വായുപുരാണമ്

ബലവാന് വൈ വിവാദോഽയം സംപ്രവൃത്തഃ സുദാരുണഃ। ദേവാസുരാണാം ച തദാ ഘോരക്ഷയകരോ മഹാന് ।। ൩൫.

പിന്നീട് വലിയ ശക്തിയോടെ ഭയാനകമായ ഒരു കലഹം ദേവാസുരർക്കിടയിൽ ആരംഭിച്ചു, അതു ഇരുവർക്കും വലിയ നാശം വരുത്തി.

തേഷാം ദായനിമിത്തം വൈ സംഗ്രാണാ ബഹവോഽഭവന്। വാരാഹേഽസ്മിന് ദശ ദ്വൌ ച ഷണ്ഡാമാര്കോത്തരാഃ സ്മൃതാ ।। ൩൫.

അവരുടെ അവകാശത്തിനായി അനേകം യുദ്ധങ്ങൾ നടന്നു; ഈ വാരാഹ കാലഘട്ടത്തിൽ, പത്തു, രണ്ട്, ആറ് വടക്കൻ സൂര്യൻ എന്നിങ്ങനെയുള്ളവ ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

നാമതസ്തു സമാസേന ശ്രൃണുധ്വം താന് വിവക്ഷതഃ। പ്രഥമോ നാരസിംഹസ്തു ദ്വിതീയശ്ചാപി വാമനഃ ।। ൩൫.

ഇനി ഞാൻ അവയുടെ പേരുകൾ ചുരുക്കത്തിൽ പറയും, ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ: ഒന്നാമത്തേത് നരസിംഹൻ, രണ്ടാമത്തേത് വാമനൻ.

തൃതീയഃ സ തു വാരാഹശ്ചതുര്ഥോഽമൃതമന്ധനഃ। സംഗ്രാമഃ പഞ്ചമശ്ചൈവ സുഘോരസ്താരകാമയഃ ।। ൩൫.

മൂന്നാമത്തേത് വാരാഹൻ, നാലാമത്തേത് അമൃതം കുഴച്ചത്; അഞ്ചാമത്തേത് ഭയങ്കരമായ താരകാസുരൻ്റെ യുദ്ധം.

ഷഷ്ഠോ ഹ്യാഡീബകസ്തേഷാം സപ്തമസ്ത്രൈപുരഃ സ്മൃതഃ। അന്ധകാരോഽഷ്ടമസ്തേഷാം ധ്വജശ്ച നവമഃ സ്മൃതഃ ।। ൩൫.

ആറാമത്തേത് ആഡീബകൻ, ഏഴാമത്തേത് ത്രിപുരം; എട്ടാമത്തേത് അന്ധകാരൻ, ഒൻപതാമത്തേത് ധ്വജൻ.

വാര്ത്തശ്ച ദശമോ ജ്ഞേയസ്തതോ ഹാലാ ഹലഃ സ്മൃതഃ। സ്മൃതോ ദ്വാദശമസ്തേഷാം ഘോരകോലാഹലോഽപരഃ ।। ൩൫.

പത്താമത്തേത് വാര്ത്ത, അതിനുശേഷം ഹാലൻ പതിനൊന്നാമത്തേത്; പന്ത്രണ്ടാമത്തേത് ഭയങ്കരമായ കോലാഹളം.

ഹിരണ്യകശിപുര്ദൈത്യോ നരസിംഹേന സൂദിതഃ। വാമനേന ബലിര്വദ്ധസ്ത്രൈലോക്യാക്രമണേ കൃതേ ।। ൩൫.

ഹിരണ്യകശിപു എന്ന ദാനവൻ നരസിംഹനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു; മൂന്നു ലോകവും കീഴടക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ വാമനൻ ബാലിയെ കീഴടക്കി.

ഹിരണ്യാക്ഷോ ഹതോ ദ്വന്ദ്വേ പ്രതിവാദേ തു ദൈവതൈഃ। മഹാബലോ മഹാസത്ത്വഃ സംഗ്രാമേഷ്വപരാജിതഃ ।। ൩൫.

ഹിരണ്യാക്ഷൻ ദേവന്മാരുടെ വെല്ലുവിളിയിൽ ഏകാന്ത യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു; മഹാശക്തിയും ധൈര്യവും ഉള്ളവൻ, യുദ്ധത്തിൽ ഒരിക്കലും തോറ്റിട്ടില്ല.

