വായുപുരാണമ്

നേത്യുവാച തതസ്തന്തു മമൈതാവിതി ചാബ്രവീത്। ഉത്പന്നൌ ശൂദ്രയോനൌ തു ഭവച്ഛദ്മാ സുരോത്തമൌ ।। ൩൭.

മഹർഷി 'അല്ല' എന്നു പറഞ്ഞു. ബലി വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചു: 'ഇവർ എന്റെവരാണ്.' ശൂദ്രസ്ത്രിയിൽ ജനിച്ചെങ്കിലും, ഈ ഉത്തമന്മാർ ഭഗവാന്റെ രൂപത്തിൽ നിന്നുള്ളവരാണ്.

അനധം ബൃദ്ധം ച മാം മത്വാ സുദേഷ്ണാ മഹിഷീ തവ। പ്രാഹിണോദവമാനായ ശൂദ്രാം ധാത്രേയകീം മമ ।। ൩൭.

നാൻ കുരുടനും വൃദ്ധനും ആണെന്നു കരുതി, നിന്റെ ഭാര്യയായ സുദേഷ്ണാ അവമാനത്തോടെ തന്റെ ശൂദ്രദാസിയെ എനിക്ക് അയച്ചു.

തതഃ പ്രസാദയാമാസ പുനസ്തമൃഷിസത്തമമ്। ബലിര്ഭാര്യാം സുദേഷ്ണാം ച ഭര്ത്സയാമാസ വൈ പ്രഭുഃ ।। ൩൭.

അതിനുശേഷം ബലി ആ മഹർഷിയെ വീണ്ടും സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. രാജാവ് തന്റെ ഭാര്യ സുദേഷ്ണയെ ശാസിച്ചു.

പുനശ്ചൈനാമലംകൃത്യ ഋഷയേ പ്രത്യപാദയത്। താം സ ദീര്ഘതമാ ദേവീമബ്രവീദ്യദി മാം ശുഭേ ।। ൩൭.

പിന്നീട്, അവളെ വീണ്ടും അലങ്കരിച്ച് മഹർഷിക്കു സമർപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ ദീർഘതമസ് മഹർഷി സുദേഷ്ണയോട് പറഞ്ഞു: 'ശുഭേ, നീ എങ്കിൽ—'

ദധ്നാ ലവണമിശ്രേണ സ്വബ്യ(വ്യ)ക്തം നഗ്നകം തഥാ। ലിഹിഷ്യസ്യജുഗുപ്സന്തീ ഹ്യാപാദതലമസ്തകമ് ।। ൩൭.

'—തൈരും ഉപ്പും കലർത്തിയതും, ഈ നഗ്നമായ വസ്തുവും, കാലിൽ നിന്ന് തലവരെയായി, വെറുപ്പില്ലാതെ ചൊരിഞ്ഞാൽ—'

തതസ്ത്വം പ്രാപ്സ്യസേ ദേവി പുത്രാംശ്ച മനസേപ്സിതാന്। തസ്യ സാ തദ്വചോ ദേവീ സര്വം കൃതവതീ തഥാ ।। ൩൭.

'—അപ്പോൾ, രാജ്ഞി, നീ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പുത്രന്മാരെ ലഭിക്കും.' രാജ്ഞി മഹർഷി പറഞ്ഞതെല്ലാം അതുപോലെ ചെയ്തു.

അപാനഞ്ച സമാസാദ്യ ജുഗുപ്സന്തീ ന്യവര്ജയത്। താമുവാച തതഃ സര്ഷിര്യത്തേ പരിഹൃതം ശുഭേ। വിനാപാനം കുമാരം ത്വം ജനയിഷ്യസി പൂര്വജമ് ।। ൩൭.

പക്ഷേ, മലയുടെ കാര്യത്തിൽ അവൾക്ക് വെറുപ്പ് തോന്നി, അതു അവൾ ഒഴിവാക്കി. അപ്പോൾ മഹർഷി പറഞ്ഞു: 'ശുഭേ, നീ അതു ഒഴിവാക്കിയതിനാൽ, നീ ആദ്യജനായ പുത്രനെ മലമില്ലാതെ പ്രസവിക്കും.'

