വായുപുരാണമ്

സന്തി തേ ബഹവഃ പുത്രാ മത്തഃ പ്രിയതരാ നൃപ। പ്രതിഗൃഹ്ണന്തു ധര്മജ്ഞ പുത്രമന്യം വൃണീഷ്വ വൈ ।। ൩൧.

രാജാവേ, എനിക്കു കൂടാതെ നിനക്കു എനിക്കു കണക്കിൽ കൂടുതൽ പ്രിയപ്പെട്ട മക്കളുണ്ട്. ധർമ്മം അറിയുന്ന അവർ നിന്റെ വയസ്സായ അവസ്ഥ സ്വീകരിക്കട്ടെ; നീ മറ്റൊരു മകനെ തിരഞ്ഞെടുക്കൂ.

സ ഏവമുക്തോ യദുനാ തീവ്രകോപസമന്വിതഃ। ഉവാച വദതാം ശ്രേഷ്ഛോ ജ്യേഷ്ഠം തം ഗര്ഹയന് സുതമ് ।। ൩൧.

യദു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു, അതുകൊണ്ട് അത്യന്തം കോപത്തോടെ, വാക്കിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവ് തന്റെ മൂത്ത മകനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി പറഞ്ഞു.

ആശ്രമഃ കശ്ച വാന്യോഽസ്തി കോ വാ ധര്മവിധിസ്തവ। മാമനാദൃത്യ ദുര്ബുദ്ധേ യദാത്ഥ നവദേശിക ।। ൩൧.

നിനക്ക് വേറൊരു ആശ്രമമോ, അല്ലെങ്കിൽ വേറൊരു ധർമ്മം പാലിക്കേണ്ട നിയമമോ ഉണ്ടോ? എന്നെ അവഗണിച്ച്, പുതിയ ഗുരുവിനെ കണ്ടതുപോലെ നീ സംസാരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്, ദുർബുദ്ധിയുള്ളവനേ?

ഏവമുക്ത്വാ യദും രാജാ ശശാപൈനം സ മന്യുമാന് । യസ്ത്വം മേ ഹൃദയാജ്ജാതോ വയഃ സ്വം ന പ്രയച്ഛസി ।। ൩൧.

യദുവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ രാജാവ്, കോപത്തോടെ ശപിച്ചു: 'എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച നീ, നിന്റെ യൗവനം എനിക്ക് നൽകാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നു.'

തസ്മാന്ന രാജ്യഭാഗ് മൂഢ പ്രജാ തേ വൈ ഭവിഷ്യതി। തുര്വസോ പ്രതിപദ്യസ്വ പാപ്മാനം ജരയാ സഹ ।। ൩൧.

അതുകൊണ്ട്, മൂഢനേ, നിനക്ക് രാജ്യം ലഭിക്കുകയില്ല, സന്തതിയും ഉണ്ടാകുകയില്ല; തുർവസു വയസ്സായ അവസ്ഥയുടെ പാപം ഏറ്റെടുക്കട്ടെ.

തുര്വസുരുവാച।। ന കാമയേ ജരാം താത സാമഭോഗപ്രണാശിനീമ്। ജരായാ ബഹവോ ദോഷാഃ പാനഭോജനകാരിണഃ। തസ്മാജ്ജരാം ന തേ രാജന് ഗ്രഹീതുമഹമുത്സഹേ ।। ൩൧.

തുർവസു പറഞ്ഞു: 'അച്ഛാ, ആസ്വാദനങ്ങൾ എല്ലാം നശിപ്പിക്കുന്ന വയസ്സായ അവസ്ഥ എനിക്ക് ആവശ്യമില്ല. കുടിയും ഭക്ഷണവും ആസ്വദിക്കുന്നവർക്കു വയസ്സായാൽ പല ദോഷങ്ങളും വരും. അതിനാൽ, രാജാവേ, ഞാൻ നിന്റെ വയസ്സായ അവസ്ഥ സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല.'

