വായുപുരാണമ്

തദുക്തമൃഷിഭിര്വാക്യം ശ്രുത്വാ ലോകാര്ഥതത്ത്വവിത്। സൂതഃ പൌരാണികോ വാക്യം വിനയേനേദമബ്രവീത് ।। ൩൯.

മഹർഷിമാർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ലോകസത്യങ്ങൾ അറിയുന്ന പുരാണവിദഗ്ധനായ സൂതൻ വിനയപൂർവ്വം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

തതഃ പ്രാപ്യന്ത തേ സര്വ്വേ ശുദ്ധിശുദ്ധതമാശ്ച യേ। ആഭൂത സംപ്ലവാസ്തത്ര ദശ തിഷ്ഠന്തി തേജനാഃ ।। ൩൯.

അപ്പോൾ അത്യന്തം ശുദ്ധരായ എല്ലാവരും, ശുദ്ധി നേടിയ ശേഷം, സൃഷ്ടികളുടെ ലയത്തിന് ശേഷം അവിടെ നിലനിൽക്കുന്നു; അങ്ങനെ പത്ത് പേർ അവിടെ ഉണ്ടാകുന്നു.

സര്വേ സൂക്ഷ്മശരീരാസ്തേ വിദ്വാംസോ ഘനമൂര്ത്തയഃ। സ്ഥിതലോകാസ്ഥിതത്വാച്ച തേഷാം ഭൂതം ന വിദ്യതേ ।। ൩൯.

അവരൊക്കെയും സൂക്ഷ്മശരീരമുള്ളവരും, ജ്ഞാനികളും, ദൃഢമായ രൂപമുള്ളവരുമാണ്; അവരുടെ ലോകങ്ങൾ സ്ഥിരമായതിനാൽ, അവർക്കു ഭൗതികശരീരം ഇല്ല.

ഊചുഃ സനത്കുമാരാദ്യാഃ സിദ്ധാസ്തേ ഥോഗധര്മിണഃ। ഖ്യാതിം നൈമിത്തികീം തേഷാം പര്യ്യായേ സമുപസ്ഥിതേ ।। ൩൯.

സനത്കുമാരനും മറ്റുള്ള സിദ്ധന്മാരും യോഗശക്തിയുള്ളവരുമായവർ പറഞ്ഞു; അവർക്കുള്ള പ്രശസ്തി സമയമെത്തുമ്പോൾ ഉദയിക്കുന്നു.

സ്ഥാനത്യാഗേ മനശ്ചാപി യുഗപത്സംപ്രവര്ത്തതേ। ഊചുഃ സര്വ്വേ തദാന്യോഽന്യം വൈരാജാഞ്ഛുദ്ധബുദ്ധയഃ ।। ൩൯.

അവർ താമസസ്ഥലം വിട്ടപ്പോൾ, അവരുടെ മനസ്സുകൾ ഒരേസമയം പ്രവർത്തിക്കുന്നു; അപ്പോൾ ശുദ്ധബുദ്ധിയുള്ള വൈരാജന്മാർ പരസ്പരം സംസാരിക്കുന്നു.

ഏവമേവ മഹാഭാഗാഃ പ്രണവം സമ്പ്രവിശ്യ ഹ। ബ്രഹ്മലോകേ പ്രവര്ത്താനസ്തന്നഃ ശ്രേയോ ഭവിഷ്യതി ।। ൩൯.

ഇങ്ങനെ, മഹാഭാഗന്മാരേ, അവർ പ്രണവത്തിൽ ലയിച്ച് ബ്രഹ്മലോകത്തേക്ക് പോകുന്നു; അതാണ് ഞങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ഗതി.

ഏവമുക്ത്വാ തദാ സര്വേ ബ്രഹ്മാന്തേ വ്യവസായിനഃ। യോജയിത്വാ തദാ സര്വ്വേ വര്ത്തന്തേ യോഗധര്മ്മിണഃ ।। ൩൯.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ദിവസാവസാനത്തിൽ ഉദ്ദേശത്തോടെ, എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് യോഗധർമ്മത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

തത്രൈവ സമ്പ്രലീയന്തേ ശാന്താ ദീപാര്ചിഷോ യഥാ। ബ്രഹ്മകായമവര്ത്തന്ത പുനരാവൃത്തിദുര്ല്ലഭമ് ।।. ൩൯.

