വായുപുരാണമ്

തേഷാം മധ്യേ തു പഞ്ചാനാം യയാതിഃ പൃഥിവീപതിഃ। ദേവയാനിമുശനസഃ സുതാം ഭാര്യാമവാപ ഹ ।। ൩൧.

അവരിൽ അഞ്ചുപേരിൽ ഭൂമിയുടെ രാജാവായ യയാതി ഉശനസിന്റെ മകളായ ദേവയാനിയെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചു.

ശര്മിഷ്ഠാ മാസുരീം ചൈവ തനയാം വൃഷപര്വണഃ। യദും ച തുര്വസും ചൈവ ദേവയാനിര്വ്യജായത ।। ൩൧.

ദേവയാനി യദുവിനെയും തുര്വസുവിനെയും പ്രസവിച്ചു. വൃഷപർവന്റെ മകളായ ശർമിഷ്ഠാ ദ്രുഹ്യുവിനെയും അനുവിനെയും പൂരുവിനെയും പ്രസവിച്ചു.

ദ്രുഹ്യുഞ്ചാനുഞ്ച പൂരുഞ്ച ശര്മിഷ്ഠാ വാര്ഷപര്വണീ । അജീജനന്മഹാവീര്യാന് സുതാന്ദേവസുതോപമാന് ।। ൩൧.

വൃഷപർവന്റെ മകളായ ശർമിഷ്ഠാ ദ്രുഹ്യുവിനെയും അനുവിനെയും പൂരുവിനെയും പ്രസവിച്ചു. ഈ പുത്രന്മാർ ദേവതാപുതന്മാരെപ്പോലെ മഹാശക്തിയുള്ളവരായിരുന്നു.

രഥന്തസ്മൈ ദദൌ രുദ്രഃ പ്രീതഃ പരമഭാസ്വരമ്। അസങ്ഗം കാഞ്ചനം ദിവ്യമക്ഷയൌ ച മഹേഷുധീ ।। ൩൧.

അപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ രുദ്രൻ അവനു അത്യന്തം ദീപ്തിയുള്ള, സ്വർണ്ണത്തിൽ നിർമ്മിതമായ, അജേയമായ, ദിവ്യമായ, അക്ഷയമായ മഹായുദ്ധായുധങ്ങൾ ഉള്ള രഥം സമ്മാനിച്ചു.

യുക്തം മനോ ജവൈരശ്വൈര്യേന കന്യാം സമുദ്വഹത്। സ തേന രഥമുഖ്യേന ജിഗായ ച തതോ മഹീമ് ।। ൩൧.

മനസ്സിനേക്കാൾ വേഗമുള്ള കുതിരകൾ കെട്ടിയ ആ രഥത്തിൽ അവൻ യുവതിയെ കൊണ്ടുപോയി. ആ മഹാരഥം ഉപയോഗിച്ച് ഭൂമി ജയിച്ചു.

യയാതിര്യുധി ദുര്ദ്ധര്ഷോ ദേവദാനവമാനവൈഃ । പൌരവാണാം നൃപാണാഞ്ച സര്വേഷാം സോഽഭവദ്രഥഃ ।। ൩൧.

യയാതി ദേവന്മാരെയും ദാനവന്മാരെയും മാനവന്മാരെയും യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവനായി. അവൻ പൗരവ രാജാക്കന്മാരുടെ രഥസാരഥിയായി.

യോവത്സുദേശപ്രഭവഃ കൌരവോ ജനമേജയഃ। കുരോഃ പുത്രസ്യ രാജ്ഞസ്തു രാജ്ഞഃ പാരിക്ഷിതസ്യ ഹ। ജഗാമ സ രഥോ നാശം ശാപാദ്ഗാര്ഗ്യസ്യ ധീമതഃ ।। ൩൧.

വത്സദേശത്തിൽ ജനിച്ച കുരുവിന്റെ മകനും പാർിക്ഷിതിന്റെ മകനുമായ കൗരവനായ ജനമേജയയ്ക്ക് ആ രഥം ഉണ്ടായിരുന്നതാണ്. ധീരനായ ഗാർഗ്യന്റെ ശാപം മൂലം ആ രഥം നശിച്ചു.

ഗാര്ഗ്യസ്യ ഹി സുതം ബാലഃ സ രാജാ ജനമേജയഃ। ദുര്ബുദ്ധിര്ഹിംസയാമാസ ലോഹഗന്ധം നരാധിപമ് ।। ൩൧.

