വായുപുരാണമ്

അഭിഷേക്തുകാമഞ്ച നൃപം പൂരും പുത്രം കനീയസമ്। ബ്രാഹ്മണപ്രമുഖാ വര്ണാ ഇദം വചനമബ്രുവന് ।। ൩൧.

തന്റെ ഇളയ മകൻ പൂരുവിനെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ബ്രാഹ്മണന്മാരും മറ്റു വർഗ്ഗങ്ങളും ചേർന്ന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

കഥം ശുക്രസ്യ നപ്താരം ദേവയാന്യാഃ സുതം പ്രഭോ। ശ്രേഷ്ഠം യദുമതിക്രമ്യ പൂരോ രാജ്യം പ്രദാസ്യസി ।। ൩൧.

പ്രഭുവേ, ശുക്രന്റെ മകനായ ദേവയാനിയുടെ മൂത്ത മകൻ യദുവിനെ വിട്ട്, എങ്ങനെ നീ രാജ്യം പൂരുവിന് നൽകും?

യദുര്ജ്യേഷ്ഠസ്തവ സുതോ ജാതസ്തമനു തുര്വസുഃ। ശര്മിഷ്ഠായാഃ സുതോ ദ്രുഹ്യുസ്തനോഽനുഃ പൂരുരേവ ച ।। ൩൧.

നിന്റെ മൂത്ത മകൻ യദു ആദ്യം ജനിച്ചു, പിന്നെ തുര്വസു; ശർമിഷ്ഠയിൽ നിന്ന് ദ്രുഹ്യു, പിന്നെ അനു, പിന്നെയും പൂരു ജനിച്ചു.

കഥം ജ്യേഷ്ഠാനതിക്രമ്യ കനീയാന് രാജ്യമര്ഹതി । അതഃ സമ്ബോധയാമി ത്വാം ധര്മ്മം സമനുപാലയ ।। ൩൧.

മൂത്തവരെ വിട്ട് ഇളയവൻ എങ്ങനെ രാജ്യം അർഹിക്കുന്നു? അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു: നീ ധർമ്മം പാലിക്കണം.

യയാതിരുവാച।। ബ്രാഹ്മണപ്രമുഖാ വര്ണാഃ സര്വേ ശ്രൃണ്വന്തു മേ വചഃ। ജ്യേഷ്ടം പ്രതി യഥാ രാര്ഷ്ട്രം ന ദേയം മേ കഥഞ്ചന ।। ൩൧.

യയാതി പറഞ്ഞു: ബ്രാഹ്മണന്മാരും മറ്റു വർഗ്ഗങ്ങളും എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കട്ടെ. എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, രാജ്യം ഒരിക്കലും മൂത്തവനു നൽകാൻ പാടില്ല.

മാതാ പിത്രോര്വചനകൃത്സ ഹി പുത്രഃ പ്രശസ്യതേ । മമ ജ്യേഷ്ഠേന യദുനാ നിയോഗോ നാനുപാലിതഃ ।। ൩൧.

അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും വാക്ക് കേൾക്കുന്ന മകനാണ് പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നത്; എന്റെ മൂത്ത മകൻ യദു എന്റെ കല്പന അനുസരിച്ചില്ല.

പ്രതികൂലം പിതുര്യശ്ച ന സ പുത്രഃ സതാം മതഃ। സ പുത്രഃ പുത്രവദ് യശ്ച വര്ത്തതേ പിതൃമാതൃഷു ।। ൩൧.

അച്ഛനോട് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ നല്ലവരുടെ കണക്കിൽ മകനല്ല; എന്നാൽ, അച്ഛനോടും അമ്മയോടും മകനായി പെരുമാറുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ മകൻ.

യദുനാഹമവജ്ഞാതസ്തഥാ തുര്വസുനാപി ച। ദ്രുഹ്യുണാ ചാനുനാ ചൈവമപ്യവജ്ഞാ കൃതാ ഭൃശമ് ।। ൩൧.

എനിക്ക് യദുവും തുര്വസുവും ദ്രുഹ്യുവും അനുവും അപമാനം ചെയ്തു; അങ്ങനെ ഞാൻ വളരെ അധികം അവഗണന അനുഭവിച്ചു.

പൂരുണാ തു കൃതം വാക്യം മാനിതശ്ച വിശേഷതഃ। കനീയാന് മമ ദായാദോ ജരാ യേന ധൃതാ മമ। സര്വകാമഃ സര്വകൃതഃ പൂരുണാ പുത്രകാരിണാ ।। ൩൧.

