വായുപുരാണമ്

വിജയസ്യ ഋതഃ പുത്ര ഋതസ്യ സുനയഃ സ്മൃതഃ। സുനയാദ്വീതഹവ്യസ്തു വീതഹവ്യാത്മജോ ധൃതിഃ ।। ൨൭.

വിജയന്റെ മകനാണ് ഋതൻ. ഋതന്റെ മകനാണ് സുനയൻ. സുനയനിൽ നിന്ന് വീതഹവ്യൻ ജനിച്ചു, വീതഹവ്യന്റെ മകനാണ് ധൃതിയെന്നവൻ.

ധൃതേസ്തു ബഹുലാശ്വോഽഭൂദ്ബഹുലാശ്വസുതഃ കൃതിഃ। തസ്മിന് സന്തിഷ്ടതേ വംശോ ജനകാനാം മഹാത്മനാമ്। ഇത്യേതേ മൈഥിലാഃ പ്രോക്താഃ സോമസ്യാപി നിബോധത ।। ൨൭.

ധൃതിയിൽ നിന്ന് ബഹുലാശ്വൻ ജനിച്ചു. ബഹുലാശ്വന്റെ മകനാണ് കൃതിയെന്നവൻ. അവനിൽ മഹാത്മാക്കളായ ജനകരുടെ വംശം നിലനിന്നു. ഇങ്ങനെ മൈഥിലർ വിവരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഇനി സോമനെക്കുറിച്ച് കേൾക്കൂ.

ഇതി ശ്രീമഹാപുരാണേ വായുപ്രോക്തേ വൈവസ്വതമനുവംശകീര്ത്തനം നാമ സപ്തവിംശോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീമഹാപുരാണത്തിൽ വായു പ്രസ്താവിച്ച വൈവസ്വത മനുവിന്റെ വംശവിവരണം എന്ന ഇരുപത്തിയേഴാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

വായൂമഹാപുരാണമ് - ഉത്തരാര്ദ്ധമ് -

വായു മഹാപുരാണം – ഉത്തരാർദ്ധം –

ദക്ഷിണാമദദത്സോമസ്ത്രീല്ലോഁകാനിതി നഃ ശ്രുതമ്। തേഭ്യോ ബ്രഹ്മര്ഷിമുഖ്യേഭ്യഃ സദസ്യേഭ്യശ്ച വൈ ദ്വിജാഃ ।। ൨൮.

സോമൻ ദക്ഷിണഭാഗം ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും പ്രധാന ബ്രഹ്മർഷിമാരും സഭ്യന്മാർക്കും നൽകി എന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

തം സിനീ ച കുഹൂശ്ചൈവ വപുഃ പുഷ്ടിഃ പ്രഭാവസുഃ। കീര്ത്തിര്ധൃതിശ്ച ലക്ഷ്മീശ്ച നവ ദേവ്യഃ സിഷേവിരേ ।। ൨൮.

സിനി, കുഹു, വപു, പുഷ്ടി, പ്രഭാവസു, കീർത്തി, ധൃതി, ലക്ഷ്മി — ഈ ഒൻപത് ദേവികൾ സോമനെ സേവിച്ചു.

പ്രാപ്യാവഭൃഥമവ്യഗ്രഃ സര്വ്വദേവര്ഷിപൂജിതഃ। അതിരാജാതിരാജേന്ദ്രോ ദശധാതാപയദ്ദിശഃ ।। ൨൮.

അവഭൃഥസ്നാനം കഴിച്ചതിന് ശേഷം, എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ഋഷിമാരുടെയും ആദരവോടെ, അതിരാജാധിരാജൻ പത്ത് ദിക്കുകളും പ്രകാശിപ്പിച്ചു.

സ യാച്യമാനോ ദേവൈശ്ച തഥാ ദേവര്ഷിഭിശ്ച ഹ। നൈവ വ്യസര്ജയത്താരാം തസ്മായാങ്ഗിരസേ തദാ ।। ൨൮.