അപ്പോൾ ബാലവയസ്സിലുള്ള രാജാവായ ജനമേജയൻ, ദുർബുദ്ധിയാൽ ഗാർഗ്യന്റെ മകനായ മനുഷ്യാധിപനായ ലോഹഗന്ധനെ ഉപദ്രവിച്ചു.

സ ലോഹഗന്ധോ രാജര്ഷിഃ പരിധാവന്നിതസ്തതഃ। പൌരജാനപദൈസ്ത്യക്തോ ന ലേഭേ ശര്മ കര്ഹിചിത് ।। ൩൧.

അപ്പോൾ ആ രാജർഷിയായ ലോഹഗന്ധൻ ഇവിടെ അവിടെ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും അവനെ ഉപേക്ഷിച്ചു. അവൻ ഒരിക്കലും മനസ്സാന്ത്വാനം കണ്ടെത്തിയില്ല.

തതഃ സ ദുഃഖസന്തപ്തോ നാലഭത്സംവിദം ക്വചിത്। ശശാപ ഹേതുകമൃഷിം ശരണ്യം വ്യഥിതസ്തദാ ।। ൩൧.

അങ്ങനെ ദുഃഖത്തിൽ പെടുകയും എവിടെയും ആശ്വാസം ലഭിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, വിഷമത്തോടെ അവൻ ശരണം നൽകുന്ന ഹേതുകമുനിയെ ശപിച്ചു.

ഈന്ദ്രോതോ നാമ വിഖ്യാതോ യോഽസൌ മുനിരുദാരധീഃ। യോജയാമാസ ചേന്ദ്രോതഃ ശൌനകോ ജനമേജയമ്। അശ്വമേധേന രാജാനം പാവനാര്ഥം ദ്വിജോത്തമഃ ।। ൩൧.

ഇന്ദ്രോതൻ എന്ന മഹാമനസ്സുള്ള മുനി, ശൗനകന്റെ മകനായ ജനമേജയനെ രാജാവിന്റെ ശുദ്ധിക്കായി അശ്വമേധയാഗം നടത്താൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.

സ ലോഹഗന്ധോ വ്യനശത്തസ്യാവസഥമേത്യ ഹ। സ ച ദിവ്യോ രഥസ്തസ്മാദ്വസോശ്ചേദിപതേസ്തഥാ ।। ൩൧.

ലോഹഗന്ധൻ തന്റെ വാസസ്ഥലത്ത് എത്തിച്ചേരുമ്പോൾ അപ്രത്യക്ഷനായി. അവിടുന്ന് ആ ദിവ്യരഥം ചേദിരാജാവായ വസുവിന് കൈമാറപ്പെട്ടു.

തതഃ ശക്രേണ തുഷ്ടേന ലേഭേ തസ്മാദ്ബൃഹദ്രഥഃ। തതോ ഹത്വാ ജരാസന്ധം ഭീമസ്തം രഥമുത്തമമ്। പ്രദദൌ വാസുദേവായ പ്രീത്യാ കൌരവനന്ദനഃ ।। ൩൧.

ശേഷം സന്തോഷത്തോടെ ഇന്ദ്രൻ ബ്രഹദ്രഥന് ആ രഥം നൽകി. പിന്നീട് ഭീമൻ ജരാസന്ധനെ കൊല്ലുമ്പോൾ, ആ ഉത്തമരഥം കൗരവകുമാരൻ സ്നേഹത്തോടെ വാസുദേവനു നൽകി.

സ ജരാം പ്രാപ്യ രാജര്ഷിര്യയാതിര്നഹുഷാത്മജഃ। പുത്രം ജ്യേഷ്ഠം വരിഷ്ഠഞ്ച യദുമിത്യബ്രവീദ്വചഃ ।।൩൧.

നഹുഷന്റെ മകനായ രാജർഷിയായ യയാതിക്ക് വയസ്സായപ്പോൾ, അവൻ തന്റെ മൂത്തയും ശ്രേഷ്ഠനുമായ പുത്രനായ യദുവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

ജരാവലീ ച മാം താത പലിതാനി ച പര്യഗുഃ । കാവ്യസ്യോശനസഃ ശാപാന്ന ച തൃപ്തോഽസ്മി യൌവനേ ।। ൩൧.

