വായുപുരാണമ്

അധര്മ്മേ ദീയമാനസ്യ സദ്ഭിസ്തസ്മാന്നിവാരണമ്। ധര്മ്മേണ പൃഥിവീഞ്ജിത്വാ ധര്മ്മേണൈവാനുപാലനമ് ।। ൩൨.

അധർമ്മത്തിൽ ചേരുമ്പോൾ നല്ലവരാൽ തടയപ്പെടണം, ധർമ്മത്തിലൂടെ ഭൂമി ജയിക്കണം, ധർമ്മം പാലിച്ച് ഭരണം നടത്തണം എന്നിങ്ങനെയും അവൻ ചോദിച്ചു.

സംഗ്രാമാംസ്തു ബഹൂന് ജിത്ത്വാ ഹത്വാ ചാരീന് സഹസ്രശഃ। സംഗ്രാമേ യുദ്ധയമാനസ്യ വധഃ സ്യാദധികാദ്രണേ ।। ൩൨.

അവൻ അനേകം യുദ്ധങ്ങൾ ജയിച്ച് ആയിരക്കണക്കിന് ശത്രുക്കളെ സംഹരിച്ചു; യുദ്ധത്തിൽ വീഴേണ്ടി വന്നാൽ അതു വലിയ യുദ്ധത്തിൽ മാത്രം ആകണമെന്നു ആഗ്രഹിച്ചു.

തേനേയം പൃഥിവീ കൃത്സ്നാ സപ്തദ്വീപാ സപത്തനാ । സപ്തോദധിപരിക്ഷിപ്താ ക്ഷാത്രേണ വിധിനാ ജനാഃ ।। ൩൨.

അവൻ ഈ മുഴുവൻ ഭൂമി, ഏഴു ദ്വീപുകളും നഗരങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ, ഏഴു സമുദ്രങ്ങൾ ചുറ്റിയിരിക്കുന്നതും, ക്ഷത്രിയരുടെ നിയമപ്രകാരം ഭരിച്ചിരുന്നു.

തസ്യ ബാഹുസഹസ്രന്തു യുദ്ധ്യതഃ കില ധീമതഃ। യൌദ്ധോ ധ്വജോ രഥശ്ചൈവ പ്രാദുര്ഭവതി മായയാ ।। ൩൨.

അവൻ ആയിരം കൈകളോടെ യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ, യുദ്ധധ്വജവും രഥവും അവന്റെ മായയാൽ പ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.

ദശയജ്ഞസഹസ്രാണി തേഷു ദ്വീപേഷു സപ്തസു। നിരര്ഗലാഃ സ്മ നിര്വൃത്താഃ ശ്രൂയന്തേ തസ്യ ധീമതഃ ।। ൩൨.

ആ ഏഴു ദ്വീപുകളിലും, ആ ജ്ഞാനിയാകുന്നവൻ പത്ത് ആയിരം യാഗങ്ങൾ തടസ്സമില്ലാതെ നടത്തി എന്നത് കേൾക്കപ്പെടുന്നു.

സര്വേ യജ്ഞാ മഹാബാഹോസ്തസ്യാസന് ഭൂരിതേജസഃ। സര്വേ കാഞ്ചനവേദീകാഃ സര്വേ യൂപൈശ്ച കാഞ്ചനൈഃ ।। ൩൨.

ആ മഹാബാഹുവിന്റെ എല്ലാ യാഗങ്ങളും പൊൻവേദികളിലായിരുന്നു, എല്ലായാഗങ്ങളിലും പൊൻയൂപങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.

സര്വേ ദേവൈര്മ്മാഹാഭാഗൈര്വിമാനസ്ഥൈരലംകൃതാഃ। ഗന്ധര്വ്വൈരപ്സരോഭിശ്ച നിത്യമേവോപശോഭിതാഃ ।। ൩൨.

എല്ലാ യാഗങ്ങളും ദൈവങ്ങൾ അവരുടെ വിമാനങ്ങളിൽ വന്ന് അലങ്കരിച്ചിരുന്നു; ഗന്ധർവ്വന്മാരും അപ്സരസ്സുകളും എല്ലായ്പ്പോഴും അവിടെ സാന്നിധ്യവത്മാരായിരുന്നു.