ദേവന്മാരും ദൈവിക ഋഷിമാരും അപേക്ഷിച്ചിട്ടും, അപ്പോൾ സോമൻ താരയെ അങ്കിരസിന് വിട്ടുകൊടുത്തില്ല.

ഉശനാസ്തസ്യ ജഗ്രാഹ പാര്ഷ്ണിമങ്ഗിരസോ ദ്വിജാഃ। സ ഹി ശിഷ്യോ മഹാതേജാഃ പിതുഃ പൂര്വം ബൃഹസ്പതേഃ ।। ൨൮.

ഉശനസ് അങ്കിരസിൽ നിന്ന് അവളെ ഏറ്റെടുത്തു, ദ്വിജന്മാരേ. അവൻ മുമ്പ് തന്റെ അച്ഛനായ ബൃഹസ്പതിയുടെ മഹാതേജസ്സുള്ള ശിഷ്യനായിരുന്നു.

തേന സ്നേഹേന ഭഗവാന് രുദ്രസ്തസ്യ ബൃഹസ്പതേഃ। പാര്ഷ്ണിഗ്രാഹോഽഭവദ്ദേവഃ പ്രഗൃഹ്യാജഗവന്ധനുഃ ।। ൨൮.

ആ സ്നേഹത്താൽ ഭഗവാൻ രുദ്രൻ ബൃഹസ്പതിയുടെ രക്ഷകനായി, വില്ല് പിടിച്ച് തയ്യാറായി നിന്നു.

തേന ബ്രഹ്മര്ഷിമുഖ്യേഭ്യഃ പരമാസ്ത്രം മഹാത്മനാ। ഉദ്ദിശ്യ ദേവാനുത്സൃഷ്ടം യേനൈഷാം നാശിതം യശഃ ।। ൨൮.

ആ മഹാത്മാവായ രുദ്രൻ ബ്രഹ്മർഷിമാരിൽ പ്രധാനികളോടും ദേവന്മാരോടും ഉന്നതായ ആയുധം ഉപയോഗിച്ചു, അതിനാൽ അവരുടെ കീർത്തി നശിച്ചു.

തത്ര തദ്യുദ്ധമഭവത് പ്രത്യക്ഷന്താരകാമയമ്। ദേവാനാം ദാനവാനാഞ്ച ലോകക്ഷയകരം മഹത് ।। ൨൮.

അവിടെ ദേവന്മാരും ദാനവന്മാരും തമ്മിൽ എല്ലാവർക്കും കാണാവുന്ന വലിയ യുദ്ധം നടന്നു; ലോകങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന മഹാസമരം.

തത്ര ശിഷ്ടാസ്ത്രയോ ദേവാസ്തുഷിതാശ്ചൈവ യേ സ്മൃതാഃ। ബ്രഹ്മാണം ശരണം ജഗ്മുരാദിദേവം പിതാമഹമ് ।। ൨൮.

അവിടെ ശേഷിച്ച മൂന്നു ദേവന്മാരും തുഷിതന്മാരും ബ്രഹ്മാവായ ആദിദേവനായ പിതാമഹനിൽ അഭയം തേടി.

തതോ നിവാര്യോശനസം രുദ്രം ജ്യേഷ്ഠഞ്ച ശങ്കരമ്। ദദാവാങ്ഗിരസേ താരാം സ്വയമേവ പിതാമഹഃ ।। ൨൮.

അപ്പോൾ ഉശനസിനെയും രുദ്രനെയും ജ്യേഷ്ഠനായ ശങ്കരനെയും തടഞ്ഞ്, പിതാമഹൻ താനേ താരയെ ആംഗിരസിന് നൽകി.

അന്തര്വത്നീം ച താം ദൃഷ്ട്വാ താരാന്താരാധിപാനനാമ്। ഗര്ഭമുത്സൃജസേ ന ത്വം വിപ്രഃ പ്രാഹ ബൃഹസ്പതിഃ ।। ൨൮.