അവിടെ, അവർ ദീപശിഖ പോലെ ശാന്തരായി ലയിക്കുന്നു; അവർ ബ്രഹ്മശരീരം പ്രാപിക്കുന്നു, പിന്നെ തിരിച്ചുവരവ് അത്യന്തം ദുഷ്കരം.

ലോകം തം സമനുപ്രാപ്യ സര്വ്വേ തേ ഭാവനാമയമ്। ആനന്ദം ബ്രഹ്മണഃ പ്രാപ്യ ഹ്യമൃതത്വായ തേ ഗതാഃ ।। ൩൯.

ആ ലോകം പ്രാപിച്ച ശേഷം, അവരൊക്കെയും ധ്യാനസ്വരൂപികളായി, ബ്രഹ്മാനന്ദം അനുഭവിച്ച് അമരത്വത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നു.

വൈരാജേഭ്യസ്തഥൈവോര്ദ്ധ്വമന്തരേ ഷഡ്ഗുണേ തതഃ। ബ്രഹ്മലോകഃ സമാഖ്യാതോ യത്ര ബ്രഹ്മാ പുരോഹിതഃ ।। ൩൯.

വൈരാജന്മാരെക്കാൾ മുകളിൽ, ആറ് ഗുണങ്ങളുള്ള ലോകത്തിനുള്ളിൽ, ബ്രഹ്മാവ് മുഖ്യനായ ബ്രഹ്മലോകം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.

തേ സര്വേ പ്രണവാത്മാനോ ബുദ്ധശുദ്ധതപാസ്തഥാ। ആനന്ദം ബ്രഹ്മണഃ പ്രാപ്യാമൃതത്വഞ്ച ഭജന്ത്യുത ।। ൩൯.

അവരൊക്കെയും പ്രണവസ്വരൂപികളായി, ജ്ഞാനികളും, ശുദ്ധരും, തപസ്സുള്ളവരുമാണ്; ബ്രഹ്മാനന്ദം പ്രാപിച്ച് അവർ അമരത്വം അനുഭവിക്കുന്നു.

ദ്വന്ദ്വൈസ്തേ നാഭിഭൂയന്തേ ഭാവത്രയവിവര്ജ്ജിതാഃ। ആധിപത്യം വിനാ തുല്യാ ബ്രഹ്മണസ്തേ മഹൌജസഃ ।। ൩൯.

അവർ ദ്വന്ദ്വങ്ങളിൽ കീഴടങ്ങുന്നില്ല, ഭാവത്രയങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരാണ്; അധികാരമില്ലെങ്കിലും, മഹാശക്തിയുള്ള ബ്രഹ്മാവിനോട് തുല്യരാണ്.

പ്രഭാവവിജയൈശ്വര്യ്യസ്ഥിതിവൈരാഗ്യദര്ശനൈഃ। തേബ്രഹ്മലൌകികാഃ സര്വേ ഗതിം പ്രാപ്യ വിവര്ത്തനീമ് ।। ൩൯.

ശക്തി, വിജയം, ഐശ്വര്യം, സ്ഥിരത, വൈരാഗ്യം, ജ്ഞാനം എന്നിവകൊണ്ട്, ബ്രഹ്മലോകത്തിലെ എല്ലാവരും പരിവർത്തനപരമായ ഗതി പ്രാപിക്കുന്നു.

ബ്രഹ്മണാ സഹ ദേവൈശ്ച സമ്പ്രാപ്തേ പ്രതിസഞ്ചരേ। തപസോഽന്തേ ക്രിയാത്മാനോ ബുദ്ധാവസ്ഥാ മനീഷിണഃ। അവ്യക്തേ സംപ്രലീയന്തേ സര്വേ തേ ക്ഷണദര്ശിനഃ ।। ൩൯.

ബ്രഹ്മാവിനോടും ദേവന്മാരോടും കൂടെ, പ്രളയം വന്നപ്പോൾ, തപസ്സിന്റെ അവസാനം, പ്രവർത്തിയുള്ളവരും, ജ്ഞാനാവസ്ഥയിലുള്ളവരും, ക്ഷണത്തിൽ കാണുന്നവരും, അവ്യക്തത്തിൽ ലയിക്കുന്നു.

ഇത്യേതദമൃതം ശുക്രം നിത്യമക്ഷയമവ്യയമ്। ദേവര്ഷയോ ബ്രഹ്മസത്രം സനാതനമുപാസതേ ।। ൩൯.

