വായുപുരാണമ്

ഭദ്രകാരം തതോ ഹത്വാ ശതധന്വാ മഹാബലഃ। രാത്രൌ തം മണിമാദായ തതോഽക്രൂരായ ദത്തവാന് ।। ൩൪.

ശതധൻവൻ ഭദ്രകാരനെ കൊല്ലുകയും, രാത്രിയിൽ ആ മഹാമണിയെ എടുത്ത് അക്രൂരനു നൽകി.

അക്രൂരസ്തു തദാ രത്നമാദായ സ നരര്ഷഭഃ। സമയം കാരണം ചക്രേ ബോധ്യോ നാന്യൈസ്ത്വയേത്യുത ।। ൩൪.

അക്രൂരൻ അന്നപ്പോൾ ആ രത്നം എടുത്തു, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അവൻ, ഒരു ഉടമ്പടി നടത്തി പറഞ്ഞു: 'ഇത് നിനക്ക് മാത്രമേ അറിയാവൂ, മറ്റാരും അറിയരുത്.'

വയമഭ്യുപപത്സ്യാമഃ കൃഷ്ണേന ത്വം പ്രധര്ഷിതഃ। മമ ച ദ്വാരകാഃ സര്വാ വശേ തിഷ്ടന്ത്യസംശയമ് ।। ൩൪.

'നാം സമ്മതിക്കും; നീ കൃഷ്ണനാൽ തോറ്റുപോയാൽ, എന്റെ വശത്തിൽ ദ്വാരകയിലെ എല്ലാവരും ഉറപ്പായും ഇരിക്കും.'

ഹതേ പിതരി ദുഃശാര്ത്താ സത്യഭാമാ യശസ്വിനീ। പ്രയയൌ രഥമാരുഹ്യ നഗരം വാരണാവതമ് ।। ൩൪.

അവളുടെ അച്ഛൻ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, മഹത്വമുള്ള സത്യഭാമ ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി, രഥത്തിൽ കയറി വാരണാവതം നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.

സത്യഭാമാ തു തദ്വൃത്തം ഭോജസ്യ ശതധന്വനഃ। ഭര്തുര്നിവേദ്യ ദുഃഖാര്ത്താ പാര്ശ്വസ്ഥാശ്രൂണ്യവര്തയത് ।। ൩൪.

സത്യഭാമ ദു:ഖഭാരത്തിൽ, ഭോജകുലത്തിൽ ജനിച്ച ശതധൻവന്റെ പ്രവൃത്തികൾ ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു, അവന്റെ അരികിൽ ഇരുന്ന് കരഞ്ഞു.

പാണ്ഡവാനാന്തു ദഗ്ധാനാം ഹരിഃ കൃത്വോദകക്രിയാമ് । തുല്യാര്ഥേ ചൈവ ഭ്രാതൄണാം നിയോജയതി സാത്യകിമ് ।। ൩൪.

പാണ്ടവർ കത്തിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഹരി അവർക്കായി ജലകർമ്മം നടത്തി; അതേ ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ സഹോദരന്മാരുടെ കാര്യത്തിൽ സത്യകിയെ നിർദ്ദേശിച്ചു.

തത സ്ത്വരിതമാഗമ്യ ദ്വാരകാം മധുസൂദനഃ। പൂര്വ്വജം ഹലിനം ശ്രീമാനിദം വചനമബ്രവീത് ।। ൩൪.

അതിനുശേഷം മധുസൂദനൻ വേഗത്തിൽ ദ്വാരകയിലേക്ക് എത്തി, തന്റെ മൂത്ത സഹോദരനായ ഹലധരനോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

ഹതഃ പ്രസേനഃ സിംഹേന സത്രാജിച്ഛതധന്വനാ। സ്യമന്തകമഹം മാര്ഗേ തസ്യ പ്രഹര ഹേ പ്രഭോ ।। ൩൪.

