വായുപുരാണമ്

കാവ്യസ്യോശനസഃ ശാപാന്ന ച തൃപ്തോഽസ്മി യൌവനേ। കഞ്ചിത്കാലഞ്ജരേയം വൈ വിഷയാന് വയസാ തവ ।। ൩൧.

കാവ്യൻ ഉശനസിന്റെ ശാപം മൂലം എനിക്ക് യൗവനത്തിൽ തൃപ്തിയില്ല. നിന്റെ യൗവനം കൊണ്ട് കുറേ സമയം ഞാൻ ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കട്ടെ.

പൂര്ണേം വര്ഷസഹസ്രേ തേ പ്രതിദാസ്യാമി യൌവനമ്। സ്വഞ്ചൈവ പ്രതിപത്സ്യാമി പാപ്മാനഞ്ജരയാ സഹ ।। ൩൧.

നിന്റെ ആയിരം വർഷം പൂർത്തിയായാൽ ഞാൻ നിന്റെ യൗവനം തിരികെ നൽകും. പിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും ഈ പാപവും വയസ്സും ഏറ്റെടുക്കും.

സൂത ഉവാച।। ഏവമുക്തഃ പ്രത്യുവാച പുത്രഃ പിതരമഞ്ജസാ। യഥാനുമന്യസേ താത കരിഷ്യാമി തഥൈവ ച ।। ൩൧.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ മകൻ നേരെ മറുപടി പറഞ്ഞു: അച്ഛാ, നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ ഇഷ്ടമാണോ, അങ്ങനെ തന്നെ ഞാൻ ചെയ്യും.

പ്രതിപത്സ്യാമി തേ രാജന് പാപ്മാനം ജരയാ സഹ। ഗൃഹാണ യൌവനം മത്തശ്ചര കാമാന് യഥേപ്സിതാന് ।। ൩൧.

രാജാവേ, ഞാൻ നിന്റെ പാപവും വയസ്സും ഏറ്റെടുക്കാം. നീ എന്റെ യൗവനം സ്വീകരിച്ച് ഇഷ്ടമുള്ള സുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കൂ.

ജരയാഹം പ്രതിച്ഛന്നോ വയോരൂപധരസ്തവ। യൌവനം ഭവതേ ദത്ത്വാ ചരിഷ്യാമി യഥാര്തവത് ।। ൩൧.

വയസ്സിന്റെ മറയിൽ ഞാൻ നിന്റെ രൂപവും ഭാവവും ധരിക്കും. ഞാൻ നിനക്ക് യൗവനം നൽകി, അതനുസരിച്ച് ഞാൻ ജീവിക്കും.

യയാതിരുവാച।। പൂരോ പ്രീതോഽസ്മി ഭദ്രന്തേ പ്രീതശ്ചേദം ദദാമി തേ। സര്വകാമസമൃദ്ധാ തേ പ്രജാ രാജ്യേ ഭവിഷ്യതി ।। ൩൧.

യയാതി പറഞ്ഞു: പുരു, ഞാൻ നിന്നിൽ സന്തോഷവാനാണ്, നിനക്ക് എല്ലാ ഭദ്രതയും ഉണ്ടാകട്ടെ. ഞാൻ സന്തോഷം കൊണ്ടു നിനക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു: നിന്റെ സന്തതികൾ രാജ്യത്തിൽ എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങളും അനുഭവിച്ച് വളരും.

സൂത ഉവാച।। പൂരോരനുമതോ രാജാ യയാതിഃ സ്വാം ജരാന്തതഃ। സംക്രാമയാമാസ തദാ പ്രസാദാദ്ഭാര്ഗവസ്യ തു ।। ൩൧.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: പുരുവിന്റെ സമ്മതത്തോടെ രാജാവ് യയാതി തന്റെ വയസ്സും പാപവും അവനിലേക്ക് മാറ്റി, ഭാർഗവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ.

