വായുപുരാണമ്

സൂത ഉവാച।। കര്മണ്യസ്മിസ്തതഃ ക്രൂരേ തസ്യ ബുദ്ധിരജായത। നിര്ഭത്സ്യ ചൈവ ബഹുശോ ബാഹുഭ്യാം പരിഗൃഹ്യ ച। കോഷ്ഠേ സമുദ്രേ പ്രക്ഷിപ്യ ഗങ്ഗാമ്ഭസി സമുത്സൃജത് ।। ൩൭.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ ആ ക്രൂരമായ പ്രവൃത്തിയിൽ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത ഉദിച്ചു; പലതവണ നിന്ദിച്ച് കൈകൊണ്ട് പിടിച്ച്, ഒരു പെട്ടിയിൽ വെച്ച് ഗംഗാനദിയിലെ വെള്ളത്തിൽ ഇട്ടു.

ഉഹ്യമാനഃ സമുദ്രസ്തു സപ്താഹം സ്രോതസാ തദാ। തം സസ്ത്രീകോ ബലിര്നാമ രാജാ ധര്മാര്ഥതത്ത്വവിത്। അപശ്യന്മജ്ജമാനന്തു സ്രോതസാഭ്യാശമാഗതമ് ।। ൩൭.

ആ പെട്ടി സ്രോതസ്സിൽ ഒഴുകി സമുദ്രത്തിൽ ഏഴു ദിവസം സഞ്ചരിച്ചു; അപ്പോൾ ധർമ്മത്തിലും അർത്ഥത്തിലും പ്രാവീണ്യമുള്ള ധർമ്മാത്മാവായ ബലി രാജാവും ഭാര്യയും ചേർന്ന്, ആ പെട്ടി ഒഴുകിപ്പോകുന്നത് കണ്ടു.

തം ഗൃഹീത്വാ സ ധര്മാത്മാ ബലിര്വൈരോചനസ്തദാ। അന്തഃപുരേ ജുഗോപൈനം ഭക്ഷ്യൈര്ഭോജ്യൈശ്ച തര്പയന് ।। ൩൭.

അപ്പോൾ ബലി, വിരോചനപുത്രൻ, അവനെ എടുത്ത് അകത്തുള്ള മുറിയിൽ സംരക്ഷിച്ചു, നല്ല ഭക്ഷണവും വിഭവങ്ങളും നൽകി പോഷിച്ചു.

പ്രീതഃ സ വൈ വരേണാഥ ച്ഛന്ദയാമാസ വൈ ബലിമ്। സ ച തസ്മാദ്വരം വവ്രേ പുത്രാര്ഥം ദാനവര്ഷഭഃ ।। ൩൭.

അവൻ സന്തോഷത്തോടെ ബലിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു വരം നൽകാമെന്ന് പറഞ്ഞു; ദാനവശ്രേഷ്ഠനായ ബലി അവനിൽ നിന്ന് സന്താനത്തിനായി ഒരു വരം ചോദിച്ചു.

സന്താനാര്ഥം മഹാഭാഗ ഭാര്യയാ മമ മാനദ। പുത്രാന് ധര്മാര്ഥസംയുക്താനുത്പാദയിതുമര്ഹസി ।। ൩൭.

'ഭാഗ്യവാനേ, മാനം നൽകുന്നവനേ, എന്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം, ധർമ്മവും ഐശ്വര്യവും ഉള്ള പുത്രന്മാർ എനിക്ക് ജനിക്കണമെന്നു നീ അനുഗ്രഹിക്കണം.'

ഏവമുക്തസ്തു തേനര്ഷിസ്തഥാസ്ത്വിത്യുക്തവാന് ഹി തമ് । സുദേഷ്ണാം നാമ ബാര്യാം വൈ രാജാസ്മൈ പ്രാഹിണോത്തദാ ।। ൩൭.

അങ്ങനെ ആ മഹർഷിയോട് രാജാവ് പറഞ്ഞപ്പോൾ, മഹർഷി സമ്മതിച്ച് 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ രാജാവ് തന്റെ ഭാര്യയായ സുദേഷ്ണയെ മഹർഷിക്കായി അയച്ചു.

അന്ധം വൃദ്ധഞ്ച തം ദൃഷ്ട്വാ ന സാ ദേവീ ജഗാമ ഹ । സ്വാഞ്ച ധാത്രേയകീം തസ്മൈ ഭൂഷയിത്വാ വ്യസര്ജയത് ।। ൩൭.