ഇങ്ങനെ, ഈ അമൃതം, ശുദ്ധവും, ശാശ്വതവും, ക്ഷയമില്ലാത്തതും, മാറ്റമില്ലാത്തതുമായത്, ദേവർഷിമാർ ശാശ്വതമായ ബ്രഹ്മയാഗത്തിൽ ആരാധിക്കുന്നു.

അപുനര്മാര്ഗഗാദീനാം തേഷാം ചൈവോര്ദ്ധ്വരേതസാമ് । കര്മാഭ്യാസകൃതാ ശുദ്ധിര്വേദാന്തേഷൂപലക്ഷ്യതേ ।। ൩൯.

പുനരാഗമിക്കാത്തവർക്കും, ഉർദ്ധ്വരേതസ്സായിത്തിനും, വീണ്ടും വീണ്ടും ചെയ്ത കർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള ശുദ്ധി, വേദാന്തങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുന്നു.

തത്ര തേഽഭ്യാസിനോ യുക്താഃ പരാം കാഷ്ഠാമുപാസതേ। ഹിത്വാ ശരീരം പാപ്മാനമമൃതത്വായ തേ ഗതാഃ ।। ൩൯.

അവിടെ, അഭ്യാസത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവരും, യോഗത്തിൽ ഏകാഗ്രരായവരും, ശരീരവും പാപവും വിട്ട്, അത്യുത്തമമായ അവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തി, അമൃതത്വം പ്രാപിക്കുന്നു.

വീതരാഗാ ജിതക്രോധാഃ നിര്മോഹാഃ സത്യവാദിനഃ। ശാന്താഃ പ്രണിഹിതാത്മാനോ ദയാവന്തോ ജിതേന്ദ്രിയാഃ ।। ൩൯.

രാഗം വിട്ടവരും, ക്രോധം ജയിച്ചവരും, മോഹം ഇല്ലാത്തവരും, സത്യം പറയുന്നവരും, ശാന്തരും, ആത്മാവിൽ ഏകാഗ്രതയുള്ളവരും, കാരുണ്യവാനും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചവരുമാണ്.

നിഃസങ്ഗാഃ ശുചയശ്ചൈവ ബ്രഹ്മസായുജ്യഗാഃ സ്മൃതാഃ । അകാമയുക്തൈര്യേ വീരാസ്തപോഭിര്ദ്ദഗ്ധകില്ബിഷാഃ। തേഷാമഭ്രംശിനോ ലോകാ അപ്രമേയസുഖാഃ സ്മൃതാഃ ।। ൩൯.

അസ്വാര്ഥവും, ശുദ്ധിയും ഉള്ളവർ ബ്രഹ്മസായുജ്യം പ്രാപിച്ചവരായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു. ആ വീരന്മാർ, ആഗ്രഹം ഇല്ലാതെ, തപസ്സിലൂടെ പാപങ്ങൾ ദഹിച്ചവരും, അവർക്കുള്ള ലോകങ്ങൾ അക്ഷയവും അളവറ്റ സന്തോഷവും ഉള്ളതായാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.

ഏതദ്ബ്രഹ്മപദം ദിവ്യം പരമം വ്യോമ്നി ഭാസ്വരമ്। ഗത്വാ ന യത്ര ശോചന്തി ഹ്യമരാ ബ്രഹ്മണാ സഹ ।। ൩൯.

ഇതാണ് ദൈവികമായ ബ്രഹ്മപദം, പരമവും പ്രകാശമുള്ളതും ആകാശത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നതും. അതിൽ എത്തുന്ന അമരന്മാർക്ക്, ബ്രഹ്മാവിനോടൊപ്പം വസിച്ച്, ദുഃഖം ഉണ്ടാകുന്നില്ല.

ഋഷയ ഊചുഃ।। കസ്മാദേഷ പരാര്ദ്ധശ്ച കശ്ചൈഷ പര ഉച്യതേ। ഏതദ്വേദിതുമിച്ഛാമസ്തന്നോ നിഗദ സത്തമ ।। ൩൯.

മഹർഷികൾ പറഞ്ഞു: ഈ പരാർദ്ധം എവിടെ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്? എന്താണ് പരം എന്ന് പറയുന്നത്? ഇതെല്ലാം ഞങ്ങൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ദയവായി ഞങ്ങൾക്കായി വിശദീകരിക്കണമേ.