യൌവനേനാഥ വയസാ യയാതിരനഹുഷാത്മജഃ । പ്രീതിയുക്തോ നരശ്രേഷ്ഠശ്ചചാര വിഷയാന് സ്വകാന് ।। ൩൧.

പിന്നീട് നഹുഷന്റെ മകൻ യയാതി, യൗവനവും ശക്തിയും ലഭിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, തന്റെ ഇഷ്ടസുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.

യഥാകാമം യഥോത്സാഹം യഥാകാലം യഥാസുഖമ്। ധര്മ്മാവിരോധാദ്രാജേന്ദ്രോ യഥാര്ഹതി സ ഏവ ഹി ।। ൩൧.

അവൻ ഇഷ്ടം പോലെ, ഉത്സാഹത്തോടെ, ശരിയായ സമയത്ത്, സന്തോഷത്തോടെ, ധർമ്മം ലംഘിക്കാതെ, രാജാവ് യോഗ്യമായ രീതിയിൽ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.

ദേവാനതര്പയദ്യജ്ഞൈഃ പിതൄഞ്ഛ്രാദ്ധൈസ്തഥൈവ ച। ദീനാംശ്ചാനുഗ്രഹൈരിഷ്ടൈഃ കാമൈശ്ച ദ്വിജസത്തമാന് ।। ൩൧.

അവൻ ദേവന്മാരെ യജ്ഞങ്ങളാൽ, പിതൃകളെ ശ്രാദ്ധങ്ങളാൽ, ദരിദ്രരെ ദാനങ്ങളാൽ, ദ്വിജന്മാരെ ഇഷ്ടമായ വസ്തുക്കളാൽ സംതൃപ്തരാക്കി.

അതിഥീനന്നപാനൈശ്ച വൈശ്യാംശ്ച പരിപാലനൈഃ। ആനൃശംസ്യേന ശൂദ്രാംശ്ച ദസ്യൂന് സംനിഗ്രഹേണ ച ।। ൩൧.

അവൻ അതിഥികളെ അന്നം-പാനം നൽകി ആദരിച്ചു, വൈശ്യരെ സംരക്ഷിച്ചു, ശൂദ്രന്മാരോട് ദയ കാണിച്ചു, ദസ്യുക്കളെ കീഴടക്കി.

ധര്മ്മേണ ച പ്രജാഃ സര്വ്വാ യഥാവദനുരഞ്ജയന്। യയാതിഃ പാലയാമാസ സാക്ഷാദിന്ദ്ര ഇവാപരഃ ।। ൩൧.

യയാതി ധർമ്മം പാലിച്ച് എല്ലാ ജനങ്ങളെയും യോജ്യമായി സന്തോഷിപ്പിച്ചു, ഇന്ദ്രനു തുല്യനായവനായി രാജ്യം ഭരിച്ചു.

സ രാജാ സിംഹവിക്രാന്തോ യുവാ വിഷയഗോചരഃ। അവിരോധേന ധര്മസ്യ ചചാര സുഖമുത്തമമ് ।। ൩൧.

ആ രാജാവ്, സിംഹത്തിന്റെ നടപ്പുള്ളവൻ, യൗവനത്തിലും സുഖസമൃദ്ധിയിലും, ധർമ്മം ലംഘിക്കാതെ പരമാനന്ദത്തിൽ ജീവിച്ചു.

സ മാര്ഗമാണഃ കാമാനാമന്തര്ദോഷനിദര്ശനാത്। വിശ്വാസഹേതോ രേമേ വൈ വൈബ്രാജേ നന്ദനേ വനേ ।। ൩൧.

സുഖങ്ങൾ തേടി, അതിനുള്ളിലെ ദോഷങ്ങൾ കണ്ടിട്ടും, വിശ്വാസത്തോടെ വൈബ്രാജ്യമായ നന്ദനവനത്തിൽ കുറേകാലം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.

