വായുപുരാണമ്

ഹീനാദ്ധീനാംസ്തഥാ ധര്മ്മാന് പ്രജാഃ സമനുവര്ത്തതേ। ആയുസ്തദാ ത്രയോവിംശം ന കശ്ചിദതിവര്ത്തതേ ।। ൩൭.

ജനങ്ങൾ താഴ്ന്നതും അപൂർണ്ണവുമായ ധർമ്മങ്ങൾ പിന്തുടരും; അപ്പോൾ, ആരും ഇരുപത്തിമൂന്ന് വയസ്സിന് മുകളിൽ ജീവിക്കില്ല.

ദുര്ബലാ വിഷയഗ്ലാനാ ജരയാ സംപരിപ്ലുതാഃ। പത്രമൂലഫലാഹാരാശ്ചീരകൃഷ്ണാജിനാമ്ബരാഃ ।। ൩൭.

ദുർബലരും, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ക്ഷീണിച്ചവരുമായവർ, വൃദ്ധതയിൽ മുഴുകി, ഇല, കിഴങ്ങ്, പഴം എന്നിവയാണു ഭക്ഷണം; വൃക്ഷത്തൊലി, കറുത്ത മയിലിൻതോൽ എന്നിവ ധരിച്ചിരിക്കും.

വൃത്ത്യര്ഥമഭിലിപ്സന്തശ്ചരിഷ്യന്തി വസുന്ധരാമ്। ഏതത്കാലമനുപ്രാപ്താഃ പ്രജാഃ കലിയുഗാന്തകേ ।। ൩൭.

ജീവിക്കാനായി, അവർ ഭൂമിയിൽ ചുറ്റി നടക്കും; ഈ കാലത്ത് എത്തുന്നവർ കലിയുഗത്തിന്റെ അവസാനം ജനങ്ങളായിരിക്കും.

ക്ഷീണേ കലിയുഗേ തസ്മിന് ദിവ്യേ വര്ഷസഹസ്രകേ। നിഃശേഷാസ്തു ഭവിഷ്യന്തി സാര്ദ്ധം കലിയുഗേന തു। സസന്ധ്യാംശേ തു നിഃശേഷേ കൃതം വൈ പ്രതിപത്സ്യതേ ।। ൩൭.

ആ കലിയുഗം തീർന്നപ്പോൾ, ദൈവികമായ ആയിരം വർഷങ്ങളിൽ, എല്ലാവരും കലിയുഗത്തോടൊപ്പം ഇല്ലാതാകും; അതിന്റെ സംധ്യഭാഗം മുഴുവനും കഴിഞ്ഞാൽ, കൃതയുഗം വീണ്ടും തുടങ്ങും.

യദാ ചന്ദ്രശ്ച സൂര്യ്യശ്ച തഥാ തിഷ്യബൃഹസ്പതീ। ഏകരാത്രേ ഭരിഷ്യന്തി തദാ കൃതയുഗം ഭവേത് ।। ൩൭.

ചന്ദ്രനും സൂര്യനും തിഷ്യ-ബൃഹസ്പതിയും ഒരേ രാത്രിയിൽ കൂടുമ്പോൾ, അപ്പോൾ കൃതയുഗം ആരംഭിക്കും.

ഏഷ വംശക്രമഃ കൃത്സ്നം കീര്തിതോ വോ യഥാക്രമമ്। അതീതാ വര്ത്തമാനാശ്ച തഥൈവാനാഗതാശ്ച യേ ।। ൩൭.

ഈ വംശക്രമം മുഴുവനും, കഴിഞ്ഞവരും ഇപ്പോഴുള്ളവരും വരാനിരിക്കുന്നവരും, നിങ്ങൾക്ക് ക്രമമായി പറഞ്ഞുതന്നു.

മഹാദേവാഭിഷേകാത്തു ജന്മ യാവത്പരിക്ഷിതഃ। ഏതദ്വര്ഷസഹസ്രന്തു ജ്ഞേയം പഞ്ചാദശദുത്തരമ് ।। ൩൭.

മഹാദേവന്റെ അഭിഷേകത്തിൽ നിന്ന് പരിചിത്തിന്റെ ജനനം വരെയുള്ള ഈ ആയിരം വർഷം, പതിനഞ്ച് കൂടി ചേർത്ത്, അറിഞ്ഞിരിക്കണം.

പ്രമാണം വൈ തഥാ ചോക്തം മഹാപദ്മാന്തരം ച യത്। അന്തരം തച്ഛതാന്യഷ്ടൌ ഷട്‌ത്രിംശച്ച സമാഃ സ്മൃതാഃ ।। ൩൭.

