വായുപുരാണമ്

മഹതാ തപസാ യുക്താ മേരുപൃഷ്ഠേ മഹൌജസഃ। ബ്രഹ്മാദിഭിസ്തേ ജനിതാ ദക്ഷേണൈവ ച ധീമതാ ।। ൩൮.

വലിയ തപസ്സും ശക്തിയും ഉള്ളവർ മെരുപർവതത്തിൽ ബ്രഹ്മാദിമാരും ദക്ഷൻ എന്ന മഹാത്മാവും ചേർന്ന് സൃഷ്ടിച്ചതാണ് അവർ.

മഹര്ലോകഗതാവൃത്യ ഭവിഷ്യാ മേരുമാശ്രിതാഃ। മഹാഭാവാത്തു തേ പൂര്വം ജജ്ഞിരേ ചാക്ഷുഷേഽന്തരേ ।। ൩൮.

അവർ മഹർലോകം പ്രാപിച്ച ശേഷം ഭാവിയിൽ മെരുവിൽ താമസിക്കും; അവരുടെ മഹത്ത്വം കൊണ്ടു അവർ മുമ്പ് ചാക്ഷുഷമന്വന്തരത്തിൽ ജനിച്ചിരുന്നു.

ഋഷയ ഊചുഃ।। ദക്ഷേണ ജനിതാഃ പുത്രാഃ കന്യായാമാത്മനഃ കഥമ്। ഭവേത്തു ബ്രഹ്മണശ്ചൈവ ധര്മേണ ച മഹാത്മനഃ ।। ൩൮.

ഋഷിമാർ ചോദിച്ചു: ദക്ഷൻ തന്റെ സ്വന്തം മകളിൽ നിന്നു പുത്രന്മാരെ എങ്ങനെ ജനിപ്പിച്ചു? അതുപോലെ ബ്രഹ്മാവും ധർമ്മൻ എന്ന മഹാത്മാവും എങ്ങനെ പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു?

സൂത ഉവാച।। അതോ ഭവിഷ്യാന് വക്ഷ്യാമി സാവര്ണമനവസ്തു യേ। തേഷാം ജന്മ പ്രഭാവഞ്ച നമസ്കൃത്യ പ്രചേതസേ ।। ൩൮.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഭാവിയിൽ വരുന്ന സാവർണമനുമാരെയും അവരുടെ ജനനവും ശക്തിയും പ്രസംഗിക്കും; ആദ്യം പ്രചേതസിന് വന്ദനം അർപ്പിക്കുന്നു.

വൈവസ്വതേ ഹ്യുപസ്പൃഷ്ടേ കിഞ്ചിച്ഛിഷ്ടേ ച ചാക്ഷുഷേ। ജജ്ഞിരേ മനവസ്തേ ഹി ഭവിഷ്യാനാഗതാന്തരേ ।। ൩൮.

വൈവസ്വതം അവസാനിക്കുമ്പോഴും ചാക്ഷുഷമന്വന്തരത്തിൽ കുറച്ച് ശേഷിക്കുമ്പോഴും ഭാവിയിൽ വരാനിരിക്കുന്ന മനുമാർ ജനിക്കുന്നു.

പ്രാചേതസസ്യ ദക്ഷസ്യ ദൌഹിത്രാ മനവസ്തു യേ। സാവര്ണാ നാമതഃ പഞ്ച ചത്വാരഃ പരമര്ഷിജാഃ ।। ൩൮.

പ്രചേതസനായ ദക്ഷന്റെ മരുമക്കളായ മനുമാർ സാവർണ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു; അഞ്ചും നാലും മഹർഷിമാരിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്.

സംജ്ഞാപുത്രസ്തു സാവര്ണ ഏകോ വൈവസ്വതസ്തഥാ। ജ്യേഷ്ഠഃ സംജ്ഞാസുതോ നാമ മനുര്വൈവസ്വതഃ പ്രഭുഃ ।। ൩൮.

സാവർണയും വൈവസ്വതനും സംജ്ഞയുടെ മക്കളാണ്; അവരിൽ മൂത്തവൻ സംജ്ഞയുടെ മകനായ വൈവസ്വതമനുവാണ്.

വൈവസ്വതേഽന്തരേ പ്രാപ്തേ സമുത്പത്തിസ്തയോഃ ശുഭാ। ചതുര്ദ്ദശൈതേ മനവഃ കീര്ത്തിതാഃ കീര്ത്തിവര്ദ്ധനാഃ ।। ൩൮.