'പ്രസേനനെ ഒരു സിംഹം കൊല്ലുകയും, ശതധൻവൻ സത്രാജിതിനെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു; സ്യാമന്തകമണി അവന്റെ വഴിയിലാണ് — അതിനാൽ അവിടെ ആക്രമിക്കണം, പ്രഭോ!'

തദാരോഹ രഥം ശീഘ്രം ഭോജം ഹത്വാ മഹാബലമ്। സ്യമന്തകോ മഹാബാഹോ തദാസ്മാകം ഭവിഷ്യതി ।। ൩൪.

'ഇപ്പോൾ വേഗത്തിൽ രഥത്തിൽ കയറി, മഹാബലശാലിയായ ഭോജനെ തോൽപ്പിച്ചാൽ, മഹാബാഹുവേ, സ്യാമന്തകമണി നമ്മുടെ കൈവശമാകും.'

തതഃ പ്രവൃത്തേ യുദ്ധേ തു തുമുലേ ഭോജകൃഷ്ണയോഃ। ശതധന്വാ ന ചാക്രൂരമവൈക്ഷത് സര്വതോ ദിശി ।। ൩൪.

അതിനുശേഷം ഭോജനും കൃഷ്ണനും തമ്മിൽ വലിയ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, ശതധൻവൻ എങ്ങും അക്രൂരനെ കാണാനായില്ല.

അനഷ്ടാശ്വാവരോഹന്തു കൃത്വാ ഭോജജനാര്ദനൌ। ശക്തോഽപി സാധ്യാദ്വാര്ദ്ധക്യാന്നാക്രൂരോഽഭ്യുപപദ്യത ।। ൩൪.

അക്രൂരൻക്ക് കഴിയാമായിരുന്നുവെങ്കിലും, ഭോജനും ജനാർദ്ദനനും അവരുടെ കുതിരകളെയും രഥവും ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, വൃദ്ധത കാരണം അക്രൂരൻ ചേർന്നില്ല.

അപയാനേ തതോ ബുദ്ധിം ഭൂയശ്ചക്രേ ഭയാന്വിതഃ। യോജനാനാം ശതം സാഗ്രം യയാ ച പ്രത്യപദ്യത ।। ൩൪.

പിന്നീട് ഭയത്താൽ അവൻ വീണ്ടും ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ തീരുമാനിച്ചു; അങ്ങനെ അവൻ നൂറിലധികം യോജന ദൂരം യാത്ര ചെയ്തു.

വിജ്ഞാതഹൃദയാ നാമ ശതയോജനഗാമിനീ। ഭോജസ്യ വഢവാദിത്യോ യയാ കൃഷ്ണമയോധയത് ।। ൩൪.

വിജ്ഞാതഹൃദയ എന്ന പേരുള്ള, നൂറ് യോജന ദൂരം പോകാൻ കഴിയുന്ന കുതിരയാണ് ഭോജന്റെ വണ്ടിക്കുതിര; അതിൽ കയറി അവൻ കൃഷ്ണനോട് യുദ്ധം ചെയ്തു.

പ്രവൃദ്ധവേഗാ വഡവാ ത്വധ്വനാം ശതയോജനമ്। ദൃഷ്ടാ രഥഗതിസ്തസ്യ ശതധന്വാനമര്ദ്ദയത് ।। ൩൪.

ആ കുതിര വേഗം കൂട്ടി നൂറ് യോജന ദൂരം കടന്നപ്പോൾ, രഥത്തിൽ ഇരുന്ന ശതധൻവൻ അതിനാൽ ക്ഷീണിച്ചു.

തതസ്തസ്യ ഹയാസ്തേ തു ശ്രമാത് ഖേദാച്ച വൈ ദ്വിജാഃ। ഖമുത്പേതൂ രഥപ്രാണാഃ കൃഷ്ണോ രാമമഥാബ്രവീത് ।। ൩൪.

അപ്പോൾ, ദ്വിജന്മാരേ, ആ കുതിരകൾ അതിയായി ക്ഷീണിച്ച് രഥത്തിൽ ജീവൻ വിട്ടു; കൃഷ്ണൻ രാമനോട് പറഞ്ഞു.

