വായുപുരാണമ്

പ്രവിവേശ തതോ രാമോ മിഥിലാമരിമര്ദ്ദനഃ। സര്വ്വകാമൈരുപഹൃതൈര്മൈഥിലേനൈവ പൂജിതഃ ।। ൩൪.

അതിനുശേഷം ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്ന രാമൻ മിഥിലയിൽ പ്രവേശിച്ചു. മിഥിലയുടെ രാജാവ് അവനെ എല്ലാ ഇഷ്ട വസ്തുക്കളും നൽകി ആദരിച്ചു.

ഏതസ്മിന്നേവ കാലേ തു ബഭ്രുര്മതിമതാംവരഃ। നാനാരൂപാന് ക്രതൂന് സര്വ്വാനാജഹാര നിരര്ഗലാന് ।। ൩൪.

അതേ സമയത്ത്, ബഭ്രു എന്ന മഹാപണ്ഡിതൻ പലവിധ രൂപങ്ങളിലുള്ള എല്ലാ യാഗങ്ങളും നിർബന്ധങ്ങൾ ഇല്ലാതെ നടത്തി.

ദീക്ഷാമയം സകവചം രക്ഷാര്ഥം പ്രവിവേശ ഹ। സ്യമന്തകകൃതേ രാജാ ഗാധിപുത്രോ മഹായശാഃ ।। ൩൪.

ഗാധിയുടെ പുത്രനായ മഹാപ്രശസ്തനായ രാജാവ്, സ്യാമന്തകമണിക്കായി, കവർച്ചയും സംരക്ഷണത്തിനായി കവചം ധരിച്ച് ദീക്ഷാഗൃഹത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

അര്ഥാന് രത്നാനി ചാഗ്ര്യാണി ദ്രവ്യാണി വിവിധാനി ച । ഷഷ്ടിവര്ഷഗതേ കാലേ യജ്ഞേഷു വിന്യയോജയത് ।। ൩൪.

അവൻ സമ്പത്ത്, ഉത്തമ രത്നങ്ങൾ, വിവിധ വസ്തുക്കൾ എന്നിവ അറുപത് വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ യാഗങ്ങളിൽ അർപ്പിച്ചു.

അക്രൂരയജ്ഞ ഇത്യേതേ ഖ്യാതാസ്തസ്യ മഹാത്മനഃ। ബഹ്വന്നദക്ഷിണാഃ സര്വ്വേ സര്വ്വകാമപ്രദായിനഃ ।। ൩൪.

ആ മഹാത്മാവിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ യാഗങ്ങൾ 'അക്രൂരയാഗങ്ങൾ' എന്നാണറിയപ്പെട്ടത്. അവയിൽ എല്ലാം ധാരാളം അന്നവും ദാനവും ഉണ്ടായിരുന്നു, എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നവയായിരുന്നു.

അഥ ദുര്യ്യോധനോ രാജാ ഗത്വാഽഥ മിഥിലാം പ്രഭുഃ। ഗദാശിക്ഷാം തതോ ദിവ്യാം ബലഭദ്രാദവാപ്തവാന് ।। ൩൪.

പിന്നീട് മഹാശക്തനായ രാജാവ് ദുര്യോധനൻ മിഥിലയിൽ ചെന്നു. അവിടെ ബലഭദ്രനിൽ നിന്ന് ദിവ്യമായ ഗദായുദ്ധം പഠിച്ചു.

പ്രസാദ്യ തു തതോ വിപ്രാ വൃഷ്ണ്യന്ധകമഹാരഥൈഃ। ആനീതോ ദ്വാരകാമേവ കൃഷ്ണേന ച മഹാത്മനാ ।। ൩൪.

ശേഷം, വൃഷ്ണി-അന്ധക മഹാരഥന്മാരോടും ബ്രാഹ്മണന്മാരോടും സന്തോഷം വരുത്തിയ ശേഷം, മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണൻ അവനെ ദ്വാരകയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി.

