വായുപുരാണമ്

തേനാസൌ വ്രീഡിതോ ദേവോ രൂപേണ തു ദിവസ്പതിഃ। തസ്മാത്ത്വഷ്ടാ സ ചക്രം തു ബഹുമേനേ മഹാതപാഃ ।। ൨൨.

അത് കൊണ്ടാണ് ദിവസ്പതി തന്റെ രൂപം കണ്ടു ലജ്ജിച്ചു; അതിനാൽ മഹാതപസ്വിയായ ത്വഷ്ടാവ് ചക്രം ഉണ്ടാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

അനുജ്ഞാതസ്തതസ്ത്വഷ്ടാ രൂപനിര്വര്ത്തനായ തു। തതോഽഭ്യുപഗമാത്ത്വഷ്ടാ മാര്ത്തണ്ഡസ്യ വിവസ്വതഃ ।। ൨൨.

അനുമതി ലഭിച്ച ശേഷം ത്വഷ്ടാവ് പുതിയ രൂപം സൃഷ്ടിക്കാൻ തുടങ്ങി; അങ്ങനെ ത്വഷ്ടാവ് മാർത്താണ്ഡനായ വിവസ്വാന്റെ അടുക്കൽ എത്തി.

ഭ്രമിമാരോപ്യ തത്തേജഃ ശാതയാമാസ തസ്യ വൈ। തത്തു നിര്ഭാസിതന്തേജസ്തേജസാപഹൃതേന തു ।। ൨൨.

ഒരു ഭ്രമണം ഘടിപ്പിച്ച്, ത്വഷ്ടാവ് അവന്റെ അതി തേജസ് കുറച്ചു; അതിനാൽ എടുത്തു മാറ്റിയ ആ പ്രകാശം വേറെയായി തെളിഞ്ഞു.

കാന്താത് കാന്തതരം ദ്രഷ്ടുമശുഭം ശുശുഭേ തതഃ। ദദര്ശ യോഗമാസ്ഥായ സ്വാമ്ഭാര്യാം വഡവാം തഥാ ।। ൨൨.

അവൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യയേക്കാൾ കൂടുതൽ മനോഹരമായ ഒരാളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. യോഗത്തിൽ ലയിച്ച ശേഷം, തന്റെ ഭാര്യയിൽ ഒരു കുതിരയെ കണ്ടു.

അദൃശ്യാം സര്വഭൂതാനാം തേജസാ നിയമേന ച। അശ്വരൂപേണ മാര്ത്തണ്ഡസ്താം മുഖേ സമഭാവയത് ।। ൨൨.

സകല ജീവികൾക്കും അദൃശ്യനായ, തന്റെ പ്രകാശവും ഇച്ഛയും ഉപയോഗിച്ച്, സൂര്യൻ കുതിരയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ച് അവളുടെ വായിൽ പ്രവേശിച്ചു.

മൈഥുനായ വിചേഷ്ടന്തീ പരപുംസോപശങ്കയാ। സാ തന്നിരധമച്ഛുക്രം നാസികാഭ്യാം വിവസ്വതഃ ।। ൨൨.

അവൾ, മറ്റൊരു പുരുഷനെ സംശയിച്ച്, സഹവാസം നിരസിച്ചു. വിവസ്വതിന്റെ അത്ര വലിയതല്ലാത്ത വിത്ത് അവൾ മൂക്കിലൂടെ പുറത്താക്കി.

ദേവൌ തസ്മാദജായേതാമശ്വിനൌ ഭിഷജാം വരൌ । നാസത്യശ്ചൈവ ദസ്രശ്ച സ്മൃതൌ ദ്വാവശ്വിനാവിതി ।। ൨൨.

അത് മൂലം, ദേവതകളിൽ ഏറ്റവും മികച്ച വൈദ്യന്മാരായ അശ്വിനീദേവന്മാർ ജനിച്ചു. അവർ നാസത്യനും ദസ്രനും എന്നTwin അശ്വിനീദേവന്മാർ എന്നറിയപ്പെടുന്നു.

