വായുപുരാണമ്

നൈവ മൂര്ദ്ധാഭിഷിക്താസ്തേ ഭവിഷ്യന്തി നരാധിപാഃ। യുഗദോഷദുരാചാരാ ഭവിഷ്യന്തി നൃപാസ്തു തേ ।। ൩൭.

അവർ തലയിൽ അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെട്ട രാജാക്കന്മാരാകില്ല. ആ രാജാക്കന്മാർ കാലദോഷം മൂലം ദുഷ്പ്രവൃത്തികളുള്ളവരായിരിക്കും.

സ്ത്രീണാം ബലവധേനൈവ ഹത്വാ ചൈവ പരസ്പരമ്। ഭോക്ഷ്യന്തി കലിശേഷേ തു വസുധാം പാര്ഥിവാസ്തഥാ ।। ൩൭.

സ്ത്രീകളെ ബലാൽക്കാരം ചെയ്ത്, പരസ്പരം കൊല്ലുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട്, കലിയുഗത്തിന്റെ അവസാനം രാജാക്കന്മാർ ഭൂമി ഭരിക്കും.

ഉദിതോദിതവംശാസ്തേ ഉദിതാസ്തമിതാസ്തഥാ । ഭവിഷ്യന്തീഹ പര്യായേ കാലേന പൃഥിവീക്ഷിതഃ ।। ൩൭.

ഉയർന്നും താഴ്ന്നും വരുന്ന വംശങ്ങളുള്ള ആ രാജാക്കന്മാർ, ഓരോ കാലത്തും പരമ്പരയായി ഭൂമിയെ ഭരിക്കും.

വിഹീനാസ്തു ഭവിഷ്യന്തി ധര്മ്മതഃ കാമതോഽര്ഥതഃ। തൈര്വിമിശ്രാ ജനപദാ മ്ലേച്ഛാചാരാശ്ച സര്വശഃ ।। ൩൭.

അവർ ധർമ്മത്തിലും, ആഗ്രഹത്തിലും, സമ്പത്തിലും കുറവുള്ളവരായിരിക്കും. അവരോടൊപ്പം കലർന്ന പ്രദേശങ്ങൾ മുഴുവനും മ്ലേഛരീതികൾ പിന്തുടരും.

വിപര്യ്യയേന വര്ത്തന്തേ നാശയിഷ്യന്തി വൈ പ്രജാഃ। ലുബ്ധാനൃതരതാശ്ചൈവ ഭവിതാരസ്തദാ നൃപാഃ ।। ൩൭.

അവർ ക്രമത്തിന് വിരുദ്ധമായി പെരുമാറും, ജനങ്ങളെ നശിപ്പിക്കും. അപ്പോൾ രാജാക്കന്മാർ ലാഭലോലരും, അസത്യത്തിൽ ആസ്വാദകരുമാകും.

തേഷാം വ്യതീതേ പര്യായേ ബഹുസ്ത്രീകേ യുഗേ തദാ। ലവാല്ലവം ഭ്രശ്യമാനാ ആയൂരൂപബലശ്രുതൈഃ ।। ൩൭.

അവരുടെ കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, സ്ത്രീകൾ അധികമുള്ള ആ യുഗത്തിൽ, ജനങ്ങൾ ആയുസ്സിലും, രൂപത്തിലും, ബലത്തിലും, വിജ്ഞാനത്തിലും ക്രമേണ കുറയുന്നു.

തഥാ ഗതാസ്തു വൈ കാഷ്ഠാം പ്രജാസു ജഗതീശ്വരാഃ । രാജാനഃ സമ്പ്രണശ്യന്തി കാലേനോപഹതാസ്തദാ ।। ൩൭.

അങ്ങനെ രാജാക്കന്മാർ ജനങ്ങളിൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന നിലയിലേക്ക് എത്തിയാൽ, അവർ കാലചക്രം കൊണ്ടു നശിച്ചുപോകും.

കല്കിനോപഹതാഃ സര്വേ മ്ലേച്ഛാ യാസ്യന്തി സര്വശഃ। അധാര്മികാശ്ച തേഽത്യര്ഥം പാഷണ്ഡാശ്ചൈവ സര്വശഃ ।। ൩൭.

കൽക്കിയാൽ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ട മ്ലേഛർ മുഴുവനായും ഇല്ലാതാകും. അവർ അത്യന്തം അധാർമ്മികരും, പൂർണ്ണമായും പാശണ്ഡരുമായിരിക്കും.

