വായുപുരാണമ്

പൂജാന്തു വിപുലാം കൃത്വാ ദേവീ പുത്രാനയാചത। പുനഃ പുനരഥാഗമ്യ ബഹുശഃ പുത്രകാരണാത് ।। ൩൦.

ദേവി വലിയൊരു പൂജ നടത്തി മക്കൾക്കായി പ്രാർത്ഥിച്ചു; പിന്നെയും വീണ്ടും വീണ്ടും മക്കളുടെ കാരണത്താൽ അവൾ അങ്ങോട്ട് വരികയായിരുന്നു.

ന പ്രയച്ഛതി പുത്രാംസ്തു നികുമ്ഭഃ കാരണേന തു। രാജാ യദി തത് ക്രുധ്യേത തതഃ കിഞ്ചിത് പ്രവര്ത്തതേ ।। ൩൦.

നികുംബൻ ഏതോ കാരണത്താൽ മക്കളെ നൽകുന്നില്ല; രാജാവ് അതിനാൽ കോപിതനാകുകയാണെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തോ സംഭവിക്കും.

അഥ ദീര്ഘേണ കാലേന ക്രോധോ രാജാനമാവിശത്। ഭൂതം ത്വിദം മഹാദ്വാരി നഗരാണാം പ്രയച്ഛതി ।। ൩൦.

അങ്ങനെ ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രാജാവിനെ കോപം പിടിച്ചു; നഗരങ്ങളുടെ വലിയ വാതിലിൽ ഒരു ഭൂതത്തെ അവൻ നൽകുന്നു.

പ്രീത്യാ വരാംശ്ച ശതശോ ന കിഞ്ചിത്തു പ്രവര്ത്തതേ। മാമകൈഃ പൂജ്യതേ നിത്യം നഗര്യാം മമ ചൈവ തു ।। ൩൦.

പ്രേമത്തോടെ അവൻ നൂറുകണക്കിന് വരങ്ങൾ നൽകുന്നു, പക്ഷേ മറ്റൊന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ല; എന്റെ ജനങ്ങൾ എന്റെ നഗരത്തിലും അവനെ എപ്പോഴും പൂജിക്കുന്നു.

തത്രാര്ച്ചിതശ്ച ബഹുശോ ദേവ്യാ മേ തത്ര കാരണാത് । ന ദദാതി ച പുത്രം മേ കൃതഘ്നോ ബഹുഭോജനഃ ।। ൩൦.

അവിടെ എന്റെ ദേവി പലതവണ അവനെ പൂജിച്ചു, അതിനുവേണ്ടി; എന്നിരുന്നാലും, ആ ഭക്ഷണപ്രിയൻ എനിക്ക് മകനൊന്നും നൽകുന്നില്ല.

അതോ നാര്ഹതി പൂജാന്തു മത്സകാശാത് കഥഞ്ചന। തസ്മാത്തു നാശയിഷ്യാമി തസ്യ സ്ഥാനം ദുരാത്മനഃ ।। ൩൦.

അതിനാൽ എനിക്ക് അവനെ പൂജിക്കാനുള്ള യോജ്യതയില്ല; അതുകൊണ്ട് ആ ദുഷ്ടന്റെ സ്ഥലം ഞാൻ നശിപ്പിക്കും.

ഏവം തു സവിനിശ്ചിത്യ ദുരാത്മാ രാജ കില്ബിഷീ। സ്ഥാനം ഗണപതേസ്തസ്യ നാശയാമാസ ദുര്മതിഃ ।। ൩൦.

അങ്ങനെ ഉറപ്പോടെ തീരുമാനിച്ച രാജാവ്, ദുഷ്ടനും പാപഭാവനയുള്ളവനും, ഗണപതിയുടെ ആ സ്ഥലം നശിപ്പിച്ചു.

ഭഗ്നമായതനം ദൃഷ്ട്വാ രാജാനമഗമത് പ്രഭുഃ। യസ്മാദൃതേഽപരാധം മേ ത്വയാ സ്ഥാനം വിനാ ശിതമ് ।। ൩൦.

