വായുപുരാണമ്

ദ്രുഹ്യോ ത്വം പ്രതിപദ്യസ്വ വര്ണരൂപവിനാശിനീമ്। ജരാം വര്ഷസഹസ്രം വൈ യൌവനം സ്വന്ദദസ്വ മേ ।। ൩൧.

ദ്രുഹ്യുവേ, വർണ്ണവും സൌന്ദര്യവും നശിപ്പിക്കുന്ന വയസ്സായ അവസ്ഥ നീ ആയിരം വർഷം ഏറ്റെടുക്കണം; നിന്റെ യൗവനം എനിക്ക് തരിക.

പൂര്ണേ വര്ഷസഹസ്രേ തേ പ്രതിദാസ്യാമി യൌവനമ്। സ്വഞ്ചാദാസ്യാമി ബൂയോഽഹം പാപ്മാനം ജരയാ സഹ ।। ൩൧.

നിന്റെ ആയിരം വർഷം പൂർത്തിയായാൽ, ഞാൻ നിന്റെ യൗവനം തിരികെ നൽകും; പിന്നെയും വയസ്സായ അവസ്ഥയുടെ പാപം ഞാൻ ഏറ്റെടുക്കും.

ദ്രുഹ്യുരുവാച ന സങ്ഗശ്ചാസ്യ ഭവതി ന ജരാം തേന കാമയേ ।। ൩൧.

ദ്രുഹ്യു പറഞ്ഞു: അതിനോട് എനിക്ക് യാതൊരു ആസക്തിയും ഇല്ല, അതിനാൽ ഞാൻ വയസ്സായ അവസ്ഥ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.

യയാതിരുവാച।। യസ്ത്വം മേ ഹൃദയാജ്ജാതോ വയഃ സ്വന്ന പ്രയച്ഛസി। തസ്മാദ് ദ്രുഹ്യോ പ്രിയഃ കാമോ ന തേ സമ്പത്സ്യതേ ക്വചിത് ।। ൩൧.

യയാതി പറഞ്ഞു: 'എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച നീ, നിന്റെ യൗവനം എനിക്ക് നൽകുന്നില്ല; അതിനാൽ, ദ്രുഹ്യുവേ, നിനക്ക് പ്രിയമായ ആഗ്രഹം ഒരിക്കലും ലഭിക്കില്ല.'

നൌപ്ലവോത്തരസഞ്ചാരസ്തത്ര നിത്യം ഭവിഷ്യതി। അരാജഭ്രാജവംശസ്ത്വം തത്ര നിത്യം ഭവിഷ്യസി ।। ൩൧.

അവിടെ ഒരിക്കലും നാവിൽ കയറി കടക്കാൻ കഴിയില്ല; ആ ദേശത്ത് നിന്റെ വംശം എപ്പോഴും രാജാവില്ലാതെ തുടരും.

അനോ ത്വം പ്രതിപദ്യസ്വ പാപ്മാനം ജരയാ സഹ। ഏവം വര്ഷസഹസ്രന്തു ചരേയം യൌവനേന തേ ।। ൩൧.

അനു, നീ ഈ പാപവും വയസ്സും ഏറ്റെടുക്കൂ. അങ്ങനെ, ഞാൻ നിന്റെ യൗവനം അനുഭവിച്ച് ആയിരം വർഷം ജീവിക്കാം.

അനുരുവാച ന ജുഹോതി സ കാലേഽഗ്നി താം ജരാന്നാബികാമയേ ।। ൩൧.

അനു പറഞ്ഞു: വയസ്സിന്റെ കാരണത്താൽ അഗ്നി സമയത്ത് കത്താറില്ല. അതുകൊണ്ടു എനിക്ക് അതിൽ ആഗ്രഹമില്ല.

യയാതിരുവാച।। യസ്ത്വം മേ ഹൃദയാജ്ജാതോ വയഃ സ്വന്ന പ്രയച്ഛസി। ജരാദോഷസ്ത്വയോക്തോഽയം തസ്മാത്തേ പ്രതിപത്സ്യതേ ।। ൩൧.