യയാതിരുവാച।। യസ്ത്വം മേ ഹൃദയാജ്ജാതോ വയഃ സ്വന്ന പ്രയച്ഛസി। തസ്മാത് പ്രജാ സമുച്ഛേദം തുര്വസോ തവ യാസ്യതി ।। ൩൧.

യയാതി പറഞ്ഞു: 'എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച നീ, നിന്റെ യൗവനം എനിക്ക് നൽകുന്നില്ല; അതിനാൽ, തുർവസു, നിന്റെ വംശം അവസാനിക്കും.'

അസങ്കീര്ണാ ച ധര്മേണ പ്രതിലോമവരേഷു ച। പിശിതാദിഷു ചാന്യേഷു മൂഢ രാജാ ഭവിഷ്യസി ।। ൩൧.

നീ ധർമ്മത്തിൽ കലക്കമില്ലാതെ, അന്യായ വിവാഹങ്ങളിലും, മാംസം പോലുള്ള ഭക്ഷണങ്ങളിലും, മൂഢനേ, രാജാവായിരിക്കും.

ഗുരു ദാരപ്രസക്തേഷു തിര്യഗ്യോനിഗതേഷു വാ। പശുധര്മേഷു മ്ലേച്ഛേഷു ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ ।। ൩൧.

വയസ്സുകൂടിയവരുടെ ഭാര്യമാരോടും, മൃഗരൂപത്തിൽ ജനിച്ചവരോടും, മൃഗസ്വഭാവമുള്ളവരോടും, അന്യദേശക്കാരോടും നീ ആസക്തനാകും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.

സൂത ഉവാച। ഏവന്തു തുര്വസും ശപ്ത്വാ യയാതിഃ സുതമാത്മനഃ। ശര്മിഷ്ഠായാഃ സുതം ദ്രുഹ്യുമിദം വചനമബ്രവീത് ।। ൩൧.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ തുർവസുവിനെ ശപിച്ച ശേഷം, യയാതി തന്റെ മകൻ, ശർമിഷ്ഠയുടെ മകനായ ദ്രുഹ്യുവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

ദ്രുഹ്യോ ത്വം പ്രതിപദ്യസ്വ വര്ണരൂപവിനാശിനീമ്। ജരാം വര്ഷസഹസ്രം വൈ യൌവനം സ്വന്ദദസ്വ മേ ।। ൩൧.

ദ്രുഹ്യുവേ, വർണ്ണവും സൌന്ദര്യവും നശിപ്പിക്കുന്ന വയസ്സായ അവസ്ഥ നീ ആയിരം വർഷം ഏറ്റെടുക്കണം; നിന്റെ യൗവനം എനിക്ക് തരിക.

പൂര്ണേ വര്ഷസഹസ്രേ തേ പ്രതിദാസ്യാമി യൌവനമ്। സ്വഞ്ചാദാസ്യാമി ബൂയോഽഹം പാപ്മാനം ജരയാ സഹ ।। ൩൧.

നിന്റെ ആയിരം വർഷം പൂർത്തിയായാൽ, ഞാൻ നിന്റെ യൗവനം തിരികെ നൽകും; പിന്നെയും വയസ്സായ അവസ്ഥയുടെ പാപം ഞാൻ ഏറ്റെടുക്കും.

ദ്രുഹ്യുരുവാച ന സങ്ഗശ്ചാസ്യ ഭവതി ന ജരാം തേന കാമയേ ।। ൩൧.

ദ്രുഹ്യു പറഞ്ഞു: അതിനോട് എനിക്ക് യാതൊരു ആസക്തിയും ഇല്ല, അതിനാൽ ഞാൻ വയസ്സായ അവസ്ഥ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.

യയാതിരുവാച।। യസ്ത്വം മേ ഹൃദയാജ്ജാതോ വയഃ സ്വന്ന പ്രയച്ഛസി। തസ്മാദ് ദ്രുഹ്യോ പ്രിയഃ കാമോ ന തേ സമ്പത്സ്യതേ ക്വചിത് ।। ൩൧.