അക്രൂരമന്ധകൈഃ സാര്ദ്ധമുപായാത് പുരുഷര്ഷഭഃ। യുദ്ധേ ഹത്വാ തു ശത്രുഗ്നം സഹ ബന്ധുമതാ ബലീ ।। ൩൪.

പുരുഷശ്രേഷ്ഠൻ അക്രൂരനും അന്ധകരുമായി ചേർന്ന് എത്തി; യുദ്ധത്തിൽ ബലവാനായവൻ ശത്രുഘ്നനെയും ബന്ധുമാനെയും കൊന്നു.

ശ്വഫല്കതനയായാന്തു നരായാം നരസത്തമൌ। ഭങ്ഗകാരസ്യ തനയോ വിശ്രുതൌ സുമഹാബലൌ ।। ൩൪.

ശ്വഫൽക്കന്റെ പുത്രന്മാർക്ക്, ഭംഗകാരന്റെ രണ്ടു പ്രസിദ്ധരും അതീവ ബലവാന്മാരുമായ പുത്രന്മാർ നരയിൽ ജനിച്ചു.

ജജ്ഞാതേഽന്ധകമുഖ്യസ്യ ശത്രുഘ്നോ ബന്ധുമാംശ്ച തൌ। വധാര്ഥം ഭങ്ഗകാരസ്യ കൃഷ്ണോ ന പ്രീതിമാന് ഭവേത് ।। ൩൪.

അന്ധകപ്രധാനനു ശത്രുഘ്നനും ബന്ധുമാനും ജനിച്ചു; ഭംഗകാരനെ നശിപ്പിക്കാനായിരുന്നു അവരുടെ ജനനം. അതുകൊണ്ട് കൃഷ്ണന് സന്തോഷം ഉണ്ടായില്ല.

ജ്ഞാതി ഭേദഭയാദ്ഭീതഃ സമുപേക്ഷിതവാംസ്തഥാ। അപയാതേ തഥാക്രൂരേ നാവര്ഷത്പാകശാസനഃ ।। ൩൪.

ബന്ധുക്കളിൽ ഭേദം വരുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ കൃഷ്ണൻ അതെല്ലാം അവഗണിച്ചു. അക്രൂരൻ അകന്നു പോയപ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ മഴ പെയ്യിച്ചില്ല.

അനാവൃഷ്ട്യാ ഹതം രാഷ്ട്രമഭവത്തദ്വഘോദ്യതമ്। തതഃ പ്രസാദയാമാസുരക്രൂരം കുകുരാന്ധകാഃ ।। ൩൪.

മഴയില്ലായ്മ മൂലം രാജ്യം നശിച്ചു, ദുരിതം വന്നു. അപ്പോൾ കുകുരരും അന്ധകരും അക്രൂരനെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

പുനര്ദ്വാരവതീം പ്രാപ്തേ തദാ ദാനപതൌ തഥാ। പ്രവവര്ഷ സഹസ്രാക്ഷഃ കുക്ഷൌ ജലനിധേസ്തതഃ ।। ൩൪.

പിന്നീട് അക്രൂരൻ വീണ്ടും ദ്വാരകയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, ആയിരം കണ്ണുള്ളവൻ സമുദ്രത്തിന്റെ ഗർഭത്തിൽ മഴ പെയ്യിച്ചു.

കന്യാഞ്ച വാസുദേവായ സ്വസാരം ശീലസമ്മതാമ്। അക്രൂരഃ പ്രദദൌ ശ്രീമാന് പ്രീത്യര്ഥം യദുപുങ്ഗവഃ ।। ൩൪.

ശ്രീമാനായ അക്രൂരൻ, യദുക്കളുടെ പ്രധാനി, തന്റെ നല്ല സ്വഭാവമുള്ള സഹോദരിയെ വാസുദേവനു വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചു, അവന്റെ അനുകൂല്യം നേടാനായി.