വൈവസ്വതമന്വന്തരം എത്തിയപ്പോൾ അവരുടെ ശുഭമായ ജനനം നടന്നു; ഈ പതിനാലു മനുമാർ പ്രശസ്തരും കീർത്തിവർദ്ധകരുമാണ്.

വേദേ ശ്രുതൌ പുരാണേ ച സര്വേ തേ പ്രഭവിഷ്ണവഃ। പ്രജാനാം പതയഃ സര്വേ ഭൂതാനാം പതയഃ സ്ഥിതാഃ ।। ൩൮.

വേദങ്ങളിലും ശ്രുതിയിലും പുരാണങ്ങളിലും ഈ ശക്തിമാന്മാർ എല്ലാവരും പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്; അവർ സകല ജീവജാലങ്ങളുടെയും അധിപന്മാരാണ്.

തൈരിയം പൃഥിവീ സര്വാ സപ്തദ്വീപാ സപര്വതാ। പൂര്ണം യുഗസഹസ്രം വൈ പരിപാല്യാ നരേശ്വരൈഃ ।। ൩൮.

അവർ ഈ മുഴുവൻ ഭൂമിയും ഏഴു ദ്വീപുകളും പർവതങ്ങളുമൊക്കെയും ആയിരം യുഗങ്ങൾ മുഴുവൻ മനുഷ്യരാജാക്കന്മാർ വഴി സംരക്ഷിക്കുന്നു.

പ്രജാഭിസ്തപസാ ചൈവ വിസ്തരം തേഷു വക്ഷ്യതേ। ചതുര്ദ്ദശൈവ തേ ജ്ഞേയാഃ സര്ഗാഃ സ്വായമ്ഭുവാദയഃ ।। ൩൮.

അവരുടെ സന്തതിയും തപസ്സും വിശദമായി വിശദീകരിക്കും; സ്വായംഭുവനു തുടക്കം കുറിച്ചു ഈ പതിനാലു സൃഷ്ടികളും അറിയേണ്ടതാണ്.

മന്വന്തരാധികാരേഷു വര്തന്തേ ച സകൃത് സകൃത്। വിനിവൃത്താധികാരാസ്തേ മഹര്ലോകം സമാശ്രിതാഃ ।। ൩൮.

ഓരോ മന്വന്തരത്തിലും അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും നിലനിൽക്കും; അവരുടെ അധികാരം അവസാനിക്കുമ്പോൾ അവർ മഹർലോകത്തിൽ അഭയം പ്രാപിക്കും.

സമതീതാസ്തു യേ തേഷാമഷ്ടൌ ഷഷ്ഠാസ്തഥാപരേ। പൂര്വേഷു സാമ്പ്രതശ്ചായം ശാന്തിര്വൈവസ്വതഃ പ്രഭുഃ ।। ൩൮.

അവരിൽ കഴിഞ്ഞുപോയവരിൽ എട്ടും ആറും മറ്റുള്ളവരും മുൻകാലത്തും ഇപ്പോഴും വൈവസ്വതപ്രഭുവിന്റെ ശാന്തി നിലനിൽക്കുന്നു.

യേ ശിഷ്ടാസ്താന് പ്രവക്ഷ്യാമി സഹ ദേവര്ഷിദാനവൈഃ। സഹ പ്രജാനിസര്ഗേണ സര്വ്വാംസ്ത്വനാഗതാന് ദ്വിജാന് ।। ൩൮.

ശേഷിക്കുന്നവരെയും ദേവർഷിമാരും ദാനവന്മാരും ചേർന്ന്, സന്തതിയുടെ സൃഷ്ടിയും ഭാവിയിൽ വരുന്ന എല്ലാ ദ്വിജന്മാരെയും ഞാൻ വിവരിക്കും.

വൈവസ്വതനിസര്ഗേണ തേഷാം ജ്ഞേയസ്തു വിസ്തരഃ। അന്യൂനാ നാതിരിക്താസ്തേ യസ്മാത് സര്വ്വേ വിവസ്വതഃ ।। ൩൮.

വൈവസ്വതന്റെ സൃഷ്ടിയിലൂടെ അവരുടേതായ വിശദാംശങ്ങൾ അറിയാം; അവരിൽ ആരും കുറവോ കൂടുതലോ ഇല്ല, എല്ലാവരും വിവസ്വതിൽ നിന്നാണ്.