യയാതി പറഞ്ഞു: 'എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച നീ, നിന്റെ യൗവനം എനിക്ക് നൽകുന്നില്ല; അതിനാൽ, ദ്രുഹ്യുവേ, നിനക്ക് പ്രിയമായ ആഗ്രഹം ഒരിക്കലും ലഭിക്കില്ല.'

നൌപ്ലവോത്തരസഞ്ചാരസ്തത്ര നിത്യം ഭവിഷ്യതി। അരാജഭ്രാജവംശസ്ത്വം തത്ര നിത്യം ഭവിഷ്യസി ।। ൩൧.

അവിടെ ഒരിക്കലും നാവിൽ കയറി കടക്കാൻ കഴിയില്ല; ആ ദേശത്ത് നിന്റെ വംശം എപ്പോഴും രാജാവില്ലാതെ തുടരും.

അനോ ത്വം പ്രതിപദ്യസ്വ പാപ്മാനം ജരയാ സഹ। ഏവം വര്ഷസഹസ്രന്തു ചരേയം യൌവനേന തേ ।। ൩൧.

അനു, നീ ഈ പാപവും വയസ്സും ഏറ്റെടുക്കൂ. അങ്ങനെ, ഞാൻ നിന്റെ യൗവനം അനുഭവിച്ച് ആയിരം വർഷം ജീവിക്കാം.

അനുരുവാച ന ജുഹോതി സ കാലേഽഗ്നി താം ജരാന്നാബികാമയേ ।। ൩൧.

അനു പറഞ്ഞു: വയസ്സിന്റെ കാരണത്താൽ അഗ്നി സമയത്ത് കത്താറില്ല. അതുകൊണ്ടു എനിക്ക് അതിൽ ആഗ്രഹമില്ല.

യയാതിരുവാച।। യസ്ത്വം മേ ഹൃദയാജ്ജാതോ വയഃ സ്വന്ന പ്രയച്ഛസി। ജരാദോഷസ്ത്വയോക്തോഽയം തസ്മാത്തേ പ്രതിപത്സ്യതേ ।। ൩൧.

യയാതി പറഞ്ഞു: എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച നീ, നിന്റെ യൗവനം എനിക്ക് കൊടുക്കുന്നില്ല. വയസ്സിന്റെ ദോഷം നീ തന്നെ പറഞ്ഞത് കൊണ്ടു, അതു നിന്നിലേക്കു തിരികെ വരും.

പ്രജാ ച യൌവനം പ്രാപ്താ വിനശിഷ്യത്യതസ്തവ। അഗ്നിപ്രസ്കന്ദനപരസ്ത്വം ചാപ്യേവ ഭവിഷ്യസി ।। ൩൧.

നിന്റെ സന്തതികൾ യൗവനം ലഭിച്ചാലും അതിനാൽ നശിക്കും. അങ്ങനെ നീ അഗ്നി സേവനം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവനായി മാറും.

പൂരോ ത്വം പ്രതിപദ്യസ്വ പാപ്മാനഞ്ജരയാ സഹ। ജരാവലീ ച മാന്താത പലിതാനി ച പര്യഗുഃ ।। ൩൧.

പുരു, നീ ഈ പാപവും വയസ്സും ഏറ്റെടുക്കൂ. അപ്പന്റെ ശരീരത്തിൽ ചുരുളുകളും വെള്ളമുടിയും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

കാവ്യസ്യോശനസഃ ശാപാന്ന ച തൃപ്തോഽസ്മി യൌവനേ। കഞ്ചിത്കാലഞ്ജരേയം വൈ വിഷയാന് വയസാ തവ ।। ൩൧.

കാവ്യൻ ഉശനസിന്റെ ശാപം മൂലം എനിക്ക് യൗവനത്തിൽ തൃപ്തിയില്ല. നിന്റെ യൗവനം കൊണ്ട് കുറേ സമയം ഞാൻ ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കട്ടെ.

പൂര്ണേം വര്ഷസഹസ്രേ തേ പ്രതിദാസ്യാമി യൌവനമ്। സ്വഞ്ചൈവ പ്രതിപത്സ്യാമി പാപ്മാനഞ്ജരയാ സഹ ।। ൩൧.

