വായുപുരാണമ്

അനഷ്ടാശ്വാവരോഹന്തു കൃത്വാ ഭോജജനാര്ദനൌ। ശക്തോഽപി സാധ്യാദ്വാര്ദ്ധക്യാന്നാക്രൂരോഽഭ്യുപപദ്യത ।। ൩൪.

അക്രൂരൻക്ക് കഴിയാമായിരുന്നുവെങ്കിലും, ഭോജനും ജനാർദ്ദനനും അവരുടെ കുതിരകളെയും രഥവും ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, വൃദ്ധത കാരണം അക്രൂരൻ ചേർന്നില്ല.

അപയാനേ തതോ ബുദ്ധിം ഭൂയശ്ചക്രേ ഭയാന്വിതഃ। യോജനാനാം ശതം സാഗ്രം യയാ ച പ്രത്യപദ്യത ।। ൩൪.

പിന്നീട് ഭയത്താൽ അവൻ വീണ്ടും ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ തീരുമാനിച്ചു; അങ്ങനെ അവൻ നൂറിലധികം യോജന ദൂരം യാത്ര ചെയ്തു.

വിജ്ഞാതഹൃദയാ നാമ ശതയോജനഗാമിനീ। ഭോജസ്യ വഢവാദിത്യോ യയാ കൃഷ്ണമയോധയത് ।। ൩൪.

വിജ്ഞാതഹൃദയ എന്ന പേരുള്ള, നൂറ് യോജന ദൂരം പോകാൻ കഴിയുന്ന കുതിരയാണ് ഭോജന്റെ വണ്ടിക്കുതിര; അതിൽ കയറി അവൻ കൃഷ്ണനോട് യുദ്ധം ചെയ്തു.

പ്രവൃദ്ധവേഗാ വഡവാ ത്വധ്വനാം ശതയോജനമ്। ദൃഷ്ടാ രഥഗതിസ്തസ്യ ശതധന്വാനമര്ദ്ദയത് ।। ൩൪.

ആ കുതിര വേഗം കൂട്ടി നൂറ് യോജന ദൂരം കടന്നപ്പോൾ, രഥത്തിൽ ഇരുന്ന ശതധൻവൻ അതിനാൽ ക്ഷീണിച്ചു.

തതസ്തസ്യ ഹയാസ്തേ തു ശ്രമാത് ഖേദാച്ച വൈ ദ്വിജാഃ। ഖമുത്പേതൂ രഥപ്രാണാഃ കൃഷ്ണോ രാമമഥാബ്രവീത് ।। ൩൪.

അപ്പോൾ, ദ്വിജന്മാരേ, ആ കുതിരകൾ അതിയായി ക്ഷീണിച്ച് രഥത്തിൽ ജീവൻ വിട്ടു; കൃഷ്ണൻ രാമനോട് പറഞ്ഞു.

തിഷ്ഠസ്വേഹ മഹാബാഹോ ദൃഷ്ടദോഷാ മയാ ഹയാഃ। പദ്യ്ഭാം ഗത്വാ ഹരിഷ്യാമി മണിരത്നം സ്യമന്തകമ് ।। ൩൪.

'നീ ഇവിടെ തന്നെ നിൽക്കൂ മഹാബാഹുവേ; കുതിരകൾ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ഞാൻ കാലിൽ നടന്ന് പോയി സ്യാമന്തകമണി പിടിച്ചെടുക്കാം.'

പദ്ഭ്യാമേവ തതോ ഗത്വാ ശതധന്വാനമച്യുതഃ। മിഥിലാധിപതിം തം വൈ ജഘാന പരമാസ്ത്രവിത് ।। ൩൪.

അതിനുശേഷം അച്യുതൻ കാലിൽ നടന്ന് പോയി, മിഥിലാധിപതിയായ ശതധൻവനെ, അത്യുത്തമ ആയുധജ്ഞാനമുള്ളവനെ, വധിച്ചു.

സ്യമന്തകം ന ചാപശ്യദ്ധത്വാ ഭോജം മഹാബലമ്। നിവൃത്തം ചാബ്രവീത് കൃഷ്ണം രത്നം ദേഹീതി ലാങ്ഗലീ ।। ൩൪.

