വായുപുരാണമ്

പ്രസ്ഥഃ സപ്തോദകാശ്ചൈവ സാധികാസ്തു ലവഃ സ്മൃതഃ। ലവാസ്ത്രിംശത്കലാ ജ്ഞേയൈ മുഹൂര്തസ്ത്രിംശതഃ കലാഃ ।। ൩൮.

ഏഴ് അളവിന്റെ വെള്ളം ചേർന്നാൽ ഒരു പ്രസ്ഥം; ലവം അതിൽ കുറച്ച് കൂടുതലാണ്. മുപ്പത് ലവം ചേർന്നാൽ ഒരു കല, മുപ്പത് കല ചേർന്നാൽ ഒരു മുഹൂർത്തം.

മുഹൂര്ത്താസ്തു പുനസ്ത്രിംശദഹോരാത്രമിതി സ്ഥിതിഃ। അഹോരാത്രം കലാനാന്തു വ്യധികാനി ശതാനി ഷട് ।। ൩൮.

മുപ്പത് മുഹൂർത്തം ചേർന്നാൽ ഒരു അഹോരാത്രം, അഹോരാത്രത്തിൽ ആറു നൂറ് കല അധികം ഉണ്ട്.

താശ്ചൈവ സംഖ്യായാ ജ്ഞേയം ചന്ദ്രാദിത്യഗതിര്യഥാ। നിമേഷാ ദശ പഞ്ചൈവ കാഷ്ഠാസ്താസ്ത്രിംശതഃ കലാ ।। ൩൮.

ഈ കണക്കുകൾ, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും സഞ്ചരിക്കുന്നതുപോലെ മനസ്സിലാക്കണം: പതിനഞ്ച് നിമിഷം ചേർന്നാൽ ഒരു കഷ്ടം, മുപ്പത് കഷ്ടം ചേർന്നാൽ ഒരു കല.

ത്രിംശത്കലാ മുഹൂര്ത്തസ്തു ദശഭാഗഃ കലാ സ്മൃതാ। ചത്വാരിംശത്കലാനാന്തു മുഹൂര്ത്ത ഇതി സംജ്ഞതഃ ।। ൩൮.

മുപ്പത് കല ചേർന്നാൽ ഒരു മുഹൂർത്തം; ഒരു കല പത്ത് ഭാഗം ആയി കണക്കാക്കുന്നു; നാല്പത് കല ചേർന്നാൽ അതിനെ മുഹൂർത്തം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.

മുഹൂര്ത്താശ്ച ലവാശ്ചാപി പ്രമാണജ്ഞൈഃ പ്രകല്പിതാഃ। തത്സ്ഥാനേ നാമ്ഭസാശ്ചാപി പലാന്യഥ ത്രയോദശ ।। ൩൮.

മുഹൂർത്തങ്ങളും ലവകളും അളവറിയുന്നവർ നിർണ്ണയിച്ചിരിക്കുന്നു; അതുപോലെ, അവയുടെ സ്ഥാനത്ത് പതിമൂന്ന് പലയിടത്തും വെള്ളം അളക്കുന്നു.

മാഗധേനൈവ മാനേന ജലപ്രസ്ഥോ വിധീയതേ। ഏതേ ചാപ്യുദകപ്രസ്ഥാശ്ചത്വാരോ നാലികോ ധടഃ ।। ൩൮.

മാഗധരുടെ അളവുപ്രകാരം, ഒരു പ്രസ്ഥം വെള്ളം അളക്കുന്നു; അത്തരത്തിൽ നാല് പ്രസ്ഥം ചേർന്നാൽ ഒരു നാളികയും ഘടവും ഉണ്ടാകും.

ഹേമമാഷൈഃ കൃതച്ഛിദ്രൈ ശ്ചതുര്ഭിശ്ചതുരങ്ഗുലൈഃ. സമാഹനി ച രാത്രൌ ച മുഹൂര്ത്തോ വൈ ദ്വിനാലികൌ ।। ൩൮.

നാലു സ്വർണ്ണമാശയാൽ നാലു വിരൽ നീളത്തിൽ കുഴിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലുള്ള അളവുപ്രകാരം, പകലും രാത്രിയും ചേർന്നാൽ, രണ്ടു നാളിക ഉപയോഗിച്ച് ഒരു മുഹൂർത്തം അളക്കുന്നു.

രവേര്ഗതിവിശേഷേണ സര്വേഷു നൃഷു നിത്യശഃ। അധികം ഷട് ശതം പഞ്ചൈവ കാഷ്ഠാസ്താസ്ത്രിംശതഃ കലാ ।। ൩൮.