തതസ്തം ദീര്ഘതമസം സാ ദേവീ പ്രത്യുവാച ഹ। നാര്ഹസി ത്വം മഹാഭാഗ പുത്രം ദാതും മമേദൃശമ് ।। ൩൭.

അതിനുശേഷം സുദേഷ്ണാ ദീർഘതമസിനോട് പറഞ്ഞു: 'മഹാഭാഗവ, അങ്ങനെയൊരു പുത്രനെ എനിക്ക് നൽകേണ്ടതില്ല.'

തവാപരാധോ ദേവ്യേഷ നാന്യഥാ ഭവിതാനു വൈ । ദേവീ ദാനീഞ്ച തേ പുത്രമഹം ദാസ്യാമി സുവ്രതേ ।। ൩൭.

'ഇത് നിന്റെ തെറ്റാണ്, രാജ്ഞി, ഇതിനു മാറ്റമില്ല. എങ്കിലും, സദാചാരവതിയായവളേ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിന്നെ ഒരു പുത്രനെ നൽകാം.'

തസ്യാപാനം വിനാ ചൈവ യോഗ്യാഭാവോ ഭവിഷ്യതി। താം സ ദീര്ഘതമാശ്ചൈവ കുക്ഷൌ സ്പൃഷ്ട്വേദമബ്രവവീത് ।। ൩൭.

'അവൻ മലമില്ലാതെ ജനിക്കും, പക്ഷേ, ഏതോ വിധത്തിൽ അയോഗ്യനാകും.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദീർഘതമസ് അവളുടെ ഗർഭം സ്പർശിച്ചു.

പ്രാശിതം ദധി യത്തേഽദ്യ മമാങ്ഗാദ്വൈ ശുചിസ്മിതേ । തേന തേ പൂരിതോ ഗര്ഭഃ പൌര്ണമാസ്യാമിവോദധിഃ ।। ൩൭.

'നീ ഇന്ന് എന്റെ കൈയിൽ നിന്നു കഴിച്ച തൈരും, ഹസിതസ്മിതയേ, അതുകൊണ്ടു നിന്റെ ഗർഭം പൂർണ്ണമായി, പൗർണമാസിയിലെ സമുദ്രംപോലെ, നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.'

ഭവിഷ്യന്തി കുമാരാസ്തേ പഞ്ച ദേവസുതോപമാഃ। തേജസ്വിനഃ പരാക്രാന്താ യജ്വാനോ ധാര്മികാസ്തഥാ ।। ൩൭.

'നിനക്ക് അഞ്ചു പുത്രന്മാർ ജനിക്കും; അവർ ദേവപുത്രന്മാരെപ്പോലെ, തേജസ്സുള്ളവരും ധൈര്യശാലികളും യാഗങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരും ധാർമ്മികരുമായിരിക്കും.'

തതോങ്ഗസ്തു സുദേഷ്ണായാ ജ്യേഷ്ഠപുത്രോ വ്യജായത। വങ്ഗസ്തസ്മാത്കലിങ്ഗസ്തു പുണ്ഡ്രോ ബ്രഹ്മസ്തഥൈവ ച ।। ൩൭.

അങ്ങനെ സുദേഷ്ണയ്ക്ക് ജ്യേഷ്ഠപുത്രനായ അങ്കൻ ജനിച്ചു. അവനിൽ നിന്ന് വംഗൻ, പിന്നീട് കലിംഗൻ, പുണ്ഡ്രൻ, ബ്രഹ്മൻ എന്നിങ്ങനെയും ജനിച്ചു.

വംശഭാജസ്തു പഞ്ചൈതേ ബലേഃ ക്ഷേത്രേഽഭവംസ്തദാ। ഇത്യേതേ ദീര്ഘതമസാ ബലേര്ദത്താഃ സുതാഃ പുരാ ।। ൩൭.

അന്നേ കാലത്ത് ബലിയുടെ വംശത്തിൽ ഈ അഞ്ച് സന്തതികൾ ജനിച്ചു. ബലി ദീർഘതമസിന് ഈ പുത്രന്മാരെ മുമ്പ് നൽകിയതാണു.

പ്രജാസ്ത്വപഹതാസ്തസ്യ ബ്രഹ്മണാ കാരണം പ്രതി। അപത്യാ മാത്യദാരേഷു സ്വേഷു മാ ഭൂന്മഹാത്മനഃ ।। ൩൭.