താര ഗർഭിണിയായിരിക്കുന്നതും നക്ഷത്രാധിപതിയുടെ പേര് വഹിക്കുന്നതും കണ്ടു, ബൃഹസ്പതി പറഞ്ഞു: 'നീ ഈ ഗർഭം പുറത്തുവിടരുത്'.

മദീയായാം തനൌ യോനൌ ഗര്ഭോ ധാര്യഃ കഥഞ്ചന। അഥോ നാവസൃജത്തന്തു കുമാരം ദസ്യുഹന്തമമ് ।। ൨൮.

'എന്റെ ദേഹത്തിലും ഗർഭപാത്രത്തിലും ഈ ഗർഭം എങ്ങനെയും നിലനിർത്തണം.' എന്നിട്ടും അവൾ ശത്രുഹന്താവായ കുട്ടിയെ പുറത്തുവിട്ടില്ല.

ഈഷികാസ്തമ്ബമാസാദ്യ ജ്വലന്തമിവ പാവകമ്। ജാതമാത്രോഽഥ ഭഗവാന് ദേവാനാമാക്ഷിപദ്വപുഃ ।। ൨൮.

ഒരു ഇഷികാ കാമ്പിനടുത്ത്, അഗ്നിപോലെ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ട്, ജനിച്ച ഉടനെ ഭഗവാൻ ദേവന്മാരുടെ ഇടയിൽ തന്റെ രൂപം വിട്ടു.

തതഃ സംശയമാപന്നാസ്താരാമകഥയന് സുരാഃ। സത്യം ബ്രൂഹി സുതഃ കസ്യ സോമസ്യാഥ ബൃഹസ്പതേഃ ।। ൨൮.

അപ്പോൾ സംശയത്തോടെ ദേവന്മാർ താരയോട് ചോദിച്ചു: 'സത്യം പറയു, ഈ കുട്ടി സോമന്റേതോ ബൃഹസ്പതിയുടേതോ?'

ഹ്രീയമാണാ യദാ ദേവാന്നാഹ സാ സാധ്വസാധു വാ । തദാ താം ശപ്തുമാരബ്ധഃ കുമാരോ ദസ്യുഹന്തമഃ ।। ൨൮.

ദേവന്മാരുടെ മുമ്പിൽ ലജ്ജിച്ചു, അവൾ നല്ലതോ ചീത്തയോ ഒന്നും പറഞ്ഞു ഇല്ല; അപ്പോൾ ശത്രുഹന്താവായ കുട്ടി അവളെ ശപിക്കാൻ തുടങ്ങി.

സന്നിവാര്യ തദാ ബ്രഹ്മാ താരാം ചന്ദ്രസ്യ സംശയഃ। യദത്ര തഥ്യന്തദ്‌ബ്രൂഹി താരേ കസ്യ സുതസ്ത്വയമ് ।। ൨൮.

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് കുട്ടിയെയും താരയെയും തടഞ്ഞു, ചന്ദ്രനേക്കുറിച്ചുള്ള സംശയം തീർത്തു: 'താരേ, സത്യം പറയു, ഈ കുട്ടി ആരുടേതാണ്?'

സാ പ്രാഞ്ജലിരുവാചേദം ബ്രഹ്മാണം വരദം പ്രഭുമ്। സോമസ്യേതി മഹാത്മാനം കുമാരന്ദസ്യുഹന്തമമ് ।। ൨൮.

അവൾ കയ്യുകൂപ്പി, വരദനായ പ്രഭുവായ ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു: 'ഇവൻ സോമന്റെ മകനാണ്, മഹാത്മാവും ശത്രുഹന്താവുമാണ്.'

തതഃ സ തമുപാഘായ സോമോ ദാതാ പ്രജാപതിഃ। ബുധ ഇത്യകരോന്നാമ തസ്യ പുത്രസ്യ ധീമതഃ ।। ൨൮.

അപ്പോൾ സോമൻ, സൃഷ്ടികളുടെ ദാതാവും പ്രജാപതിയും, അവനെ അണക്കി, തന്റെ ബുദ്ധിശാലിയായ മകനെ ബുധൻ എന്ന് പേരിട്ടു.