മഹാപദ്മം എന്ന ഇടവേളയും അതിന്റെ അളവും ഇതുവരെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആ ഇടവേളയെ നൂറ്റി എൺപത്താറ് വർഷം എന്നു കണക്കാക്കുന്നു.

ഏതത്കാലാന്തരം ഭാവ്യാ അന്ധ്രാന്താ യേ പ്രകീര്ത്തിതാഃ। ഭവിഷ്യൈസ്തത്ര സങ്ഖ്യാതാഃ പുരാണജ്ഞൈഃ ശ്രുതര്ഷിഭിഃ ।। ൩൭.

ഇതുപോലെയുള്ള കാലാവധി ആന്ധ്രാവസാനികളായവർക്കാണ് ബാധകമാകുന്നത്. അവരുടെ എണ്ണം പുരാണങ്ങൾ അറിയുന്ന മഹർഷിമാർ ഭാവിയിൽ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

സപ്തര്ഷയസ്തദാ പ്രാഹുഃ പ്രതീപേ രാജ്ഞി വൈ ശതമ്। സപ്തവിംശൈഃ ശതൈര്ഭാവ്യാ അന്ധ്രാണാം തേ ത്വയാ പുനഃ ।। ൩൭.

അന്ന് പ്രതീപൻ രാജാവിന്റെ കാലത്ത് സപ്തർഷിമാർ നൂറ് വർഷം എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. ആന്ധ്രന്മാർക്കായി നീ വീണ്ടും ഇരുപത്തേഴു നൂറുകൾ കൂടി കൂട്ടണം.

സപ്തവിംശതിപര്യ്യന്തേ കൃത്സ്നേ നക്ഷത്രമണ്ഡലേ। സപ്തര്ഷയസ്തു തിഷ്ഠന്തി പര്യായേണ ശതം ശതമ്। സപ്തര്ഷീണാം യുഗം ഹ്യേതദ്ദിവ്യയാ സങ്ഖ്യയാ സ്മൃതമ് ।। ൩൭.

ഇരുപത്തേഴിന്റെ അവസാനം, മുഴുവൻ നക്ഷത്രവലയത്തിലും സപ്തർഷിമാർ ഓരോ നൂറ് വർഷം വീതം ഓരോ ചക്രത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. സപ്തർഷികളുടെ ഈ കാലഘട്ടം ദൈവികമായ കണക്കിൽ അങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്നു.

സാ സാ ദിവ്യാ സ്മൃതാ ഷഷ്ടിര്ദിവ്യാഹ്നാശ്ചൈവ സപ്തഭിഃ । തേഭ്യഃ പ്രവര്ത്തതേ കാലോ ദിവ്യഃ സപ്തര്ഷിഭിസ്തു തൈഃ ।। ൩൭.

അത് ദൈവികമായ അറുപത് വർഷം കൂടാതെ ഏഴു ദൈവദിനങ്ങൾ എന്നും ഓർക്കപ്പെടുന്നു. അവയിലൂടെ ദൈവികമായ കാലം സപ്തർഷിമാർ നിയന്ത്രിക്കുന്നു.

സപ്തര്ഷീണാന്തു യേ പൂര്വാ ദൃശ്യന്തേ ഉത്തരാദിശി। തതോ മധ്യേന ച ക്ഷേത്രം ദൃശ്യതേ യത്സമം ദിവി ।। ൩൭.

മുന്‍പത്തെ സപ്തർഷിമാർ വടക്കേ ദിക്കിൽ കാണപ്പെടുന്നു. അതിനുശേഷം മധ്യഭാഗത്ത് ആകാശത്തിൽ സമമായ ഒരു പ്രദേശം കാണാം.

തേന സപ്തര്ഷയോ യുക്താ ജ്ഞേയാ വ്യോമ്നി ശതം സമാഃ। നക്ഷത്രാണാമൃഷീണാഞ്ച യോഗസ്യൈതന്നിദര്ശനമ് ।। ൩൭.

അങ്ങനെ, ആകാശത്ത് സപ്തർഷിമാർ നൂറ് വർഷം ഒന്നിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു എന്ന് അറിയണം. ഇതാണ് നക്ഷത്രങ്ങളും ഋഷികളും ഒന്നിക്കുന്നതിന്റെ അടയാളം.