ദംഷ്ട്രായാന്തു വരാഹേണ സമുദ്രാദ്ഭൂര്യദാ കൃതാ । പ്രാഹ്ലാദോ നിര്ജിതോ യുദ്ധേ ഇന്ദ്രേണാമൃതമന്ഥനേ ।। ൩൫.

വാരാഹൻ്റെ കപ്പലാൽ ഭൂമി സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് ഉയർത്തപ്പെട്ടു; അമൃതം കുഴച്ച യുദ്ധത്തിൽ ഇന്ദ്രൻ പ്രഹ്ലാദനെ തോൽപ്പിച്ചു.

വിരോചനസ്തു പ്രാഹ്ലാദിര്നിത്യമിന്ദ്രവധോദ്യതഃ। ഇന്ദ്രേണൈവ സ വിക്രമ്യ നിഹതസ്താരകാമയേ ।। ൩൫.

പ്രഹ്ലാദന്റെ മകൻ വിരോചനൻ എപ്പോഴും ഇന്ദ്രനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ താരകാസുരൻ്റെ യുദ്ധത്തിൽ ഇന്ദ്രൻ തന്നെ അവനെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു.

ഭവാദവധ്യതാം പ്രാപ്യ വിശേഷാസ്ത്രാദിഭിസ്തു യഃ। സഞ്ജഭോ നിഹതഃ ഷഷ്ഠേ ശക്രാവിഷ്ടേന വിഷ്ണുനാ ।। ൩൫.

നിന്നിൽ നിന്ന് അവൻ അവധ്യത്വവും പ്രത്യേക ആയുധങ്ങളും നേടിയെങ്കിലും, ആറാമത്തെ യുദ്ധത്തിൽ ശക്രനിൽ പ്രവേശിച്ച വിഷ്ണു സഞ്ജബനെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു.

അശക്നുവന്തോ ദേവേഷു പുരം ഗോപ്തും ത്രിദൈവതമ് । നിഹതാ ദാനവാഃ സര്വേ ത്രിപുരസ്ത്ര്യമ്ബകേണ തു ।। ൩൫.

ദേവന്മാർക്ക് ത്രിപുരം സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയാതെ, എല്ലാ ദാനവന്മാരെയും ത്ര്യമ്പകൻ ത്രിപുരം നശിപ്പിച്ചപ്പോൾ കൊല്ലപ്പെട്ടു.

അഷ്ടമേ ത്വസുരാശ്ചൈവം രാക്ഷസാശ്ചാന്ധകാരകാഃ। ജിതദേവമനുഷ്യൈസ്തു പിതൃഭിശ്ചൈവ സങ്ഗതാന് ।। ൩൫.

എട്ടാമത്തെ യുദ്ധത്തിൽ അങ്ങനെ അസുരന്മാരും അന്ധകാര സൃഷ്ടിക്കുന്ന രാക്ഷസന്മാരും, ദേവന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും ജയിച്ച പിതൃദേവന്മാരോടൊപ്പം ചേരുകയായിരുന്നു.

സംവൃതാന് ദാനവാംശ്ചൈവ സങ്ഗതാന് കൃത്സ്നശശ്ച താന് । തഥാ വിഷ്ണുസഹായേന മഹേന്ദ്രേണ നിബര്ഹിതാഃ ।। ൩൫.

കൂട്ടായ്മയോടെ ഒന്നിച്ചിരുന്ന എല്ലാ ദാനവന്മാരെയും മഹേന്ദ്രൻ വിഷ്ണുവിൻ്റെ സഹായത്തോടെ സംഹരിച്ചു.

ഹതോ ധ്വജോ മഹേന്ദ്രേണ മായാച്ഛന്നശ്ച യോധയന്। ധ്വജേ ലക്ഷ്യം സമാവിശ്യ വിപ്രവര്ത്തിര്മഹാഭുജഃ ।। ൩൫.

ധ്വജൻ മായയാൽ മറഞ്ഞ് യുദ്ധം ചെയ്തപ്പോൾ മഹേന്ദ്രൻ അവനെ കൊല്ലുകയും, ധ്വജത്തിൽ ലക്ഷ്യം കണ്ട് വലിയ ഭുജശക്തിയുള്ള വിപ്രവർത്തി വീഴുകയും ചെയ്തു.

ദൈത്യാംശ്ച ദാനവാംശ്ചൈവ സംഹതാന് കൃത്സ്നശശ്ച താന്। രജിഃ കോലാഹലേ സര്വാന് ദേവൈഃ പരിവൃതോഽജയത്। യജ്ഞാമൃതേന വിജിതൌ ഷണ്ഡാമാര്കൌ തു ദൈവതൈഃ ।। ൩൫.