പക്ഷേ, മഹാബലശാലിയായ ഭോജനെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തിട്ടും, സ്യാമന്തകമണി അവൻ കണ്ടില്ല; അപ്പോൾ ലാങ്ങലധാരിയായവൻ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: 'രത്നം തിരിച്ചു തരിക.'

നാസ്തീതി കൃഷ്ണശ്ചോവാച തതോ രാമോ രുഷാന്വിതഃ। ധിക്ഛബ്ദമസകൃത് പൂര്വ്വം പ്രത്യുവാച ജനാര്ദ്ദനമ് ।। ൩൪.

'ഇവിടെ ഇല്ല' എന്ന് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ രാമൻ കോപത്തോടെ, പുനപ്പുനം അപമാനവാക്കുകൾ ജനാർദ്ദനനോട് പറഞ്ഞു.

ഭ്രാതൃത്വാന്മര്ഷയാമ്യേഷ സ്വസ്തി തേഽസ്തു വ്രജാമ്യഹമ്। കൃത്യം ന മേ ദ്രാരകയാ ന ത്വയാ ന ച വൃഷ്ണിഭിഃ ।। ൩൪.

സഹോദരസ്നേഹത്താൽ ഞാൻ ഇതെല്ലാം മാപ്പ് ചെയ്യുന്നു. നിനക്കു എല്ലാ ഭാവുകങ്ങളും നേരുന്നു. ഞാൻ ഇനി പോകുന്നു. ആ സ്ത്രീയോടോ, നിനക്കോടോ, വൃഷ്ണികളോടോ എനിക്ക് ഒന്നും ദോഷമില്ല.

പ്രവിവേശ തതോ രാമോ മിഥിലാമരിമര്ദ്ദനഃ। സര്വ്വകാമൈരുപഹൃതൈര്മൈഥിലേനൈവ പൂജിതഃ ।। ൩൪.

അതിനുശേഷം ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്ന രാമൻ മിഥിലയിൽ പ്രവേശിച്ചു. മിഥിലയുടെ രാജാവ് അവനെ എല്ലാ ഇഷ്ട വസ്തുക്കളും നൽകി ആദരിച്ചു.

ഏതസ്മിന്നേവ കാലേ തു ബഭ്രുര്മതിമതാംവരഃ। നാനാരൂപാന് ക്രതൂന് സര്വ്വാനാജഹാര നിരര്ഗലാന് ।। ൩൪.

അതേ സമയത്ത്, ബഭ്രു എന്ന മഹാപണ്ഡിതൻ പലവിധ രൂപങ്ങളിലുള്ള എല്ലാ യാഗങ്ങളും നിർബന്ധങ്ങൾ ഇല്ലാതെ നടത്തി.

ദീക്ഷാമയം സകവചം രക്ഷാര്ഥം പ്രവിവേശ ഹ। സ്യമന്തകകൃതേ രാജാ ഗാധിപുത്രോ മഹായശാഃ ।। ൩൪.

ഗാധിയുടെ പുത്രനായ മഹാപ്രശസ്തനായ രാജാവ്, സ്യാമന്തകമണിക്കായി, കവർച്ചയും സംരക്ഷണത്തിനായി കവചം ധരിച്ച് ദീക്ഷാഗൃഹത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

അര്ഥാന് രത്നാനി ചാഗ്ര്യാണി ദ്രവ്യാണി വിവിധാനി ച । ഷഷ്ടിവര്ഷഗതേ കാലേ യജ്ഞേഷു വിന്യയോജയത് ।। ൩൪.

അവൻ സമ്പത്ത്, ഉത്തമ രത്നങ്ങൾ, വിവിധ വസ്തുക്കൾ എന്നിവ അറുപത് വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ യാഗങ്ങളിൽ അർപ്പിച്ചു.

അക്രൂരയജ്ഞ ഇത്യേതേ ഖ്യാതാസ്തസ്യ മഹാത്മനഃ। ബഹ്വന്നദക്ഷിണാഃ സര്വ്വേ സര്വ്വകാമപ്രദായിനഃ ।। ൩൪.