എന്നാൽ ബ്രഹ്മാ ഒരു കാരണത്താൽ അവന്റെ സന്തതികളെ അകറ്റി; മഹാത്മാവിന് തന്റെ ഭാര്യകളിൽ നിന്ന് കുട്ടികൾ ഉണ്ടായിരിക്കരുതെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു.

തതോ മനുഷ്യയോന്യാം വൈ ജനയാമാസ സ പ്രജാഃ। സുരഭിര്ദീര്ഘതമസമഥ പ്രീതോ വചോഽബ്രവീത് ।। ൩൭.

അതിനുശേഷം ദീർഘതമസ് മനുഷ്യസ്ത്രീകളിൽ സന്തതികളെ ജനിപ്പിച്ചു. സന്തുഷ്ടയായ സുരഭി ദീർഘതമസിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

വിചാര്യ യസ്മാദ്ഗോധര്മ്മം ത്വമേവം കൃതവാനസി । തേന ന്യായേന മുമുചേ ഹ്യഹം പ്രീതോസ്മി തേന തേ ।। ൩൭.

നീ പശുക്കളുടെ നിയമം ആലോചിച്ച് അനുസരിച്ചിട്ടുള്ളതിനാൽ ഞാൻ നിന്നിൽ സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നു; അതേ നീതിയാൽ ഞാൻ നിന്നെ മോചിപ്പിക്കുന്നു.

തസ്മാത്തവ തമോ ദീര്ഘം നിസ്തുദാമ്യദ്യ പശ്യ വൈ। ബാര്ഹസ്പത്യഞ്ച യത്തേഽന്യത്പാപം സന്തിഷ്ഠതേ തനൌ ।। ൩൭.

അതിനാൽ ഇന്ന് ഞാൻ നിന്റെ ദീർഘമായ അന്ധകാരത്തെ നീക്കുന്നു; നോക്കൂ, ബാർഹസ്പത്യൻ എന്നതിന്റെ മറ്റേതെങ്കിലും പാപം നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ശേഷിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതും നീക്കുന്നു.

ജരാമൃത്യുഭയഞ്ചൈവ ആഘ്രായ പ്രണുദാമി തേ। ഹ്യാഘ്രാതമാത്രഃ സോഽപശ്യത സദ്യസ്തമസി നാശിതേ ।। ൩൭.

വയസ്സും മരണവും ഞാൻ നിനക്കു നിന്നിൽ നിന്ന് ശ്വാസം വഴി നീക്കുന്നു; ശ്വാസം എടുത്തയുടൻ തന്നെ അന്ധകാരമൊക്കെ നീങ്ങിയപ്പോൾ ദീർഘതമസ് കാണാൻ തുടങ്ങി.

ആയുഷ്മാംശ്ച യുവാ ചൈവ ചക്ഷുഷ്മാംശ്ച തതോഽഭവത്। ഗവാ ദീര്ഘതമാഃ സോഽഥ ഗൌതമഃ സമപദ്യത ।। ൩൭.

അതിനുശേഷം ദീർഘതമസ് യുവാവായി, ദീർഘായുസ്സും കാഴ്ചയും ലഭിച്ചു; പശുക്കളിൽ നിന്ന് ദീർഘതമസ് ഗൗതമൻ എന്നായി അറിയപ്പെട്ടു.

കക്ഷീവാംസ്തു തതോ ഗത്വാ സഹ പിത്രാ ഗിരിപ്രജാമ്। യഥോദ്ദിഷ്ടം ഹി പിത്രര്ഥേ ചചാര വിപുലം തപഃ ।। ൩൭.

അതിനുശേഷം കക്ഷീവാൻ തന്റെ പിതാവിനൊപ്പം മലവാസികളിലേക്ക് പോയി; പിതാവിന്റെ വേണ്ടി നിർദ്ദേശിച്ച പോലെ വലിയ തപസ്സ് ചെയ്തു.

തതഃ കാലേന മഹതാ തമസാ ഭാവിതഃ സവൈ। വിധൂയ മനുജോ ദോഷാന് ബ്രഹ്മണ്യം പ്രാപ്തവാന് പ്രഭുഃ ।। ൩൭.