സൂര്യന്റെ പ്രത്യേകമായ ചലനത്താൽ, എല്ലായിടത്തുമുള്ള മനുഷ്യരിൽ, എല്ലായ്പ്പോഴും ആറുനൂറ് അഞ്ചു കാശ്ഠകളും അതിനൊപ്പം മുപ്പത് കലകളും ഉണ്ടാകുന്നു.

തദഹര്മാനുഷം ജ്ഞേയം നാക്ഷത്രന്തു ദശാധികമ്। സാവനേന തു മാസേന ഹ്യബ്ദോഽയം മാനുഷഃ സ്മൃതഃ ।। ൩൮.

അത് മനുഷ്യരുടെ ഒരു ദിവസം ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം, നക്ഷത്രദിനം അല്ല; അതിൽ പത്ത് കൂടി ചേർക്കണം. സാവനമാസം പ്രകാരം, ആ വർഷം മനുഷ്യവർഷം എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.

ഏതദ്ദിവ്യമഹോരാത്രമിതി ശാസ്ത്രവിനിശ്ചയഃ। അഹ്നാഽനേന തു യാ സംഖ്യാ മാസര്ത്വയനവാര്ഷികീ ।। ൩൮.

ഇതാണ് ദൈവികമായ ദിവസം-രാത്രി എന്ന് ശാസ്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഈ ദിവസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാസങ്ങൾ, ঋതുക്കൾ, വർഷങ്ങൾ എന്നിവയുടെ എണ്ണം കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

തദാ ബദ്ധമിദം ജ്ഞാനം സംജ്ഞാ യാ ഹ്യുപലക്ഷ്യതാമ്। കലാനാം സുപരീമാണാത്കാല ഇത്യഭിധീയതേ ।। ൩൮.

ഇങ്ങനെ ഈ അറിവ് ഉറപ്പാക്കപ്പെടുന്നു, അതിന്റെ പേരും ശ്രദ്ധിക്കണം. കലകളുടെ കൃത്യമായ അളവിൽ നിന്നാണ് സമയത്തിന് ഈ പേര് ലഭിച്ചത്.

യദഹര്ബ്രഹ്മണഃ പ്രോക്തം ദിവ്യാ കോടീ തു തത് സ്മൃത। ശതാനാഞ്ച സഹസ്രാണി ദശദ്വിഗുണതാനി ച। നവതിഞ്ച സഹസ്രാണി തഥൈവാന്യാനി യാനി തു ।। ൩൮.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ ദിവസം എന്ന് പറഞ്ഞത് ദൈവിക കോടികളായി ഓർത്തിരിക്കുന്നു; അതോടൊപ്പം, നൂറുകണക്കിന് ആയിരങ്ങൾ, പത്ത് ഇരട്ടി, ഒപ്പം തൊണ്ണൂറായിരം എന്നിവയും, മറ്റും കൂടിയുള്ളത്.

ഏതച്ഛ്രുത്വാ തു ഋഷയോ വിസ്മയം പരമാദ്ഭുതമ്। സംസ്ഥാസമ്ഭജനം ജ്ഞാനമപൃച്ഛന്നന്തരന്തദാ ।। ൩൮.

ഇത് കേട്ട ശേഷം, മഹർഷിമാർ അത്ഭുതംകൊണ്ടു വിസ്മയിച്ചു; അവർ പിന്നെ സൃഷ്ടിയുടെ ക്രമവും ഉത്ഭവവും കുറിച്ചുള്ള അറിവ് ചോദിച്ചു.

സംപ്ലാവനസ്യ കാലന്തു മാനുഷേണൈവ സമ്മതമ്। മാനേന ശ്രോതുമിച്ഛാമഃ സംക്ഷേപാര്ഥപദാക്ഷരമ് ।। ൩൮.

മനുഷ്യരുടെ അളവിൽ അംഗീകരിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രളയകാലത്തെ കുറിച്ച്, സാരാംശമായും അർത്ഥവത്തായ വാക്കുകളിൽ ഞങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

തേഷാം ശ്രുത്വാ സ ദേവസ്തു വായുര്ലോകഹിതേ രതഃ। സംക്ഷേപാദ്ദിവ്യചക്ഷുഷ്മാന് പ്രോവാച ഭഗവാന് പ്രഭുഃ ।। ൩൮.

അവരുടെ ചോദ്യം കേട്ട ശേഷം, ലോകക്ഷേമത്തിൽ മനസ്സുള്ള ദേവനായ വായു, ദൈവദൃഷ്ടിയുള്ള ഭഗവാൻ, സംക്ഷിപ്തമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.

