വായുപുരാണമ്

യയാതിവംശജസ്യാഥ വസുദേവസ്യ ധീമതഃ। കുലം പുണ്യം യതഃ കര്മ ഭേജേ നാരായണഃ പ്രഭുഃ ।। ൩൪.

യയാതിയുടെ വംശജനായ ധീരനായ വസുദേവന്റെ കുടുംബം, അതിന്റെ പുണ്യഫലത്താൽ, നാരായണപ്രഭുവിന്റെ പ്രവർത്തികൾക്കായി തിരഞ്ഞെടുത്തു.

സാഗരാഃ സമകമ്പന്ത ചേലുശ്ച ധരണീധരാഃ। ജജ്വലുശ്ചാഗ്നിഹോത്രാണി ജായമാനേ ജനാര്ദനേ ।। ൩൪.

ജനാർദ്ദനൻ ജനിക്കുമ്പോൾ സമുദ്രങ്ങൾ നടുങ്ങി, പർവതങ്ങൾ കുലുങ്ങി, യാഗാഗ്നികൾ ഉജ്ജ്വലമായി ജ്വലിച്ചു.

ശിവാശ്ച പ്രവവുര്വാതാഃ പ്രശാന്തിമഭവദ്രജഃ। ജ്യോതീംഷ്യഭ്യധികം രേജുര്ജായമാനേ ജനാര്ദനേ ।। ൩൪.

ശുഭമായ കാറ്റുകൾ വീശി, പൊടി ശാന്തമായി, ദീപങ്ങൾ കൂടുതൽ പ്രകാശത്തോടെ തിളങ്ങി, ജനാർദ്ദനൻ ജനിച്ചപ്പോൾ.

അഭിജിന്നാമ നക്ഷത്രം ജയന്തീ നാമ ശര്വരീ। മുഹൂര്ത്തോ വിജയോ നാമ യത്ര ജാതോ ജനാര്ദനഃ ।। ൩൪.

അഭിജിത് എന്ന നക്ഷത്രവും ജയന്തി എന്ന രാത്രിയും വിജയമുഹൂർത്തവുമാണ് ജനാർദ്ദൻ ജനിച്ച സമയം.

അവ്യക്തഃ ശാശ്വതഃ കൃഷ്ണോ ഹരിര്നാരായണഃ പ്രഭുഃ। ജായതേ സ്മൈവ ഭഗവാന് നയനൈര്മോഹയന് പ്രജാഃ ।। ൩൪.

കൃഷ്ണൻ, ശാശ്വതനും അപ്രത്യക്ഷനുമായ ഹരിയും നാരായണപ്രഭുവും ജനിച്ചു; തന്റെ രൂപം കാണിച്ച് ജനങ്ങളെ മായ്ച്ചു.

ആകാശാത് പുഷ്പവൃഷ്ടീശ്ച വവര്ഷ ത്രിദശേശ്വരഃ। ഗീര്ഭിര്മങ്ഗലയുക്താഭിഃ സ്തുവന്തോ മധുസൂദനമ്। മഹര്ഷയഃ സഗന്ധര്വാ ഉപതസ്ഥുഃ സഹസ്രശഃ ।। ൩൪.

ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ദേവന്മാരുടെ അധിപതി പൂക്കളുടെ മഴ പെയ്യിച്ചു. ആയിരക്കണക്കിന് മഹർഷിമാരും ഗന്ധർവന്മാരും, മധുസൂദനനെ മംഗളഗാനങ്ങളോടെ പാടിക്കൊണ്ട് ആദരവോടെ ഉപചാരമർപ്പിച്ചു.

വസുദേവസ്തു തം രാത്രൌ ജാതം പുത്രമധോക്ഷജമ്। ശ്രീവത്സലക്ഷണം ദൃഷ്ട്വാ ദിവി ദിവ്യൈഃ സുലക്ഷണൈഃ। ഉവാച വസുദേവഃ സ്വം രൂപം സംഹര വൈ പ്രഭോ ।। ൩൪.

ആ രാത്രി ജനിച്ച തന്റെ പുത്രനായ അത്ഭുതരൂപിയായ അദോക്ഷജനെ ശ്രീവത്സം അടക്കമുള്ള ദിവ്യചിഹ്നങ്ങളോടെ കണ്ട വസുദേവൻ പറഞ്ഞു: "പ്രഭോ, ദയവായി നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം പിൻവലിക്കണം."

