വായുപുരാണമ്

പ്ലാവയാമാസ തം ദേശം ഭാവിനോഽര്ഥസ്യ ദര്ശനാത്। ഗങ്ഗയാ പ്ലാവിതം ദൃഷ്ട്വാ യജ്ഞവാടം സമന്തതഃ ।। ൨൯.

ഭാവിയിലെ ഉദ്ദേശ്യം കാണിച്ചുകൊണ്ട്, ഗംഗ അവിടെയുള്ള ദേശം മുഴുവൻ വെള്ളം കൊണ്ടു മൂടി; യജ്ഞവാടം മുഴുവൻ ഗംഗയുടെ വെള്ളം കൊണ്ട് മുങ്ങിയതിനെ കണ്ടു.

സൌഹോത്രിര്വരദഃ ക്രുദ്ധോ ഗങ്ഗാം സംരക്തലോചനഃ। അസ്യ ഗങ്ഗേഽവലേപസ്യ സദ്യഃ ഫലമവാപ്നുഹി ।। ൨൯.

സുഹോത്രന്റെ മകനായ വരദൻ, കോപത്തോടെ ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെ ഗംഗയോട് പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ അഹങ്കാരത്തിന് ഉടൻ ഫലം ലഭിക്കട്ടെ, ഗംഗേ!'

ഏതത്തേ വിഫലം സര്വ്വം പീതമമ്ഭഃ കരോമ്യഹമ്। രാജര്ഷിണാ തതഃ പീതാം ഗങ്ഗാം ദൃഷ്ട്വാ സുരര്ഷയഃ ।। ൨൯.

'നിന്റെ ഈ പ്രവർത്തനങ്ങൾ എല്ലാം ഫലശൂന്യമാണ്; ഞാൻ ഈ വെള്ളം കുടിച്ചുകളയാം,' എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. രാജർഷി ഗംഗയെ കുടിച്ചുകളഞ്ഞതിനെ കണ്ടു ദേവർഷിമാർ.

ഉപനിന്യുര്മഹാഭാഗാ ദുഹിതൃത്വേന ജാഹ്നവീമ്। യൌവനാശ്വസ്യ പൌത്രീന്തു കാവേരീഞ്ജഹ്നുരാവഹത് ।। ൨൯.

മഹത്വമുള്ള ദേവർഷിമാർ ജഹ്നുവിനെ ജഹ്നവിയെ മകളായി സമ്മാനിച്ചു; യുവനാശ്വന്റെ പുത്രിയായ കാവേരിയെ ജഹ്നു ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചു.

യുവനാശ്വസ്യ ശാപേന ഗങ്ഗാ യേന വിനിര്മമേ । കാവേരീം സരിതാം ശ്രേഷ്ഠാം ജഹ്നുഭാര്യ്യാമനിന്ദിതാമ് ।। ൨൯.

യുവനാശ്വന്റെ ശാപം മൂലം ഗംഗ ജനിച്ചു; നദികളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ കാവേരി, ജഹ്നുവിന്റെ നിരപരാധിയായ ഭാര്യയായി.

ജഹ്നുശ്ച ദയിതം പുത്രം സുഹോത്രം നാമ ധാര്മികമ്। കാവേര്യ്യാം ജനയാമാസ അജകസ്തസ്യ ചാത്മജഃ ।। ൨൯.

ജഹ്നു, കാവേരിയിൽ നിന്ന്, സുഹോത്രൻ എന്ന ധാർമ്മികനും പ്രിയപ്പെട്ടവനും ആയ മകനിനെ ജനിപ്പിച്ചു; അജകൻ അവന്റെ മകനായിരുന്നു.

അജകസ്യ തു ദായാദോ ബലാകാശ്വോ മഹായശാഃ। ബഭൂവുശ്ച ഗയഃ ശീലഃ കുശസ്തസ്യാത്മജഃ സ്മൃതഃ ।। ൨൯.

അജകന്റെ വംശജനായ ബാലാകാശ്വൻ വലിയ പ്രശസ്തിയും മഹത്വവും ഉള്ളവനായിരുന്നു; അവന്റെ മകൻ ഗയ, നല്ല സ്വഭാവമുള്ളവനും, കുശയുടെ മകനായി അറിയപ്പെടുന്നു.

