വായുപുരാണമ്

വയം തപശ്ചരിഷ്യാമഃ സംവൃതാ വല്കലൈര്വനേ। പ്രഹ്ലാദസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ സത്യവ്യാഹരണം തു തത് ।। ൩൫.

പ്രഹ്ലാദന്റെ സത്യവാക്യം കേട്ട്, ഞങ്ങൾ കാട്ടിൽ ചീരം ധരിച്ച് ഒറ്റപ്പെട്ട് തപസ്സ് ആചരിക്കും.

തതോ ദേവാ നിവൃത്താ വൈ വിജ്വരാ മുദിതാശ്ച ഹ। ന്യസ്തശസ്ത്രേഷു ദൈത്യേഷു സ്വാന് വൈ ജഗ്മുര്യഥാഗതാന് ।। ൩൫.

അതിനുശേഷം ദേവന്മാർ സന്തോഷത്തോടെയും ആശങ്കയില്ലാതെയും പിന്മാറി. ദൈത്യന്മാർ ആയുധങ്ങൾ വച്ചുവെച്ചപ്പോൾ, അവർ തങ്ങളുടെ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് തിരികെ പോയി.

തതസ്താനബ്രവീത്കാവ്യഃ കഞ്ചിത്കാലമുപാസ്യതാമ്। നിരുത്സുകൈസ്തപോയുക്തൈഃ കാലം കാര്യാര്ഥസാധകൈഃ। പിതുര്മമാശ്രമസ്ഥാ വൈ സര്വേ ദേവാഃ സവാസവാഃ ।। ൩൫.

അപ്പോൾ കാവ്യൻ അവരോട് പറഞ്ഞു: ചിലർ തപസ്സിലും ആസക്തിയില്ലാതെയും നിർദ്ദേശിച്ച കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ സമയം ചെലവഴിക്കട്ടെ. എന്റെ അച്ഛന്റെ ആശ്രമത്തിൽ ദേവന്മാരും ഇന്ദ്രനും താമസിക്കുന്നു.

സ സന്ദിശ്യാസുരാന് കാവ്യോ മഹാദേവം പ്രപദ്യ ച। പ്രണമ്യേനസുവാചാഥ ജഗത്പ്രഭവമീശ്വരമ് ।। ൩൫.

അതിനുശേഷം കാവ്യൻ അസുരന്മാരെ ഉപദേശിച്ച് മഹാദേവനോടു സമീപിച്ചു. അവനെ നമസ്കരിച്ച്, ലോകത്തിന് ആദിയായ ഈശ്വരനോട് സ്നേഹപൂർവ്വം സംസാരിച്ചു.

മന്ത്രാനിച്ഛാമ്യഹം ദേവ മേ നസന്തി ബൃഹസ്പതൌ। പരാഭവായ ദേവാനാമസുരേഷ്വഭയാവഹാന് ।। ൩൫.

ദേവാ, ബൃഹസ്പതിക്ക് ഇല്ലാത്ത മന്ത്രങ്ങൾ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ദേവന്മാരുടെ പരാജയത്തിനും അസുരന്മാർക്ക് ഭയം ഇല്ലാതാക്കാനും അതാണ് വേണ്ടത്.

ഏവമുക്തോഽബ്രവീദ്ദേവോ മന്ത്രാനിച്ഛസി വൈ ദ്വിജ। വ്രതം ചര മയോ ദ്ദിഷ്ടം ബ്രഹ്മചാരീ സമാഹിതഃ ।। ൩൫.

അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ ദൈവം പറഞ്ഞു: മന്ത്രങ്ങൾ വേണമെന്ന് നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ദ്വിജാ. ഞാൻ നിർദ്ദേശിക്കുന്ന വ്രതം നീ ഭക്തിയോടെ ബ്രഹ്മചാരിയായി ആചരിക്കണം.

പൂര്ണം വര്ഷസഹസ്രം വൈ കുണ്ഡധൂമമവാക്ശിരാഃ। യദ്യുപാസ്യസി ഭദ്രന്തേ മത്തോ മന്ത്രമവാപ്സ്യസി ।। ൩൫.

നീ ഒരു ആയിരം വർഷം മുഴുവൻ കുണ്ഡത്തിൽ നിന്നുള്ള പുകയിൽ തലകുനിച്ചിരുത്തി ആരാധിച്ചാൽ, ഭാഗ്യവാനേ, എനിക്ക് നിന്നു മന്ത്രം ലഭിക്കും.