ഭീതോഽഹം കംസതസ്താത ഏതദേവ ബ്രവീമ്യഹമ്। മമ പുത്രാ ഹതാസ്തേന ജ്യേഷ്ഠാസ്തേഽദ്ഭുതദര്ശനാഃ ।। ൩൪.

"അച്ഛാ, ഞാൻ കംസനെ ഭയപ്പെടുന്നു. അതാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്. എന്റെ മൂത്ത പുത്രന്മാർ, അത്ഭുതരൂപികൾ, അവൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു."

വസുദേവവചഃ ശ്രുത്വാ രൂപം സ ഹൃതവാന് പ്രഭുഃ। അനുജ്ഞാതഃ പിതാ ത്വേനം നന്ദഗോപഗൃഹം ഗതഃ। ഉഗ്രസേനമതേ തിഷ്ഠന് യശോദായൈ തദാ ദദൌ ।। ൩൪.

വസുദേവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ, പ്രഭു തന്റെ ദിവ്യരൂപം പിൻവലിച്ചു. അച്ഛന്റെ അനുമതിയോടെ, അദ്ദേഹം നന്ദഗോപന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. ഉഗ്രസേനന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം, അപ്പോൾ യശോദയ്ക്ക് കുട്ടിയെ നൽകി.

തുല്യകാലന്തു ഗര്ഭിണ്യൌ യശോദാ ദേവകീ തഥാ। യശോദാ നന്ദഗോപസ്യ പത്നീ സാ നന്ദഗോപതേഃ ।। ൩൪.

അന്നേ സമയം യശോദയും ദേവകിയും ഗർഭിണികളായിരുന്നു. യശോദ നന്ദഗോപന്റെ ഭാര്യയായിരുന്നു; അവൾ തന്നെയാണ് നന്ദഗോപന്റെ ഭാര്യ.

യാമേവ രജനീം കൃഷ്ണോ ജജ്ഞേ വൃഷ്ണികുലപ്രഭുഃ। താമേവ രജനീം കന്യാം യശോദാപി വ്യജായത ।। ൩൪.

വൃഷ്ണികുലാധിപനായ കൃഷ്ണൻ ജനിച്ച അതേ രാത്രിയിൽ തന്നെ, യശോദയും ഒരു പെൺകുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ചു.

തം ജാതം രക്ഷമാണസ്തു വസുദേവോ മഹായശാഃ। പ്രാദാത് പുത്രം യശോദായൈ കന്യാന്തു ജഗൃഹേ സ്വയമ് ।। ൩൪.

മഹത്വത്തിൽ പ്രശസ്തനായ വസുദേവൻ, ജനിച്ച കുഞ്ഞിനെ സൂക്ഷിച്ചു, ആ ആൺകുട്ടിയെ യശോദയ്ക്ക് നൽകി. പിന്നെ, ആ പെൺകുഞ്ഞിനെ താനെ എടുത്തു.

ദത്ത്വൈനം നന്ദഗോപസ്യ രക്ഷമാമിതി ചാബ്രവീത്। സുതസ്തേ സര്വ്വകല്യാണോ യാദവാനാം ഭവിഷ്യതി। അയം സ ഗര്ഭോ ദേവക്യാ അസ്മത്ക്ലേശാന് ഹനിഷ്യതി ।। ൩൪.

അവനെ നന്ദഗോപനു നൽകി, "ഇവനെ സൂക്ഷിക്കണം" എന്നും പറഞ്ഞു. "നിന്റെ പുത്രൻ എല്ലാ ദിശയിലും മംഗളമായവൻ, യാദവരുടെ മഹത്വമാകും. ദേവകിയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്നവൻ നമ്മുടെ കഷ്ടങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കും."

ഉഗ്രസേനാത്മജായാഞ്ച കന്യാമാനകദുന്ദുഭേഃ। നിവേദയാമാസ തദാ കന്യേതി ശുഭലക്ഷണാ ।। ൩൪.

അന്നകദുണ്ടുഭി ഉഗ്രസേനന്റെ ഭാര്യയുടെ മകളായ പെൺകുട്ടിയെ, ശുഭലക്ഷണങ്ങളുള്ളവളെന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു.

സ്വാസായാം തനയം കംസോ ജാതം നൈവാവധാരയത്। അഥ താമപി ദുഷ്ടാത്മാ ഹ്യുത്സസര്ജ മുദാന്വിതഃ ।। ൩൪.