യയാതി പറഞ്ഞു: എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച നീ, നിന്റെ യൗവനം എനിക്ക് കൊടുക്കുന്നില്ല. വയസ്സിന്റെ ദോഷം നീ തന്നെ പറഞ്ഞത് കൊണ്ടു, അതു നിന്നിലേക്കു തിരികെ വരും.

പ്രജാ ച യൌവനം പ്രാപ്താ വിനശിഷ്യത്യതസ്തവ। അഗ്നിപ്രസ്കന്ദനപരസ്ത്വം ചാപ്യേവ ഭവിഷ്യസി ।। ൩൧.

നിന്റെ സന്തതികൾ യൗവനം ലഭിച്ചാലും അതിനാൽ നശിക്കും. അങ്ങനെ നീ അഗ്നി സേവനം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവനായി മാറും.

പൂരോ ത്വം പ്രതിപദ്യസ്വ പാപ്മാനഞ്ജരയാ സഹ। ജരാവലീ ച മാന്താത പലിതാനി ച പര്യഗുഃ ।। ൩൧.

പുരു, നീ ഈ പാപവും വയസ്സും ഏറ്റെടുക്കൂ. അപ്പന്റെ ശരീരത്തിൽ ചുരുളുകളും വെള്ളമുടിയും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

കാവ്യസ്യോശനസഃ ശാപാന്ന ച തൃപ്തോഽസ്മി യൌവനേ। കഞ്ചിത്കാലഞ്ജരേയം വൈ വിഷയാന് വയസാ തവ ।। ൩൧.

കാവ്യൻ ഉശനസിന്റെ ശാപം മൂലം എനിക്ക് യൗവനത്തിൽ തൃപ്തിയില്ല. നിന്റെ യൗവനം കൊണ്ട് കുറേ സമയം ഞാൻ ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കട്ടെ.

പൂര്ണേം വര്ഷസഹസ്രേ തേ പ്രതിദാസ്യാമി യൌവനമ്। സ്വഞ്ചൈവ പ്രതിപത്സ്യാമി പാപ്മാനഞ്ജരയാ സഹ ।। ൩൧.

നിന്റെ ആയിരം വർഷം പൂർത്തിയായാൽ ഞാൻ നിന്റെ യൗവനം തിരികെ നൽകും. പിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും ഈ പാപവും വയസ്സും ഏറ്റെടുക്കും.

സൂത ഉവാച।। ഏവമുക്തഃ പ്രത്യുവാച പുത്രഃ പിതരമഞ്ജസാ। യഥാനുമന്യസേ താത കരിഷ്യാമി തഥൈവ ച ।। ൩൧.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ മകൻ നേരെ മറുപടി പറഞ്ഞു: അച്ഛാ, നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ ഇഷ്ടമാണോ, അങ്ങനെ തന്നെ ഞാൻ ചെയ്യും.

പ്രതിപത്സ്യാമി തേ രാജന് പാപ്മാനം ജരയാ സഹ। ഗൃഹാണ യൌവനം മത്തശ്ചര കാമാന് യഥേപ്സിതാന് ।। ൩൧.

രാജാവേ, ഞാൻ നിന്റെ പാപവും വയസ്സും ഏറ്റെടുക്കാം. നീ എന്റെ യൗവനം സ്വീകരിച്ച് ഇഷ്ടമുള്ള സുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കൂ.

ജരയാഹം പ്രതിച്ഛന്നോ വയോരൂപധരസ്തവ। യൌവനം ഭവതേ ദത്ത്വാ ചരിഷ്യാമി യഥാര്തവത് ।। ൩൧.

വയസ്സിന്റെ മറയിൽ ഞാൻ നിന്റെ രൂപവും ഭാവവും ധരിക്കും. ഞാൻ നിനക്ക് യൗവനം നൽകി, അതനുസരിച്ച് ഞാൻ ജീവിക്കും.