പ്രതിപൂര്വ്വഞ്ച ഗമനേ സമഭ്യുത്തിഷ്ഠതേ ബുധൈഃ। ഉത്പാദയാമാസ തദാ പുത്രം വൈ രാജപുത്രികാ ।। ൨൮.

തുടർച്ചയായ തലമുറകളിൽ ബുധൻ ജ്ഞാനികളിൽ ഉയർന്നു; അപ്പോൾ രാജകുമാരി ഒരു മകനെ പ്രസവിച്ചു.

തസ്യ പുത്രോ മഹാതേജാ ബഭൂവൈലഃ പുരൂരവാഃ । ഉര്വശ്യാം ജജ്ഞിരേ തസ്യ പുത്രാഃ ഷട് സുമഹൌജസഃ ।। ൨൮.

അവന്റെ മകൻ മഹാതേജസ്സുള്ള പുരൂരവസായിരുന്നു; ഉർവശിയിൽ നിന്നാണ് അവന്റെ ആറു മഹാബലശാലികളായ മക്കൾ ജനിച്ചത്.

പ്രസഹ്യ ധര്ഷിതസ്തത്ര വിവശോ രാജയക്ഷ്മണാ । തതോ യക്ഷ്മാഭിഭൂതസ്തു സോമഃ പ്രക്ഷീണമണ്ഡലഃ । ജഗാമ ശരണായാഥ പിതരം സോഽത്രിമേവ തു ।। ൨൮.

അവിടെ ബലാൽക്കാരം അനുഭവിച്ച്, രാജയക്ഷ്മയാൽ അശക്തനായ സോമൻ, രോഗം മൂലം ക്ഷീണിച്ച വലയംകൂടി, തന്റെ അച്ഛനായ അത്രിയിൽ അഭയം തേടി.

തസ്യ തത്പാപശമനം ചകാരാത്രിര്മഹായശാഃ। സ രാജയക്ഷ്മണാ മുക്തഃ ശ്രിയാ ജജ്വാല സര്വ്വശഃ ।। ൨൮.

അത്രി മഹാശ്രീയോടെ അവന്റെ പാപം നീക്കി; രാജയക്ഷ്മയിൽ നിന്ന് മോചിതനായ സോമൻ മുഴുവൻ ഭംഗിയോടെ പ്രകാശിച്ചു.

ഏതത്സോമസ്യ വൈ ജന്മ കീര്ത്തിതം ദ്വിജസത്തമാഃ। വംശന്തസ്യ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാഃ കീര്ത്യമാനം നിബോധത ।। ൨൮.

ഇതാണ് സോമന്റെ ജന്മകഥ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ; ഇപ്പോൾ അവന്റെ വംശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കഥ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ.

ധന്യമാരോഗ്യമായുഷ്യം പുണ്യം കല്മഷശോധനമ്। സോമസ്യ ജന്മ ശ്രുത്വൈവ സര്വപാപൈഃ പ്രമുച്യതേ ।। ൨൮.

സോമന്റെ ജന്മം കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ, ഒരാൾക്ക് ധനം, ആരോഗ്യവും ദീർഘായുസും, പുണ്യവും പാപശുദ്ധിയും ലഭിക്കുന്നു; എല്ലായ്പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചനം ലഭിക്കുന്നു.

ശ്രീമാന് ഭീമസ്യ ദായാദോ രാജാസീത്കാഞ്ചനപ്രഭഃ। വിദ്വാംസ്തു കാഞ്ചനസ്യാപി സുഹോത്രോഽഭൂന്മഹാബലഃ ।। ൨൯.

ഭീമന്റെ വംശജനായ രാജാവായ കാഞ്ചനപ്രഭൻ മഹത്വവും പ്രകാശവും ഉള്ളവനായിരുന്നു; ജ്ഞാനികളിൽ പോലും കാഞ്ചനയെക്കാൾ ശക്തിയും ബുദ്ധിയും ഉള്ളവൻ സുഹോത്രൻ ആയിരുന്നു.