ക്ഷേത്രം തകർന്നത് കണ്ടു, പ്രഭു രാജാവിനരികിൽ എത്തി: 'എന്നെ കുറ്റംചെയ്തതല്ലാതെ നീ കാരണമില്ലാതെ ഈ സ്ഥലം നശിപ്പിച്ചു.' എന്ന് പറഞ്ഞു.

അകസ്മാത് തു പുരീ ശൂന്യാ ഭവിത്രീ തേ നരാധിപ। തതസ്തേന തു ശാപേന ശൂന്യാ വാരാണസീ തഥാ ।। ൩൦.

'അപ്രതീക്ഷിതമായി, നിന്റെ നഗരം ശൂന്യമാകും, രാജാവേ; അങ്ങനെ ആ ശാപം മൂലം വാരാണസിയും ശൂന്യമായി.'

ശപ്താം പുരീം നികുമ്ഭസ്തു മഹാദേവമഥാനയത്। ശൂന്യാം പുരീം മഹാദേവോ നിര്മ്മമേ പരമാത്മനാ ।। ൩൦.

നികുംബൻ നഗരം ശപിച്ച്, അതിനെ മഹാദേവനരികിൽ എത്തിച്ചു; മഹാദേവൻ, പരമാത്മാവ്, ആ നഗരം ശൂന്യമാക്കി.

തുല്യാം ദേവവിഭൂത്യാസ്തു ദേവ്യാശ്ചൈവ മഹാത്മനഃ। രമതേ തത്ര വൈ ദേവീ രമമാണേ മഹേശ്വരഃ ।। ൩൦.

ദേവിയുടെ ദിവ്യവൈഭവത്തിന് തുല്യമായ മഹാത്മാവായ ദേവി അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ താമസിക്കുന്നു; ദേവി സന്തോഷിക്കുന്നപ്പോൾ മഹേശ്വരനും അവിടെ സന്തോഷിക്കുന്നു.

ന രതിം തത്ര വൈ ദേവീ ലഭതേ ഗൃഹവിസ്മയാത്। ദേവ്യാഃ ക്രീഡാര്ഥമീശാനോ ദേവോ വാക്യമഥാബ്രവീത് ।। ൩൦.

അവിടെ ഭവനത്തിന്റെ അത്ഭുതം കാരണം ദേവിക്ക് സന്തോഷം ലഭിച്ചില്ല; ദേവിയുടെ വിനോദത്തിനായി ഈശ്വരൻ അപ്പോൾ വാക്ക് പറഞ്ഞു.

നാഹം വേശ്മ വിമോക്ഷ്യാമി അവിമുക്തം ഹി മേ ഗൃഹമ്। പ്രഹസ്യൈനാമഥോവാച അവിമുക്തം ഹി മേ ഗൃഹമ് ।। ൩൦.

'ഞാൻ ഈ വീട് വിട്ടുപോകില്ല, അവിമുക്തം തന്നെയാണ് എന്റെ ഭവനം.' എന്നുപറഞ്ഞ്, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ദേവിയെ നോക്കി വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'അവിമുക്തം തന്നെയാണ് എന്റെ ഭവനം.'

നാഹം ദേവി ഗമിഷ്യാമി ഗച്ഛസ്വേഹ രമാമ്യഹമ്। തസ്മാത്തദവിമുക്തം ഹി പ്രോക്തം ദേവേന വൈ സ്വയമ് ।। ൩൦.

'ഞാൻ പോകില്ല ദേവിയേ; നീ പോകാമെന്നു ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കും.' അതുകൊണ്ടാണ് അതിനെ ദൈവം തന്നെ അവിമുക്തം എന്ന് വിളിച്ചത്.

ഏവം വാരാണസീ ശപ്താ അവിമുക്തം ച കീര്ത്തിതമ്। യസ്മിന് വസതി വൈ ദേവഃ സര്വദേവനമസ്കൃതഃ। യുഗേഷു ത്രിഷു ധര്മാത്മാ സഹ ദേവ്യാ മഹേശ്വരഃ ।। ൩൦.

