്തീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രാസ്ത്രിലോചനാഃ ।। ൩൯.

അവർക്കെല്ലാം അഗ്നിപോലെയുള്ള വായ്, വിശ്വരൂപം, ജടാമുടി, നീലകണ്ഠൻ, വെള്ളയുള്ള കഴുത്ത്, മൂർച്ചയുള്ള പല്ലുകൾ, മൂന്നുകണ്ണുകൾ—ഇവയൊക്കെയാണ്.

അര്ദ്ധചന്ദ്രകൃതോഽണീഷാ ജടാമുകുടധാരിണഃ । സര്വേ ദശഭുജാ വീരാഃ പദ്മാന്തര സുഗന്ധിനഃ ।। ൩൯.

അർദ്ധചന്ദ്രം അണിഞ്ഞ ജടാമുടി, എല്ലാവർക്കും പത്ത് കൈകൾ, ഹൃദയത്തിൽ പദ്മത്തിന്റെ സുഗന്ധം—ഇവയോടുകൂടിയാണ് അവർ.

തരുണാദിത്യസങ്കാശാഃ സര്വേ തേ പീതവാസസഃ । പിനാകപാണയഃ സര്വ്വേ ശ്വേതഗോവൃഷവാഹനാഃ ।। ൩൯.

അവർ എല്ലാവരും ഉദയസൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നവർ, മഞ്ഞൾ വസ്ത്രം ധരിച്ചവർ, പിനാകം കൈവശമുള്ളവർ, വെള്ളയുള്ള കാളകളിലാണ് സവാരി.

ശ്രിയാന്വിതാഃ കുണ്ഡലിനോ മുക്താഹാരവിഭൂഷിതാഃ। തേജസോഽഭ്യധികാ ദേവൈഃ സര്വജ്ഞാഃ സര്വദര്ശിനഃ ।। ൩൯.

അവർ ഭംഗിയോടെ, കുരുക്കളോടും മുത്തുമാലകളോടും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവർ, ദേവന്മാരെക്കാൾ കൂടുതൽ തേജസ്സുള്ളവർ, എല്ലാം അറിയുന്നവരും എല്ലാം കാണുന്നവരുമാണ്.

വിഭജ്യ ബഹുധാത്മാനം ജരാമൃത്യുവിവര്ജിതാഃ। ക്രീഡന്തേ വിവിധൈര്ഭാവൈര്ഭോഗാന് പ്രാപ്യ സുദുര്ലഭാന് ।। ൩൯.

അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ അനേകം രൂപങ്ങളായി വിഭജിച്ച്, വയസ്സും മരണവും ഇല്ലാതെ, വിവിധഭാവങ്ങളിൽ കായികം ചെയ്യുന്നു; അത്യന്തം ദുർലഭമായ അനുഭവങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുന്നു.

സ്വച്ഛന്ദഗതയഃ സിദ്ധാഃ സിദ്ധൈശ്ചാന്യൌര്വിബോധിതാഃ। ഏകാദശാനാം രുദ്രാണാം കോട്യോഽനേകമഹാത്മനാമ് ।। ൩൯.

സ്വേച്ഛയോടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന സിദ്ധന്മാർ, മറ്റുള്ള സിദ്ധന്മാർക്കാൽ പ്രബോധിതരായവരും, പതിനൊന്ന് രുദ്രന്മാരിൽ അനേകം കോടിയോളം മഹാത്മാക്കളുമുണ്ട്.

ഏഭിഃ സഹ മഹാത്മാ ഹി ദേവദേവോ മഹേശ്വരഃ। ഭക്താനുകമ്പീ ഭഗവാന്മോദതേ പാര്വതീപ്രിയഃ ।। ൩൯.

ഈ മഹാത്മാക്കളോടൊപ്പം ദേവദേവനായ മഹേശ്വരൻ, ഭക്തന്മാരോടു കരുണയുള്ളവനും പാർവതീപ്രിയനുമാണ്, ആനന്ദിക്കുന്നു.

നാഹന്തേഷാന്തു രുദ്രാണാം ഭവസ്യ ച മഹാത്മനഃ। നാനാത്വമനുപശ്യാമി സത്യമേതദ്ബ്രവീമി വഃ ।। ൩൯.