നീണ്ട കാലം കഴിഞ്ഞ്, അന്ധകാരത്തിൽ നിന്ന് ശുദ്ധിയേറ്റു, ആ മനുഷ്യൻ ദോഷങ്ങൾ വിട്ട് ബ്രഹ്മണ്യഭാവം നേടിയെടുത്തു.

തതോഽബ്രവീത് പിതാ ചൈനം പുത്രവാനസ്മ്യഹം പ്രഭോ। സത്പുത്രേണ ത്വയാ താത കൃതാര്ഥോഽസ്മി യശസ്വിനാ ।। ൩൭.

അതിനുശേഷം പിതാവ് അവനോട് പറഞ്ഞു: 'പ്രഭോ, ഞാൻ പുത്രവാനാണ്; സത്പുത്രനായ നീയിലൂടെ ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്, യശസ്സുള്ളവനാണ്.'

യുക്താത്മാ ഹി തതഃ സോഽഥ പ്രാപ്തവാന് ബ്രഹ്മണാ ക്ഷയമ്। ബ്രഹ്മണ്യം പ്രാപ്യ കക്ഷീവാന് സഹസ്രമസൃജത് സുതാന് ।। ൩൭.

തന്റെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച് കക്ഷീവാൻ ബ്രഹ്മയുടെ വാസസ്ഥലത്തിൽ എത്തി; ബ്രഹ്മണ്യഭാവം നേടിയ ശേഷം ആയിരം പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു.

കൃഷ്ണാങ്ഗാ ഗൌതമാസ്തേ വൈ സ്മൃതാഃ കക്ഷീവതഃ സുതാഃ। ഇത്യേഷ ദീര്ഘതമസോ ബലേര്വൈരോചനസ്യ വൈ ।। ൩൭.

കക്ഷീവാന്റെ പുത്രന്മാർ, ഗൗതമന്മാർ, കറുത്ത വർണ്ണമുള്ളവരായിരുന്നു; ഇതാണ് ബലിയുടെ പുത്രൻ ദീർഘതമസിന്റെ കഥ, വിരോചനന്റെ പുത്രൻ.

സമാഗമഃ സമാഖ്യാതഃ സന്താനഞ്ചോഭയോസ്തയോഃ। ബലിസ്താനബിഷിച്യേഹ പഞ്ച പുത്രാനകല്മഷാന് ।। ൩൭.

ഇരു വംശങ്ങളുടെയും സംഗമവും സന്തതിയും വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു; ബലി ഈ അഞ്ച് പാപരഹിത പുത്രന്മാരെ ഇവിടെ അഭിഷേകം ചെയ്തു.

കൃതാര്ഥഃ സോഽപി യോഗാത്മാ യോഗമാശ്രിത്യ ച പ്രഭുഃ। അദൃശ്യഃ സര്വഭൂതാനാം കാലാകാങ്ക്ഷീ ചരത്യുത ।। ൩൭.

അവനും യോഗത്തിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയവൻ, യോഗം ആശ്രയിച്ച്, എല്ലാ ജീവികളും കാണാത്തവനായി, സമയത്തെ കാത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നു.

തത്രാങ്ഗസ്യ തു രാജര്ഷേ രാജാസീദ്ദധിവാഹനഃ। സാപരാധസുദേഷ്ണായാ അനപാനോഽഭവനൃപഃ ।। ൩൭.

അങ്ങയുടെ വംശത്തിൽ രാജർഷിയായ ദധിവാഹനൻ രാജാവായിരുന്നു; സുദേഷ്ണയുടെ പിഴവിനാൽ അനപാനൻ എന്ന രാജാവും ജനിച്ചു.

അനപാനസ്യ പുത്രസ്തു രാജാ ദിവിരഥഃ സ്മൃതഃ। പുത്രോ ദിവിരഥസ്യാസീദ്വിദ്വാന് ധര്മരഥോ നൃപഃ ।। ൩൭.

അനപാനന്റെ പുത്രൻ ദിവിരഥൻ എന്ന രാജാവായിരുന്നു; ദിവിരഥന്റെ പുത്രൻ ധർമരഥൻ എന്ന ജ്ഞാനിയായ രാജാവായിരുന്നു.