പ്രനഷ്ടേ നൃപശബ്ദേ ച സന്ധ്യാശ്ലിഷ്ടേ കലൌ യുഗേ। കിംഞ്ചിച്ഛിഷ്ടാഃ പ്രജാസ്താ വൈ ധര്മ്മേ നഷ്ടേഽപരിഗ്രഹാഃ ।। ൩൭.

രാജാ എന്ന പദം നശിച്ചും, കലിയുഗത്തിന്റെ സംധ്യയിലായും, കുറച്ച് മാത്രം ജനങ്ങൾ ശേഷിക്കും; അവർക്ക് ധർമ്മവും സമ്പത്തും ഇല്ലാതായിരിക്കും.

അസാധനാ ഹതാശ്വാസാ വ്യാധിശോകേന പീഡിതാഃ। അനാവൃഷ്ടിഹതാശ്ചൈവ പരസ്പരവധേന ച ।। ൩൭.

ഉപാധികളില്ലാതെ, എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളും നശിച്ചവരും, രോഗവും ദുഃഖവും കൊണ്ട് പീഡിതരായവരും, വരൾച്ചയാൽ ബാധിക്കപ്പെട്ടവരും, പരസ്പരം കൊല്ലുന്നതിൽ അകപ്പെട്ടവരുമായിരിക്കും.

അനാഥാ ഹി പരിത്രസ്താ വാര്ത്താമുത്സൃജ്യ ദുഃഖിതാഃ। ത്യക്ത്വാ പുരാണി ഗ്രാമാംശ്ച ഭവിഷ്യന്തി വനൌകസഃ ।। ൩൭.

ആശ്രയമില്ലാതെ ഭയത്തോടെ, ജീവിതം ഉപേക്ഷിച്ച് ദുഃഖത്തിൽ, പഴയ ഗ്രാമങ്ങളും വീടുകളും വിട്ട്, അവർ കാടുകളിലാണ് താമസിക്കാൻ പോകുന്നത്.

ഏവം നൃപേഷു നഷ്ടേഷു പ്രജാസ്ത്യക്ത്വാ ഗൃഹാണി തു। നഷ്ടേ സ്നേഹേ ദുരാപന്നാ ഭ്രഷ്ടസ്നേഹാഃ സുഹൃജ്ജനാഃ ।। ൩൭.

രാജാക്കന്മാർ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, ജനങ്ങൾ വീടുകൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെട്ട് കഷ്ടപ്പെടും; സുഹൃത്തുക്കൾക്കും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹബന്ധം നഷ്ടമാകും.

വര്ണാശ്രമപരിഭ്രഷ്ടാഃ സങ്കരം ഘോരമാസ്ഥിതാഃ। സരിത്പര്വതസേവിന്യോ ഭവിഷ്യന്തി പ്രജാസ്തദാ ।। ൩൭.

വർണ്ണാശ്രമം വിട്ട്, വലിയ കലഹത്തിൽ അകപ്പെട്ട്, ആ ജനങ്ങൾ നദികളുടെയും പർവതങ്ങളുടെയും സമീപം താമസിക്കും.

സരിതഃ സാഗരാനൂപാന് സേവന്തേ പര്വതാനി ച। അങ്ഗാന് കലിങ്ഗാന് വങ്ഗാംശ്ച കാശ്മീരാന് കാശികോശലാന് ।। ൩൭.

അവർ നദികളും കടൽത്തീരങ്ങളും പർവതങ്ങളെയും സമീപം വസിക്കും; അങ്ങ, കലിംഗ, വംഗ, കാശ്മീർ, കാശി, കോശല എന്നീ പ്രദേശങ്ങളിലും അവർ എത്തും.

ഋഷികാന്തഗിരിദ്രോണീഃ സംശ്രയിഷ്യന്തി മാനവാഃ। കൃത്സ്നം ഹിമവതഃ പൃഷ്ഠം കൂലം ച ലവണാമ്ഭസഃ ।। ൩൭.

മനുഷ്യർ ഋഷിമാരുടെ പർവതങ്ങളുടെ മലവെള്ളിയിലും താഴ്വരകളിലും, മുഴുവൻ ഹിമാലയൻ മലനിരകളിലും, ഉപ്പു കടലിന്റെ തീരങ്ങളിലും അഭയം തേടും.