തിഷ്ഠസ്വേഹ മഹാബാഹോ ദൃഷ്ടദോഷാ മയാ ഹയാഃ। പദ്യ്ഭാം ഗത്വാ ഹരിഷ്യാമി മണിരത്നം സ്യമന്തകമ് ।। ൩൪.

'നീ ഇവിടെ തന്നെ നിൽക്കൂ മഹാബാഹുവേ; കുതിരകൾ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ഞാൻ കാലിൽ നടന്ന് പോയി സ്യാമന്തകമണി പിടിച്ചെടുക്കാം.'

പദ്ഭ്യാമേവ തതോ ഗത്വാ ശതധന്വാനമച്യുതഃ। മിഥിലാധിപതിം തം വൈ ജഘാന പരമാസ്ത്രവിത് ।। ൩൪.

അതിനുശേഷം അച്യുതൻ കാലിൽ നടന്ന് പോയി, മിഥിലാധിപതിയായ ശതധൻവനെ, അത്യുത്തമ ആയുധജ്ഞാനമുള്ളവനെ, വധിച്ചു.

സ്യമന്തകം ന ചാപശ്യദ്ധത്വാ ഭോജം മഹാബലമ്। നിവൃത്തം ചാബ്രവീത് കൃഷ്ണം രത്നം ദേഹീതി ലാങ്ഗലീ ।। ൩൪.

പക്ഷേ, മഹാബലശാലിയായ ഭോജനെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തിട്ടും, സ്യാമന്തകമണി അവൻ കണ്ടില്ല; അപ്പോൾ ലാങ്ങലധാരിയായവൻ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: 'രത്നം തിരിച്ചു തരിക.'

നാസ്തീതി കൃഷ്ണശ്ചോവാച തതോ രാമോ രുഷാന്വിതഃ। ധിക്ഛബ്ദമസകൃത് പൂര്വ്വം പ്രത്യുവാച ജനാര്ദ്ദനമ് ।। ൩൪.

'ഇവിടെ ഇല്ല' എന്ന് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ രാമൻ കോപത്തോടെ, പുനപ്പുനം അപമാനവാക്കുകൾ ജനാർദ്ദനനോട് പറഞ്ഞു.

ഭ്രാതൃത്വാന്മര്ഷയാമ്യേഷ സ്വസ്തി തേഽസ്തു വ്രജാമ്യഹമ്। കൃത്യം ന മേ ദ്രാരകയാ ന ത്വയാ ന ച വൃഷ്ണിഭിഃ ।। ൩൪.

സഹോദരസ്നേഹത്താൽ ഞാൻ ഇതെല്ലാം മാപ്പ് ചെയ്യുന്നു. നിനക്കു എല്ലാ ഭാവുകങ്ങളും നേരുന്നു. ഞാൻ ഇനി പോകുന്നു. ആ സ്ത്രീയോടോ, നിനക്കോടോ, വൃഷ്ണികളോടോ എനിക്ക് ഒന്നും ദോഷമില്ല.

പ്രവിവേശ തതോ രാമോ മിഥിലാമരിമര്ദ്ദനഃ। സര്വ്വകാമൈരുപഹൃതൈര്മൈഥിലേനൈവ പൂജിതഃ ।। ൩൪.

അതിനുശേഷം ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്ന രാമൻ മിഥിലയിൽ പ്രവേശിച്ചു. മിഥിലയുടെ രാജാവ് അവനെ എല്ലാ ഇഷ്ട വസ്തുക്കളും നൽകി ആദരിച്ചു.

ഏതസ്മിന്നേവ കാലേ തു ബഭ്രുര്മതിമതാംവരഃ। നാനാരൂപാന് ക്രതൂന് സര്വ്വാനാജഹാര നിരര്ഗലാന് ।। ൩൪.

അതേ സമയത്ത്, ബഭ്രു എന്ന മഹാപണ്ഡിതൻ പലവിധ രൂപങ്ങളിലുള്ള എല്ലാ യാഗങ്ങളും നിർബന്ധങ്ങൾ ഇല്ലാതെ നടത്തി.