തഥോക്തോ ദേവ ദേവേന സ ശുക്രസ്തു മഹാതപാഃ। പാദൌ സംസ്പൃശ്യ ദേവസ്യ ബാഢമിത്യഭ്യഭാഷത ।। ൩൫.

ദൈവം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ മഹാതപസ്സുകാരനായ ശുക്രൻ ദേവന്റെ കാലുകൾ സ്പർശിച്ച്, 'ശരി' എന്ന് സമ്മതിച്ചു.

വ്രതം ചരാമ്യഹം ശേഷം യഥോദ്ദിഷ്ടോഽസ്മി വൈ പ്രഭോ। തതോ നിയുക്തോ ദേവേന കുണ്ഡധാരോഽസ്യ ധൂമകൃത് ।। ൩൫.

പ്രഭോ, നിങ്ങൾ നിർദ്ദേശിച്ചതുപോലെ ഞാൻ ശേഷിച്ച വ്രതം ആചരിക്കും. പിന്നെ ദൈവം നിയോഗിച്ചപ്പോൾ, അവൻ കുണ്ഡത്തിന്റെ സംരക്ഷകനും പുക ഉയർത്തുന്നവനും ആയി.

അസുരാണാം ഹിതാര്ഥായ തസ്മിഞ്ഛുക്രേ ഗതേ തദാ। മന്ത്രാര്ഥം തത്ര വസതി ബ്രഹ്മചര്യേ മഹേശ്വരഃ ।। ൩൫.

അസുരന്മാരുടെ ഭലത്തിനായി ശുക്രൻ പോയപ്പോൾ, മഹേശ്വരൻ അവിടെ ബ്രഹ്മചാര്യത്തിൽ മന്ത്രം നേടാൻ താമസിച്ചു.

തദ്ബുദ്ധ്വാ നാതിപൂര്വന്തു രാജ്യം ന്യസ്തം തദാസുരൈഃ। തസ്മിഞ്ഛിദ്രേ തദാമര്ഷാ ദേവാസ്താന് സമഭിദ്രവന്। നിശിതാത്തായുധാഃ സര്വേ ബൃഹസ്പതിപുരോഗമാഃ ।। ൩൫.

ഇത് അറിഞ്ഞ്, അധികം വൈകാതെ അസുരന്മാർ രാജ്യം വിട്ടു. ആ ഇടവേളയിൽ ദേവന്മാർ കോപത്തോടെ, ബൃഹസ്പതി മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ,鋭മായ ആയുധങ്ങൾ കൈവശമാക്കി അവരെ ആക്രമിച്ചു.

ദൃഷ്ട്വാസുരഗണാ ദേവാന് പ്രഗൃഹീതായുധാന് പുനഃ। ഉത്പേതുഃ സഹസാ സര്വേ സന്ത്രസ്താസ്തേ തതോഽഭവന് ।। ൩൫.

ദേവന്മാരെ ആയുധധാരികളായി കണ്ടപ്പോൾ, അസുരസേനകൾ എല്ലാം പെട്ടെന്ന് ഓടി ഭയപ്പെട്ടു.

ന്യസ്തശസ്ത്രേ ജയേ ദത്തേ ആചാര്യവ്രതമാസ്ഥിതേ। സന്ത്യജ്യ. സമയം ദേവാസ്തേ സപത്നജിഘാംസവഃ ।। ൩൫.

അയുധങ്ങൾ വച്ചുവെച്ചതും ജയവും സമ്മാനിച്ചതും, ആചാര്യൻ വ്രതത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടതും കണ്ടിട്ടും, ദേവന്മാർ ഉടമ്പടി ഉപേക്ഷിച്ച് ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

അനാചാര്യാസ്തു ഭദ്രം വോ വിശ്വസ്താസ്തപസി സ്ഥിതാഃ। ചീരവല്കാജിനധരാ നിഷ്ക്രിയാ നിഷ്പരിഗ്രഹാഃ ।। ൩൫.

ആചാര്യൻ ഇല്ലാതെ, നിങ്ങൾക്ക് നല്ലതു സംഭവിക്കട്ടെ; വിശ്വാസത്തോടെ തപസ്സിൽ നിലകൊണ്ട്, ചീരം, വാൽക്കലം, മൃഗചർമ്മം ധരിച്ച്, നിർക്രിയരായി, വസ്തുക്കൾ ഇല്ലാതെ.