പക്ഷേ, മഹർഷി കുരുടനും വൃദ്ധനും ആണെന്നു കണ്ട രാജ്ഞി സ്വയം പോകാൻ മനസ്സില്ലാതെ, തന്റെ ദാസിയെ അലങ്കരിച്ച് അവനെ സമീപിപ്പിച്ചു.

കക്ഷീവചക്ഷുഷൌ തസ്യാം ശൂദ്രയോന്യാമൃഷിര്വശീ। ജനയാമാസ ധര്മാത്മാ പുത്രാവേതൌ മഹോജസൌ ।। ൩൭.

ആ ശൂദ്രജാതിയായ ദാസിയിൽ മഹർഷി, ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവനും ധാർമ്മികനും ആയിരുന്നതിനാൽ, ശക്തിയുള്ള രണ്ടു പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു; അവർ കക്ഷീവത്, ചക്ഷുഷ് എന്നിങ്ങനെയായിരുന്നു.

കക്ഷിവചക്ഷുഷൌ തൌ തു ദൃഷ്ട്വാ രാജാ ബലിസ്തദാ। പ്രാധീതൌ വിധിവത്സമ്യഗീശ്വരൌ ബ്രഹ്മവാദിനൌ ।। ൩൭.

കക്ഷീവതും ചക്ഷുഷും രാജാവ് ബലിയും കണ്ടപ്പോൾ, അവരെ എല്ലാ വിധാനങ്ങളും അനുസരിച്ച് പഠിപ്പിച്ചു. അവർ വേദങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയ ജ്ഞാനികളായി.

സിദ്ധൌ പ്രത്യക്ഷധര്മാണൌ ബുദ്ധൌ ശ്രേഷ്ഠതമാവപി। മമൈതാവിതി ഹോവാച ബലിര്വൈരോചനസ്ത്വൃഷിമ് ।। ൩൭.

അവർ സിദ്ധിയും നേരിൽ കാണാവുന്ന ധർമ്മവും ഉത്തമമായ ബുദ്ധിയും നേടിയപ്പോൾ, വൈരോചനനായ ബലി മഹർഷിയോട് പറഞ്ഞു: 'ഇവർ എന്റെവരാണ്.'

നേത്യുവാച തതസ്തന്തു മമൈതാവിതി ചാബ്രവീത്। ഉത്പന്നൌ ശൂദ്രയോനൌ തു ഭവച്ഛദ്മാ സുരോത്തമൌ ।। ൩൭.

മഹർഷി 'അല്ല' എന്നു പറഞ്ഞു. ബലി വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചു: 'ഇവർ എന്റെവരാണ്.' ശൂദ്രസ്ത്രിയിൽ ജനിച്ചെങ്കിലും, ഈ ഉത്തമന്മാർ ഭഗവാന്റെ രൂപത്തിൽ നിന്നുള്ളവരാണ്.

അനധം ബൃദ്ധം ച മാം മത്വാ സുദേഷ്ണാ മഹിഷീ തവ। പ്രാഹിണോദവമാനായ ശൂദ്രാം ധാത്രേയകീം മമ ।। ൩൭.

നാൻ കുരുടനും വൃദ്ധനും ആണെന്നു കരുതി, നിന്റെ ഭാര്യയായ സുദേഷ്ണാ അവമാനത്തോടെ തന്റെ ശൂദ്രദാസിയെ എനിക്ക് അയച്ചു.

തതഃ പ്രസാദയാമാസ പുനസ്തമൃഷിസത്തമമ്। ബലിര്ഭാര്യാം സുദേഷ്ണാം ച ഭര്ത്സയാമാസ വൈ പ്രഭുഃ ।। ൩൭.

അതിനുശേഷം ബലി ആ മഹർഷിയെ വീണ്ടും സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. രാജാവ് തന്റെ ഭാര്യ സുദേഷ്ണയെ ശാസിച്ചു.

പുനശ്ചൈനാമലംകൃത്യ ഋഷയേ പ്രത്യപാദയത്। താം സ ദീര്ഘതമാ ദേവീമബ്രവീദ്യദി മാം ശുഭേ ।। ൩൭.

പിന്നീട്, അവളെ വീണ്ടും അലങ്കരിച്ച് മഹർഷിക്കു സമർപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ ദീർഘതമസ് മഹർഷി സുദേഷ്ണയോട് പറഞ്ഞു: 'ശുഭേ, നീ എങ്കിൽ—'

ദധ്നാ ലവണമിശ്രേണ സ്വബ്യ(വ്യ)ക്തം നഗ്നകം തഥാ। ലിഹിഷ്യസ്യജുഗുപ്സന്തീ ഹ്യാപാദതലമസ്തകമ് ।। ൩൭.

