വായുപുരാണമ്

ധന്വിനോ നിശിതൈര്ബാണൈരവാപ ശ്രിയമുത്തമാമ്। ബ്രാഹ്മണേഭ്യോ ദദൌ വിത്തമശ്വമേധമഹായശാഃ ।। ൩൩.

വളരെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകളാൽ അച്ചുതൻ വലിയ സമ്പത്ത് നേടി; അശ്വമേധയാഗത്തിൽ പ്രശസ്തനായ അവൻ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ധനം ദാനം ചെയ്തു.

രാജ്ഞസ്തു രുക്മകവചാദപരാവൃത്ത്യ വീരഹാഃ। ജജ്ഞിരേ പഞ്ച പുത്രാസ്തു മഹാസത്ത്വാ മഹാബലാഃ ।। ൩൩.

രുക്മകവചൻ രാജാവിൽ നിന്ന്, വീരഹത്യയിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുമ്പോൾ, മഹാശക്തിയും ബലവും ഉള്ള അഞ്ചു പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു.

രുക്മേഷുഃ പൃഥുരുക്മശ്ച ജ്യാമഘഃ പരിഘോ ഹരിഃ। പരിഘഞ്ച ഹരിഞ്ചൈവ വിദേഹേ സ്ഥാപയത്പിതാ ।। ൩൩.

രുക്മേഷു, പൃഥുരുക്മ, ജ്യാമഘ, പരിഘ, ഹരി; അവരിൽ പരിഘയെയും ഹരിയെയും പിതാവ് വിദേഹദേശത്ത് സ്ഥാപിച്ചു.

ബ്രഹ്മേഷുരഭവദ്രാജാ പൃഥുരുക്മസ്തദാശ്രയഃ। തേഭ്യഃ പ്രവ്രജിതോ രാജ്യാ ജ്ജ്യാമഘോഽഭവദാശ്രമേ ।। ൩൩.

ബ്രഹ്മേഷു രാജാവായി, പൃഥുരുക്മന്റെ പിന്തുണയോടെ ഭരിച്ചുവന്നു; ജ്യാമഘൻ രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് ആശ്രമത്തിൽ താമസിച്ചു.

പ്രശാന്തസ്തു വനേ ഘോരേ ബ്രാഹ്മണേനാവബോധിതഃ। ജഗാമ ധനുരാദായ ദേശമധ്യം രഥീ ധ്വജീ ।। ൩൩.

ഭയാനകമായ കാട്ടിൽ ശാന്തനായ ജ്യാമഘൻ ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം, വില്ലും രഥവും പതാകയും എടുത്ത് ദേശത്തിന്റെ നടുവിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

നര്മ്മദാനൂപ ഏകാകീ മേകലാവൃത്തികാ അപി। ഋക്ഷവന്തം ഗിരിം ഗത്വാ ശുക്തിമന്യാമഥാവിശത് ।। ൩൩.

നർമദാനദീതടത്തിൽ, മേക്കലാപ്രദേശത്ത്, ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു അവൻ. അവൻ ഋക്ഷവന്തപർവ്വതത്തിലേക്ക് പോയി, പിന്നെ ശുക്തിമാനിൽ പ്രവേശിച്ചു.

ജ്യാമഘസ്യാഭവദ്ഭാര്യാ ശൈഭ്യാ ബലവതീ ഭൃശമ്। അപുത്രോഽപി സ വൈ രാജാ ഭാര്യാമന്യാം ന വിന്ദതി ।। ൩൩.

ജ്യാമഘന്റെ ഭാര്യ ശൈഭ്യ വളരെ ശക്തിയുള്ളവളായിരുന്നു; രാജാവിന് മക്കൾ ഇല്ലെങ്കിലും, അവൻ മറ്റൊരു ഭാര്യയെ സ്വീകരിച്ചില്ല.

തസ്യാസീദ്വിജയോ യുദ്ധേ തതഃ കന്യാമവാപ സഃ। ഭാര്യാമുവാച രാജാ സ സ്നുഷേതി തു നരേശ്വരഃ ।। ൩൩.

യുദ്ധത്തിൽ വിജയിച്ച ശേഷം, അവൻ ഒരു കന്യയെ നേടി; രാജാവ് ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു: 'ഇവൾ നമ്മുടെ മരുമകളാണ്'.