പൂരു എന്റെ വാക്ക് പാലിച്ചു, പ്രത്യേകിച്ച് എനിക്ക് ആദരം നൽകി; ഇളയവനായിട്ടും, എന്റെ വയസ്സായ കാലം സഹിച്ച മകനാണ് അവൻ. പൂരു എന്റെ മകൻ എന്നെ 위해 എല്ലാം ചെയ്തു.

ശുക്രേണ ച വരോ ദത്തഃ കാവ്യേ നോശനസാ സ്വയമ്। പുത്രോ യസ്ത്വാനുവര്ത്തേത സ രാജാ തേ മഹാമതേ ।। ൩൧.

ശുക്രൻ, അതായത് ഉശനസ്, തന്നേ ഒരു വരം നൽകിയിരുന്നു: 'നിനക്ക് അനുസരണയുള്ള മകനാണ് രാജാവാകുന്നത്.'

ഭവതോഽനുമതോപ്യേവം പൂരു രാഷ്ട്രേഽഭിഷിച്യതാമ് । യഃപുത്രോ ഗുണസമ്പന്നോ മാതാപിത്രോര്ഹിതഃ സദാ। സര്വമര്ഹതി കല്യാണം കനീയാനപി സ പ്രഭുഃ ।। ൩൧.

നിങ്ങളുടെ സമ്മതത്തോടെ, പൂരുവിനെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്യാം. ഗുണങ്ങൾ നിറഞ്ഞ് എപ്പോഴും മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഭക്തിയുള്ള മകനാണ് എല്ലാം അർഹിക്കുന്നത്; ഇളയവനാണെങ്കിലും അവൻ തന്നെയാണ് പ്രഭു.

അര്ഹഃ പൂരുരിദം രാഷ്ട്രം യഃ പ്രിയഃ പ്രിയകൃത്തവ। വരദാനേന ശുക്രസ്യ ന ശക്യം വക്തുമുത്തരമ് ।। ൩൧.

ഈ രാജ്യം പൂർവുവിന് അർഹതയുണ്ട്, കാരണം അവൻ എല്ലാവർക്കും പ്രിയനും, എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടം ചെയ്യുന്നവനുമാണ്. ശുക്രൻ അനുഗ്രഹം നൽകിയതിനു ശേഷം കൂടുതൽ പറയാൻ കഴിയില്ല.

പൌരജാനപദൈസ്തുഷ്ടൈരിത്യുക്തോ നാഹുഷസ്തദാ। അഭിഷിച്യ തതഃ പൂരും സ്വരാഷ്ട്രേ സുതമാത്മനഃ ।। ൩൧.

നഗരവാസികളും ദേശവാസികളും സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞതുപോലെ, അപ്പോൾ നാഹുഷൻ തന്റെ സ്വന്തം മകൻ പൂർവുവിനെ തന്റെ രാജ്യത്തിൽ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്തു.

ദിശി ദക്ഷിണപൂര്വസ്യാം തുര്വസും തു ന്യവേശയത്। ദക്ഷിണാപരതോ രാജാ യദും ശ്രേഷ്ഠം ന്യവേശയത് ।। ൩൧.

തെക്കുകിഴക്കൻ ദിക്കിൽ തുർവസുവിനെ പാർപ്പിച്ചു; തെക്കുപടിഞ്ഞാറ് രാജാവ് ശ്രേഷ്ഠനായ യദുവിനെ പാർപ്പിച്ചു.

പ്രതീച്യാമുത്തരസ്യാഞ്ച ദ്രുഹ്യുഞ്ചാനുഞ്ച താവുഭൌ। സപ്തദ്വീപാം യയാതിസ്തു ജിത്ത്വാ പൃഥ്വീം സസാഗരാമ്। വ്യഭജത് പഞ്ചധാ രാജാ പുത്രേഭ്യോ നാഹുഷസ്തദാ ।। ൩൧.

വടക്കുപടിഞ്ഞാറിലും വടക്കിലും ദ്രുഹ്യുവിനെയും അനുവിനെയും പാർപ്പിച്ചു. യയാതി ഭൂമി മുഴുവൻ സമുദ്രങ്ങളോടുകൂടി ജയിച്ച്, ആ ഭൂമി അഞ്ചായി മക്കളിൽ പങ്കിട്ടു, നാഹുഷ.