ഈ രുദ്രന്മാരിലും മഹാത്മാവായ ഭവനിലും ഞാൻ യാതൊരു വ്യത്യാസവും കാണുന്നില്ല; ഇതാണ് ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു പറയുന്ന സത്യമായ വാക്ക്.

മാതരിശ്വാഽബ്രവീത്പുണ്യാമിത്യേതാമീശ്വരോഽപ്യുത। അഥ തേ ഋഷയഃ സര്വേ ദിവാകരസമപ്രഭാഃ। ശ്രുത്വേമാം പരമാം പുണ്യാം കഥാം ത്രൈയമ്ബകീം തതഃ ।। ൩൯.

മാതരിശ്വൻ പറഞ്ഞു: 'ഇത് പവിത്രമാണ്' എന്ന്. അതുപോലെ തന്നെ ഈശ്വരനും പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള എല്ലാ ഋഷികളും ഈ ഉത്തമമായ, പുണ്യമുള്ള ത്രയമ്പകന്റെ കഥ കേട്ടു.

ഭൃശഞ്ചാനുഗ്രഹം പ്രാപ്യ ഹര്ഷം ചൈവാപ്യനുത്തമമ്। സമ്ഭാവയിത്വാ ചാപ്യേനാം വായുമൂചുര്മഹാബലമ് ।। ൩൯.

അവർക്കു വലിയ അനുഗ്രഹവും അതുല്യമായ സന്തോഷവും ലഭിച്ചു. ഈ കഥയെ മാന്യമായി ആദരിച്ചു കഴിഞ്ഞ്, അവർ മഹാബലനായ വായുവിനോടു പറഞ്ഞു.

ഋഷയ ഊചുഃ।। സമീരണ മഹാഭാഗ ഹ്യസ്മാകം ച ത്വയാ വിഭോ। ഈശ്വരസ്യോത്തമം പുണ്യമഷ്ടമന്ത്വൌപസര്ഗികമ് ।। ൩൯.

ഋഷികൾ പറഞ്ഞു: സമീരണ, മഹാഭാഗവാനേ, ഞങ്ങൾക്കും നിനക്കുമായി, ഭഗവാന്റെ അത്യുത്തമവും പവിത്രവുമായ എട്ടാമത്തെ ശക്തി, എല്ലായ്പ്പോഴും തടസ്സമില്ലാത്തതായത്, നീ വിശദീകരിച്ചു.

തസ്യ സ്ഥാനം പ്രമാണഞ്ച യഥാവത്പരികീര്ത്തിതമ്। യോ ഗന്ധേന സമൃദ്ധം വൈ പരമം പരമാത്മനഃ ।। ൩൯.

അതിന്റേതായ സ്ഥാനം, അളവ് എന്നിവ നീ ശരിയായി വിവരിച്ചു. സുഗന്ധം നിറഞ്ഞത്, പരമാത്മാവിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതനായവൻ തന്നെയാണ് അതിന്‍റെ സാരവും.

മഹാദേവസ്യ മാഹാത്മ്യം ദുര്വിജ്ഞേയം സുരൈരപി । സ്വേന മാഹാത്മ്യയോഗേന സഹസ്രസ്യാമിതൌജസഃ ।। ൩൯.

മഹാദേവന്റെ മഹത്വം ദേവന്മാർക്കുപോലും മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. തന്റെ സ്വശക്തിയാൽ, അനന്തമായ തേജസ്സോടെ, അദ്ദേഹം നിലകൊള്ളുന്നു.

യസ്യ ഭക്തേഷ്വസംമോഹോ ഹ്യനുകമ്പാര്ഥമേവ ച। ബ്രാഹ്മലക്ഷ്മ്യാ സ്വയം ജുഷ്ഠാ യാ സാപ്രതിമശാലിനീ ।। ൩൯.

അവന്റെ ഭക്തന്മാർക്ക് ഭ്രമം ഉണ്ടാകാറില്ല, അതെല്ലാം ദയയാൽ മാത്രം. സ്വയം ബ്രാഹ്മീ സമ്പത്തും, അപാരമായ മഹത്വവുമുള്ളവൻ തന്നെയാണ് അദ്ദേഹം.