അത വിജ്ഞായ യോഗേന കൃഷ്ണോ ബഭ്രുഗതം മണിമ്। സഭാമധ്യേ തദാ പ്രാഹ തമക്രൂരം ജനാര്ദനഃ ।। ൩൪.

അപ്പോൾ യോഗബലത്തിൽ കൃഷ്ണൻ മനിക്യം ബഭ്രുവിൽ എത്തിയതായി അറിഞ്ഞു. സഭാമധ്യേ അക്രൂരനോട് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു.

യച്ച രത്നം മണിവരം തവ ഹസ്തഗതം പ്രഭോ। തത്പ്രയച്ഛസ്വ മാനാര്ഹ വിമതിഞ്ചാത്ര മാ കൃഥാഃ ।। ൩൪.

പ്രഭോ, നിന്റെ കൈയിൽ ഉള്ള ആ മഹാരത്നം ദയവായി വിട്ടുകൊടുക്കണം. ഈ കാര്യത്തിൽ മനസ്സിൽ വിരോധം വയ്ക്കരുത്.

ഷഷ്ടിവര്ഷഗതേ കാലേ യദ്രോഷോഽഭൂത്തദാ മമ। സുസംരൂഢഃ സകൃത് പ്രാപ്തസ്തത്കാലാശ്രിത്യ സ മഹാന് ।। ൩൪.

അറുപത് വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് ഉണ്ടായ കോപം, ഒരിക്കൽ ഉണർന്നതോടെ, അതു വളരെയധികം ദൃഢമായി നിലനിന്നു.

തതഃ കൃഷ്ണസ്യ വചനാത് സര്വ്വസാത്വതസംസദി। പ്രദദൌ തം മണിം ബഭ്രുരക്ലേശേന മഹാമതിഃ ।। ൩൪.

അപ്പോൾ കൃഷ്ണന്റെ വാക്ക് കേട്ട്, എല്ലാ സാത്വതന്മാരുടെയും സന്നിധിയിൽ ബഭ്രു, അതിയായ ബുദ്ധിയും മനസ്സിലെ ശാന്തിയും കൊണ്ട്, ആ മണിയെ എളുപ്പത്തിൽ നൽകി.

തത ആര്ജ്ജവസംപ്രാപ്തബഭ്രുഹസ്താദരിന്ദമഃ। ദദൌ പ്രഹൃഷ്ടമനസാ തം മണിം ബഭ്രവേ പുനഃ ।। ൩൪.

അതിനുശേഷം, ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവൻ, ബഭ്രുവിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ആ മണി സത്യസന്ധതയോടെ വാങ്ങി, സന്തോഷപൂർവ്വം വീണ്ടും ബഭ്രുവിനേയ്ക്ക് തിരിച്ചു നൽകി.

സ കൃഷ്ണഹസ്താത് സംപ്രാപ്യ മണിരത്നം സ്യമന്തകമ്। ആബദ്ധ്യ ഗാന്ദിനീപുത്രോ വിരരാജാംശുമാനിവ ।। ൩൪.

കൃഷ്ണന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് സ്യാമന്തകമണി വാങ്ങിയ ശേഷം, ഗാന്ദിനിയുടെ മകൻ അതു ധരിച്ച്, ഒരു പ്രകാശവാനായി തിളങ്ങി.

ഇമാം മിഥ്യാഭിശസ്തിം യോ വിശുദ്ധാമപി ചോത്തമാമ് । വേദ മിഥ്യാഭി ശസ്തിം സ ന വ്രജേച്ച കഥഞ്ചന ।। ൩൪.

ആർങ്കിലും, ശുദ്ധവും ഉത്തമവുമായ ഒരു കുറ്റാരോപണം പൊയാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അതിനെ പൊയാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നവൻ, എങ്ങനെയും പരലോകത്തിൽ പ്രവേശിക്കരുത്.