പുനരുക്താ ബഹുത്വാത്തു വക്ഷ്യേ ന തേഷു വിസ്തരമ്। മന്വന്തരേഷു ഭാവ്യേഷു ഭൂതേഷ്വപി തഥൈവ ച ।। ൩൯.

പുനരുക്തിയും അധികത്വവും കാരണം ഞാൻ അവരെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കില്ല; ഭാവിയിലുള്ള മന്വന്തരങ്ങളിലും ജീവികളിലുമാണ് അതുപോലെ.

കുലേ കുലേ നിസര്ഗാംസ്തു തസ്മാദ്ഭൂയോ വിഭാഗശഃ । തേഷാമേവ ഹി ശിഷ്ടാര്ഥം വിസ്തരേണ ക്രമേണ ച ।। ൩൯.

ഓരോ വംശത്തിലും സൃഷ്ടികൾ കൂടുതൽ വിശദമായി വിഭജിച്ച് വിവരിക്കും; ശേഷിക്കുന്നവർക്കായി അവരുടെ വിവരങ്ങൾ ക്രമമായി വിശദീകരിക്കും.

ദക്ഷസ്യ കന്യാ ധര്മിഷ്ഠാ സുവ്രതാ നാമ വിശ്രുതാ। സര്വകന്യാവശിഷ്ടാ തു ശ്രേഷ്ഠാ ധര്മപരാ സുതാ। ഗൃഹീത്വാ താം പിതാ കന്യാം ജഗാമ ബ്രഹ്മണോഽന്തികേ ।। ൩൯.

ദക്ഷന്റെ മകൾ ധർമ്മിഷ്ഠ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധയായിരുന്നു; സത്യനിഷ്ഠയും വ്രതശീലയുമായിരുന്നു അവൾ. എല്ലാ പെൺമക്കളിൽ നിന്നും അവൾ ഏറ്റവും ഉത്തമയും ധർമ്മപരമായും ജനിച്ചവളായിരുന്നു. അച്ഛൻ ആ പെൺകുട്ടിയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ബ്രഹ്മാവിന്റെ സന്നിധിയിലേക്ക് പോയി.

വൈരാജസ്തമുപാസീനം ധര്മേണ ച ഭവേന ച। ഭവധര്മസമീപസ്ഥം ദക്ഷം ബ്രഹ്മാഭ്യഭാഷത ।। ൩൯.

വൈരാജൻ, ധർമ്മനും ഭവനും അടുത്ത് ഇരുന്നപ്പോൾ, അവിടേക്ക് ദക്ഷനും കൂടെ എത്തിയപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് അവരെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

ദക്ഷ കന്യാ തവേയം വൈ ജനയിഷ്യതി സുവ്രതാ। ചതുരോ വൈ മനൂന് പുത്രാംശ്ചാതുര്വര്ണ്യകരാഞ്ഛുഭാന് ।। ൩൮.

ബ്രഹ്മാവ് ദക്ഷനോട് പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ ഈ മകൾ സുവ്രത, നാലു പുത്രന്മാരെ പ്രസവിക്കും; അവർ മനുക്കളായിരിക്കും, നാലു വർണ്ണങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുകയും, എല്ലാ ശുഭത്വവും കൊണ്ടിരിക്കും.'

ബ്രഹ്മണോ വചനം ശ്രുത്വാ ദക്ഷോ ധര്മോ ഭവസ്തദാ। താം കന്യാം മനസാ ജഗ്മുസ്ത്രയസ്തേ ബ്രഹ്മണാ സഹ ।। ൩൮.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ദക്ഷനും ധർമ്മനും ഭവനും ബ്രഹ്മാവിനൊപ്പം മനസ്സിൽ ആ പെൺകുട്ടിയിലേക്ക് സമീപിച്ചു.

സത്യാഭിധ്യായിനാം തേഷാം സദ്യഃ കന്യാ വ്യജായത। സദൃശാനുരൂപാംസ്തേഷാം ചതുരോ വൈ കുമാരകാന് ।। ൩൮.

അവരുടെ സത്യസങ്കല്പം കൊണ്ടു, ആ പെൺകുട്ടി ഉടനെ നാലു പുത്രന്മാരെ പ്രസവിച്ചു; ഓരോരുത്തരും അവരുടെ അച്ഛന്മാരെപ്പോലെയായിരുന്നു.