സപ്തര്ഷയോ മഘായുക്താഃ കാലേ പാരിക്ഷിതേ ശതമ്। അന്ധ്രാംശേ സ ചതുര്വ്വിശേ ഭവിഷ്യന്തി മതേ മമ ।। ൩൭.

സപ്തർഷിമാർ മഘാ നക്ഷത്രത്തിൽ ചേരുന്ന കാലത്ത് നൂറ് വർഷം അവിടെ നിലകൊള്ളുന്നു. ആന്ധ്രഭാഗത്തിൽ ഇരുപത്തിയൊന്നാം വർഷത്തിൽ അവർ ഉണ്ടാകും എന്ന് എന്റെ അഭിപ്രായം.

ഇമാസ്തദാ തു പ്രകൃതിര്വ്യാപത്സ്യന്തി പ്രജാ ഭൃശമ്। അനൃതോപഹതാഃ സര്വാ ധര്മതഃ കാമതോഽര്ഥതഃ ।। ൩൭.

അപ്പോൾ ഇവരുടെ സ്വഭാവം ജനങ്ങളിൽ വളരെ ദുഷിതമാകും. സത്യത്തിലും ധർമ്മത്തിലും കാമത്തിലും അർത്ഥത്തിലും എല്ലാവരും കപടത്വം കൊണ്ടു പീഡിതരാകും.

ശ്രൌതസ്മാര്ത്തേ പ്രശിഥിലേ ധര്മേ വര്ണാശ്രമേ തദാ। ശങ്കരം ദുര്ബലാത്മാനഃ പ്രതിപത്സ്യന്തി മോഹിതാഃ ।। ൩൭.

ശ്രൗതവും സ്മാര്ത്തവും ആയ ധർമ്മങ്ങൾ ദുർബലമായപ്പോൾ, വർണ്ണാശ്രമത്തിലെ കടമകൾക്കിടയിൽ, ബുദ്ധിശൂന്യരും ഭ്രമിച്ചവരും ശങ്കരന്റെ ഉപദേശം സ്വീകരിക്കും.

സംസക്താശ്ച ഭവിഷ്യന്തി ശൂദ്രാഃ സാര്ദ്ധം ദ്വിജാതിഭിഃ। ബ്രാഹ്മണാഃ ശൂദ്രയഷ്ടാരഃ ശൂദ്രാ വൈ മന്ത്രയോനയഃ ।। ൩൭.

ശൂദ്രന്മാർ ദ്വിജാതികളോടൊപ്പം ചേർന്ന് ജീവിക്കും. ബ്രാഹ്മണർ ശൂദ്രന്മാർക്കായി യാഗം നടത്തും; ശൂദ്രന്മാരിൽ നിന്നാവും മന്ത്രങ്ങൾ ഉത്ഭവിക്കുക.

ഉപസ്ഥാസ്യന്തി താന് വിപ്രാസ്തദാ വൈ വൃത്തിലിപ്സവഃ । ലവം ലവം ഭ്രസ്യമാനാഃ പ്രജാഃ സര്വാഃ ക്രമേണ തു ।। ൩൭.

അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണർ ഉപജീവനത്തിനായി അവരോട് ചേർന്ന് നടക്കും. എല്ലാവരും ക്രമമായി, കുറുകുറുക്കായി തകർന്നുപോകും.

ക്ഷയമേവ ഗമിഷ്യന്തി ക്ഷീണശേഷാ യുഗക്ഷയേ। യസ്മിന് കൃഷ്ണോ ദിവം യാതസ്തസ്മിന്നേവ തദാ ദിനേ ।। ൩൭.

യുഗത്തിന്റെ അവസാനം ശേഷിക്കുന്നവർ വളരെ കുറവായി നശിപ്പോകും. കൃഷ്ണൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയ ദിവസം തന്നെയാണ് അതിന് തുടക്കം.

പ്രതിപന്നഃ കലിയുഗസ്തസ്യ സങ്ഖ്യാം നിബോധത। സഹസ്രാണാം ശതാനീഹ ത്രീണി മാനുഷസങ്ഖ്യയാ। ഷഷ്ടിം ചൈവ സഹസ്രാണി വര്ഷാണാമുച്യതേ കലിഃ ।। ൩൭.

കലിയുഗം തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; അതിന്റെ കണക്കു മനസ്സിലാക്കൂ: മനുഷ്യരൂപത്തിൽ മൂന്നു ലക്ഷം വർഷവും അറുപതിനായിരം വർഷവും കലിയുഗം എന്നു പറയുന്നു.