അരണ്യാന്യഭിപത്സ്യന്തി ഹ്യാര്യ്യാ മ്ലേച്ഛജനൈഃ സഹ। മൃഗൈര്മീനൈര്വിഹങ്ഗൈശ്ച ശ്വാപദൈസ്തക്ഷുഭിസ്തഥാ। മധുശാകഫലൈര്മൂലൈര്വര്ത്തയിഷ്യന്തി മാനവാഃ ।। ൩൭.

ആര്യന്മാരും വിദേശികളും ഒരുമിച്ച് കാടുകളിലേക്ക് പോകും; മൃഗങ്ങൾ, മീനുകൾ, പക്ഷികൾ, കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ എന്നിവരോടൊപ്പം, തറവാടുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട്, മനുഷ്യർ തേൻ, പച്ചക്കറികൾ, പഴങ്ങൾ, കിഴങ്ങുകൾ എന്നിവയാണു ഭക്ഷണം.

ചീരം പര്ണഞ്ച വിവിധം വല്കലാന്യജിനാനി ച। സ്വയം കൃത്വാ വിവത്സ്യന്തി യഥാ മുനിജനാസ്തഥാ ।। ൩൭.

അവർ തങ്ങള്ക്കായി വിവിധ തരം തൊലി, ഇല, വൃക്ഷത്തൊലി എന്നിവ ഉണ്ടാക്കി ധരിക്കും; അതുപോലെ തന്നെ, മുനിമാരെപ്പോലെ ജീവിക്കും.

ബീജാന്നാനി തഥാ നിമ്നേസ്വീഹന്തഃ കാഷ്ഠശങ്കുഭിഃ। അജൈഡകം ഖരോഷ്ട്രഞ്ച പാലയിഷ്യന്തി യത്നതഃ ।। ൩൭.

അവർ താഴ്ന്ന സ്ഥലങ്ങളിൽ കഷ്ണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ധാന്യങ്ങൾ വളർത്തും; ആടുകൾ, ചെമ്മരികൾ, കഴുതകൾ, ഒട്ടകങ്ങൾ എന്നിവ ശ്രദ്ധയോടെ പരിപാലിക്കും.

നദീര്വത്സ്യന്തി തോയാര്ഥേ കൂലമാശ്രിത്യ മാനവാഃ। പാര്ഥിവാന് വ്യവഹാരേണ വിബാധന്തഃ പരസ്പരമ് ।। ൩൭.

മനുഷ്യർ വെള്ളത്തിനായി നദീതീരത്ത് താമസിക്കും; അതിനൊപ്പം, ഇടപാടുകളിൽ പരസ്പരം ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടാക്കും.

ബഹുമന്യാഃ പ്രജാഹീനാഃ ശൌചാചാരവിവര്ജിതാഃ। ഏവം ഭവിഷ്യന്തി നരാസ്തദാധര്മ്മേ വ്യവസ്ഥിതാഃ ।। ൩൭.

പ്രശസ്തരായെങ്കിലും, ജനങ്ങൾ ഇല്ലാതായി, ശുദ്ധിയും നല്ല പെരുമാറ്റവും വിട്ട്, അങ്ങനെ അധർമ്മത്തിൽ മനുഷ്യർ ജീവിക്കും.

ഹീനാദ്ധീനാംസ്തഥാ ധര്മ്മാന് പ്രജാഃ സമനുവര്ത്തതേ। ആയുസ്തദാ ത്രയോവിംശം ന കശ്ചിദതിവര്ത്തതേ ।। ൩൭.

ജനങ്ങൾ താഴ്ന്നതും അപൂർണ്ണവുമായ ധർമ്മങ്ങൾ പിന്തുടരും; അപ്പോൾ, ആരും ഇരുപത്തിമൂന്ന് വയസ്സിന് മുകളിൽ ജീവിക്കില്ല.

ദുര്ബലാ വിഷയഗ്ലാനാ ജരയാ സംപരിപ്ലുതാഃ। പത്രമൂലഫലാഹാരാശ്ചീരകൃഷ്ണാജിനാമ്ബരാഃ ।। ൩൭.

ദുർബലരും, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ക്ഷീണിച്ചവരുമായവർ, വൃദ്ധതയിൽ മുഴുകി, ഇല, കിഴങ്ങ്, പഴം എന്നിവയാണു ഭക്ഷണം; വൃക്ഷത്തൊലി, കറുത്ത മയിലിൻതോൽ എന്നിവ ധരിച്ചിരിക്കും.