മകനേ, വയസ്സും ചാരുമുടിയും എന്നെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. കാവ്യനായ ഉശനസിന്റെ ശാപം മൂലം എനിക്ക് യൗവനം നിറഞ്ഞു അനുഭവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ത്വം യദോ പ്രതിപദ്യസ്വ പാപ്മാനം ജരയാ സഹ। ജരാം മേ പ്രതിഗൃഹ്ണീഷ്വ തം യദുഃ പ്രത്യുവാച ഹ ।। ൩൧.

യദുവേ, നീ എന്റെ വയസ്സും അതിന്റെ കഷ്ടതകളും ഏറ്റെടുക്കണം. എന്റെ ജരാ നീ സ്വീകരിക്കണം. അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ യദു മറുപടി പറഞ്ഞു.

അനിര്ദിഷ്ടാ മയാ ഭിക്ഷാ ബ്രാഹ്മണസ്യ പ്രതിശ്രുതാ । സാ ച വ്യായാമസാധ്യാ വൈ ന ഗ്രഹീഷ്യാമി തേ ജരാമ് ।। ൩൧.

ഞാൻ ഒരു ബ്രാഹ്മണനോട് ഭിക്ഷ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അതു പ്രയത്നത്തോടെ നേടേണ്ടതാണ്. അതിനാൽ ഞാൻ നിന്റെ വയസ്സു ഏറ്റെടുക്കില്ല.

ജരായാ ബഹവോ ദോഷാ പാനഭോജനകാരിണഃ। തസ്മാജ്ജരാന്ന തേ രാജന് ഗ്രഹീതുമഹമുത്സഹേ ।। ൩൧.

വയസ്സായാൽ പലവിധ ദോഷങ്ങൾ വരും, പ്രത്യേകിച്ച് കുടിയും ഭക്ഷണവും ആസ്വദിക്കുന്നവർക്കു. അതിനാൽ, രാജാവേ, ഞാൻ നിന്റെ വയസ്സായ അവസ്ഥ സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല.

സിതശ്മശ്രുധരോ ദീനോ ജരയാ ശിഥിലീകൃതഃ। ബലീ സന്നതഗാത്രശ്ച ദുര്ദ്ദശോ ദുര്ബലാകൃതിഃ ।। ൩൧.

വെളുത്ത മുടിയും താടിയും ഉള്ളവൻ, ദുർബലനും ദു:ഖിതനുമാണ്. ഒരിക്കൽ ശക്തനും സുന്ദരമായ ശരീരമുള്ളവനും ആയിരുന്നുവെങ്കിലും, ഇപ്പോൾ ദയനീയമായും ക്ഷീണിച്ചവനായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

അശക്തഃ കാര്യകരണേ പരിഭൂതസ്തു യൌവനേ। മഹോപഭീതിഭിശ്ചൈവ താം ജരാന്നാഭികാമയേ ।। ൩൧.

എന്ത് ചെയ്യാനും കഴിയാത്തവനും, യൗവനത്തിൽ അവഗണിക്കപ്പെടുന്നവനും, വലിയ ഭയങ്ങളിൽ പെടുന്നവനും ആയ ഈ വയസ്സായ അവസ്ഥ എനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ല.

സന്തി തേ ബഹവഃ പുത്രാ മത്തഃ പ്രിയതരാ നൃപ। പ്രതിഗൃഹ്ണന്തു ധര്മജ്ഞ പുത്രമന്യം വൃണീഷ്വ വൈ ।। ൩൧.

രാജാവേ, എനിക്കു കൂടാതെ നിനക്കു എനിക്കു കണക്കിൽ കൂടുതൽ പ്രിയപ്പെട്ട മക്കളുണ്ട്. ധർമ്മം അറിയുന്ന അവർ നിന്റെ വയസ്സായ അവസ്ഥ സ്വീകരിക്കട്ടെ; നീ മറ്റൊരു മകനെ തിരഞ്ഞെടുക്കൂ.

സ ഏവമുക്തോ യദുനാ തീവ്രകോപസമന്വിതഃ। ഉവാച വദതാം ശ്രേഷ്ഛോ ജ്യേഷ്ഠം തം ഗര്ഹയന് സുതമ് ।। ൩൧.

യദു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു, അതുകൊണ്ട് അത്യന്തം കോപത്തോടെ, വാക്കിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവ് തന്റെ മൂത്ത മകനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി പറഞ്ഞു.