തൈരിയം പൃഥിവീ സര്വാ സപ്തദ്വീപാ സപത്തനാ। യഥാപ്രദേശം ധര്മജ്ഞൈര്ധര്മ്മേണ പ്രതിപാല്യതേ ।। ൩൧.

അവർ ഓരോ പ്രദേശത്തും, ഈ ഭൂമി മുഴുവൻ ഏഴു ദ്വീപുകളോടും നഗരങ്ങളോടും കൂടി, ധർമ്മം അനുസരിച്ച് നീതി പാലിച്ച് സംരക്ഷിക്കുന്നു.

ഏവം വിസൃജ്യ പൃഥിവീം പുത്രേഭ്യോ നാഹുഷസ്തദാ। പുത്രസംക്രാമിതശ്രീസ്തു പ്രീതിമാനഭവന്നൃപഃ ।। ൩൧.

അങ്ങനെ ഭൂമി മക്കൾക്കു വിട്ടുനൽകി, നാഹുഷൻ ആ സമയത്ത് തന്റെ ഐശ്വര്യം മക്കളിലേക്ക് കൈമാറി, സന്തോഷത്തോടെ ആയിരുന്നു.

ധനുര്ന്യസ്യ പൃഷത്കാംശ്ച രാജ്യഞ്ചൈവ സുതേഷു തു। പ്രീതിമാനഭവദ്രാജാ ഭാരമാവേശ്യ ബന്ധുഷു ।। ൩൧.

വില്ലും അമ്പുകളും രാജ്യം പോലും മക്കളിൽ വിട്ട്, രാജാവ് തന്റെ ഭാരങ്ങൾ ബന്ധുക്കളിൽ ഏൽപ്പിച്ച് മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ ആയിരുന്നു.

അത്ര ഗാഥാ മഹാരാജ്ഞാ പുരാ ഗീതാ യയാതിനാ। യോഽഭിപ്രേത്യാഹരന് കാമാന് കൂര്മോങ്ഗാനീവ സര്വശഃ ।। ൩൧.

ഇവിടെ മഹാരാജാവ് യയാതി മുമ്പ് പാടിയ ഒരു ഗാഥയുണ്ട്: 'ആശകൾ എല്ലാം, ആമ തന്റെ അംഗങ്ങൾ അകത്തേക്ക് വലിച്ചെടുക്കുന്നതുപോലെ, അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നവൻ...'

ന ജാതു കാമഃ കാമാനാമുപഭോഗേന ശാമ്യതി। ഹവിഷാ കൃഷ്ണവര്ത്മേവ ഭൂയ ഏവാഭിവര്ദ്ധതേ ।। ൩൧.

ആശകൾ അനുഭവങ്ങൾകൊണ്ട് ഒരിക്കലും ശമിക്കാറില്ല; ഹോമത്തിൽ ഇന്ധനം ചേർക്കുമ്പോൾ അഗ്‌നി വളരുന്നതുപോലെ, അതും കൂടുതൽ വർദ്ധിക്കും.

യത് പൃഥിവ്യാം വ്രീഹിയവം ഹിരണ്യം പശവഃ സ്ത്രിയഃ । നാലമേകസ്യ തത്സര്വമിതി പശ്യന്ന മുഹ്യതി ।। ൩൧.

ഭൂമിയിൽ ഉള്ള അരിയും യവവും പൊന്നും പശുക്കളും സ്ത്രീകളും എല്ലാം ഒരാൾക്കു മതിയാവില്ല; ഇതു മനസ്സിലാക്കുന്നവൻ മയങ്ങാറില്ല.

യദാ തു കുരുതേ ഭാവം സര്വ്വഭൂതേഷു പാവകമ്। കര്മ്മണാ മനസാ വാചാ ബ്രഹ്മ സമ്പദ്യതേ തദാ ।। ൩൧.

എല്ലാ ജീവികളിലും മനസ്സിലും വാക്കിലും പ്രവർത്തനത്തിലും ശുദ്ധിയുടെ അഗ്‌നി ഉണർത്തുമ്പോൾ, അപ്പോൾ ബ്രഹ്മം പ്രാപിക്കും.

യദാ പരാന്ന ബിഭേതി യദാ ത്വസ്മാന്ന ബിഭ്യതി। യദാ നേച്ഛതി ന ദ്വേഷ്ടി ബ്രഹ്മ സമ്പദ്യതേ തദാ ।। ൩൧.