രണേ വിജേതും ദേവാന് വൈ നശക്ഷ്യാമഃ കഥഞ്ചന। അശുദ്ധേന പ്രപദ്യാമഃ ശരണം കാവ്യമാതരമ് ।। ൩൫.

യുദ്ധത്തിൽ ദേവന്മാരെ ജയിക്കാൻ നമുക്ക് ഒരിക്കലും കഴിയില്ല. അശുദ്ധരായിരിക്കുമ്പോൾ, ഞങ്ങൾ കാവ്യയായ അമ്മയെ അഭയം തേടുന്നു.

ജ്ഞാപയാമസ്തതമിദം യാവദാഗമനം ഗുരോഃ। വിനിവൃത്തേ തതഃ കാവ്യേ യോത്സ്യാമോ യുധി താന് സുരാന് ।। ൩൫.

ഗുരുവിന്റെ വരവ് വരെ ഈ കാര്യം അവനോട് അറിയിക്കാം. അവൻ തിരിച്ചു വന്നാൽ, പിന്നെ കവിതയിലൂടെയുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ ദേവന്മാരെ നേരിടാം.

ഏവമുക്ത്വാ സുരാന് യോഗ്യം ശരണം കാവ്യമാതരമ്। പ്രാപദ്യന്ത തതോ ഭീതാസ്തദാ ചൈവ തദാഽഭയമ് ।। ൩൫.

ഇങ്ങനെ ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞ്, ഭയപ്പെട്ട അവർ യോഗ്യമായ കവ്യമാതാവിൽ അഭയം തേടി. അപ്പോൾ അവർക്കു ഭയം ഇല്ലാതായി, അവൾ അവരെ രക്ഷിച്ചു.

ദത്തന്തേഷാന്തു ഭീതാനാം ദൈത്യാ നാമഭയാര്ഥിനാമ്। ന ഭേതവ്യം ന ഭേതവ്യ ഭയന്ത്യജത ദാനവാഃ ।। ൩൫.

ഭയപ്പെട്ട് അഭയം തേടിയ ദാനവന്മാർക്ക്, 'ഭയപ്പെടേണ്ട, ഭയപ്പെടേണ്ട' എന്ന ഉറപ്പു നൽകി. അങ്ങനെ ദാനവന്മാർ ഭയം ഉപേക്ഷിച്ചു.

മത്സന്നിധൌ വര്തതാം വോ ന ഭീര്ഭവിതുമര്ഹതി। ഭയാച്ചാപ്യഭിപന്നാംസ്താന് ദൃഷ്ട്വാ ദേവാസുരാംസ്തദാ ।। ൩൫.

നിങ്ങൾ എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾക്ക് ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല. ഭയത്തിൽ പെട്ടവരെ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും അപ്പോൾ കണ്ടു.

അഭിജഗ്മുഃ പ്രസഹ്യൈതാനവിചാര്യ ബലാബലമ്। താംസ്ത്രസ്താന് വധ്യമാനാംശ്ച ദേവൈര്ദൃഷ്ട്വാസുരാംസ്തദാ ।। ൩൫.

അവരുടെ ശക്തിയും ദൗർബല്യവും പരിഗണിച്ച് ദേവന്മാർ ശക്തിയായി ആക്രമിച്ചു. ദേവന്മാർകൊണ്ട് ഭയപ്പെട്ടും കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നവരെ അപ്പോൾ അസുരന്മാർ കണ്ടു.

ദേവീ ക്രുദ്ധാബ്രവീദേനാനനിന്ദ്രത്വം കരോമ്യഹമ്। സംസ്തഭ്യ ശീഘ്രം സംരമ്ഭാദിന്ദ്രം സാഽഭ്യചരത്തതഃ ।। ൩൫.

ദേവി കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'ഇന്ദ്രാ, ഞാൻ നിന്നെ ശക്തിഹീനനാക്കും.' ഉടൻ തന്നെ അവൾ ക്രോധത്തോടെ ഇന്ദ്രനെ നേരിട്ടു.

തതഃ സംസ്തമ്ഭിതം ദൃഷ്ട്വാ ശക്രംദേവാസ്തു യൂപവത്। വ്യദ്രവന്ത തതോ ഭീതാ ദൃഷ്ട്വാ ശക്രം വശീകൃതമ് ।। ൩൫.