ആശ്രമഃ കശ്ച വാന്യോഽസ്തി കോ വാ ധര്മവിധിസ്തവ। മാമനാദൃത്യ ദുര്ബുദ്ധേ യദാത്ഥ നവദേശിക ।। ൩൧.

നിനക്ക് വേറൊരു ആശ്രമമോ, അല്ലെങ്കിൽ വേറൊരു ധർമ്മം പാലിക്കേണ്ട നിയമമോ ഉണ്ടോ? എന്നെ അവഗണിച്ച്, പുതിയ ഗുരുവിനെ കണ്ടതുപോലെ നീ സംസാരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്, ദുർബുദ്ധിയുള്ളവനേ?

ഏവമുക്ത്വാ യദും രാജാ ശശാപൈനം സ മന്യുമാന് । യസ്ത്വം മേ ഹൃദയാജ്ജാതോ വയഃ സ്വം ന പ്രയച്ഛസി ।। ൩൧.

യദുവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ രാജാവ്, കോപത്തോടെ ശപിച്ചു: 'എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച നീ, നിന്റെ യൗവനം എനിക്ക് നൽകാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നു.'

തസ്മാന്ന രാജ്യഭാഗ് മൂഢ പ്രജാ തേ വൈ ഭവിഷ്യതി। തുര്വസോ പ്രതിപദ്യസ്വ പാപ്മാനം ജരയാ സഹ ।। ൩൧.

അതുകൊണ്ട്, മൂഢനേ, നിനക്ക് രാജ്യം ലഭിക്കുകയില്ല, സന്തതിയും ഉണ്ടാകുകയില്ല; തുർവസു വയസ്സായ അവസ്ഥയുടെ പാപം ഏറ്റെടുക്കട്ടെ.

തുര്വസുരുവാച।। ന കാമയേ ജരാം താത സാമഭോഗപ്രണാശിനീമ്। ജരായാ ബഹവോ ദോഷാഃ പാനഭോജനകാരിണഃ। തസ്മാജ്ജരാം ന തേ രാജന് ഗ്രഹീതുമഹമുത്സഹേ ।। ൩൧.

തുർവസു പറഞ്ഞു: 'അച്ഛാ, ആസ്വാദനങ്ങൾ എല്ലാം നശിപ്പിക്കുന്ന വയസ്സായ അവസ്ഥ എനിക്ക് ആവശ്യമില്ല. കുടിയും ഭക്ഷണവും ആസ്വദിക്കുന്നവർക്കു വയസ്സായാൽ പല ദോഷങ്ങളും വരും. അതിനാൽ, രാജാവേ, ഞാൻ നിന്റെ വയസ്സായ അവസ്ഥ സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല.'

യയാതിരുവാച।। യസ്ത്വം മേ ഹൃദയാജ്ജാതോ വയഃ സ്വന്ന പ്രയച്ഛസി। തസ്മാത് പ്രജാ സമുച്ഛേദം തുര്വസോ തവ യാസ്യതി ।। ൩൧.

യയാതി പറഞ്ഞു: 'എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച നീ, നിന്റെ യൗവനം എനിക്ക് നൽകുന്നില്ല; അതിനാൽ, തുർവസു, നിന്റെ വംശം അവസാനിക്കും.'

അസങ്കീര്ണാ ച ധര്മേണ പ്രതിലോമവരേഷു ച। പിശിതാദിഷു ചാന്യേഷു മൂഢ രാജാ ഭവിഷ്യസി ।। ൩൧.

നീ ധർമ്മത്തിൽ കലക്കമില്ലാതെ, അന്യായ വിവാഹങ്ങളിലും, മാംസം പോലുള്ള ഭക്ഷണങ്ങളിലും, മൂഢനേ, രാജാവായിരിക്കും.

ഗുരു ദാരപ്രസക്തേഷു തിര്യഗ്യോനിഗതേഷു വാ। പശുധര്മേഷു മ്ലേച്ഛേഷു ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ ।। ൩൧.

വയസ്സുകൂടിയവരുടെ ഭാര്യമാരോടും, മൃഗരൂപത്തിൽ ജനിച്ചവരോടും, മൃഗസ്വഭാവമുള്ളവരോടും, അന്യദേശക്കാരോടും നീ ആസക്തനാകും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.