ജ്യോത്സ്നയാ വ്യാപ്യ ഖം ചന്ദ്രം വിന്യസ്താ വിശ്വരൂപധൃക് । വിഭൂതിര്ഭ്രാജതേഽത്യര്ഥം ദേവദേവസ്യ വേശ്മനി ।। ൩൯.

ചന്ദ്രന്റെ പ്രകാശം ആകാശത്തെയും ചന്ദ്രനെയും വ്യാപിച്ചുപോലെ, എല്ലാ രൂപങ്ങളും ധരിച്ച്, ദേവദേവന്റെ വാസസ്ഥലത്ത് അവളുടെ മഹത്വം അതിയായി തെളിഞ്ഞു.

മഹാദേവസ്യ തുല്യാനാം രുദ്രാണാന്തു മഹാത്മനാമ്। തത്സര്വം നിഖിലേനേദം വക്ത്രാദമൃതനിസ്രവമ് ।। ൩൯.

മഹാദേവനോട് തുല്യരായ രുദ്രന്മാരിൽ, ആ മഹത്വം മുഴുവനും, അമൃതം പോലെ വായിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്നു.

അപീത്വാ ഖലു സര്വസ്യ ഭക്ത്യാസ്മാഭിസ്തു സുവ്രതാഃ। നാസ്തി കിഞ്ചിദവിജ്ഞേയമന്യച്ചൈവാനുഗാമിനഃ। പ്രശ്നം ദേവവര പ്രാണ യഥാവദ്വക്തുമര്ഹസി ।। ൩൯.

ഈ എല്ലാം ഭക്തിയോടെ ആസ്വദിച്ച ശേഷം, നല്ല വ്രതങ്ങൾ പാലിക്കുന്ന ഞങ്ങൾക്കും അനുയായികൾക്കും അറിയാത്തതൊന്നുമില്ല. ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പ്രാണാ, ഞങ്ങളുടെ ചോദ്യം യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉത്തരം പറയണം.

സൂത ഉവാച।। സ ഖലൂവാച ഭഗവാന്കിം ഭൂയോ വര്ത്തയാമ്യഹമ്। കിം മയാ ചൈവ വക്തവ്യം തദ്വദിഷ്യാമി സുവ്രതാഃ ।। ൩൯.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: 'ഇനി ഞാൻ എന്ത് പറയണം? എന്താണ് പറയേണ്ടത്? അതെല്ലാം ഞാൻ വ്യക്തമാക്കാം, നല്ല വ്രതങ്ങൾ പാലിക്കുന്നവരേ.'

ഋഷയ ഊചുഃ।। ആദിത്യാഃ പാരിപാര്ശ്വേയാഃ സിംഹാ വൈ ക്രോധവിക്രമാഃ। വൈശ്വാനരാ ഭൂതഗണാ വ്യാഘ്രാശ്ചൈവാനുഗാമിനഃ ।। ൩൯.

ഋഷികൾ പറഞ്ഞു: ആദിത്യന്മാർ ഇരുവശത്തും, സിംഹങ്ങൾ ക്രോധത്തിലും വീര്യത്തിലും ഉഗ്രരാണ്, വൈശ്വാനരന്മാർ ഭൂതഗണങ്ങളാണ്, പുലികളും അവരെ അനുഗമിക്കുന്നു.

ആഭൂതസംപ്ലവേ ഘോരേ സര്വപ്രാണഭൃതാം ക്ഷയേ। കിമവസ്ഥാ ഭവന്ത്യേതേ തന്നോ ബ്രൂഹി യഥാര്ഥവത് ।। ൩൯.

സകല ജീവജാലങ്ങളും നശിക്കുന്ന ഭയാനകമായ പ്രളയസമയത്ത്, ഇവരുടെ സ്ഥിതി എന്താണ്? അതു ഞങ്ങൾക്ക് സത്യമായി പറയണം.