മറ്റുള്ളവരെയും ഭയപ്പെടാതെയും, മറ്റുള്ളവർ തന്നെ ഭയപ്പെടാതെയും, ആഗ്രഹമോ ദ്വേഷമോ ഇല്ലാതെയും ഇരിക്കുമ്പോൾ, അപ്പോൾ ബ്രഹ്മം പ്രാപിക്കും.

യാ ദുസ്ത്യജാ ദുര്മ്മതിഭിര്യാ ന ജീര്യതി ജീര്യ്യതഃ। ദോഷാപ്രാണാന്തികോ രാഗസ്താം തൃഷ്ണാന്ത്യജതഃ സുഖമ് ।। ൩൧.

ദുർബുദ്ധികൾക്ക് ഉപേക്ഷിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതും, ശരീരം വൃദ്ധിയാകുമ്പോഴും ക്ഷയിക്കാത്തതുമായ, ദോഷം കൊണ്ടുവരുന്ന ആ തൃഷ്ണയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവനാണ് സുഖം അനുഭവിക്കുന്നത്.

ജീര്യ്യന്തി ജീര്യതഃ കോശാ ദന്താ ജീര്യന്തി ജര്യിതഃ। ജീവിതാശാ ധനാശാ ച ജീര്യ്യതോപി ന ജീര്യതി ।। ൩൧.

വയസ്സാകുന്നവന്റെ ധനശേഖരങ്ങൾ ക്ഷയിക്കും, പല്ലുകളും ക്ഷയിക്കും; പക്ഷേ, ജീവിക്കാനുള്ളതും ധനം നേടാനുള്ളതുമായ ആഗ്രഹം വയസ്സാകുമ്പോഴും ക്ഷയിക്കില്ല.

യച്ചാകാമസുഖം ലോകേ യച്ച ദിവ്യം മഹത് സുഖമ്। തൃഷ്ണാസ്യ ച സുഖസ്യൈവ കലാം നാര്ഹതി ഷോഡശീമ് ।। ൩൧.

ലോകത്തിൽ ആഗ്രഹമില്ലാതെ ഉണ്ടാകുന്ന സുഖവും, ദൈവികമായ മഹത്തായ സുഖവും, തൃഷ്ണയില്ലായ്മയുടെ സുഖം അതിന്റെ പതിനാറിൽ ഒരു ഭാഗം പോലും തുല്യമായില്ല.

ഏവമുക്ത്വാ സ രാജര്ഷിഃ സദാരഃ പ്രസ്ഥിതോ വനമ്। ഭൃഗുതുങ്ഗേ തപസ്തപ്ത്വാ തത്രൈവ ച മഹായശാഃ। പാലയിത്വാ വ്രതശതം തത്രൈവ സ്വര്ഗമാപ്നുയാത് ।। ൩൧.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ രാജർഷി ഭാര്യയോടൊപ്പം കാടിലേക്ക് പോയി; ഭൃഗു പർവ്വതത്തിൽ കഠിന വ്രതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ച്, അവിടെ തന്നെ മഹത്വം നേടി, സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിച്ചു.

തസ്യ വംശാസ്തു പഞ്ചൈതേ പുണ്യാ ദേവര്ഷിസത്കൃതാഃ। യൈര്വ്യാപ്താ പൃഥിവീ കൃത്സ്നാ സൂര്യസ്യേവ ഗഭസ്തിഭിഃ ।। ൩൧.

അവന്റെ ആഞ്ചു വംശങ്ങളും പുണ്യവാനും ദേവർഷിമാരാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ടതുമായവയാണ്; അവരാൽ ഭൂമി മുഴുവൻ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾപോലെ വ്യാപിച്ചു.

ധന്യഃ പ്രജാവാനായുഷ്മാന് കീര്തിമാംശ്ച ഭവേന്നരഃ। യയാതേശ്ചരിതം സര്വം പഠഞ്ഛൃണ്വന് ദ്വിജോത്തമഃ ।। ൩൧.

യയാതിയുടെ കഥ മുഴുവനും വായിക്കുന്നവനും കേൾക്കുന്നവനും, പ്രത്യേകിച്ച് ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനും, ഭാഗ്യവാനും സന്താനശാലിയുമായും ദീർഘായുസ്സും കീർത്തിയും ഉള്ളവനുമായും ആകുന്നു.