സൂത ഉവാച।। ശ്രൃണുധ്വം മേ പരാര്ദ്ധഞ്ച പരിസംഖ്യാം പരസ്യ ച। ഏവം ദശ ശതഞ്ചൈവ സഹസ്രഞ്ചൈവ സങ്ഖ്യയാ ।। ൩൯.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കൂ, ഞാൻ പരാർദ്ധവും പരത്തിന്റെ എണ്ണവും വിശദീകരിക്കാം. അങ്ങനെ, പത്ത്, നൂറ്, ആയിരം എന്നിങ്ങനെ എണ്ണത്തിൽ പറയപ്പെടുന്നു.

വിജ്ഞേയമാസഹസ്രന്തു സഹസ്രാണി ദശായുതമ്। ഏകം ശതസഹസ്രന്തു നിയുതം പ്രോച്യതേ ബുധൈഃ ।। ൩൯.

പതിനായിരം ആയിരങ്ങൾ ചേർന്നതിനെ ആസസഹസ്രം എന്നു അറിയണം. നൂറ് ആയിരം ആയിരങ്ങൾ ചേർന്നതിനെ, ജ്ഞാനികൾ നിയുതം എന്നു പറയുന്നു.

തഥാ ശതസഹസ്രാണാമര്ബുദം കോടിരുച്യതേ। അര്ബുദം ദശകോട്യസ്തു ഹ്യബ്ജം കോടിശതം വിദുഃ ।। ൩൯.

അങ്ങനെ, നൂറ് ആയിരം ആയിരങ്ങൾ അർബുദം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. പത്ത് കോടി അർബുദം, പത്ത് അർബുദം അബ്‌ജം, നൂറ് കോടി അബ്‌ജം എന്നിങ്ങനെയാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.

സഹസ്രമപി കോടീനാം ഖര്വമാഹുര്മനീഷിണഃ। ദശകോടിസഹസ്രാണി നിഖര്വമിതി തം വിദുഃ ।। ൩൯.

ആയിരം കോടി സംഖ്യയെ ഖർവം എന്നു പണ്ഡിതർ പറയുന്നു. പത്ത് ആയിരം കോടി സംഖ്യയെ നിഖർവം എന്നാണ് അവർ വിളിക്കുന്നത്.

ശതം കോടിസഹസ്രാണാം സങ്കുരിത്യഭിധീയതേ। കോടി സഹസ്ര സ്രാണാം കോടീനാം ദശധാ പുനഃ। ഗുണിതാനി സമുദ്രം വൈ പ്രാഹുഃ സംഖ്യാവിദോ ജനാഃ ।। ൩൯.

നൂറ് ആയിരം കോടി സംഖ്യ ശങ്കു എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ആയിരം കോടി, അതിന് പത്ത് ഇരട്ടി കൂട്ടിയതിനെ സംഖ്യാ വിദഗ്ധർ സമുദ്രം എന്ന് പറയുന്നു.

കോടീനാം സഹസ്രമയുതമിത്യയം മധ്യ ഉച്യതേ। കോടി സഹസ്ര നിയുതാ സ ചാന്ത ഇതി സംജ്ഞിതഃ ।। ൩൯.

ആയിരം കോടി കൂടാതെ ഒരു അയുതം ചേർന്നത് മധ്യമാണ്. നൂറ് ആയിരം കോടി, ഒരു നിയുതം ചേർന്നത് അന്ത്യമാണ്.

കോടികോടിസഹസ്രാണിം പരാര്ദ്ധ ഇതി കീര്ത്യതേ । പരാര്ദ്ധദ്വിഗുണഞ്ചാപി പരമാഹുര്മനീഷിണഃ ।। ൩൯.

നൂറ് ആയിരം കോടി സംഖ്യയെ പരാർദ്ധം എന്ന് പറയുന്നു. അതിന്റെ ഇരട്ടിയെ ജ്ഞാനികൾ പരമം എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

ശതമാഹുഃ പരിദൃഢം സഹസ്രം പരിപദ്മകമ്। വിജ്ഞേയമയുതം തസ്മാന്നിയുതം പ്രയുതം തതഃ ।। ൩൯.

നൂറ് സംഖ്യ പരിദൃഢം എന്നാണു പറയുന്നത്. ആയിരം സംഖ്യ പരിപദ്മം. അതിനുശേഷം അയുതം, പിന്നെ നിയുതം, പിന്നെ പ്രയുതം എന്നിങ്ങനെയാണ് അറിയേണ്ടത്.