കൂട്ടായ്മയോടെ ഒന്നിച്ചിരുന്ന എല്ലാ ദൈത്യരെയും ദാനവരെയും രാജി ദേവന്മാരോടൊപ്പം കോലാഹളത്തിൽ ജയിച്ചു; യജ്ഞാമൃതം കൊണ്ട് ദേവന്മാർ ഷണ്ഡാമാർക്കുവേയും ജയിച്ചു.

ഏതേ ദൈവാസുരാ വൃത്താഃ സംഗ്രാമാ ദ്വാദശൈവ തു। ദേവാസുരക്ഷയകരാഃ പ്രജാനാമശിവായ ച ।। ൩൫.

ഇവയാണ് ദ്വാദശം ദൈവാസുര യുദ്ധങ്ങൾ; ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും നാശവും ജീവികൾക്ക് ദുർഭാഗ്യവും വരുത്തിയവ.

ഹിരണ്യകശിപൂ രാജാ വര്ഷാണാമര്ബുദം ബഭൌ। തഥാ ശതസഹസ്രാണി ഹ്യദികാനി ദ്വിസപ്തതിഃ । അശീതിം ച സഹസ്രാണി ത്രൈലോക്യസ്യേശ്വരോഽഭവത് ।। ൩൫.

ഹിരണ്യകശിപു രാജാവ് ഒരു നൂറ് കോടി വർഷം ഭരിച്ചു; അതിനുശേഷം എഴുപത്തിരണ്ട് ലക്ഷം വർഷവും, എൺപത് ആയിരം വർഷം മൂന്നു ലോകത്തിൻ്റെ ഇശ്വരനായി.

പര്യായേ തസ്യ രാജാഽനു ബലിര്വര്ഷാര്ബുദം പുനഃ । ഷഷ്ടിം ചൈവ സഹസ്രാണി ത്രിംശതം നിയുതാനി ച ।। ൩൫.

അവൻ്റെ ശേഷം ബാലി രാജാവായി, വീണ്ടും ഒരു നൂറ് കോടി വർഷം, അറുപതിനായിരം, മുപ്പത് ലക്ഷം വർഷം കൂടി ഭരിച്ചു.

ബലേ രാജ്യാധികാരസ്തു യാവത്കാലം ബഭൂവ ഹ। പ്രഹ്ലാദേന ഗൃഹീതോഽഭൂത്താവത്കാലം തദാസുരൈഃ ।। ൩൫.

ബലിക്ക് രാജ്യം ഭരിക്കാനുള്ള അവകാശം ഉണ്ടായിരുന്ന കാലം മുഴുവൻ, പ്രഹ്ലാദൻ ആ ഭരണത്തെ കൈവശം വച്ചു. ആ സമയത്ത് അസുരന്മാർക്കായിരുന്നു രാജ്യം.

ഇന്ദ്രാസ്ത്രയസ്തേ വിഖ്യാതാ അസുരാണാം മഹൌജസഃ । ദൈത്യസംസ്ഥമിദം സര്വമാസീദ്ദശയുഗം കില ।। ൩൫.

അസുരന്മാരിൽ മഹാശക്തിയുള്ള ആ മൂന്നു പ്രശസ്തരായ ഇന്ദ്രന്മാർ, ദൈത്യരുടെയൊക്കെ രാജ്യം പത്ത് യുഗങ്ങൾ മുഴുവൻ ഭരിച്ചിരുന്നു.

അസപത്നം തതഃ സര്വം രാഷ്ട്രം ദശയുഗം പുരാ। ത്രൈലോക്യമവ്യയമിദം മഹേന്ദ്രേണ തു പാല്യതേ ।। ൩൫.

അപ്പോൾ പത്ത് യുഗം മുഴുവൻ രാജ്യം എതിരാളികളില്ലാതെ നിലനിന്നു. പിന്നീട് മഹേന്ദ്രൻ ആയ ഇന്ദ്രൻ, ഈ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും സംരക്ഷിച്ചു.

പ്രഹ്ലാദസ്യ തതശ്ചാദസ്ത്രൈലോക്യം കാലപര്യയാത് । പര്യായേണ ച സംപ്രാപ്തേ ത്രൈലോക്യേ പാകശാസനഃ ।। ൩൫.