തസ്യ രാജ്ഞോ ജഗൌ ഗാഥാം ഗന്ധര്വോ നാരദസ്തഥാ। ചരിതം തസ്യ രാജര്ഷേര്മഹിമാനം നിരീക്ഷ്യ ച ।। ൩൨.

അന്നവസരത്തിൽ ഗന്ധർവനായ നാരദൻ ആ രാജാവിന്റെ മഹത്വവും ചെയ്ത കാര്യങ്ങളും കണ്ടു, അവനെ കുറിച്ച് ഒരു ഗാനം പാടിച്ചു.

ന നൂനം കാര്ത്തവീര്യസ്യ ഗതിം യാസ്യന്തി മാനവാഃ। യജ്ഞൈര്ദാനൈസ്തപോഭിശ്ച വിക്രമേണ ശ്രുതേന ച ।। ൩൨.

യജ്ഞങ്ങൾകൊണ്ടോ, ദാനങ്ങൾകൊണ്ടോ, തപസ്സുകൊണ്ടോ, വീര്യത്താലോ, പഠനത്തിലോ മനുഷ്യർക്ക് കാർത്തവീര്യന്റെ നിലയിലേക്ക് എത്താൻ കഴിയില്ല.

ദ്വീപേഷു സപ്തസു സ വൈ ഖഡ്ഗീ വരശരാസനീ। രഥീ രാജാപ്യനുചരോഽന്യോഽഗാച്ചൈവാനുദൃശ്യതേ ।। ൩൨.

ഏഴു ദ്വീപുകളിലും വാൾയും ഉത്തമമായ വില്ലും കൈവശം വച്ചിട്ടുള്ളതും, രഥത്തിൽ ഇരുന്ന് ഭരിച്ചിരുന്ന രാജാവും അവൻ മാത്രം ആയിരുന്നു; അവിടെ മറ്റൊരു അനുചരനെയും കാണാനില്ല.

അനഷ്ടദ്രവ്യശ്ചൈവാസീന്ന ശോകോ ന ച വിഭ്രമഃ। പ്രഭാവേണ മഹാരാജ്ഞഃ പ്രജാ ധര്മ്മേണ രക്ഷതഃ ।। ൩൨.

മഹാരാജാവ് തന്റെ ജനങ്ങളെ ധർമ്മത്തോടെ രക്ഷിച്ചതിനാൽ അവിടെയൊരിടത്തും സമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെടുകയോ, ദുഃഖമോ, ആശയക്കുഴപ്പമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

പഞ്ചാശീതിസഹസ്രാണി വര്ഷാണാം സ നരാധിപഃ। സപ്ത സപ്ത വാരാന് സമ്രാട് ചക്രവര്ത്തീ ബഭൂവ ഹ ।। ൩൨.

അവൻ, ആ മനുഷ്യാധിപൻ, അമ്പത്തിയഞ്ചായിരം വർഷം ഏഴെഴു പ്രാവശ്യം ചക്രവർത്തിയായി ഭരിച്ചു.

സ ഏവ പശുപാലോഽഭൂത് ക്ഷേത്രപാലസ്തഥൈവ ച। സ ഏവ വൃഷ്ട്യാ പര്ജന്യോ യോഗിത്വാദര്ജ്ജുനോഽഭവത് ।। ൩൨.

അവൻതന്നെ പശുക്കളുടെ കാവലുകാരനും വയലുകളുടെ രക്ഷകനുമായി; തന്റെ യോഗശക്തിയാൽ മഴവർഷം പെയ്യുന്ന പർജന്യനും അർജ്ജുനനും ആയി.

സ വൈ ബാഹുസഹസ്രേണ ജ്യാഘാതകഠിനേന ച । ഭാതി രശ്മിസഹസ്രേണ ശാരദേനേവ ഭാസ്കരഃ ।। ൩൨.

വില്ലിന്റെ പാശം കൊണ്ടു കഠിനമായ ആയിരം കൈകളോടെ, അവൻ ശരത്കാലത്തിലെ സൂര്യനെപ്പോലെ ആയിരം കിരണങ്ങളോടെ പ്രകാശിച്ചു.