ഇങ്ങനെ വാരാണസി ശപിക്കപ്പെട്ടു, അവിമുക്തം എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധമായി; അവിടെ എല്ലാ ദേവന്മാരും വന്ദിക്കുന്ന ധർമ്മാത്മാവായ മഹേശ്വരൻ ദേവിയോടൊപ്പം മൂന്നു യുകങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്നു.

അന്തര്ദ്ധാനം കലൌ യാതി തത്പുരന്തു മഹാത്മനഃ। അന്തര്ഹിതേ പുരേ തസ്മിന് പുരീ സാ വസതേ പുനഃ ।। ൩൦.

കലിയുഗത്തിൽ ആ മഹാത്മാവിന്റെ നഗരം അദൃശ്യമായി മാറുന്നു. ആ നഗരം അദൃശ്യമായപ്പോൾ, അതു മറ്റൊരിടത്ത് വീണ്ടും നിലയുറപ്പിക്കുന്നു.

ഏവം വാരാണസീ ശപ്താ നിവേശം പുനരാഗതാ। ഭദ്രശ്രേണ്യസ്യ പുത്രാണാം ശതമുത്തമധന്വിനാമ് ।। ൩൦.

ഇങ്ങനെ വാരാണസി ശാപം ലഭിച്ച ശേഷം വീണ്ടും അവിടത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു. ഭദ്രശ്രേണ്യന്റെ നൂറ് പ്രതിഭാശാലികളായ അമ്പെയ്ത്തുകാരായ പുത്രന്മാർ അവിടെ എത്തി.

ഹത്വാ നിവേശയാമാസ ദിവോദാസോ നരാധിപഃ। ഭദ്രശ്രേണ്യസ്യ രാജ്യന്തു ഹൃതന്തേന ബലീയസാ ।। ൩൦.

അവരെ കൊന്ന്, ദിവോദാസൻ അവിടെ തന്റെ പാർപ്പിടം സ്ഥാപിച്ചു. അങ്ങനെ ഭദ്രശ്രേണ്യന്റെ രാജ്യം ശക്തിയാൽ അവൻ പിടിച്ചെടുത്തു.

ഭദ്രശ്രേണ്യസ്യ പുത്രസ്തു ദുര്ദമോ നാമ നാമതഃ। ദിവോദാസേന ബാലേതി ഘൃണയാ സ വിവര്ജിതഃ ।। ൩൦.

ഭദ്രശ്രേണ്യന്റെ പുത്രൻ ദുര്ദമൻ എന്നായിരുന്നു പേര്. അവൻ ബാലനായിരുന്നു എന്നതിനാൽ, ദിവോദാസൻ ദയയാൽ അവനെ രക്ഷിച്ചു.

ദിവോദാസാദൄഷദ്വത്യാം വീരോ ജജ്ഞേ പ്രതര്ദ്ദനഃ। തേന പുത്രേണ ബാലേന പ്രഹൃതം തസ്യ വൈ പുനഃ ।। ൩൦.

ദിവോദാസനും ഋഷദ്വതിയും ചേർന്ന് പ്രതർദ്ദനൻ എന്ന വീരനായ പുത്രനെ ജനിപ്പിച്ചു. ആ ബാലനായ പുത്രൻ വീണ്ടും രാജ്യം ആക്രമിച്ചു.

വൈരസ്യാന്തം മഹാരാജ്ഞാ തദാ തേന വിധത്സതാ। പ്രതര്ദ്ദനസ്യ പുത്രൌ ദ്വൌ വത്സോ ഗര്ഗശ്ച വിശ്രുതഃ ।। ൩൦.

അപ്പോൾ മഹാരാജാവ് വൈരം അവസാനിപ്പിച്ചു. പ്രതർദ്ദനന് വത്സൻ, ഗർഗൻ എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് പ്രശസ്ത പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു.