ദിവ്യേ വര്ഷസഹസ്രന്തു തത്സന്ധ്യാംശം പ്രകീര്ത്തിതമ്। നിഃശേഷേ ച തദാ തസ്മിന് കൃതം വൈ പ്രതിപത്സ്യതേ ।। ൩൭.

ആയിരം ദൈവവർഷം അതിന്റെ സംധ്യാവിഭാഗം എന്ന് പറയുന്നു. അതു മുഴുവനായി കഴിഞ്ഞാൽ വീണ്ടും കൃതയുഗം തുടങ്ങും.

ഐല ഇക്ഷ്വാകുവംശശ്ച സഹ ഭേദൈഃ പ്രകീര്ത്തിതൌ। ഇക്ഷ്വാകോസ്തു സ്മൃതഃ ക്ഷത്രഃ സുമിത്രാന്തം വിവസ്വതഃ ।। ൩൭.

ഐലനും ഇക്ഷ്വാകുവംശവും അവരുടെ ശാഖകളോടുകൂടി പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇക്ഷ്വാകുവിന്റെ ക്ഷത്രിയവംശം വിവസ്വാന്റെ മകനായ സുമിത്രവരെ ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

ഐലം ക്ഷത്രം ക്ഷേമകാന്തം സോമവംശവിദോ വിദുഃ। ഏതേ വിവസ്വതഃ പുത്രാഃ കീര്ത്തിതാഃ കീര്ത്തിവര്ദ്ധനാഃ ।। ൩൭.

ഐലക്ഷത്രവംശം ക്ഷേമകവരെ അവസാനിക്കുന്നതായാണ് സോമവംശം അറിയുന്നവർ പറയുന്നത്. ഇവർ വിവസ്വാന്റെ പുത്രന്മാരാണ്, പ്രശസ്തി വർധിപ്പിക്കുന്നവർ.

അതീതാ വര്ത്തമാനാശ്ച തഥൈവാനാഗതാശ്ച യേ। ബ്രാഹ്മണാഃ ക്ഷത്രിയാ വൈശ്യാഃ ശൂദ്രാശ്ചൈവാന്വയേ സ്മൃതാഃ ।। ൩൭.

കഴിഞ്ഞവരും ഇപ്പോഴുള്ളവരും വരാനിരിക്കുന്നവരും—ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ, ശൂദ്രർ—എല്ലാവരും അനുക്രമത്തിൽ ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

യുഗേ യുഗേ മഹാത്മാനഃ സമതീതാഃ സഹസ്രശഃ। ബഹുത്വാന്നാമധേയാനാം പരിസംഖ്യാ കുലേ കുലേ ।। ൩൭.

ഓരോ യുഗത്തിലും അനേകം മഹാത്മാക്കളാണ് ജീവിച്ചുപോയത്. അവരിൽ പലരുടെയും പേരുകൾ വളരെ കൂടുതലായതിനാൽ, ഓരോ വംശത്തിലും വേർതിരിച്ച് അവരെ എണ്ണിയിരിക്കുന്നു.

പുനരുക്താ ബഹുത്വാച്ച ന മയാ പരികീര്ത്തിതാ। വൈവസ്വതേഽന്തരേ ഹ്യസ്മിന് നിമിവംശഃ സമാപ്യതേ ।। ൩൭.

പല പേരുകൾ ആവർത്തിച്ചും വളരെ അധികമായതിനാലും ഞാൻ അവരെല്ലാം വിശദമായി പറയുന്നില്ല. ഈ വൈവസ്വത മാന്വന്തരത്തിൽ, നിമിയുടെ വംശം അവസാനിക്കുന്നു.

ഏവായാന്തു യുഗാഖ്യായാം യതഃ ക്ഷത്രം പ്രപത്സ്യതേ । തഥാ ഹി കഥയിഷ്യാമി ഗദതോ മേ നിബോധത ।। ൩൭.

ഇനി യുഗങ്ങളുടെ കഥയിലേക്ക് വരാം. അവയിൽ നിന്ന് ക്ഷത്രിയവർ ഉദിക്കും. അതെ, ഞാൻ ഇതിനെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പറയും; നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കൂ.

ദേവാപിഃ പൌരവോ രാജാ ഇക്ഷ്വാകോശ്ചൈവ യോ മതഃ। മഹായോഗബലോപേതഃ കലാപഗ്രാമമാസ്ഥിതഃ ।। ൩൭.

ദേവാപി എന്ന പൗരവ രാജാവും, മഹായോഗശക്തിയുള്ള ഇക്ഷ്വാകുവും കലാപഗ്രാമത്തിൽ പാർക്കുന്നു.