മാര്ത്തണ്ഡസ്യ സുതാവേതാവഷ്ടമസ്യ പ്രജാപതേഃ। താന്തു രൂപേണ കാന്തേന ദര്ശയാമാസ ഭാസ്കരഃ ।। ൨൨.

ഈ രണ്ടുപേർ മാർത്താണ്ഡന്റെ പുത്രന്മാർ, എട്ടാമത്തെ പ്രജാപതി. ഭാസ്കരൻ മനോഹരമായ രൂപത്തിൽ അവള്ക്ക് പ്രത്യക്ഷമായി.

സാ തം ദൃഷ്ട്വാത്തദാ ഭാര്യാ തുതോഷ ച മുമോഹ ച। യമസ്തു തേന ശാപേന ഭൃശമ്പീഡിതമാനസഃ ।। ൨൨.

അവളുടെ ഭർത്താവിനെ കണ്ടപ്പോൾ, അവൾ സന്തോഷിച്ചു, അതിനുശേഷം അവൾ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു. യമൻ ആ ശാപം മൂലം മനസ്സിൽ വേദന അനുഭവിച്ചു.

ധര്മ്മേണ രഞ്ജയാമാസ ധര്മ്മരാജസ്തതസ്തു സഃ । സോഽലഭത് കര്മണാ തേന ശുഭേന പരമദ്യുതിഃ ।। ൨൨.

ധർമ്മരാജാവ് അവളെ ധർമ്മത്താൽ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. ആ നല്ല പ്രവൃത്തിയിലൂടെ, അവൻ പരമപ്രഭയെത്തി.

പിതൄണാമാധിപത്യഞ്ച ലോകപാലത്വമേവ ച। മനുഃ പ്രജാപതിശ്ചൈവ സാവര്ണിഃ സ മഹായശാഃ ।। ൨൨.

അവൻ പിതൃഭാഗ്യവും ലോകപാലനായ സ്ഥാനവും നേടി. മനു, മഹാശ്രേഷ്ഠനായ സാവർണി പ്രജാപതി, അതുപോലും ലഭിച്ചു.

ഭാവ്യസൌ നാഗതേ തസ്മിന് മനുഃ സാവര്ണികേഽന്തരേ। മേരുപൃഷ്ഠേ സുരമ്യേ വൈ അദ്യാപി ചരതേ പ്രഭുഃ ।। ൨൨.

ഭാവിയിൽ വരാനിരിക്കുന്ന സാവർണി മനുവാണ്, ഇപ്പോഴും മെരുവിന്റെ മനോഹരമായ ശിഖരത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

ഭ്രാതാ ശനൈശ്ചരസ്തത്ര ഗ്രഹത്വം സ തു ലബ്ധവാന്। ത്വഷ്ടാഽനു തേന രൂപേണ വിഷ്ണോശ്ചക്രമകല്പയത്। മഹാഽപ്രതിഹതം യുദ്ധേ ദാനവ പ്രതിവാരണേ ।। ൨൨.

അവിടെ, അവന്റെ സഹോദരൻ ശനൈശ്ചരൻ ഗ്രഹമായ സ്ഥാനം നേടി. ത്വഷ്ടാവ് ആ രൂപം ഉപയോഗിച്ച് വിഷ്ണുവിന്റെ ചക്രം നിർമ്മിച്ചു; അതു മഹത്തായ യുദ്ധത്തിൽ ദാനവരെ തടയാൻ കഴിയുന്ന ശക്തിയുള്ളതായിരുന്നു.

യവീയസീ തയോര്യാ തു യമുനാ ച യശസ്വിനീ। അഭവത് സാ സരിച്ഛ്രേഷ്ഠാ യമുനാ ലോകഭാവിനീ ।। ൨൨.

അവരിൽ ഏറ്റവും ചെറുതായ യമുനാ, പ്രശസ്തയായ യമുനാ, ലോകങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന, നദികളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠയായ യമുനയായി.

യസ്തു ജ്യേഷ്ഠോ മഹാതേജാഃ സര്ഗോ യസ്യ തു സാമ്പ്രതമ്। വിസ്തരം തസ്യ വക്ഷ്യാമി മനോര്വൈവസ്വതസ്യ ഹ ।। ൨൨.

ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഏറ്റവും മുതിർന്നവന്റെ, മഹാശക്തിയുള്ളവന്റെ, ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന സൃഷ്ടിയുടെ, വൈവസ്വത മനുവിന്റെ വംശത്തെ വിശദമായി പറയാം.

ഇദം തു ജന്മ ദേവാനാം ശ്രൃണുയാദ്വാ പഠേത വാ। വൈവസ്വതസ്യ പുത്രാണാം സപ്താനാന്തു മഹൌജസാമ്। ആപദം പ്രാപ്യ മുച്യേത പ്രാപ്നുയാച്ച മഹദ്യശഃ ।। ൨൨.

വൈവസ്വത മനുവിന്റെ ഏഴു മഹാശക്തിയുള്ള പുത്രന്മാരുടെ ജനനം ആരെങ്കിലും കേട്ടോ വായിച്ചോ, ആപത്ത് വിട്ടു രക്ഷപ്പെടും, വലിയ പ്രശസ്തിയും നേടും.

സൂത ഉവാച।। തതോ മന്വന്തരേഽതീതേ ചാക്ഷുഷേ ദൈവതൈഃ സഹ। വൈവസ്വതായ മഹതേ പൃഥിവീരാജ്യമാദിശത് ।। ൨൩.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം ചാക്ഷുഷ മന്വന്തരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ദേവതകളോടൊപ്പം, മഹത്തായ ഭൂമിരാജ്യം വൈവസ്വതനു ഏൽപ്പിച്ചു.

തസ്യ വൈവസ്വതോ വക്ഷ്യേ സാമ്പ്രതസ്യ മഹാത്മനഃ। ആനുപൂര്വ്യേണ വൈ വിപ്രാഃ കീര്ത്ത്യമാനം നിബോധത ।। ൨൩.

ഇപ്പോൾ ഞാൻ മഹാത്മാവായ വൈവസ്വതന്റെ വംശം ക്രമത്തിൽ പറയാം; സന്യാസികൾക്ക് ഇത് കേൾക്കുവാൻ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു.

മനോര്വൈവസ്വതസ്യേഹ സര്ഗമാദായ സാമ്പ്രതമ് । മനോഃ പ്രഥമജസ്യാസന് നവപുത്രാസ്തു തത്സമാഃ ।। ൨൩.

വൈവസ്വത മനുവിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ സൃഷ്ടി എടുത്തു, ആ ആദിമ മനുവിന് ഒമ്പത് പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു.

ഇക്ഷ്വാകുര്നഹുഷശ്ചൈവ ധൃഷ്ടഃ ശര്യാതിരേവ ച। നരിഷ്യന്തസ്തഥാ പ്രാംശു ര്നാഭാഗോഽരിഷ്ട ഏവ ച। കരൂഷശ്ച പൃഷധ്രശ്ച നവൈതേ മാനവാഃ സ്മൃതാഃ ।। ൨൩.

ഇക്ഷ്വാകു, നഹുഷൻ, ധൃഷ്ടൻ, ശര്യാതി, നരിഷ്യന്തൻ, പ്രാംശു, നാഭാഗൻ, അരിഷ്ടൻ, കരൂഷൻ, പൃഷധ്രൻ—ഈ ഒമ്പത് പേരും മനുവിന്റെ പുത്രന്മാർ എന്നറിയപ്പെടുന്നു.

ബ്രഹ്മണാ തു മനുഃ പൂര്വം ചോദിതസ്തു നിബോധത। സ്രഷ്ടും പ്രചക്രമേ കാമം നിഷ്ഫലം സമവര്ത്തത ।। ൨൩.

ബ്രഹ്മാവ് മനുവിനെ ആദ്യം ഉദ്ദേശിച്ച്, സൃഷ്ടിക്കാനായി പ്രേരിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ അവന്റെ ആഗ്രഹം ഫലപ്രദമായില്ല.

അഥാകരോത്പുത്രകാമഃ പരാമിഷ്ടിം പ്രജാപതിഃ। മിത്രാവരുണയോരംശേ മനുരാഹുതിമാവപത് ।। ൨൩.