വത്സപുത്രോ ഹ്യലര്കസ്തു സന്നതിസ്തസ്യ ചാത്മജഃ । അലര്കം പ്രതി രാജര്ഷിര്ഗീതശ്ലോകൌ പുരാതനൌ ।। ൩൦.

വത്സന്റെ പുത്രൻ അളർക്കൻ ആയിരുന്നു. സന്നതി അവന്റെ പുത്രനായിരുന്നു. അളർക്കനെ കുറിച്ച് രാജർഷി രണ്ടു പുരാതന ശ്ലോകങ്ങൾ രചിച്ചു.

ഷഷ്ടിവര്ഷസഹസ്രാണി ഷഷ്ടിവര്ഷശതാനി ച। യുവാ രൂപേണ സമ്പന്നോ ഹ്യലര്കഃ കാശിസത്തമഃ ।। ൩൦.

അളർക്കൻ, കാശിയിലെ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, അറുപതിനായിരം അറുപത് നൂറ് വർഷം യുവാവെന്നപോലെ തന്നെ രൂപത്തിൽ നിലനിന്നു.

ലോപാമുദ്രാ പ്രസാദേന പരമായുരവാപ്തവാന് ।। ൩൦.

ലോപാമുദ്രയുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ അവൻ പരമായുർ നേടിയെടുത്തു.

ശാപസ്യാന്തേ മഹാബാഹുര്ഹത്വാ ക്ഷേമകരാക്ഷസമ്। രമ്യാമാവാസയാമാസ പുരീം വാരാണസീം നൃപഃ ।। ൩൦.

ശാപം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, മഹാബലശാലിയായ രാജാവ് ക്ഷേമകരൻ എന്ന അസുരനെ സംഹരിച്ചു. അതിനുശേഷം വാരാണസി എന്ന മനോഹരമായ നഗരത്തിൽ താമസിച്ചു.

സന്നതേരപി ദായാദഃ സുനീഥോ നാമ ധാര്മികഃ। സുനീഥസ്യ തു ദായാദഃ സുകേതുര്നാമ ധാര്മ്മികഃ ।। ൩൦.

സന്നതിക്കും സുനീതൻ എന്ന ധാർമ്മികനായ ഒരു വംശജൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. സുനീതന്റെ വംശജൻ സുകേതു എന്ന ധാർമ്മികനും ആയിരുന്നു.

സുകേതുതനയശ്ചാപി ധര്മകേതുരിതി ശ്രുതിഃ। ധര്മകേതോസ്തു ദായാദഃ സത്യകേതുര്മഹാരഥഃ ।। ൩൦.

സുകേതുവിന്റെ പുത്രൻ ധർമ്മകേതു എന്നായിരുന്നു അറിയപ്പെടുന്നത്. ധർമ്മകേതുവിന്റെ വംശജൻ സത്യകേതു എന്ന മഹാരഥിയും ആയിരുന്നു.

സത്യകേതുസുതശ്ചാപി വിഭുര്നാമ പ്രജേശ്വരഃ। സുവിഭുസ്തു വിഭോഃ പുത്രഃ സുകുമാരസ്തതഃ സ്മൃതഃ ।। ൩൦.

സത്യകേതുവിന്റെ പുത്രൻ വിപു എന്ന ജനങ്ങളുടെ അധിപനായിരുന്നു. വിപുവിന്റെ പുത്രൻ സുവിപു, അവനിൽ നിന്ന് സുകുമാരൻ ജനിച്ചു.

സുകുമാരസ്യ പുത്രസ്തു ധൃഷ്ടകേതുഃ സ ധാര്മ്മികഃ। ധുഷ്ടകേതോസ്തു ദായാദോ വേണുഹോത്രഃ പ്രജേശ്വരഃ ।। ൩൦.

സുകുമാരന്റെ പുത്രൻ ധൃഷ്ടകേതു എന്ന ധാർമ്മികനായിരുന്നു. ധൃഷ്ടകേതുവിന്റെ വംശജൻ വേണുഹോത്രൻ ജനങ്ങളുടെ അധിപനായിരുന്നു.