അനിമിത്രാച്ഛിനിര്ജജ്ഞേ കനിഷ്ഠാദ്വൃഷ്ണിനന്ദനാത് ।। ൩൪.

വൃഷ്ണിവംശത്തിലെ ഏറ്റവും ഇളയ മകനിൽ നിന്ന് അനിമിത്രൻ ജനിച്ചു.

സത്യവാക് സത്യസമ്പന്നഃ സത്യകസ്തസ്യ ചാത്മജഃ। സാത്യകിര്യുയുധാനസ്യ തസ്യ ഭൂതിഃ സുതോഽഭവത് ।। ൩൪.

സത്യവാൻ, സത്യസമ്പന്നൻ ആയ സത്യകൻ അവന്റെ മകനായിരുന്നു; യുയുധാനന്റെ മകൻ സത്യകി അവനിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു.

ഭൂതേര്യുഗന്ധരഃ പുത്ര ഇതി ഭൌത്യാഃ പ്രകീര്ത്തിതാഃ। ജജ്ഞാതേ തനയൌ പൃശ്നേഃ ശ്വഫല്കശ്ചിത്രകശ്ച യഃ ।। ൩൪.

ഭൂതിയുടെ മകൻ യുഗന്ധരൻ ആയിരുന്നു; ഇവരെയാണ് ഭൂതിവംശജർ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. പൃശ്യിയുടെ മക്കളായി ശ്വഫൽക്കനും ചിത്രകനും ജനിച്ചു.

ശ്വഫല്കസ്തു മഹാരാജോ ധര്മാത്മാ യത്ര വര്ത്തതേ। നാസ്തി വ്യാധിഭയം തത്ര ന ചാവൃഷ്ടിഭയം തഥാ ।। ൩൪.

മഹാരാജാവായ ശ്വഫൽക്കൻ, ധർമ്മപരനായവൻ, എവിടെയായാലും താമസിച്ചാൽ അവിടെ രോഗഭയവും വരൾച്ചഭയവും ഉണ്ടാകില്ല.

കദാചിത് കാശിരാജസ്യ വിഭോസ്തു ദ്വിജസത്തമാഃ। ത്രീണി വര്ഷാണി വിഷയേ നാവര്ഷത്പാകശാസനഃ ।। ൩൪.

ഒരു സമയം, മഹത്വമുള്ള കാശിരാജാവിന്റെ രാജ്യത്ത്, മൂന്നു വർഷം മഴവില്ലാതെ ഇന്ദ്രൻ നിന്നു.

സ തത്ര വാസയാമാസ ശ്വഫല്കം പരമാര്ചിതമ്। ശ്വഫല്കപരിവാസേന പ്രാവര്ഷത്പാകശാസനഃ ।। ൩൪.

അവിടെ, അതിയായ ആദരവോടെ ശ്വഫൽക്കനെ താമസിപ്പിച്ചു; ശ്വഫൽക്കന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഇന്ദ്രൻ മഴ പെയ്യിച്ചു.

ശ്വഫല്കഃ കാശിരാജസ്യ സുതാം ഭാര്യാമനിന്ദിതാമ്। ഗാന്ദിനീം നാമ ഗാം സാ ഹി ദദൌ വിപ്രായ നിത്യശഃ ।। ൩൪.

ശ്വഫൽക്കൻ, കാശിരാജാവിന്റെ അപരാധമില്ലാത്ത മകളായ ഗാന്ദിനിയെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചു; അവൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് പശുക്കൾ നൽകി.

സാ മാതുരുദരസ്ഥാ വൈ ബഹുവര്ഷ ശതാന് കില। വസതി സ്മ ന വൈ ജജ്ഞേ സര്ഭസ്ഥാന്താം പിതാബ്രവീത് ।। ൩൪.

അവൾ അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിൽ നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കഴിയുകയും ജനിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു; അപ്പോൾ അവളുടെ പിതാവ് ഗർഭത്തിൽ തന്നെ അവളോട് സംസാരിച്ചു.