അപശ്യത്സ യദാ താം വൈ വര്ദ്ധമാനാം നൃപസ്തദാ। ഗത്വാ പൂരോഃ സകാശം വൈ സ്വാം ജരാ പ്രത്യപദ്യത ।। ൩൧.

രാജാവ് അവളെ വയസ്സാകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി, സ്വന്തം വയസ്സായതിനെ സമ്മതിച്ചു.

സ സമ്പ്രാപ്യ തു താന് കാമാംസ്തൃപ്തഃ ഖിന്നശ്ച പാര്ഥിവഃ। കാലം വര്ഷസഹസ്രം വൈ സസ്മാര മനുജാധിപഃ। ।। ൩൧.

ആ സുഖങ്ങൾ ലഭിച്ച രാജാവ് തൃപ്തിയും ക്ഷീണവും അനുഭവിച്ചു; ആയിരം വർഷം കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് ഓർത്തു.

പരിസങ്ഖ്യായ കാലഞ്ച കലാകാഷ്ഠാസ്തഥൈവ ച। പൂര്ണം മത്ത്വാ തതഃ കാലം പൂരും പുത്രമുവാച ഹ ।। ൩൧.

കാലവും അതിന്റെ ഭാഗങ്ങളും കണക്കാക്കി, കാലം പൂർണ്ണമായെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, പിന്നെ തന്റെ മകൻ പൂരുവിനോട് പറഞ്ഞു.

യഥാസുഖം യഥോത്സാഹം യഥാകാലമരിംദമ। സേവിതാ വിഷയാഃ പുത്ര യൌവനേന മയാ തവ ।। ൩൧.

ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്ന മകനേ, ഞാൻ ഇഷ്ടംപോലും ഉത്സാഹത്തോടും സമയത്തും, നിന്റെ യൗവനത്തിലൂടെ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.

പൂരോ പ്രീതോഽസ്മി ഭദ്രം തേ ഗൃഹാണ ത്വം സ്വയൌവനമ്। രാഷ്ട്രഞ്ച നൃപം പൂരും പുത്രം കനീയസമ്। ബ്രാഹ്മണപ്രമുഖാ വര്ണാ ഇദം വചനമബ്രുവന് ।। ൩൧.

പൂരു, ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്; നിനക്ക് ആശംസകൾ! നീ തിരിച്ച് നിന്റെ യൗവനവും രാജ്യവും ഏറ്റെടുക്കുക. ബ്രാഹ്മണന്മാരും മറ്റു വർഗ്ഗങ്ങളും ചേർന്ന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

പ്രതിപേദേ ജരാം രാജാ യയാതിര്നഹുഷാത്മജഃ। യൌവനം പ്രതിപേദേ ച പൂരുഃ സ്വം പുനരാത്മനഃ ।। ൩൧.

നഹുഷന്റെ മകൻയായ യയാതി വയസ്സായതിനെ ഏറ്റെടുത്തു; പൂരു തന്റെ യൗവനം വീണ്ടും നേടി.

അഭിഷേക്തുകാമഞ്ച നൃപം പൂരും പുത്രം കനീയസമ്। ബ്രാഹ്മണപ്രമുഖാ വര്ണാ ഇദം വചനമബ്രുവന് ।। ൩൧.

തന്റെ ഇളയ മകൻ പൂരുവിനെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ബ്രാഹ്മണന്മാരും മറ്റു വർഗ്ഗങ്ങളും ചേർന്ന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

കഥം ശുക്രസ്യ നപ്താരം ദേവയാന്യാഃ സുതം പ്രഭോ। ശ്രേഷ്ഠം യദുമതിക്രമ്യ പൂരോ രാജ്യം പ്രദാസ്യസി ।। ൩൧.

പ്രഭുവേ, ശുക്രന്റെ മകനായ ദേവയാനിയുടെ മൂത്ത മകൻ യദുവിനെ വിട്ട്, എങ്ങനെ നീ രാജ്യം പൂരുവിന് നൽകും?