കംസൻ തന്റെ ഭാര്യക്ക് ഒരു ആൺകുഞ്ഞ് ജനിച്ചതെന്ന കാര്യം മനസ്സിലാക്കിയില്ല. പിന്നെ, ആ ദുഷ്ടഹൃദയൻ സന്തോഷത്തോടെ ആ പെൺകുട്ടിയെ വിട്ടയച്ചു.

ഹതാ വൈ യാ യദാ കന്യാ ജപത്യേഷ വൃഥാമതിഃ। കന്യാ സാ വവൃധേ തത്ര വൃഷ്ണിസദ്മനി പൂജിതാ ।। ൩൪.

അവൻ ആ പെൺകുട്ടി മരിച്ചതായി കരുതിയെങ്കിലും, അവൾ രക്ഷപ്പെട്ടു. ആ പെൺകുട്ടി വൃഷ്ണികളുടെ വീട്ടിൽ ആദരവോടെ വളർന്നു.

പുത്രവത്പരിപാല്യന്തോ ദേവാ ദേവാന് യഥാ തദാ । താമേവ വിധിനോത്പന്നാമാഹുഃ കന്യാം പ്രജാപതിമ് ।। ൩൪.

അവർ ആ പെൺകുട്ടിയെ പുത്രനെപ്പോലെ സംരക്ഷിച്ചു; ദേവതകൾ ദേവികളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ. വിധിപ്രകാരം ജനിച്ച അവളെ പ്രജാപതിയുടെ മകളെന്നു വിളിച്ചു.

ഏകാദശാ തു ജജ്ഞേ വൈ രക്ഷാര്ഥം കേശവസ്യ ഹ। താം വൈ സര്വേ സുമനസഃ പൂജയിഷ്യന്തി യാദവാഃ। ദേവദേവോ ദിവ്യവപുഃ കൃഷ്ണഃ സംരക്ഷിതോഽനയാ ।। ൩൪.

പതിനൊന്ന് പെൺകുട്ടികൾ കേശവനെ സംരക്ഷിക്കാൻ ജനിച്ചു. എല്ലാ യാദവർഗ്ഗവും സന്തോഷത്തോടെ അവളെ ആരാധിച്ചു. ദൈവങ്ങളുടെ ദൈവമായ, ദിവ്യരൂപിയായ കൃഷ്ണൻ അവളുടെ സംരക്ഷണത്തിൽ ആയിരുന്നു.

ഋഷയ ഊചുഃ ।। കിമര്ഥം വസുദേവസ്യ ഭോജഃ കംസോ നരാധിപഃ। ജഘാന പുത്രാന് ബാലാന് വൈ തന്നോ വ്യാഖ്യാതുമര്ഹസി ।। ൩൪.

മഹർഷിമാർ ചോദിച്ചു: "വസുദേവന്റെ പുത്രന്മാരെയും ബാലന്മാരെയും, ഭോജരാജാവായ കംസൻ എന്തുകൊണ്ട് കൊന്നു? ദയവായി അതിന്റെ കാരണം ഞങ്ങൾക്കു വിശദീകരിക്കണം."

സൂത ഉവാച।। ശ്രൃണുധ്വം വൈ യഥാ കംസഃ പുത്രാനാനകദുന്ദുഭേഃ। ജാതാഞ്ജാതാഞ്ചിശൂന് സര്വ്വാന് നിഷ്പിപേഷ വൃഥാമതിഃ ।। ൩൪.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: "ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ, എങ്ങനെ കംസൻ അനകദുണ്ടുഭിയുടെ ജനിച്ച പുത്രന്മാരെയും ശിശുക്കളെയും ഒന്നൊന്നായി ക്രൂരമായി കൊല്ലുകയായിരുന്നു എന്ന്."

ഭയാദ്യഥാ മഹാബാഹുര്ജാതഃ കൃഷ്ണോ വിവാസിതഃ। തഥാ ച ഗോഷു ഗോവിന്ദഃ സംവൃദ്ധ- പുരുഷോത്തമഃ ।। ൩൪.

ഭയത്താൽ ശക്തനായ കൃഷ്ണൻ ജനിച്ച ഉടൻ തന്നെ അകറ്റി അയക്കപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ ഗോവിന്ദൻ, പുരുഷോത്തമൻ, പശുക്കളുടെ ഇടയിൽ വളർന്നു.