'—തൈരും ഉപ്പും കലർത്തിയതും, ഈ നഗ്നമായ വസ്തുവും, കാലിൽ നിന്ന് തലവരെയായി, വെറുപ്പില്ലാതെ ചൊരിഞ്ഞാൽ—'

തതസ്ത്വം പ്രാപ്സ്യസേ ദേവി പുത്രാംശ്ച മനസേപ്സിതാന്। തസ്യ സാ തദ്വചോ ദേവീ സര്വം കൃതവതീ തഥാ ।। ൩൭.

'—അപ്പോൾ, രാജ്ഞി, നീ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പുത്രന്മാരെ ലഭിക്കും.' രാജ്ഞി മഹർഷി പറഞ്ഞതെല്ലാം അതുപോലെ ചെയ്തു.

അപാനഞ്ച സമാസാദ്യ ജുഗുപ്സന്തീ ന്യവര്ജയത്। താമുവാച തതഃ സര്ഷിര്യത്തേ പരിഹൃതം ശുഭേ। വിനാപാനം കുമാരം ത്വം ജനയിഷ്യസി പൂര്വജമ് ।। ൩൭.

പക്ഷേ, മലയുടെ കാര്യത്തിൽ അവൾക്ക് വെറുപ്പ് തോന്നി, അതു അവൾ ഒഴിവാക്കി. അപ്പോൾ മഹർഷി പറഞ്ഞു: 'ശുഭേ, നീ അതു ഒഴിവാക്കിയതിനാൽ, നീ ആദ്യജനായ പുത്രനെ മലമില്ലാതെ പ്രസവിക്കും.'

തതസ്തം ദീര്ഘതമസം സാ ദേവീ പ്രത്യുവാച ഹ। നാര്ഹസി ത്വം മഹാഭാഗ പുത്രം ദാതും മമേദൃശമ് ।। ൩൭.

അതിനുശേഷം സുദേഷ്ണാ ദീർഘതമസിനോട് പറഞ്ഞു: 'മഹാഭാഗവ, അങ്ങനെയൊരു പുത്രനെ എനിക്ക് നൽകേണ്ടതില്ല.'

തവാപരാധോ ദേവ്യേഷ നാന്യഥാ ഭവിതാനു വൈ । ദേവീ ദാനീഞ്ച തേ പുത്രമഹം ദാസ്യാമി സുവ്രതേ ।। ൩൭.

'ഇത് നിന്റെ തെറ്റാണ്, രാജ്ഞി, ഇതിനു മാറ്റമില്ല. എങ്കിലും, സദാചാരവതിയായവളേ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിന്നെ ഒരു പുത്രനെ നൽകാം.'

തസ്യാപാനം വിനാ ചൈവ യോഗ്യാഭാവോ ഭവിഷ്യതി। താം സ ദീര്ഘതമാശ്ചൈവ കുക്ഷൌ സ്പൃഷ്ട്വേദമബ്രവവീത് ।। ൩൭.

'അവൻ മലമില്ലാതെ ജനിക്കും, പക്ഷേ, ഏതോ വിധത്തിൽ അയോഗ്യനാകും.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദീർഘതമസ് അവളുടെ ഗർഭം സ്പർശിച്ചു.

പ്രാശിതം ദധി യത്തേഽദ്യ മമാങ്ഗാദ്വൈ ശുചിസ്മിതേ । തേന തേ പൂരിതോ ഗര്ഭഃ പൌര്ണമാസ്യാമിവോദധിഃ ।। ൩൭.

'നീ ഇന്ന് എന്റെ കൈയിൽ നിന്നു കഴിച്ച തൈരും, ഹസിതസ്മിതയേ, അതുകൊണ്ടു നിന്റെ ഗർഭം പൂർണ്ണമായി, പൗർണമാസിയിലെ സമുദ്രംപോലെ, നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.'

ഭവിഷ്യന്തി കുമാരാസ്തേ പഞ്ച ദേവസുതോപമാഃ। തേജസ്വിനഃ പരാക്രാന്താ യജ്വാനോ ധാര്മികാസ്തഥാ ।। ൩൭.