ഏതേ രാത്ര്യഹനീ പൂര്വം കീര്ത്തിതേ ത്വിഹ തൌകികേ। താസാം സങ്ഖ്യായ വര്ഷാഗ്രം ബ്രാഹ്യം വക്ഷ്യാമ്യഹഃക്ഷയേ ।। ൩൮.

ഈ ദിവസം-രാത്രികൾ മുമ്പ് ഇവിടെ മനുഷ്യരുടെ അർത്ഥത്തിൽ വിശദീകരിച്ചിരുന്നു; അവയുടെ എണ്ണത്തിന്, ദിവസത്തിന്റെ അവസാനം വരുന്ന വർഷം ഞാൻ പറയും.

കോടിശതാനി ചത്വാരി വര്ഷാണി മാനുഷാണി തു। ദ്വാത്രിംശച്ച തഥാ കോട്യഃ സങ്ഖ്യാതാഃ സങ്ഖ്യയാ ദ്വിജൈഃ ।। ൩൮.

നാലുനൂറ് കോടി മനുഷ്യവർഷങ്ങളും, അതോടൊപ്പം മുപ്പത്തിരണ്ട് കോടി വർഷങ്ങളും, ഈ സംഖ്യ ദ്വിജന്മാർ കണക്കാക്കിയിരിക്കുന്നു.

തഥാ ശതസഹസ്രാണി ഏകോനനവതിഃ പുനഃ। ആശീതിശ്ച സഹസ്രാണി ഏഷ കാലഃ പ്ലവസ്യ തു ।। ൩൮.

അതുപോലെ, തൊണ്ണൂറ്റൊൻപത് ലക്ഷം വർഷങ്ങളും, എൺപതിനായിരം വർഷങ്ങളും കൂടി; ഇതാണ് പ്രളയത്തിന്റെ കാലം.

മാനുഷാഖ്യേണ സങ്ഖ്യാതഃ കാലോ ഹ്യാഭൂതസംപ്ലവഃ। സപ്ത സൂര്യ്യാസ്തദാഽഗ്രേഷു തദാ ലോകേഷു തേഷു വൈ ।। ൩൮.

മനുഷ്യരുടെ കണക്കുപ്രകാരം ഇതാണ് മൂലപ്രളയത്തിന്റെ സമയം; അപ്പോൾ ആ ലോകങ്ങളിൽ ഏഴു സൂര്യന്മാർ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.

മഹാഭൂതേഷു ലീയന്തേ പ്രജാഃ സര്വ്വാശ്ചതുര്വിധാഃ । സലിലേനാപ്ലുതേ ലോകേ നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ ।। ൩൮.

നാലു വിധത്തിലുള്ള എല്ലാ ജീവികളും മഹാഭൂതങ്ങളിൽ ലയിക്കുന്നു; ലോകം വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങുമ്പോൾ, സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലവുമായ എല്ലാം നശിക്കുന്നു.

വിനിവൃത്തേ ച സംഹാരേ ഉപശാന്തേ പ്രജാപതൌ। നിരാലോകേ പ്രദഗ്ധേ തു നൈശേന തു സമാവൃതേ । ഈശ്വരാധിഷ്ഠിതേ ഹ്യസ്മിംസ്തദാ ഹ്യേകാര്ണവേ തദാ ।। ൩൮.൨൩൫ താവദേകാര്ണവോ ജ്ഞേയോ യാവദാസീദഹഃ പ്രഭോഃ । രാത്രിസ്തു സലിലാവസ്ഥാ നിവൃത്തൌ ചാപ്യഹഃ സമൃതമ് ।। ൩൮.

സമഹാരവും അവസാനിച്ച്, സൃഷ്ടികർത്താവ് ശാന്തനായപ്പോൾ, ഇരുണ്ട ലോകം അഗ്നിയിൽ ചുട്ടു, രാത്രിയിൽ മൂടപ്പെട്ടു; ഭഗവാന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ അപ്പോൾ എല്ലാം ഒരൊറ്റ സമുദ്രമായിരുന്നു.

അഹോരാത്രസ്തഥൈവാസ്യ ക്രമേണ പരിവര്ത്തതേ। ആഭൂതസംപ്ലവോ ഹ്യേഷ അഹോരാത്രഃ സ്മൃതഃ പ്രഭോഃ ।। ൩൮.

ദിവസവും രാത്രിയും ഇങ്ങനെ ക്രമത്തിൽ മാറിമാറി വരുന്നു; ഈ മൂലപ്രളയം ഭഗവാന്റെ ദിവസം-രാത്രി എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.