അതിനുശേഷം മകനെ ആഗ്രഹിച്ച പ്രജാപതി ഉത്തമ യാഗം നടത്തി; മിത്രനും വരുണനും പങ്ക് വഹിച്ച ഭാഗത്തിൽ മനു ഹോമം അർപ്പിച്ചു.

തത്ര ദിവ്യാമ്ബരധരാ ദിവ്യാഭരണഭൂഷിതാ। ദിവ്യസന്നഹനാ ചൈവ ഇഡാ ജജ്ഞേ ഇതി ശ്രുതിഃ ।। ൨൩.

അവിടെ ദിവ്യ വസ്ത്രം ധരിച്ചും ദിവ്യാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞും ദിവ്യ കവർച്ചയോടെ ഇഡാ ജനിച്ചു എന്നാണ് ശ്രുതി പറയുന്നു.

താമിലേത്യഥ ഹോവാച മനുര്ദ്ദണ്ഡധരഃ സ്മൃതഃ। അനുഗച്ഛാമി ഭദ്രന്തേ തമിലാ പ്രത്യുവാച ഹ ।। ൨൩.

അതിനുശേഷം ദണ്ഡം കൈവശം വച്ച മനു അവളോട്, "ഭദ്രയേ, ഞാൻ നിന്നെ അനുഗമിക്കാം," എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇഡാ മറുപടി നൽകി.

ധര്മ്മയുക്തമിദം വാച്യം പുത്രകാമം പ്രജാപതിമ്। മിത്രാവരുണയോരംശേ ജാതാസ്മി വദതാം വര ।। ൨൩.

"ധർമ്മത്തിന് അനുസരിച്ച് പറയേണ്ടത് ഇതാണ്; മകനെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പ്രജാപതിയേ, ഞാൻ മിത്രനും വരുണനും പങ്ക് വഹിച്ച ഭാഗത്തിൽ ജനിച്ചവളാണ്," എന്ന് ഇഡാ പറഞ്ഞു.

തയോഃ സകശം യാസ്യാമി മാ നോ ധര്മോ ഹതോഽവധീത്। സൈവമുക്ത്വാ പുനര്ദ്ദേവീ തയോരന്തികമാഗമത് ।। ൨൩.

"ഞാൻ അവരോടൊപ്പം പോകും; നമ്മിൽ ധർമ്മം നശിക്കരുത്," എന്ന് പറഞ്ഞ്, ദേവി വീണ്ടും അവരോടൊപ്പം ചെന്നു.

ഗത്വാന്തികം വരാരോഹാ പ്രാഞ്ജലിര്വാക്യമബ്രവീത് । അംശേഽസ്മിന്യുവയോര്ജാതാ ദേവൌ കിം കരവാണി ച ।। ൨൩.

അവരെ സമീപിച്ച്, ഉത്തമ സ്ത്രി കൈകൾ ചേർത്ത് പറഞ്ഞു: "ദേവന്മാരേ, നിങ്ങളുടെ ഭാഗത്തിൽ ജനിച്ച ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?"

മനുനൈവാഹമുക്താസ്മി അനുഗച്ഛസ്വ മാമിതി। തഥാ തു വദതീം സാധ്വീമിഡാമാശ്രിത്യ താവുഭൌ ।। ൨൩.

"മനു തന്നെയാണ് എന്നോട്, 'നീ എന്നെ അനുഗമിക്കു' എന്ന് പറഞ്ഞത്," എന്ന് സത്വവതിയായ അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഇരുവരും ഇഡയെ സംരക്ഷണത്തിൽ എടുത്തു.

ദേവൌ ച മിത്രാവരുണാവിദം വചനമൂചതുഃ । അനേന തവ ധര്മജ്ഞേ പ്രശ്രയേണ ദമേന ച ।। ൨൩.

മിത്രനും വരുണനും ഇഡയോട് പറഞ്ഞു: "ധർമ്മം അറിയുന്നവളേ, നിന്റെ വിനയവും ആത്മസംയമനവും കൊണ്ടാണ്—"