'നിനക്ക് അഞ്ചു പുത്രന്മാർ ജനിക്കും; അവർ ദേവപുത്രന്മാരെപ്പോലെ, തേജസ്സുള്ളവരും ധൈര്യശാലികളും യാഗങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരും ധാർമ്മികരുമായിരിക്കും.'

തതോങ്ഗസ്തു സുദേഷ്ണായാ ജ്യേഷ്ഠപുത്രോ വ്യജായത। വങ്ഗസ്തസ്മാത്കലിങ്ഗസ്തു പുണ്ഡ്രോ ബ്രഹ്മസ്തഥൈവ ച ।। ൩൭.

അങ്ങനെ സുദേഷ്ണയ്ക്ക് ജ്യേഷ്ഠപുത്രനായ അങ്കൻ ജനിച്ചു. അവനിൽ നിന്ന് വംഗൻ, പിന്നീട് കലിംഗൻ, പുണ്ഡ്രൻ, ബ്രഹ്മൻ എന്നിങ്ങനെയും ജനിച്ചു.

വംശഭാജസ്തു പഞ്ചൈതേ ബലേഃ ക്ഷേത്രേഽഭവംസ്തദാ। ഇത്യേതേ ദീര്ഘതമസാ ബലേര്ദത്താഃ സുതാഃ പുരാ ।। ൩൭.

അന്നേ കാലത്ത് ബലിയുടെ വംശത്തിൽ ഈ അഞ്ച് സന്തതികൾ ജനിച്ചു. ബലി ദീർഘതമസിന് ഈ പുത്രന്മാരെ മുമ്പ് നൽകിയതാണു.

പ്രജാസ്ത്വപഹതാസ്തസ്യ ബ്രഹ്മണാ കാരണം പ്രതി। അപത്യാ മാത്യദാരേഷു സ്വേഷു മാ ഭൂന്മഹാത്മനഃ ।। ൩൭.

എന്നാൽ ബ്രഹ്മാ ഒരു കാരണത്താൽ അവന്റെ സന്തതികളെ അകറ്റി; മഹാത്മാവിന് തന്റെ ഭാര്യകളിൽ നിന്ന് കുട്ടികൾ ഉണ്ടായിരിക്കരുതെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു.

തതോ മനുഷ്യയോന്യാം വൈ ജനയാമാസ സ പ്രജാഃ। സുരഭിര്ദീര്ഘതമസമഥ പ്രീതോ വചോഽബ്രവീത് ।। ൩൭.

അതിനുശേഷം ദീർഘതമസ് മനുഷ്യസ്ത്രീകളിൽ സന്തതികളെ ജനിപ്പിച്ചു. സന്തുഷ്ടയായ സുരഭി ദീർഘതമസിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

വിചാര്യ യസ്മാദ്ഗോധര്മ്മം ത്വമേവം കൃതവാനസി । തേന ന്യായേന മുമുചേ ഹ്യഹം പ്രീതോസ്മി തേന തേ ।। ൩൭.

നീ പശുക്കളുടെ നിയമം ആലോചിച്ച് അനുസരിച്ചിട്ടുള്ളതിനാൽ ഞാൻ നിന്നിൽ സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നു; അതേ നീതിയാൽ ഞാൻ നിന്നെ മോചിപ്പിക്കുന്നു.

തസ്മാത്തവ തമോ ദീര്ഘം നിസ്തുദാമ്യദ്യ പശ്യ വൈ। ബാര്ഹസ്പത്യഞ്ച യത്തേഽന്യത്പാപം സന്തിഷ്ഠതേ തനൌ ।। ൩൭.

അതിനാൽ ഇന്ന് ഞാൻ നിന്റെ ദീർഘമായ അന്ധകാരത്തെ നീക്കുന്നു; നോക്കൂ, ബാർഹസ്പത്യൻ എന്നതിന്റെ മറ്റേതെങ്കിലും പാപം നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ശേഷിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതും നീക്കുന്നു.

ജരാമൃത്യുഭയഞ്ചൈവ ആഘ്രായ പ്രണുദാമി തേ। ഹ്യാഘ്രാതമാത്രഃ സോഽപശ്യത സദ്യസ്തമസി നാശിതേ ।। ൩൭.

വയസ്സും മരണവും ഞാൻ നിനക്കു നിന്നിൽ നിന്ന് ശ്വാസം വഴി നീക്കുന്നു; ശ്വാസം എടുത്തയുടൻ തന്നെ അന്ധകാരമൊക്കെ നീങ്ങിയപ്പോൾ ദീർഘതമസ് കാണാൻ തുടങ്ങി.