കുശപുത്രാ ബഭൂവുശ്ച ചത്വാരോ വേദവര്ചസഃ। കുശാശ്വഃ കുശനാഭശ്ച അമൂര്ത്താരയശോവസുഃ ।। ൨൯.

കുശയ്ക്ക് നാല് മക്കളുണ്ടായിരുന്നു, എല്ലാവരും വേദശ്രേഷ്ഠതയുള്ളവർ: കുശാശ്വൻ, കുശനാഭൻ, അമൂർത്താരയൻ, വസു.

കുശസ്തമ്ബസ്തപസ്തേപേ പുത്രാര്ഥീ രാജസത്തമഃ। പൂര്ണേ വര്ഷസഹസ്രേ വൈ ശതക്രതുമപശ്യത ।। ൨൯.

കുശസ്തംഭൻ, രാജാക്കന്മാരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠൻ, മകനായി ജനിക്കാൻ തപസ്സു ചെയ്തു; ആയിരം വർഷം പൂർത്തിയായപ്പോൾ, ശതക്രതുവിനെ കണ്ടു.

തമുഗ്രതപസം ദൃഷ്ട്വാ സഹസ്രാക്ഷഃ പുരന്ദരഃ। സമര്ഥഃ പുത്രജനനേ സ്വയമേവാസ്യ ശാശ്വതഃ ।। ൨൯.

അവന്റെ കഠിനമായ തപസ്സു കണ്ടു, സഹസ്രാക്ഷൻ പുരന്ദരൻ, സ്വയം ശാശ്വതനായവൻ, മകനായി ജനിക്കാൻ കഴിവുള്ളവനായി.

പുത്രത്വം കല്പയാമാസ സ്വയമേവ പുരന്ദരഃ। ഗാധിര്നാമാഭവത്പുത്രഃ കൌശികഃ പാകശാസനഃ ।। ൨൯.

പുരന്ദരൻ തന്നെ, മകനായി ജനിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു; അങ്ങനെ കൌശികൻ എന്ന ഗാധി, പാകശാസനന്റെ മകനായി ജനിച്ചു.

പൌരുകുത്സാഭവദ്ഭാര്യാ ഗാധിസ്തസ്യാമജായത। പൂര്വ്വം കന്യാം മഹാഭാഗാം നാമ്നാ സത്യവതീം ശുഭാമ്। താം ഗാധിപുത്രഃ കാവ്യായ ഋചീകായ ദദൌ പ്രഭുഃ ।। ൨൯.

ഗാധിയുടെ ഭാര്യ പൌരുകുത്സ വംശത്തിൽ നിന്നവളായിരുന്നു; അവളിൽ നിന്ന് ഗാധി ജനിച്ചു. മുമ്പ്, സത്യവതി എന്ന മഹത്വമുള്ള, ശുഭമായ മകൾ ജനിച്ചു; ഗാധി അവളെ കാവ്യപുത്രൻ ഋചികന് നൽകിയിരുന്നു.

തസ്യാം പുത്രസ്തു വൈ ഭര്ത്താ ഭാര്ഗവോ ഭൃഗുനന്ദനഃ। പുത്രാര്ഥേ സാധയാമാസ ചരും ഗാധേസ്തഥൈവ ച ।। ൨൯.

അവളിൽ ഭാർഗവൻ, ഭൃഗുവിന്റെ വംശജനായ ഭർത്താവ്, ഒരു മകനെ ജനിപ്പിച്ചു; മകനായി ജനിക്കാൻ ഗാധിക്കായി യജ്ഞത്തിന് വേണ്ടി ഒരു കരു ഒരുക്കി.

തഥാ ചാഹൂയ സുധൃതിഋചീകോ ഭാര്ഗവസ്തദാ। ഉപയോജ്യശ്ചരുരയം ത്വയാ മാത്രാ ച തേശുഭേ ।। ൨൯.

അപ്പോൾ സുധൃതിയെന്ന ഋചികൻ, ഭാർഗവൻ, വിളിച്ച് പറഞ്ഞു: 'ഈ കരു നീയും നിന്റെ അമ്മയും ഉപയോഗിക്കണം, ശുഭയുള്ളവളേ.'