ഉക്തം ഹി കില ദേവക്യാ വസുദേവസ്യ ധീമതഃ । സാരഥ്യം കൃതവാന് കംസോ യുവരാജസ്തദാഽഭവത് ।। ൩൪.

ധീരനായ വസുദേവന്റെ ഭാര്യ ദേവകിക്ക് ഒരിക്കൽ കംസൻ രഥസാരഥിയായി നിന്നിരുന്നു; അപ്പോൾ അവൻ യുവരാജാവായിരുന്നു.

തതോഽന്തരിക്ഷേ വാഗാസീദ്ദിവ്യാ ഭൂതസ്യ കസ്യചിത്। കംസോ യയാ സദാ ഭീതഃ പുഷ്കലാ ലോകസാക്ഷിണീ ।। ൩൪.

അപ്പോൾ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ദിവ്യവാണി കേട്ടു, ആരോ ഒരു ദൈവത്തിന്റെ വാക്കുകൾ. അതിനാൽ കംസൻ എല്ലായ്പ്പോഴും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു, കാരണം അതിന് വലിയ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു, ലോകങ്ങൾക്കു സാക്ഷിയായിരുന്നതുമാണ്.

യാമേതാം വഹസേ കംസ രഥേന പരകാരണാത്। അസ്യാ യഃ സപ്തമോ ഗര്ഭഃ സ തേ മൃത്യുര്ഭവിഷ്യതി ।। ൩൪.

കംസാ, നീ ഈ രഥം ഓടിപ്പിക്കുന്നത് മറ്റൊരാളുടെ കാരണത്താലാണ്. ഇവളിൽ ഏഴാമത്തെ ഗർഭം നിനക്കു മരണമായിത്തീരും.

താം ശ്രുത്വാ വ്യഥിതോ വാണീം തദാ കംസോ വൃഥാമതിഃ। നിഷ്ക്രമ്യ ഖഡ്ഗം താം കന്യാം ഹന്തുകാമോഽഭവത്തദാ ।। ൩൪.

അത് കേട്ട കംസൻ, മനസ്സിൽ ഭയത്തോടെയും അജ്ഞതയോടെയും, പുറത്തേക്കു പോയി, വാൾ എടുത്ത് ആ പെൺകുട്ടിയെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു.

തമുവാച മഹാബാഹുര്വസുദേവഃ പ്രതാപവാന്। ഉഗ്രസേനാത്മജം കംസം സൌഹൃദാത്പ്രണയേന ച ।। ൩൪.

ശക്തനും ധൈര്യശാലിയുമായ വസുദേവൻ, ഉഗ്രസേനന്റെ മകനായ കംസനോട് സൗഹൃദത്തോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

നസ്ത്രിയം ക്ഷത്രിയോ ജാതു ഹന്തുമര്ഹതി കശ്ചന। ഉപായഃ പരിദൃഷ്ടോഽത്ര മയാ യാദവനന്ദന ।। ൩൪.

യദുകുലത്തിലെ സന്തോഷമേ, ഒരു ക്ഷത്രിയനും സ്ത്രീയെ കൊല്ലാൻ അർഹനല്ല. ഞാൻ ഇവിടെ ഒരു മാർഗം കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.

യോഽസ്യാഃ സമ്ഭവതേ ഗര്ഭഃ സപ്തമഃ പൃഥിവീ പതേ। തമഹന്തേ പ്രയച്ഛാമി തത്ര കുര്യ്യാ യഥാക്രമമ് ।। ൩൪.

ഭൂമിയുടെ അധിപതിയായോ, ഇവളിൽ ഉദിക്കുന്ന ഏഴാമത്തെ ഗർഭം ഞാൻ നിനക്കു കൈമാറും. അതിനുശേഷം നീ ഇഷ്ടംപോലെ ചെയ്യാം.

ത്വം ത്വിദാനീം യഥേഷ്ടത്വം വര്തേഥാ ഭൂരിദക്ഷിണ। സര്വാനസ്യാസ്തു വൈ ഗര്ഭാന് സത്യം നേഷ്യാമി തേ വശമ് ।। ൩൪.

ദാനശീലനായോ, ഇനി നീ ഇഷ്ടംപോലെ പ്രവർത്തിക്കാം. ഇവളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന എല്ലാ ഗർഭങ്ങളും ഞാൻ സത്യമായി നിന്റെ അധീനതയിലാക്കും.