സ ഹി നാഗസഹസ്രേണ മാഹിഷ്മത്യാം നരാധിപഃ। കര്കോടകസഭാഞ്ജിത്വാ പുരീം തത്ര ന്യവേശയത് ।। ൩൨.

ആ രാജാവ്, ആയിരം ആനകളുമായി, മാഹിഷ്മതിയിൽ കർക്കോട്ടകന്റെ സഭയെ ജയിച്ച് അവിടെ തന്റെ നഗരം സ്ഥാപിച്ചു.

സ വൈ വേഗേ സമുദ്രസ്യ പ്രാവൃട്കാലാമ്ബുജേക്ഷണഃ । ക്രീഡന്നിവ സുഖോദ്വിഗ്നഃ പ്രാവൃട്കാലഞ്ചകാര ഹ ।। ൩൨.

മഴക്കാലത്തെ സമുദ്രത്തിന്റെ വേഗംപോലും, കമലപോലുള്ള കണ്ണുകളുമായി, അവൻ സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചുകൊണ്ട് മഴക്കാലം വരുത്തി.

ലുലിതാ ക്രീഡതാ തേന ഹേമസ്രഗ്ദാമമാലിനീ। ഊര്മ്മിഭ്രൂകുടിസന്നാദാ ശങ്കിതാഭ്യേതി നര്മദാ ।। ൩൨.

അവന്റെ കളിയാൽ ഉണർത്തപ്പെട്ട നർമദാ, പൊന്നിന്റെ പുഷ്പമാലകൾ അണിഞ്ഞ്, തിരകളുടെ ചുണ്ടു ചുരുണ്ട ശബ്ദത്തോടെയും ഭയത്തോടെ സമീപിക്കുന്നു.

പുരാ സ താമനുസരന്നവഗാഢോ മഹാര്ണവമ്। ചകാരോദ്ധൃത്ത്യ വേലാന്തം സ കാലഃ പ്രാവൃണോദ്വനമ് ।। ൩൨.

ഒരിക്കൽ അവളെ പിന്തുടർന്ന്, അവൻ വലിയ സമുദ്രത്തിൽ കയറി, തീരം തൊട്ട്, മഴക്കാലം കാടിൽ എത്തിച്ചു.

തസ്യ ബാഹു സഹസ്രേണ ക്ഷോഭ്യമാണേ മഹാദധൌ। ഭവന്തി ലീനാ നിശ്ചേഷ്ടാഃ പാതാലസ്ഥാ മഹാസുരാഃ ।। ൩൨.

അവന്റെ ആയിരം കൈകളാൽ വലിയ സമുദ്രം ഉണർത്തപ്പെട്ടപ്പോൾ, പാതാളത്തിൽ താമസിക്കുന്ന മഹാസുരന്മാർ മുഴുവനും അപ്രഭാവവും ചലനശൂന്യരുമായി.

ചൂര്ണീകൃതമഹാവീചിലീനമീനമഹാവിഷാഃ। പതിതാ വിദ്ധഫേനൌഘമാവര്ത്തക്ഷിപ്തദുസ്സഹമ് ।। ൩൨.

വലിയ തിരകളാൽ തകർത്തു, വിഷമുള്ള വലിയ ജീവികളും മീനുകളും, തിരകളുടെയും അഗാധമായ പൊങ്ങുമുള്ള കഫത്തിന്റെയും ചുഴലിക്കാറ്റിൽ വീണു.

ചകാര ക്ഷോഭയന്രാജാ ദോഃസഹസ്രേണ സാഗരമ്। ദേവാസുരപരിക്ഷിപ്തം ക്ഷീരോദമിവ സാഗരമ് ।। ൩൨.

ആ രാജാവ് തന്റെ ആയിരം കൈകളാൽ സമുദ്രം ഉണർത്തി, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ചുറ്റിയ ക്ഷീരസമുദ്രം പോലെ ആക്കി.

മന്ദരക്ഷോഭണകൃതാ ഹ്യമൃതോദകശങ്കി താഃ। സഹസോത്പാദിതാ ഭീതാ ഭീമം ദൃഷ്ട്വാ നൃപോത്തമമ് ।। ൩൨.