ഏവമുക്താബ്രവീദേവം കാമ്യേ യന്തേ സ്നുഷേതി സാ। യസ്തേ ജനിഷ്യതേ പുത്രസ്തസ്യ ഭാര്യാ ഭവിഷ്യതി ।। ൩൩.

അങ്ങനെ ഭാര്യ പറഞ്ഞു: 'ശരി, അവൾ മരുമകളാകട്ടെ; നിനക്ക് ജനിക്കുന്ന മകനാണ് അവളുടെ ഭർത്താവാകുക'.

തസ്യ സാ തപസോഗ്രേണ ശൈബ്യാ വൈശം പ്രസൂയത । പുത്രം വിദര്ഭം സുഭഗാ ശൈബ്യാ പരിണതാ സതീ ।। ൩൩.

തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ ശൈബ്യനും ശൈബ്യയുടെയും പുത്രനായി വിധർഭൻ ജനിച്ചു. പൂർണമായ ശൈബ്യ, ഭർത്താവിന്റെ അനുഗ്രഹത്തോടെ, ഈ പുത്രനെ പ്രസവിച്ചു.

രാജപുത്രൌ തു വിദ്വാംസൌ സ്നുഷായാം ക്രഥുകൌശികൌ। പുത്രൌ വിദര്ഭോഽജനയച്ഛൂരൌ രണവിശാരദൌ ।। ൩൩.

വിദർഭൻ തന്റെ സ്നുഷയിലൂടെ ക്രതു, കൗശികൻ എന്ന രണ്ടു പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു. ഇരുവരും യുദ്ധത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ധീരന്മാരായിരുന്നു.

ലോമപാദം തൃതീയന്തു പശ്ചാജ്ജജ്ഞേ സുധാര്മികഃ। ലോമ പാദാത്മജോവസ്തുരാഹൃതിസ്തസ്യ ചാത്മജഃ ।। ൩൩.

പിന്നീട്, നന്മയുള്ള ലോമപാദൻ എന്ന മൂന്നാമത്തെ പുത്രൻ ജനിച്ചു. ലോമപാദന്റെ പുത്രനായിരുന്നു അവസ്തുരൻ, അവസ്തുരന്റെ പുത്രനാണ് ആഹൃതൻ.

കൌശികസ്യ ചിദിഃ പുത്രസ്തസ്മാച്ചൈദ്യാ നൃപാഃ സ്മൃതാഃ । ക്രഥോര്വിദര്ഭപുത്രസ്തു കുന്തിസ്തസ്യാത്മജോഽഭവത് ।। ൩൩.

കൗശികന്റെ പുത്രനായിരുന്നു ചിദി. അവനിൽ നിന്ന് ചൈദ്യ രാജാക്കന്മാർ ഉദയം ചെയ്തു. ക്രതുവിന്റെ പുത്രനായി വിദർഭനിൽ നിന്ന് കുന്തി ജനിച്ചു; കുന്തിയുടെ പുത്രനും കുന്തിയായിരുന്നു.

കുന്തേര്ധൃഷ്ടസുതോ ജജ്ഞേ പുരോധൃഷ്ടഃ പ്രതാപവാന് । ധൃഷ്ടസ്യ പുത്രോ ധര്മാത്മാ നിര്വൃതിഃ പരവീരഹാ ।। ൩൩.

കുന്തിയിൽ നിന്ന് ധീരനായ ധൃഷ്ടൻ, പുരോധൃഷ്ടൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നവൻ, ജനിച്ചു. ധൃഷ്ടന്റെ പുത്രൻ ധർമ്മപരനായ നിര്വൃതി, ശത്രുക്കളുടെ വീരന്മാരെ സംഹരിക്കുന്നവനായിരുന്നു.

തസ്യ പുത്രോ ദശാര്ഹസ്തു മഹാബലപരാക്രമഃ। ദശര്ഹസ്യ സുതോ വ്യോമാ തതോ ജീമൂത ഉച്യതേ ।। ൩൩.

നിര്വൃതിയുടെ പുത്രനായിരുന്നു മഹാശക്തിയും ധൈര്യവാനുമായ ദശാർഹൻ. ദശാർഹന്റെ പുത്രൻ വ്യോമൻ, അവനിൽ നിന്ന് ജിമൂതൻ ജനിച്ചു.