യയാതിരുവാച।। പൂരോ പ്രീതോഽസ്മി ഭദ്രന്തേ പ്രീതശ്ചേദം ദദാമി തേ। സര്വകാമസമൃദ്ധാ തേ പ്രജാ രാജ്യേ ഭവിഷ്യതി ।। ൩൧.

യയാതി പറഞ്ഞു: പുരു, ഞാൻ നിന്നിൽ സന്തോഷവാനാണ്, നിനക്ക് എല്ലാ ഭദ്രതയും ഉണ്ടാകട്ടെ. ഞാൻ സന്തോഷം കൊണ്ടു നിനക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു: നിന്റെ സന്തതികൾ രാജ്യത്തിൽ എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങളും അനുഭവിച്ച് വളരും.

സൂത ഉവാച।। പൂരോരനുമതോ രാജാ യയാതിഃ സ്വാം ജരാന്തതഃ। സംക്രാമയാമാസ തദാ പ്രസാദാദ്ഭാര്ഗവസ്യ തു ।। ൩൧.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: പുരുവിന്റെ സമ്മതത്തോടെ രാജാവ് യയാതി തന്റെ വയസ്സും പാപവും അവനിലേക്ക് മാറ്റി, ഭാർഗവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ.

യൌവനേനാഥ വയസാ യയാതിരനഹുഷാത്മജഃ । പ്രീതിയുക്തോ നരശ്രേഷ്ഠശ്ചചാര വിഷയാന് സ്വകാന് ।। ൩൧.

പിന്നീട് നഹുഷന്റെ മകൻ യയാതി, യൗവനവും ശക്തിയും ലഭിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, തന്റെ ഇഷ്ടസുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.

യഥാകാമം യഥോത്സാഹം യഥാകാലം യഥാസുഖമ്। ധര്മ്മാവിരോധാദ്രാജേന്ദ്രോ യഥാര്ഹതി സ ഏവ ഹി ।। ൩൧.

അവൻ ഇഷ്ടം പോലെ, ഉത്സാഹത്തോടെ, ശരിയായ സമയത്ത്, സന്തോഷത്തോടെ, ധർമ്മം ലംഘിക്കാതെ, രാജാവ് യോഗ്യമായ രീതിയിൽ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.

ദേവാനതര്പയദ്യജ്ഞൈഃ പിതൄഞ്ഛ്രാദ്ധൈസ്തഥൈവ ച। ദീനാംശ്ചാനുഗ്രഹൈരിഷ്ടൈഃ കാമൈശ്ച ദ്വിജസത്തമാന് ।। ൩൧.

അവൻ ദേവന്മാരെ യജ്ഞങ്ങളാൽ, പിതൃകളെ ശ്രാദ്ധങ്ങളാൽ, ദരിദ്രരെ ദാനങ്ങളാൽ, ദ്വിജന്മാരെ ഇഷ്ടമായ വസ്തുക്കളാൽ സംതൃപ്തരാക്കി.

അതിഥീനന്നപാനൈശ്ച വൈശ്യാംശ്ച പരിപാലനൈഃ। ആനൃശംസ്യേന ശൂദ്രാംശ്ച ദസ്യൂന് സംനിഗ്രഹേണ ച ।। ൩൧.

അവൻ അതിഥികളെ അന്നം-പാനം നൽകി ആദരിച്ചു, വൈശ്യരെ സംരക്ഷിച്ചു, ശൂദ്രന്മാരോട് ദയ കാണിച്ചു, ദസ്യുക്കളെ കീഴടക്കി.

ധര്മ്മേണ ച പ്രജാഃ സര്വ്വാ യഥാവദനുരഞ്ജയന്। യയാതിഃ പാലയാമാസ സാക്ഷാദിന്ദ്ര ഇവാപരഃ ।। ൩൧.