വൃത്ത്യര്ഥമഭിലിപ്സന്തശ്ചരിഷ്യന്തി വസുന്ധരാമ്। ഏതത്കാലമനുപ്രാപ്താഃ പ്രജാഃ കലിയുഗാന്തകേ ।। ൩൭.

ജീവിക്കാനായി, അവർ ഭൂമിയിൽ ചുറ്റി നടക്കും; ഈ കാലത്ത് എത്തുന്നവർ കലിയുഗത്തിന്റെ അവസാനം ജനങ്ങളായിരിക്കും.

ക്ഷീണേ കലിയുഗേ തസ്മിന് ദിവ്യേ വര്ഷസഹസ്രകേ। നിഃശേഷാസ്തു ഭവിഷ്യന്തി സാര്ദ്ധം കലിയുഗേന തു। സസന്ധ്യാംശേ തു നിഃശേഷേ കൃതം വൈ പ്രതിപത്സ്യതേ ।। ൩൭.

ആ കലിയുഗം തീർന്നപ്പോൾ, ദൈവികമായ ആയിരം വർഷങ്ങളിൽ, എല്ലാവരും കലിയുഗത്തോടൊപ്പം ഇല്ലാതാകും; അതിന്റെ സംധ്യഭാഗം മുഴുവനും കഴിഞ്ഞാൽ, കൃതയുഗം വീണ്ടും തുടങ്ങും.

യദാ ചന്ദ്രശ്ച സൂര്യ്യശ്ച തഥാ തിഷ്യബൃഹസ്പതീ। ഏകരാത്രേ ഭരിഷ്യന്തി തദാ കൃതയുഗം ഭവേത് ।। ൩൭.

ചന്ദ്രനും സൂര്യനും തിഷ്യ-ബൃഹസ്പതിയും ഒരേ രാത്രിയിൽ കൂടുമ്പോൾ, അപ്പോൾ കൃതയുഗം ആരംഭിക്കും.

ഏഷ വംശക്രമഃ കൃത്സ്നം കീര്തിതോ വോ യഥാക്രമമ്। അതീതാ വര്ത്തമാനാശ്ച തഥൈവാനാഗതാശ്ച യേ ।। ൩൭.

ഈ വംശക്രമം മുഴുവനും, കഴിഞ്ഞവരും ഇപ്പോഴുള്ളവരും വരാനിരിക്കുന്നവരും, നിങ്ങൾക്ക് ക്രമമായി പറഞ്ഞുതന്നു.

മഹാദേവാഭിഷേകാത്തു ജന്മ യാവത്പരിക്ഷിതഃ। ഏതദ്വര്ഷസഹസ്രന്തു ജ്ഞേയം പഞ്ചാദശദുത്തരമ് ।। ൩൭.

മഹാദേവന്റെ അഭിഷേകത്തിൽ നിന്ന് പരിചിത്തിന്റെ ജനനം വരെയുള്ള ഈ ആയിരം വർഷം, പതിനഞ്ച് കൂടി ചേർത്ത്, അറിഞ്ഞിരിക്കണം.

പ്രമാണം വൈ തഥാ ചോക്തം മഹാപദ്മാന്തരം ച യത്। അന്തരം തച്ഛതാന്യഷ്ടൌ ഷട്‌ത്രിംശച്ച സമാഃ സ്മൃതാഃ ।। ൩൭.

മഹാപദ്മം എന്ന ഇടവേളയും അതിന്റെ അളവും ഇതുവരെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആ ഇടവേളയെ നൂറ്റി എൺപത്താറ് വർഷം എന്നു കണക്കാക്കുന്നു.

ഏതത്കാലാന്തരം ഭാവ്യാ അന്ധ്രാന്താ യേ പ്രകീര്ത്തിതാഃ। ഭവിഷ്യൈസ്തത്ര സങ്ഖ്യാതാഃ പുരാണജ്ഞൈഃ ശ്രുതര്ഷിഭിഃ ।। ൩൭.

ഇതുപോലെയുള്ള കാലാവധി ആന്ധ്രാവസാനികളായവർക്കാണ് ബാധകമാകുന്നത്. അവരുടെ എണ്ണം പുരാണങ്ങൾ അറിയുന്ന മഹർഷിമാർ ഭാവിയിൽ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.