ജീമൂതപുത്രോ വികൃതിസ്തസ്യ ഭീമരഥഃ സുതഃ. അഥ ഭീമരഥസ്യാസീത് പുത്രോ രഥവരഃ കില ।। ൩൩.

ജിമൂതന്റെ പുത്രനായിരുന്നു വികൃതൻ, വികൃതന്റെ പുത്രൻ ഭീമരഥൻ. ഭീമരഥന്റെ പുത്രനാണ് രഥവർമൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നവൻ.

ദാതാ ധര്മ്മരതോ നിത്യം ശീലസത്യപരായണഃ। തസ്യ പുത്രോ നവരഥസ്തതോ ദശരഥഃ സ്മൃതഃ ।। ൩൩.

രഥവർമൻ സദാ ദാനശീലനും ധർമ്മനിഷ്ഠനും സത്യവും നല്ല സ്വഭാവവും പുലർത്തുന്നവനുമായിരുന്നു. അവന്റെ പുത്രനാണ് നവരഥൻ, നവരഥനിൽ നിന്ന് ദശരഥൻ ജനിച്ചു.

തസ്യ ചൈകാദശരഥഃ ശകുനിസ്തസ്യ ചാത്മജഃ। തസ്മാത് കരമ്ഭകോ ധന്വീ ദേവരാതോഽഭവത്തതഃ ।। ൩൩.

ദശരഥനിൽ നിന്ന് ഏകാദശരഥൻ ജനിച്ചു; അവന്റെ പുത്രനാണ് ശകുനി. ശകുനിയിൽ നിന്ന് ധനുര്‍വിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള കരമ്ഭകൻ ജനിച്ചു; അവനിൽ നിന്ന് ദേവരതൻ.

ദേവക്ഷത്രോഽഭവദ്രാജാ ദേവരാതിര്മ്മഹായശാഃ। ദേവക്ഷത്രസുതോ ജജ്ഞേ ദേവനഃ ക്ഷത്രനന്ദനഃ ।। ൩൩.

ദേവരതൻ മഹാപ്രശസ്തനായ രാജാവായി ദേവക്ഷത്രനായി ജനിച്ചു. ദേവക്ഷത്രന്റെ പുത്രനാണ് ക്ഷത്രവംശത്തിന് ആനന്ദമായ ദേവനൻ.

ദേവനാത് സ മധുര്ജജ്ഞേ യസ്യ മേധാര്ഥസമ്ഭവഃ। മധോശ്ചാപി മഹാതേജാ മനുര്മനുവശസ്തഥാ ।। ൩൩.

ദേവനനിൽ നിന്ന് മധു ജനിച്ചു; അവന്റെ ജനനം ജ്ഞാനത്തിനായായിരുന്നു. മധുവിൽ നിന്ന് മഹാതേജസ്സുള്ള മനുവും മനുവിന്റെ വംശവും ഉദയം ചെയ്തു.

നന്ദനശ്ച മഹാതേജാ മഹാപുരുവശസ്തഥാ। ആസീത് പുരുവശാത് പുത്രഃ പുരുദ്വാന് പുരുഷോത്തമഃ ।। ൩൩.

മഹാതേജസ്സുള്ള നന്ദനനും മഹാപുരുവശനും ജനിച്ചു. പുരുവശയുടെ പുത്രനിൽ നിന്ന് പുരുദ്വാൻ എന്ന മഹാനായ മനുഷ്യൻ ജനിച്ചു.

ജജ്ഞേ പുരുദ്വതഃ പുത്രോ ഭദ്രവത്യാം പുരൂദ്വഹഃ। ഐക്ഷാകീ ത്വഭവദ്ഭാര്യാ സത്ത്വസ്തസ്യാമജായത। സത്ത്വാത് സത്ത്വഗുണോ പേതഃ സാത്ത്വതഃ കീര്തിവര്ദ്ധനഃ ।। ൩൩.

പുരുദ്വാനിൽ നിന്ന് ഭദ്രവതിയിൽ പുരൂദ്വഹൻ ജനിച്ചു. അവന്റെ ഭാര്യ ഐക്ഷാകി ആയിരുന്നു; അവർക്കു സത്ത്വൻ എന്ന പുത്രൻ ജനിച്ചു. സത്ത്വനിൽ നിന്ന് സത്ത്വഗുണം നിറഞ്ഞ, കീർത്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന സാത്ത്വതൻ ജനിച്ചു.