അതിനുശേഷം, കാലക്രമത്തിൽ, പ്രഹ്ലാദന്റെ കൈവശം നിന്ന ലോകങ്ങൾ മാറി. സമയമെത്തിയപ്പോൾ, പാകശാസനൻ ആയ ഇന്ദ്രൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ഭരിച്ചു.

തതോഽസുരാന് പരിത്യജ്യ യജ്ഞേ ദേവാ ഉപാഗമന് । യജ്ഞേ ദേവാനഥ ഗതേ കാവ്യം തേ ഹ്യസുരാബ്രുവന് ।। ൩൫.

അതിനുശേഷം, അസുരന്മാരെ വിട്ട് ദേവന്മാർ യാഗത്തിനായി പോയി. ദേവന്മാർ യാഗത്തിൽ ചേർന്നപ്പോൾ, അസുരന്മാർ കാവ്യനോടു പറഞ്ഞു.

കൃതം നോ മിഷതാം രാഷ്ട്രം ത്യക്ത്വാ യജ്ഞം പുനര്ഗതാഃ। സ്ഥാതും ന ശക്നുമോ ഹ്യദ്യ പ്രവിശാമോ രസാതലമ് ।। ൩൫.

"നമ്മുടെ രാജ്യം നമ്മുടെ കണ്ണിന് മുന്നിൽ നിന്ന് എടുത്തു. അവർ യാഗം ഉപേക്ഷിച്ച് വീണ്ടും മടങ്ങി. ഇന്നത് നാം നിലകൊള്ളാൻ കഴിയുന്നില്ല—നാം പാതാളത്തിലേക്ക് കടക്കാം."

ഏവമുക്തോഽബ്രവീദേതാന് വിഷണ്ണഃ സാന്ത്വയന് ഗിരാ। മാഭൈഷ്ട ധാരയിഷ്യാമി തേജസാ സ്വേന ചാസുരാഃ ।। ൩൫.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, വിഷാദത്തോടെ കാവ്യൻ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു: "ഭയപ്പെടേണ്ട, അസുരന്മാരേ; എന്റെ ശക്തിയാൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ നിലനിർത്തും."

വൃഷ്ടിരോഷധയശ്ചൈവ രസാ വസു ച യദ്വയമ്। കൃത്സ്നാ മയി ച തിഷ്ഠന്തി പാദസ്തേഷാം സുരേഷു വൈ। യുഷ്മദര്ഥം പ്രദാസ്യാമി തത്സര്വം ധാര്യതേ മയാ ।। ൩൫.

"മഴയും ഔഷധികളും വെള്ളവും സമ്പത്തും—എല്ലാം എന്റെ ഉള്ളിലാണ്. ദേവന്മാർക്ക് അതിൽ ഭാഗം കിട്ടുന്നത് എന്റെ പാദങ്ങളിലൂടെ മാത്രമാണ്. നിങ്ങള്ക്കായി ഞാൻ ഇതൊക്കെയും നൽകും; ഞാൻ അതെല്ലാം നിലനിർത്തും."

തതോ ദേവാസുരാന് ദൃഷ്ട്വാ ധൃതാന് കാവ്യേന ധീമതാ। അമന്ത്രയംസ്തദാ തേ വൈ സംവിഗ്നാ വിജിഗീഷയാ ।। ൩൫.

അപ്പോൾ, കാവ്യൻ അസുരന്മാരെ സംരക്ഷിക്കുന്നതും കണ്ട ദേവന്മാർ, ജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ഭയത്തോടെയും ഉത്സാഹത്തോടെയും തമ്മിൽ ആലോചിച്ചു.

ഏഷ കാവ്യ ഇദം സര്വം വ്യാവര്ത്തയതി നോ ബലാത് । സാധു ഗച്ഛാമഹേ തൂര്ണം ക്ഷീണാന്നാപ്യായയസ്വ താന് । പ്രസഹ്യ ഹത്വാ ശിഷ്ടാന് വൈ പാതാലം പ്രാപയാമഹേ ।। ൩൫.

"ഈ കാവ്യൻ നമ്മുടെ ഭാഗ്യങ്ങൾ എല്ലാം ശക്തിയാൽ മാറ്റുന്നു. നമുക്ക് വേഗം പോകാം; അവരുടെ ഭക്ഷണം തീർന്നാൽ അവരെ ശക്തിപ്പെടുത്താം. ശേഷിച്ചവരെ ബലമായി തോല്പിച്ച് പാതാളത്തിലേക്ക് അയക്കാം."