ആ മഹാത്മാവിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ യാഗങ്ങൾ 'അക്രൂരയാഗങ്ങൾ' എന്നാണറിയപ്പെട്ടത്. അവയിൽ എല്ലാം ധാരാളം അന്നവും ദാനവും ഉണ്ടായിരുന്നു, എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നവയായിരുന്നു.

അഥ ദുര്യ്യോധനോ രാജാ ഗത്വാഽഥ മിഥിലാം പ്രഭുഃ। ഗദാശിക്ഷാം തതോ ദിവ്യാം ബലഭദ്രാദവാപ്തവാന് ।। ൩൪.

പിന്നീട് മഹാശക്തനായ രാജാവ് ദുര്യോധനൻ മിഥിലയിൽ ചെന്നു. അവിടെ ബലഭദ്രനിൽ നിന്ന് ദിവ്യമായ ഗദായുദ്ധം പഠിച്ചു.

പ്രസാദ്യ തു തതോ വിപ്രാ വൃഷ്ണ്യന്ധകമഹാരഥൈഃ। ആനീതോ ദ്വാരകാമേവ കൃഷ്ണേന ച മഹാത്മനാ ।। ൩൪.

ശേഷം, വൃഷ്ണി-അന്ധക മഹാരഥന്മാരോടും ബ്രാഹ്മണന്മാരോടും സന്തോഷം വരുത്തിയ ശേഷം, മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണൻ അവനെ ദ്വാരകയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി.

അക്രൂരമന്ധകൈഃ സാര്ദ്ധമുപായാത് പുരുഷര്ഷഭഃ। യുദ്ധേ ഹത്വാ തു ശത്രുഗ്നം സഹ ബന്ധുമതാ ബലീ ।। ൩൪.

പുരുഷശ്രേഷ്ഠൻ അക്രൂരനും അന്ധകരുമായി ചേർന്ന് എത്തി; യുദ്ധത്തിൽ ബലവാനായവൻ ശത്രുഘ്നനെയും ബന്ധുമാനെയും കൊന്നു.

ശ്വഫല്കതനയായാന്തു നരായാം നരസത്തമൌ। ഭങ്ഗകാരസ്യ തനയോ വിശ്രുതൌ സുമഹാബലൌ ।। ൩൪.

ശ്വഫൽക്കന്റെ പുത്രന്മാർക്ക്, ഭംഗകാരന്റെ രണ്ടു പ്രസിദ്ധരും അതീവ ബലവാന്മാരുമായ പുത്രന്മാർ നരയിൽ ജനിച്ചു.

ജജ്ഞാതേഽന്ധകമുഖ്യസ്യ ശത്രുഘ്നോ ബന്ധുമാംശ്ച തൌ। വധാര്ഥം ഭങ്ഗകാരസ്യ കൃഷ്ണോ ന പ്രീതിമാന് ഭവേത് ।। ൩൪.

അന്ധകപ്രധാനനു ശത്രുഘ്നനും ബന്ധുമാനും ജനിച്ചു; ഭംഗകാരനെ നശിപ്പിക്കാനായിരുന്നു അവരുടെ ജനനം. അതുകൊണ്ട് കൃഷ്ണന് സന്തോഷം ഉണ്ടായില്ല.

ജ്ഞാതി ഭേദഭയാദ്ഭീതഃ സമുപേക്ഷിതവാംസ്തഥാ। അപയാതേ തഥാക്രൂരേ നാവര്ഷത്പാകശാസനഃ ।। ൩൪.

ബന്ധുക്കളിൽ ഭേദം വരുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ കൃഷ്ണൻ അതെല്ലാം അവഗണിച്ചു. അക്രൂരൻ അകന്നു പോയപ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ മഴ പെയ്യിച്ചില്ല.

അനാവൃഷ്ട്യാ ഹതം രാഷ്ട്രമഭവത്തദ്വഘോദ്യതമ്। തതഃ പ്രസാദയാമാസുരക്രൂരം കുകുരാന്ധകാഃ ।। ൩൪.