ഏതേ യേ വൈ ത്വയാ പ്രോക്താഃ സിംഹവ്യാഘ്രഗണൈഃ സഹ। യേ ചാന്യേ സിദ്ധിസമ്പ്രാപ്താ മാതരിശ്വാ ജഗാദ ഹ ।। ൩൯.

നീ പറഞ്ഞ സിംഹ-പുലി സംഘങ്ങളോടൊപ്പം, മറ്റും സിദ്ധി നേടിയവരെയും, ഇവരെക്കുറിച്ച് മാതരിശ്വൻ വിവരിച്ചു.

ഇദഞ്ച പരമം തത്ത്വം സമാഖ്യാസ്യാമി ശ്രൃണ്വതാമ്। വിജ്ഞാതേശ്വരസദ്ഭാവമവ്യക്തം പ്രഭവം തഥാ ।। ൩൯.

ഇനി ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഈ പരമസത്യവും, ഈശ്വരന്റെ സത്തയും, അവ്യക്തതയും, അവന്റെ ഉത്ഭവവും വിശദമായി പറയുന്നു.

തത്ര പൂര്വഗതാസ്തേഷു കുമാരാ ബ്രഹ്മണഃ സുതാഃ। സനകശ്ച സനന്ദശ്ച തൃതീയശ്ച സനാതനഃ ।। ൩൯.

അവിടെ, മുമ്പ് വന്നവരിൽ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രന്മാരായ കുമാരന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. സനക, സനന്ദ, മൂന്നാമനായ സനാതനൻ.

വോഢുശ്ച കപിലസ്തേഷാമാസുരിശ്ച മഹായശാഃ। മുനിഃ പഞ്ചശിഖശ്ചൈവ യേ ചാന്യേഽപ്യേവമാദയഃ ।। ൩൯.

അവരിൽ കപിലനും, മഹാപ്രസിദ്ധനായ ആസുരിയും, മുനിയായ പഞ്ചശിഖനും, ഇത്തരത്തിലുള്ള മറ്റു ചിലരും ഉണ്ടായിരുന്നു.

തതഃ കാലേ വ്യതിക്രാന്തേ കല്പാനാം പര്യയേ ഗതേ। മഹാഭൂതവിനാശാന്തേ പ്രലയേ പ്രത്യുപസ്ഥിതേ ।। ൩൯.

അതിനുശേഷം, കാലം കടന്നു, ഒരു കല്പം അവസാനിച്ച്, മഹാഭൂതങ്ങൾ നശിച്ച ശേഷം പ്രളയം അടുത്തു.

അനേകരുദ്രകോട്യസ്തു യാഃ പ്രസന്നാ മഹേശ്വരീ । ശബ്ദാദീന്വിഷയാന്ഭോഗാന്സത്യസ്യാഷ്ടവിധശ്രയാത് ।। ൩൯.

അനവധി രുദ്രന്മാരും, ദയയുള്ള മഹേശ്വരിയും, സത്യത്തിന്റെ അഷ്ടവിധാസനത്തിൽ നിന്ന്, ശബ്ദാദി ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു.

പ്രവിശ്യ സര്വഭൂതാനി ജ്ഞാനയുക്തേന തേജസാ। വൈഹായപദമവ്യഗ്രം ഭൂതാനാമനുകമ്പയാ ।। ൩൯.

സകലഭൂതികളിലും ജ്ഞാനപ്രകാശത്തോടെ കടന്നുചെന്നു, അവയെ അനുകമ്പയോടെ സംരക്ഷിച്ച്, ആ മഹാത്മാവ് ആകാശത്തിലെ ശാന്തമായ സ്ഥിതിയിൽ എത്തുന്നു.

തത്ര യാന്തി മഹാത്മാനഃ പരമാണും മഹേശ്വരമ്। തരന്തി സുമഹാവര്ത്താം ജന്മമൃത്യൂദകാം നദീമ് ।। ൩൯.

അവിടെ മഹാത്മാക്കൾ അത്യന്തം സൂക്ഷ്മനായ മഹേശ്വരനിൽ എത്തുന്നു; അവർ ജനനമരണങ്ങളുടെ വലിയ ഭയങ്കരമായ ഒഴുക്കുപോലുള്ള നദി കടന്ന് പോകുന്നു.