ത്രൈലോക്യേ യാനി സത്വാനി ഗതിമന്തി ധ്രുവാണി ച। ആഭൂതേഭ്യഃ പ്രലീയന്തേ തസ്മാദാഭൂതസംപ്ലവഃ ।। ൩൮.

മൂന്നു ലോകങ്ങളിലുമുള്ള സഞ്ചാരികളായും അചഞ്ചലങ്ങളായും ഉള്ള എല്ലാ ജീവികളും ഭൂതങ്ങളിൽ ലയിക്കുന്നു; അതിനാലാണ് ഇതിനെ മൂലപ്രളയം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

അഗ്രേ ഭൂതഃ പ്രജാനാന്തു തസ്മാദ്ഭൂതഃ പ്രജാപതിഃ। ആഭൂതഃ പ്ലവതേ ചൈവ തസ്മാദാഭൂതസംപ്ലവഃ ।। ൩൮.

ആദ്യത്തിൽ, ജീവികൾ ഉത്ഭവിക്കുന്നു; അവയിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടികർത്താവും. ഭൂതം ഉയർന്ന് ഒഴുകുന്നു; അതിനാലാണ് ഇതിനെ മൂലപ്രളയം എന്ന് പറയുന്നത്.

ശാശ്വതേ ചാമൃതത്വേ ച ശബ്ദേ ചാഭൂതസംപ്ലവഃ। അതീതാ വര്ത്തമാനാശ്ച തഥൈവാനാഗതാഃ പ്രജാഃ। ദിവ്യസങ്ഖ്യാ പ്രസങ്ഖ്യാതാ ഹ്യപരാര്ധഗുണീകൃതാ ।। ൩൮.

ശാശ്വതതയിലും അമൃതതയിലും, വാക്കിലും, മൂലപ്രളയം നിലനിൽക്കുന്നു; കഴിഞ്ഞവരും ഇപ്പോഴുള്ളവരും വരാനിരിക്കുന്നവരുമായ എല്ലാ ജീവികളും ദൈവിക സംഖ്യയിൽ, പരമകാലത്തിന്റെ പാതി ഗുണിച്ചാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്.

പരാര്ധദ്വിഗുണഞ്ചാപി പരമായുഃ പ്രകീര്ത്തിതമ്। ഏതാവാന് സ്ഥിതികാലസ്തു ഹ്യജസ്യേഹ പ്രജാമതേഃ। സ്ഥിത്യന്തേ പ്രതിസര്ഗസ്യ ബ്രഹ്മണഃ പരമേഷ്ഠിനഃ ।। ൩൮.

പരാർദ്ധത്തിന്റെ ഇരട്ടിയോളം ആയുസ്സാണ് പരമമായത് എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ഇത്രയേ ഉള്ളൂ അജജനായ സൃഷ്ടികർത്താവിന്റെ നിലനിൽപ്പിന്റെ കാലം. ഈ സമയത്തിന്റെ അവസാനം ബ്രഹ്മാവായ പരമേശ്വരന്റെ ലയമാണ് സംഭവിക്കുന്നത്.

യഥാ വായുപ്രവേഗേന ദീപാര്ചിരുപശാമ്യതി। തഥൈവം പ്രതിസര്ഗേണ ബ്രഹ്മാ സമുപശാമ്യതി ।। ൩൮.

വായുവിന്റെ ശക്തിയാൽ ദീപത്തിന്റെ ജ്വാല അണയുന്നതുപോലെ, പ്രലയസമയത്ത് ബ്രഹ്മാവും അങ്ങനെ അപ്രത്യക്ഷനാകുന്നു.

തഥാ ഹ്യപ്രതിസംസൃഷ്ടേ മഹദാദൌ മഹേശ്വരേ ൩൮.

അങ്ങനെ തന്നെ, മഹത്താദികൾക്കും മഹേശ്വരനും വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാതെ പോകുമ്പോൾ പ്രലയം സംഭവിക്കുന്നു.

ഇത്യേഷ ച സമാഖ്യാതോ മയാ ഹ്യാഭൂതസംപ്ലവഃ। ബ്രഹ്മനൈമിത്തികോ ഹ്യേഷ സംപ്രക്ഷാലനസംയമഃ ।। ൩൮.

ഇങ്ങനെ ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നുള്ള ആ മഹാപ്രളയം വിശദീകരിച്ചു. ഇതാണ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ കാരണമായ ശുദ്ധീകരണവും നിയന്ത്രണവുമുള്ള പ്രലയം.