മഴയില്ലായ്മ മൂലം രാജ്യം നശിച്ചു, ദുരിതം വന്നു. അപ്പോൾ കുകുരരും അന്ധകരും അക്രൂരനെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

പുനര്ദ്വാരവതീം പ്രാപ്തേ തദാ ദാനപതൌ തഥാ। പ്രവവര്ഷ സഹസ്രാക്ഷഃ കുക്ഷൌ ജലനിധേസ്തതഃ ।। ൩൪.

പിന്നീട് അക്രൂരൻ വീണ്ടും ദ്വാരകയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, ആയിരം കണ്ണുള്ളവൻ സമുദ്രത്തിന്റെ ഗർഭത്തിൽ മഴ പെയ്യിച്ചു.

കന്യാഞ്ച വാസുദേവായ സ്വസാരം ശീലസമ്മതാമ്। അക്രൂരഃ പ്രദദൌ ശ്രീമാന് പ്രീത്യര്ഥം യദുപുങ്ഗവഃ ।। ൩൪.

ശ്രീമാനായ അക്രൂരൻ, യദുക്കളുടെ പ്രധാനി, തന്റെ നല്ല സ്വഭാവമുള്ള സഹോദരിയെ വാസുദേവനു വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചു, അവന്റെ അനുകൂല്യം നേടാനായി.

അത വിജ്ഞായ യോഗേന കൃഷ്ണോ ബഭ്രുഗതം മണിമ്। സഭാമധ്യേ തദാ പ്രാഹ തമക്രൂരം ജനാര്ദനഃ ।। ൩൪.

അപ്പോൾ യോഗബലത്തിൽ കൃഷ്ണൻ മനിക്യം ബഭ്രുവിൽ എത്തിയതായി അറിഞ്ഞു. സഭാമധ്യേ അക്രൂരനോട് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു.

യച്ച രത്നം മണിവരം തവ ഹസ്തഗതം പ്രഭോ। തത്പ്രയച്ഛസ്വ മാനാര്ഹ വിമതിഞ്ചാത്ര മാ കൃഥാഃ ।। ൩൪.

പ്രഭോ, നിന്റെ കൈയിൽ ഉള്ള ആ മഹാരത്നം ദയവായി വിട്ടുകൊടുക്കണം. ഈ കാര്യത്തിൽ മനസ്സിൽ വിരോധം വയ്ക്കരുത്.

ഷഷ്ടിവര്ഷഗതേ കാലേ യദ്രോഷോഽഭൂത്തദാ മമ। സുസംരൂഢഃ സകൃത് പ്രാപ്തസ്തത്കാലാശ്രിത്യ സ മഹാന് ।। ൩൪.

അറുപത് വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് ഉണ്ടായ കോപം, ഒരിക്കൽ ഉണർന്നതോടെ, അതു വളരെയധികം ദൃഢമായി നിലനിന്നു.

തതഃ കൃഷ്ണസ്യ വചനാത് സര്വ്വസാത്വതസംസദി। പ്രദദൌ തം മണിം ബഭ്രുരക്ലേശേന മഹാമതിഃ ।। ൩൪.

അപ്പോൾ കൃഷ്ണന്റെ വാക്ക് കേട്ട്, എല്ലാ സാത്വതന്മാരുടെയും സന്നിധിയിൽ ബഭ്രു, അതിയായ ബുദ്ധിയും മനസ്സിലെ ശാന്തിയും കൊണ്ട്, ആ മണിയെ എളുപ്പത്തിൽ നൽകി.

തത ആര്ജ്ജവസംപ്രാപ്തബഭ്രുഹസ്താദരിന്ദമഃ। ദദൌ പ്രഹൃഷ്ടമനസാ തം മണിം ബഭ്രവേ പുനഃ ।। ൩൪.

അതിനുശേഷം, ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവൻ, ബഭ്രുവിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ആ മണി സത്യസന്ധതയോടെ വാങ്ങി, സന്തോഷപൂർവ്വം വീണ്ടും ബഭ്രുവിനേയ്ക്ക് തിരിച്ചു നൽകി.