തസ്യാം ജനിഷ്യതേ പുത്രോ ദീപ്തിമാന് ക്ഷത്രിയര്ഷഭഃ। അജേയഃ ക്ഷത്രിയൈര്യുദ്ധേ ക്ഷത്രിയര്ഷഭസൂദനഃ ।। ൨൯.

അവളിൽ, പ്രകാശമുള്ള, യുദ്ധത്തിൽ ക്ഷത്രിയന്മാർക്ക് ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത, ക്ഷത്രിയരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനും, ക്ഷത്രിയരായ വീരന്മാരെ തോൽപ്പിക്കുന്ന മകൻ ജനിക്കും.

തവാപി പുത്രം കല്യാണി ധൃതിന്തം തപോധനമ്। ശമാത്മകം ദ്വിജശ്രേഷ്ഠം ചരുരേഷ വിധാസ്യതി ।। ൨൯.

നന്മയുള്ളവളേ, നിന്നും ഒരു മകനുണ്ടാകും. അവൻ ദൃഢനിഷ്ഠയുള്ളവനും, തപസ്സിൽ സമ്പന്നനും, സമാധാനസ്വഭാവിയുമായും, ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനുമായും ജനിക്കും. ഈ ചരുവിൽ നിന്ന് അവൻ ജനിക്കും.

ഏവമുക്ത്വാ തു താം ഭാര്യ്യാമൃചീകോ ഭൃഗുനന്ദനഃ। തപസ്യാഭിരതോ നിത്യമരണ്യം പ്രവിവേശ ഹ ।। ൨൯.

ഇങ്ങനെ ഭാര്യയോടു പറഞ്ഞ ശേഷം, ഭൃഗുവംശജനായ ഋചീകൻ എപ്പോഴും തപസ്സിൽ ലീനനായി കാടിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.

ഗാധിഃ സദാരസ്തു തദാ ഋചീകാശ്രമമഭ്യഗാത്। തീര്ഥയാത്രാപ്രസങ്ഗേന സുതാം ദ്രഷ്ടും നരേശ്വരഃ ।। ൨൯.

അപ്പോൾ ഗാധിയും ഭാര്യയും തീർത്ഥയാത്രയുടെ പേരിൽ, മകളെ കാണാനായി ഋചീകന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് എത്തിയിരുന്നു.

ചരുദ്വയം ഗൃഹീത്വാ തു ഋഷേഃ സത്യവതീ സദാ। ഭര്ത്തുര്വചനമവ്യഗ്രാ ഹൃഷ്ടാ മാത്രേ ന്യവേദയത് ।। ൨൯.

സത്യമതിയായ സത്യവതിയ്‌ എപ്പോഴും ഭർത്താവിന്റെ വാക്ക് മാനിച്ച്, ആ ഋഷിയുടെ രണ്ട് ചരുവുകളും സന്തോഷത്തോടെ എടുത്ത് അമ്മയോട് അറിയിച്ചു.

മാതാ തു തസ്യൈ ദൈവേന ദുഹിത്രേ സ്വം ചരും ദദൌ । തസ്യാശ്ചരുമഥാജ്ഞാനാദാത്മനഃ സാ ചകാര ഹ ।। ൨൯.

ദൈവസംയോജനം കൊണ്ടു അമ്മ തന്റെ ചരു മകളെ കൊടുത്തു. അറിവില്ലാതെ മകൾ അമ്മയുടെ ചരു കഴിച്ചു.

അഥ സത്യവതീ ഗര്ഭം ക്ഷത്രിയാന്തകരം ശുഭമ്। ധാരയാമാസ ദീപ്തേന വപുഷാ ഘോരദര്ശനാ ।। ൨൯.

അതിനുശേഷം സത്യവതി ഒരു പ്രകാശമുള്ളതും ഭയാനകമായതുമായ, ക്ഷത്രിയരെ നശിപ്പിക്കാൻ ജനിക്കുന്ന മകനെ ഗർഭം ധരിച്ചു.

തമൃചീകസ്തതോ ദൃഷ്ട്വാ യോഗേനാപ്യനുമൃശ്യ ച। തദാബ്രവീദ്ദ്വിജശ്രേഷ്ഠഃ സ്വാം ഭാര്യ്യാം വരവര്ണിനീമ് ।। ൨൯.