യയാതി ധർമ്മം പാലിച്ച് എല്ലാ ജനങ്ങളെയും യോജ്യമായി സന്തോഷിപ്പിച്ചു, ഇന്ദ്രനു തുല്യനായവനായി രാജ്യം ഭരിച്ചു.

സ രാജാ സിംഹവിക്രാന്തോ യുവാ വിഷയഗോചരഃ। അവിരോധേന ധര്മസ്യ ചചാര സുഖമുത്തമമ് ।। ൩൧.

ആ രാജാവ്, സിംഹത്തിന്റെ നടപ്പുള്ളവൻ, യൗവനത്തിലും സുഖസമൃദ്ധിയിലും, ധർമ്മം ലംഘിക്കാതെ പരമാനന്ദത്തിൽ ജീവിച്ചു.

സ മാര്ഗമാണഃ കാമാനാമന്തര്ദോഷനിദര്ശനാത്। വിശ്വാസഹേതോ രേമേ വൈ വൈബ്രാജേ നന്ദനേ വനേ ।। ൩൧.

സുഖങ്ങൾ തേടി, അതിനുള്ളിലെ ദോഷങ്ങൾ കണ്ടിട്ടും, വിശ്വാസത്തോടെ വൈബ്രാജ്യമായ നന്ദനവനത്തിൽ കുറേകാലം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.

അപശ്യത്സ യദാ താം വൈ വര്ദ്ധമാനാം നൃപസ്തദാ। ഗത്വാ പൂരോഃ സകാശം വൈ സ്വാം ജരാ പ്രത്യപദ്യത ।। ൩൧.

രാജാവ് അവളെ വയസ്സാകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി, സ്വന്തം വയസ്സായതിനെ സമ്മതിച്ചു.

സ സമ്പ്രാപ്യ തു താന് കാമാംസ്തൃപ്തഃ ഖിന്നശ്ച പാര്ഥിവഃ। കാലം വര്ഷസഹസ്രം വൈ സസ്മാര മനുജാധിപഃ। ।। ൩൧.

ആ സുഖങ്ങൾ ലഭിച്ച രാജാവ് തൃപ്തിയും ക്ഷീണവും അനുഭവിച്ചു; ആയിരം വർഷം കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് ഓർത്തു.

പരിസങ്ഖ്യായ കാലഞ്ച കലാകാഷ്ഠാസ്തഥൈവ ച। പൂര്ണം മത്ത്വാ തതഃ കാലം പൂരും പുത്രമുവാച ഹ ।। ൩൧.

കാലവും അതിന്റെ ഭാഗങ്ങളും കണക്കാക്കി, കാലം പൂർണ്ണമായെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, പിന്നെ തന്റെ മകൻ പൂരുവിനോട് പറഞ്ഞു.

യഥാസുഖം യഥോത്സാഹം യഥാകാലമരിംദമ। സേവിതാ വിഷയാഃ പുത്ര യൌവനേന മയാ തവ ।। ൩൧.

ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്ന മകനേ, ഞാൻ ഇഷ്ടംപോലും ഉത്സാഹത്തോടും സമയത്തും, നിന്റെ യൗവനത്തിലൂടെ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.

പൂരോ പ്രീതോഽസ്മി ഭദ്രം തേ ഗൃഹാണ ത്വം സ്വയൌവനമ്। രാഷ്ട്രഞ്ച നൃപം പൂരും പുത്രം കനീയസമ്। ബ്രാഹ്മണപ്രമുഖാ വര്ണാ ഇദം വചനമബ്രുവന് ।। ൩൧.

പൂരു, ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്; നിനക്ക് ആശംസകൾ! നീ തിരിച്ച് നിന്റെ യൗവനവും രാജ്യവും ഏറ്റെടുക്കുക. ബ്രാഹ്മണന്മാരും മറ്റു വർഗ്ഗങ്ങളും ചേർന്ന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.