സംസിദ്ധാഃ കാര്യകരണേ സമ്ഭൂതാസ്തേ ശ്രിയാന്വിതഃ। ഉപഭോഗസമര്ഥൈശ്ച സദ്യോജാതൈഃ ശരീരകൈഃ ।। ൩൮.

സൃഷ്ടിയിലും പ്രവർത്തിയിലും പൂർണ്ണരായ അവർ, ഐശ്വര്യത്തോടുകൂടി, അനുഭവങ്ങൾക്ക് യോജ്യമായ ശരീരങ്ങളോടെ ഉടനെ ജനിച്ചു.

തേ ദൃഷ്ട്വാ താന് സ്വയമ്ബുദ്ധ്വാ ബ്രഹ്മാ വ്യാഹാഹിണസ്തദാ। സംരബ്ധാ വൈ വ്യകര്ഷന്ത മമ പുത്രോ മമേത്യുത ।। ൩൮.

അവരെ കണ്ടു, അവൻ താൻ തന്നെ എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവ് അപ്പോൾ പറഞ്ഞു; അവർ ആവേശത്തോടെ, 'ഇവൻ എന്റെ മകനാണ്, എന്റെതാണവൻ' എന്നു പറഞ്ഞു.

അഭിധ്യാനാന്മനോത്പന്നാനൂചുര്വൈ തേ പരസ്പരമ്। യോ യസ്യ വപുഷാ തുല്യോ ഭജതാം സ തു തം സുതമ് ।। ൩൮.

അവരുടെ ചിന്തയിൽ നിന്നു ജനിച്ചവരെക്കുറിച്ച് അവർ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു: 'ആരാരുടെ രൂപത്തിൽ സമാനനാണോ, അവൻ അവനെ തന്റെ മകനായി സ്വീകരിക്കട്ടെ.'

യസ്യ യഃ സദൃശശ്ചാപി രൂപേ വീര്യ ച നാമതഃ। തം ഗൃഹ്ണാതു സുഭദ്രം വോ വര്ണതോ യസ്യ യഃ സമഃ ।। ൩൮.

ആരാരുടെ രൂപത്തിലും ശക്തിയിലും പേരിലും സമാനതയുണ്ടോ, അവരവൻ അത്തരം ഉത്തമരായവരെ തങ്ങളുടെ മകനായി സ്വീകരിക്കട്ടെ; വർണ്ണത്തിൽ സമത്വമുള്ളവരായി.

ധ്രുവം രൂപം പിതുഃ പുത്രഃ സോഽനുരുധ്യതി സര്വദാ। തസ്മാദാത്മസമഃ പുത്രഃ പിതുര്മാതുശ്ച ജായതേ ।। ൩൮.

പുത്രൻ എപ്പോഴും അച്ഛന്റെ രൂപം അനുസരിക്കാറുണ്ട്; അതുകൊണ്ട്, പുത്രൻ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും പോലെ തന്നെയാണ് ജനിക്കുന്നത്.

ഏവം തേ സമയം കൃത്വാ സവര്ണാന് ജഗൃഹുഃ സുതാന്। യസ്മാത് സവര്ണാസ്തേഷാം വൈ ബ്രഹ്മാദീനാം കുമാരകാഃ ।। ൩൮.

ഇങ്ങനെ അവർ തമ്മിൽ സമ്മതം ഉണ്ടാക്കി, തങ്ങളുടേതായ വർണ്ണത്തിൽപ്പെട്ട പുത്രന്മാരെ സ്വീകരിച്ചു; അതുകൊണ്ട് ബ്രഹ്മാവിന്റെയും മറ്റുള്ളവരുടെയും പുത്രന്മാർ ഒരേ വർണ്ണത്തിൽപെട്ടവരായി.

സവര്ണാ മനവസ്തസ്മാത് സവര്ണത്വം ഹി തേ യതഃ। മനനാന്മാനനാച്ചൈവ തസ്മാത്തേ മനവഃ സ്മൃതാഃ ।। ൩൮.

അവരുടെ മനുക്കൾ ഒരേ വർണ്ണത്തിൽപെട്ടവരായതുകൊണ്ടാണ് അവർക്കുള്ള സമത്വം; അവർ ചിന്തിക്കുകയും ആദരിക്കുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ടാണ് അവർക്ക് 'മനു' എന്ന പേര് ലഭിച്ചത്.