അത് കണ്ടും യോഗബലത്തിൽ ഗ്രഹിച്ചും, ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഋചീകൻ തന്റെ ഭംഗിയുള്ള ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു.

മാതുഃ സിദ്ധ്യതി തേ ഭദ്രേ ചരുവ്യത്യാസഹേതുനാ। ജനിഷ്യതി ഹി പുത്രസ്തേ ക്രൂരകര്മാതിദാരുണഃ ।। ൨൯.

സൗമ്യയേ, അമ്മയുടെ ചരു മാറിയതുകൊണ്ടാണ് നിന്റെ മകൻ ക്രൂരപ്രവൃത്തിയുള്ളവനും അത്യന്തം ഭയങ്കരനുമായും ജനിക്കുന്നത്.

മാതാ ജനിഷ്യതേ വാപി തഥാഭൂതം തപോധനമ് । വിശ്വം ഹി ബ്രഹ്മ തപസാ മയാ തത്ര സമര്പിതമ് ।। ൨൯.

നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് തപസ്സിന്റെ ശക്തിയുള്ള മകനാണ് ജനിക്കുന്നത്. അതിനായി എന്റെ എല്ലാ തപസ്സും ഞാൻ സമർപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഏവമുക്താ മഹാഭാഗാ ഭര്ത്രാ സത്യവതീ തദാ। പ്രസാദയാമാസ പതിം സുതോ മേ നേദൃശോ ഭവേത്। ബ്രാഹ്മണാപസദസ്ത്വന്യ ഇത്യുക്തോ മുനിരബ്രവീത് ।। ൨൯.

ഭർത്താവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട മഹാഭാഗ്യവതിയായ സത്യവതി ഭർത്താവിനെ ശമിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു: 'എന്റെ മകൻ ഇങ്ങനെയാവരുതേ; ബ്രാഹ്മണരല്ലാത്ത മറ്റൊരാൾ അങ്ങനെയാകട്ടെ,' എന്നു പറഞ്ഞു. അതിന് മുനി മറുപടി പറഞ്ഞു.

നൈഷ സങ്കല്പിതഃ കാമോ മയാ ഭദ്രേ തഥാ ത്വയാ । ഉഗ്രകര്മാ ഭവേത് പുത്രഃ പിതുര്മാതുശ്ച കാരണാത് ।। ൨൯.

സൗമ്യയേ, ഇതൊന്നും ഞാനും നീയും ആഗ്രഹിച്ചതല്ല. പക്ഷേ, അച്ഛനും അമ്മയും ചെയ്ത പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടാണ് നിന്റെ മകൻ ക്രൂരപ്രവൃത്തിയുള്ളവനാവുന്നത്.

പുനഃ സത്യവതീ വാക്യമേവമുക്താബ്രവീദിദമ്। ഇച്ഛഁല്ലോകാനപി മുനേ സൃജേഥാഃ കിം പുനഃ സുതമ് ।। ൨൯.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, സത്യവതി വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'മുനിവരേ, നീ ആഗ്രഹിച്ചാൽ ലോകങ്ങൾ പോലും സൃഷ്ടിക്കാമല്ലോ, പിന്നെ ഒരു മകൻ സൃഷ്ടിക്കാൻ എന്ത് പ്രയാസം?

ശമാത്മകമൃജും ഭര്ത്തഃ പുത്രം മേ ദാതുമര്ഹസി। കാമമേവംവിധഃ പുത്രോ മമ സ്യാത്തു വദ പ്രഭോ ।। ൨൯.

ഭർത്താവേ, സമാധാനസ്വഭാവിയുമായും നേരായവനായും ഒരു മകനെ എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കണം. ഭഗവനേ, ഇങ്ങനെയുള്ള മകനാണ് എനിക്ക് വേണ്ടത്.

മയ്യന്യഥാ ന ശക്യം വൈ കര്തുമേവ ദ്വിജോത്തമ। തതഃ പ്രസാദമകരോത് സ തസ്യാസ്തപസോ ബലാത് ।। ൨൯.

ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, നിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇത് മാറ്റാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. എന്നിരുന്നാലും, നിന്റെ തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ അവളെ അനുഗ്രഹിച്ചു.