നിന്റെ ആയിരം വർഷം പൂർത്തിയായാൽ ഞാൻ നിന്റെ യൗവനം തിരികെ നൽകും. പിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും ഈ പാപവും വയസ്സും ഏറ്റെടുക്കും.

സൂത ഉവാച।। ഏവമുക്തഃ പ്രത്യുവാച പുത്രഃ പിതരമഞ്ജസാ। യഥാനുമന്യസേ താത കരിഷ്യാമി തഥൈവ ച ।। ൩൧.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ മകൻ നേരെ മറുപടി പറഞ്ഞു: അച്ഛാ, നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ ഇഷ്ടമാണോ, അങ്ങനെ തന്നെ ഞാൻ ചെയ്യും.

പ്രതിപത്സ്യാമി തേ രാജന് പാപ്മാനം ജരയാ സഹ। ഗൃഹാണ യൌവനം മത്തശ്ചര കാമാന് യഥേപ്സിതാന് ।। ൩൧.

രാജാവേ, ഞാൻ നിന്റെ പാപവും വയസ്സും ഏറ്റെടുക്കാം. നീ എന്റെ യൗവനം സ്വീകരിച്ച് ഇഷ്ടമുള്ള സുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കൂ.

ജരയാഹം പ്രതിച്ഛന്നോ വയോരൂപധരസ്തവ। യൌവനം ഭവതേ ദത്ത്വാ ചരിഷ്യാമി യഥാര്തവത് ।। ൩൧.

വയസ്സിന്റെ മറയിൽ ഞാൻ നിന്റെ രൂപവും ഭാവവും ധരിക്കും. ഞാൻ നിനക്ക് യൗവനം നൽകി, അതനുസരിച്ച് ഞാൻ ജീവിക്കും.

യയാതിരുവാച।। പൂരോ പ്രീതോഽസ്മി ഭദ്രന്തേ പ്രീതശ്ചേദം ദദാമി തേ। സര്വകാമസമൃദ്ധാ തേ പ്രജാ രാജ്യേ ഭവിഷ്യതി ।। ൩൧.

യയാതി പറഞ്ഞു: പുരു, ഞാൻ നിന്നിൽ സന്തോഷവാനാണ്, നിനക്ക് എല്ലാ ഭദ്രതയും ഉണ്ടാകട്ടെ. ഞാൻ സന്തോഷം കൊണ്ടു നിനക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു: നിന്റെ സന്തതികൾ രാജ്യത്തിൽ എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങളും അനുഭവിച്ച് വളരും.

സൂത ഉവാച।। പൂരോരനുമതോ രാജാ യയാതിഃ സ്വാം ജരാന്തതഃ। സംക്രാമയാമാസ തദാ പ്രസാദാദ്ഭാര്ഗവസ്യ തു ।। ൩൧.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: പുരുവിന്റെ സമ്മതത്തോടെ രാജാവ് യയാതി തന്റെ വയസ്സും പാപവും അവനിലേക്ക് മാറ്റി, ഭാർഗവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ.

യൌവനേനാഥ വയസാ യയാതിരനഹുഷാത്മജഃ । പ്രീതിയുക്തോ നരശ്രേഷ്ഠശ്ചചാര വിഷയാന് സ്വകാന് ।। ൩൧.

പിന്നീട് നഹുഷന്റെ മകൻ യയാതി, യൗവനവും ശക്തിയും ലഭിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, തന്റെ ഇഷ്ടസുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.

യഥാകാമം യഥോത്സാഹം യഥാകാലം യഥാസുഖമ്। ധര്മ്മാവിരോധാദ്രാജേന്ദ്രോ യഥാര്ഹതി സ ഏവ ഹി ।। ൩൧.

അവൻ ഇഷ്ടം പോലെ, ഉത്സാഹത്തോടെ, ശരിയായ സമയത്ത്, സന്തോഷത്തോടെ, ധർമ്മം ലംഘിക്കാതെ, രാജാവ് യോഗ്യമായ രീതിയിൽ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.