മന്ദരപർവ്വതം കൊണ്ട് അമൃതസമുദ്രം ഉണർത്തുന്നു എന്നു കരുതി, ഭയപ്പെട്ടവൾ, ആ മഹാരാജാവിനെ കണ്ടു ഉടനെ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു.

നതനിശ്ചലമൂര്ദ്ധാനോ ബഭൂവുശ്ച മഹോരഗാഃ। സായാഹ്നേ കദലീഷണ്ഡാ നിര്വാതസ്തിമിതാ ഇവ ।। ൩൨.

വലിയ പാമ്പുകൾ തലകുനിഞ്ഞ് അചഞ്ചലരായി; സന്ധ്യാകാലത്ത് കാറ്റില്ലാതെ നിശ്ചലമായ വാഴക്കൂട്ടംപോലെയായി.

സ വൈ ബദ്ധ്വാ ധനുര്യാന ഉത്സിക്തഃ പഞ്ചഭിഃ ശതൈഃ। ലങ്കായാം മോഹയിത്വാ തു സബലം രാവണം ബലാത്। നിര്ജിത്യ ബദ്ധ്വാ ചാനീയ മാഹിഷ്മത്യാം ബബന്ധ തമ് ।। ൩൨.

അവൻ, ധനുസ്സിൽ അഞ്ചു നൂറ് അമ്പുകൾ കെട്ടി, രഥത്തിൽ കയറി, ലങ്കയിൽ രാവണനെയും അവന്റെ സൈന്യത്തെയും ഭ്രമിപ്പിച്ചു, ജയിച്ച് പിടിച്ചു, മാഹിഷ്മതിയിൽ കൊണ്ടുപോയി ബന്ധിച്ചു.

തതോ ഗത്വാ പുലസ്ത്യസ്തു അര്ജുനം ച പ്രസാദയത്। മുമോച രാജാ പൌലസ്ത്യം പുലസ്ത്യേനാനുപാലിതമ് ।। ൩൨.

അതിനുശേഷം പുലസ്ത്യൻ ചെന്നു അർജ്ജുനനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു; പുലസ്ത്യന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം രാജാവ് രാവണനെ വിട്ടയച്ചു.

തസ്യ ബാഹുസഹസ്രസ്യ ബഭൂവ ജ്യാതലസ്വനഃ। യുഗാന്തേഽമ്ബുദവൃക്ഷസ്യ സ്ഫുടിതസ്യാശനേരിവ ।। ൩൨.

അവന്റെ ആയിരം കൈകളുടെ തളിരിപ്പുള്ള ശബ്ദം, കാലാവസാനത്ത് മിന്നലേറ്റ് പൊട്ടുന്ന വലിയ മേഘവൃക്ഷത്തിന്റെ ശബ്ദംപോലെ മുഴങ്ങി.

അഹോ മൃധേ മഹാവീര്യം ഭാര്ഗവോ യസ്യ സോഽച്ഛിനത്। മൃധേ സഹസ്രം ബാഹൂനാം ഹേമതാലവനം യഥാ ।। ൩൨.

അയ്യോ, യുദ്ധത്തിൽ എത്ര വലിയ ശക്തിയായിരുന്നു! ഭാർഗവൻ അവന്റെ ആയിരം കൈകൾ യുദ്ധത്തിൽ വെട്ടിയതെന്ത്, പൊന്നിൻതാളവനത്തെ വെട്ടിയതുപോലെ.

തൃഷിതേന കദാചിത്സ ഭിക്ഷിതശ്ചിത്രഭാനുനാ। സപ്ത ദ്വീപാംശ്ചിത്രഭാനോഃ പ്രാദാദ്ഭിക്ഷാം വിശാമ്പതിഃ ।। ൩൨.

ഒരു ദിവസം ദാഹിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, ചിത്രഭാനു അവനോട് ഭിക്ഷ ചോദിച്ചു; രാജാവ് ചിത്രഭാനുവിന് ഏഴു ദ്വീപുകളും ഭിക്ഷയായി നൽകി.

പുരാണി ഘോഷാന് ഗ്രാമാംശ്ച പത്തനാനി ച സര്വ്വശഃ ൩൨.

അവൻ പഴയ കുടിയിരിപ്പുകളും ഗ്രാമങ്ങളും നഗരങ്ങളും മുഴുവനായും ദാനം ചെയ്തു.