ഇന്ദ്രനെ യാഗശിലപോലെ അചഞ്ചലനായി കണ്ട ദേവന്മാർ ഭയന്ന് ഓടി. ഇന്ദ്രൻ കീഴടക്കപ്പെട്ടത് കണ്ടതുകൊണ്ടു അവർ ഭയപ്പെട്ടു.

ഗതേഷു സുരസങ്ഘേഷു വിഷ്ണുരിന്ദ്രമഭാഷത। മാംത്വം പ്രവിശ ഭദ്രന്തേ നേഷ്യാമി ത്വാം സുരേശ്വര ।। ൩൫.

ദേവന്മാരുടെ കൂട്ടം പോയപ്പോൾ, വിഷ്ണു ഇന്ദ്രനോട് പറഞ്ഞു: 'നീ എന്നിൽ പ്രവേശിക്കൂ, ഭാഗ്യവാനേ; ഞാൻ നിന്നെ രക്ഷിക്കും, ദേവാധിപനേ.'

ഏവമുക്തസ്തതോ വിഷ്ണും പ്രവിവേശ പുരന്ദരഃ। വിഷ്ണുനാ രക്ഷിതം ദൃഷ്ട്വാ ദേവീ ക്രുദ്ധാ വചോഽവദത് ।। ൩൫.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ പുരന്ദരൻ വിഷ്ണുവിൽ പ്രവേശിച്ചു. വിഷ്ണുവാൽ ഇന്ദ്രൻ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടത് കണ്ട ദേവി കോപത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

ഏഷാ ത്വാം വിഷ്ണുനാ സാര്ദ്ധം ദഹാമി മഘവാനിവ। മിഷതാം സര്വഭൂതാനാം ദൃശ്യതാം മേ തപോബലമ് ।। ൩൫.

'വിഷ്ണുവിനോടൊപ്പം നിന്നെയും ഞാൻ ദഹിപ്പിക്കും, മഘവാനേ, എല്ലാ ജീവികളും കാണുമ്പോൾ എന്റെ തപസ്സിന്റെ ശക്തി കാണട്ടെ.'

തയാഭിഭൂതൌ തൌ ദേവാവിന്ദ്രവിഷ്ണൂ ജജല്പതുഃ। കഥം മുച്യേവ സഹിതൌ വിഷ്ണുരിന്ദ്രമഭാഷത ।। ൩൫.

അവളാൽ കീഴടക്കപ്പെട്ട ഇന്ദ്രനും വിഷ്ണുവും തമ്മിൽ ആലോചിച്ചു. വിഷ്ണു ഇന്ദ്രനോട് ചോദിച്ചു: 'നമുക്ക് എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടാം?'

ഇന്ദ്രോഽബ്രവീജ്ജഹി ഹ്യേനാം യാവന്നൌ ന ദഹേദ്വിഭോ। വിശേഷേണാഭിഭൂതോഽഹമതസ്ത്വഞ്ച ഹി മാ ചിരമ് ।। ൩൫.

ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: 'വേഗം അവളെ സംഹരിക്കൂ, അവൾ നമ്മെ ദഹിപ്പിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്. ഞാൻ പ്രത്യേകിച്ച് അവൾക്കു കീഴടക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, നീ വൈകരുത്.'

തതഃ സമീക്ഷ്യ താം വിഷ്ണുഃ സ്ത്രീവധം കര്ത്തുമാസ്ഥിതഃ। അഭിധ്യായ തതശ്ചക്രമാപന്നഃ സത്വരം പ്രഭുഃ ।। ൩൫.

അവളെ നോക്കി വിഷ്ണു സ്ത്രീഹത്യ ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു. ആലോചിച്ച് ഉടനെ തന്റെ ചക്രം വിളിച്ചു.

തസ്യാഃ സത്വരമാണായാഃ ശീഘ്രകാരീ സുരാരിഹാ। സ്ത്രിയാ വിഷ്ണുസ്തതോ ദേവ്യാ ക്രൂരം ബുദ്ധ്വാ ചികീര്ഷിതമ്। ക്രുദ്ധസ്തദസ്ത്രമാവിദ്ധ്യ ശിരശ്ചിച്ഛേദ മാധവഃ ।। ൩൫.

അവൾ വേഗത്തിൽ ചാഞ്ഞു വരുമ്പോൾ, ദേവശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്ന വിഷ്ണു ദേവിയുടെ ക്രൂരമായ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി, കോപത്തോടെ തന്റെ ആയുധം പ്രയോഗിച്ച് അവളുടെ തല വെട്ടി നീക്കി.