ഇമാം വിസൃഷ്ടിം വിജ്ഞായ ജ്യാമഘസ്യ മഹാത്മനഃ। പ്രജാവാനേതി സായുജ്യം രാജ്ഞഃ സോമസ്യ ധീമതഃ ।। ൩൩.

മഹാത്മാവായ ജ്യാമഘന്റെ ഈ വംശാവലിയെ മനസ്സിലാക്കി, സന്താനസമ്പന്നനായ അവൻ ധീരനായ രാജാവ് സോമനുമായി ഐക്യമായതായി അറിയപ്പെടുന്നു.

സൂത ഉവാച।। സാത്വതീ രൂപസമ്പന്നം കൌശല്യാ സുഷുവേ സുതമ്। ഭജിനം ഭജമാനം ച ദിവ്യം ദേവാവൃധം നൃപമ് ।। ൩൪.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: സൗന്ദര്യവും സാത്ത്വത വംശീയതയും ഉള്ള ഒരു പുത്രനെ കൗശല്യ ജനിച്ചു; ഭജിനൻ, ഭജമാനൻ, ദിവ്യനായ രാജാവ് ദേവാവൃദ്ധൻ എന്നിവരാണ് അവൻ.

അന്ധകഞ്ച സഹാഭോജം വൃഷ്ണിഞ്ച യദുനന്ദനമ്। തേഷാം ഹി സര്ഗാശ്ചത്വാരഃ ശ്രൃണുധ്വം വിസ്തരേണ വൈ ।। ൩൪.

അന്ധകൻ, സഹാഭോജൻ, വൃഷ്ണി, യദുവംശജൻ എന്നിവരും ജനിച്ചു. ഇവരുടെ നാലു വംശാവലികളും നിങ്ങൾക്ക് വിശദമായി പറയാം.

ഭജമാനസ്യ ശ്രൃഞ്ജയ്യാം ബാഹ്യശ്ചോപരി ബാഹ്യകഃ। ശ്രൃഞ്ജയസ്യ സുതേ ദ്വേ തു ബാഹ്യകസ്തേ ഉദാവഹത് ।। ൩൪.

ഭജമാനനും ശ്രിഞ്ചയയും ചേർന്ന് ബാഹ്യനും, അതിനുമുകളിൽ ബാഹ്യകനും ജനിച്ചു. ശ്രിഞ്ചയയ്ക്ക് രണ്ട് പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു; ബാഹ്യകൻ അവരെ ഇരുവരെയും ഏറ്റെടുത്തു.

തസ്യ ഭാര്യേ ഭഗിന്യൌ തേ പ്രാസൂതേതി സുതാന് ബഹൂന്। നിമിശ്ച പണവശ്ചൈവ വൃഷ്ണിഃ പരപുരഞ്ജയഃ ।। ൩൪.

അവന്റെ ഭാര്യമാർ സഹോദരിമാർ ആയിരുന്നു; അവർ അനേകം പുത്രന്മാരെ പ്രസവിച്ചു. നിമി, പണവൻ, ശത്രുവിന്റെ നഗരങ്ങൾ കീഴടക്കിയ വൃഷ്ണി എന്നിവരാണ് അവരിൽ പ്രധാനവർ.

യേ ബാഹ്യകാര്യ്യശ്രൃഞ്ജയ്യാം ഭജമാനാദ്വിജജ്ഞിരേ। അയുതായുതസാഹസ്ര ശതജിദഥ വാമകഃ ।। ൩൪.

ബാഹ്യകാര്യ്യശൃംജയ, ആയുതായുത, സഹസ്ര, ശതജിത്, വാമകൻ എന്നിവരിൽ ബ്രാഹ്മണരായി അറിയപ്പെട്ടവരുണ്ടായിരുന്നു.

ബാഹ്യകാര്യ്യാഭഗിന്യാം യേ ഭജമാനാ ദ്വിജജ്ഞിരേ। തേഷാം ദേവാവൃധോ രാജാ ചചാര പരമം തപഃ ।। ൩൪.

ബാഹ്യകാര്യ്യാഭഗിനിയിൽ ബ്രാഹ്മണരായി അറിയപ്പെട്ടവരിൽ രാജാവ് ദേവാവൃദ്ധൻ അത്യുത്തമമായ തപസ്സു അനുഷ്ഠിച്ചു.