ദീക്ഷാമയം സകവചം രക്ഷാര്ഥം പ്രവിവേശ ഹ। സ്യമന്തകകൃതേ രാജാ ഗാധിപുത്രോ മഹായശാഃ ।। ൩൪.

ഗാധിയുടെ പുത്രനായ മഹാപ്രശസ്തനായ രാജാവ്, സ്യാമന്തകമണിക്കായി, കവർച്ചയും സംരക്ഷണത്തിനായി കവചം ധരിച്ച് ദീക്ഷാഗൃഹത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

അര്ഥാന് രത്നാനി ചാഗ്ര്യാണി ദ്രവ്യാണി വിവിധാനി ച । ഷഷ്ടിവര്ഷഗതേ കാലേ യജ്ഞേഷു വിന്യയോജയത് ।। ൩൪.

അവൻ സമ്പത്ത്, ഉത്തമ രത്നങ്ങൾ, വിവിധ വസ്തുക്കൾ എന്നിവ അറുപത് വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ യാഗങ്ങളിൽ അർപ്പിച്ചു.

അക്രൂരയജ്ഞ ഇത്യേതേ ഖ്യാതാസ്തസ്യ മഹാത്മനഃ। ബഹ്വന്നദക്ഷിണാഃ സര്വ്വേ സര്വ്വകാമപ്രദായിനഃ ।। ൩൪.

ആ മഹാത്മാവിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ യാഗങ്ങൾ 'അക്രൂരയാഗങ്ങൾ' എന്നാണറിയപ്പെട്ടത്. അവയിൽ എല്ലാം ധാരാളം അന്നവും ദാനവും ഉണ്ടായിരുന്നു, എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നവയായിരുന്നു.

അഥ ദുര്യ്യോധനോ രാജാ ഗത്വാഽഥ മിഥിലാം പ്രഭുഃ। ഗദാശിക്ഷാം തതോ ദിവ്യാം ബലഭദ്രാദവാപ്തവാന് ।। ൩൪.

പിന്നീട് മഹാശക്തനായ രാജാവ് ദുര്യോധനൻ മിഥിലയിൽ ചെന്നു. അവിടെ ബലഭദ്രനിൽ നിന്ന് ദിവ്യമായ ഗദായുദ്ധം പഠിച്ചു.

പ്രസാദ്യ തു തതോ വിപ്രാ വൃഷ്ണ്യന്ധകമഹാരഥൈഃ। ആനീതോ ദ്വാരകാമേവ കൃഷ്ണേന ച മഹാത്മനാ ।। ൩൪.

ശേഷം, വൃഷ്ണി-അന്ധക മഹാരഥന്മാരോടും ബ്രാഹ്മണന്മാരോടും സന്തോഷം വരുത്തിയ ശേഷം, മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണൻ അവനെ ദ്വാരകയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി.

അക്രൂരമന്ധകൈഃ സാര്ദ്ധമുപായാത് പുരുഷര്ഷഭഃ। യുദ്ധേ ഹത്വാ തു ശത്രുഗ്നം സഹ ബന്ധുമതാ ബലീ ।। ൩൪.

പുരുഷശ്രേഷ്ഠൻ അക്രൂരനും അന്ധകരുമായി ചേർന്ന് എത്തി; യുദ്ധത്തിൽ ബലവാനായവൻ ശത്രുഘ്നനെയും ബന്ധുമാനെയും കൊന്നു.

ശ്വഫല്കതനയായാന്തു നരായാം നരസത്തമൌ। ഭങ്ഗകാരസ്യ തനയോ വിശ്രുതൌ സുമഹാബലൌ ।। ൩൪.

ശ്വഫൽക്കന്റെ പുത്രന്മാർക്ക്, ഭംഗകാരന്റെ രണ്ടു പ്രസിദ്ധരും അതീവ ബലവാന്മാരുമായ പുത്രന്മാർ നരയിൽ ജനിച്ചു.