യദുര്ജ്യേഷ്ഠസ്തവ സുതോ ജാതസ്തമനു തുര്വസുഃ। ശര്മിഷ്ഠായാഃ സുതോ ദ്രുഹ്യുസ്തനോഽനുഃ പൂരുരേവ ച ।। ൩൧.

നിന്റെ മൂത്ത മകൻ യദു ആദ്യം ജനിച്ചു, പിന്നെ തുര്വസു; ശർമിഷ്ഠയിൽ നിന്ന് ദ്രുഹ്യു, പിന്നെ അനു, പിന്നെയും പൂരു ജനിച്ചു.

കഥം ജ്യേഷ്ഠാനതിക്രമ്യ കനീയാന് രാജ്യമര്ഹതി । അതഃ സമ്ബോധയാമി ത്വാം ധര്മ്മം സമനുപാലയ ।। ൩൧.

മൂത്തവരെ വിട്ട് ഇളയവൻ എങ്ങനെ രാജ്യം അർഹിക്കുന്നു? അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു: നീ ധർമ്മം പാലിക്കണം.

യയാതിരുവാച।। ബ്രാഹ്മണപ്രമുഖാ വര്ണാഃ സര്വേ ശ്രൃണ്വന്തു മേ വചഃ। ജ്യേഷ്ടം പ്രതി യഥാ രാര്ഷ്ട്രം ന ദേയം മേ കഥഞ്ചന ।। ൩൧.

യയാതി പറഞ്ഞു: ബ്രാഹ്മണന്മാരും മറ്റു വർഗ്ഗങ്ങളും എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കട്ടെ. എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, രാജ്യം ഒരിക്കലും മൂത്തവനു നൽകാൻ പാടില്ല.

മാതാ പിത്രോര്വചനകൃത്സ ഹി പുത്രഃ പ്രശസ്യതേ । മമ ജ്യേഷ്ഠേന യദുനാ നിയോഗോ നാനുപാലിതഃ ।। ൩൧.

അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും വാക്ക് കേൾക്കുന്ന മകനാണ് പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നത്; എന്റെ മൂത്ത മകൻ യദു എന്റെ കല്പന അനുസരിച്ചില്ല.

പ്രതികൂലം പിതുര്യശ്ച ന സ പുത്രഃ സതാം മതഃ। സ പുത്രഃ പുത്രവദ് യശ്ച വര്ത്തതേ പിതൃമാതൃഷു ।। ൩൧.

അച്ഛനോട് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ നല്ലവരുടെ കണക്കിൽ മകനല്ല; എന്നാൽ, അച്ഛനോടും അമ്മയോടും മകനായി പെരുമാറുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ മകൻ.

യദുനാഹമവജ്ഞാതസ്തഥാ തുര്വസുനാപി ച। ദ്രുഹ്യുണാ ചാനുനാ ചൈവമപ്യവജ്ഞാ കൃതാ ഭൃശമ് ।। ൩൧.

എനിക്ക് യദുവും തുര്വസുവും ദ്രുഹ്യുവും അനുവും അപമാനം ചെയ്തു; അങ്ങനെ ഞാൻ വളരെ അധികം അവഗണന അനുഭവിച്ചു.

പൂരുണാ തു കൃതം വാക്യം മാനിതശ്ച വിശേഷതഃ। കനീയാന് മമ ദായാദോ ജരാ യേന ധൃതാ മമ। സര്വകാമഃ സര്വകൃതഃ പൂരുണാ പുത്രകാരിണാ ।। ൩൧.

പൂരു എന്റെ വാക്ക് പാലിച്ചു, പ്രത്യേകിച്ച് എനിക്ക് ആദരം നൽകി; ഇളയവനായിട്ടും, എന്റെ വയസ്സായ കാലം സഹിച്ച മകനാണ് അവൻ. പൂരു എന്റെ മകൻ എന്നെ 위해 എല്ലാം ചെയ്തു.