വായുപുരാണമ്

കൃമയോ മാംസമാദായ യാസ്യന്തി തു മഹീം തവ। തതഃ പാദം മഹാപ്രാജ്ഞ പുനഃ സംപ്രാപ്സ്യസേ സുഖമ് ।। ൨൨.

പുഴുക്കൾ നിന്റെ മാംസം എടുത്തു ഭൂമിയിൽ കൊണ്ടുപോകും; അതിനുശേഷം, മഹാപണ്ഡിതനേ, നീ വീണ്ടും നിന്റെ കാൽയും സന്തോഷവും വീണ്ടെടുക്കും.

കൃതമേവം വചഃ സത്യം മാതുസ്തവ ഭവിഷ്യതി। ശാപസ്യ പരിഹാരേണ ത്വം ച ത്രാതാ ഭവിഷ്യസി ।। ൨൨.

ഇങ്ങനെ, അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ യാഥാർത്ഥ്യമായിത്തീരും; ശാപം നീങ്ങിയാൽ നീയും രക്ഷപെടും.

ആദിത്യസ്ത്വബ്രവീത് സംജ്ഞാം കിമര്ഥം തനയേഷു വൈ। തുല്യേഷ്വപ്യധികഃ സ്നേഹ ഏകസ്മിന് ക്രിയതേ ത്വയാ ।। ൨൨.

പക്ഷേ, ആദിത്യൻ സംജ്ഞയോടു ചോദിച്ചു: 'നിന്റെ മക്കൾ എല്ലാവരും ഒരുപോലെയാണ് എങ്കിലും, ഒരാളോടു മാത്രമേ നീ അധികം സ്നേഹം കാണിക്കുന്നുള്ളൂ. അതെന്തുകൊണ്ടാണ്?'

സാ തത്പരിഹരന്തീ വൈ നാചചക്ഷേ വിവസ്വതഃ। ആത്മനാ സ സമാധായ യോഗന്തഥ്യമപശ്യത ।। ൨൨.

അവൾ അതിന് മറുപടി പറയാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ വിവസ്വാൻ ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ച് യോഗശക്തിയാൽ സത്യാവസ്ഥ കണ്ടെടുത്തു.

താം ശപ്തുകാമോ ഭഗവാന് നാശായ കുപിതഃ പ്രഭുഃ । സാ തത്സര്വം യഥാതത്ത്വമാചചക്ഷേ വിവസ്വതഃ ।। ൨൨.

കോപത്തോടെ ശപിക്കാനായി ഭഗവാൻ അവളെ നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ അവൾ എല്ലാം യഥാർത്ഥത്തിൽ വിവസ്വാനോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു.

വിവസ്വാനഥ തച്ഛ്രുത്വാ ക്രുദ്ധസ്ത്വഷ്ടാരമഭ്യയാത്। ത്വഷ്ടാ തു തം യഥാന്യായമര്ചയിത്വാ വിഭാവസുമ് ।। ൨൨.

അത് കേട്ട വിവസ്വാൻ കോപത്തോടെ ത്വഷ്ടാവിനരികിൽ എത്തി; ത്വഷ്ടാവ് പതിവുപോലെ അതിശക്തനായവനെ ആദരിച്ചു.

നിര്ദ്ദഗ്ധുകാമം രോഷേണ സാന്ത്വയാമാസ വൈ ശനൈഃ। തവാതിതേജസാ യുക്തമിദം രൂപം ന ശോഭതേ ।। ൨൨.

കോപത്തിൽ അവനെ ദഹിപ്പിക്കാൻ ത്വഷ്ടാവ് ആഗ്രഹിച്ചു, പക്ഷേ ശാന്തമായി ആശ്വസിപ്പിച്ചു: 'നിന്റെ അത്യധികമായ തേജസ്സുള്ള ഈ രൂപം നിനക്കോന്നും യോജിക്കുന്നില്ല.'

അസഹന്തീ തു തത് സംജ്ഞാ വനേ ചരതി ശാദ്വലേ। ദ്രക്ഷ്യതേ താം ഭവാനദ്യ സ്വാം ഭാര്യാം ശുഭചാരിണീമ് ।। ൨൨.

അത് സഹിക്കാനാകാതെ സംജ്ഞ പച്ചപ്പുള്ള കാട്ടിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു; ഇന്ന് നീ നിന്റെ സദാചാരമുള്ള ഭാര്യയെ കാണും.

ശ്ലാഘ്യാം യൌവനസമ്പന്നാം യോഗമാസ്ഥായ ഗോപതേ। അനുകൂലം ഭവേദേവം യദി സ്യാത് സമയോ മതഃ ।। ൨൨.

യൗവനം നിറഞ്ഞ, പ്രശംസനീയയായ അവൾ യോഗം ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; കാലം അനുയോജ്യമായാൽ എല്ലാം അനുകൂലമാകും.

രൂപം വിവര്ത്തയേദന്തേ ആദ്യം ശ്രേഷ്ഠമരിന്ദമ। രൂപം വിവസ്വതസ്ത്വാസീത്തിര്യഗൂര്ധ്വമധസ്തഥാ ।। ൨൨.

അവസാനത്തിൽ, ആദിമവും ശ്രേഷ്ഠവുമായ രൂപം മാറിപ്പോകും, ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവനേ; വിവസ്വാന്റെ രൂപം അങ്ങ്, മുകളിലും താഴെയും വ്യാപിച്ചിരുന്നു.

തേനാസൌ വ്രീഡിതോ ദേവോ രൂപേണ തു ദിവസ്പതിഃ। തസ്മാത്ത്വഷ്ടാ സ ചക്രം തു ബഹുമേനേ മഹാതപാഃ ।। ൨൨.

അത് കൊണ്ടാണ് ദിവസ്പതി തന്റെ രൂപം കണ്ടു ലജ്ജിച്ചു; അതിനാൽ മഹാതപസ്വിയായ ത്വഷ്ടാവ് ചക്രം ഉണ്ടാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

അനുജ്ഞാതസ്തതസ്ത്വഷ്ടാ രൂപനിര്വര്ത്തനായ തു। തതോഽഭ്യുപഗമാത്ത്വഷ്ടാ മാര്ത്തണ്ഡസ്യ വിവസ്വതഃ ।। ൨൨.

അനുമതി ലഭിച്ച ശേഷം ത്വഷ്ടാവ് പുതിയ രൂപം സൃഷ്ടിക്കാൻ തുടങ്ങി; അങ്ങനെ ത്വഷ്ടാവ് മാർത്താണ്ഡനായ വിവസ്വാന്റെ അടുക്കൽ എത്തി.

ഭ്രമിമാരോപ്യ തത്തേജഃ ശാതയാമാസ തസ്യ വൈ। തത്തു നിര്ഭാസിതന്തേജസ്തേജസാപഹൃതേന തു ।। ൨൨.

ഒരു ഭ്രമണം ഘടിപ്പിച്ച്, ത്വഷ്ടാവ് അവന്റെ അതി തേജസ് കുറച്ചു; അതിനാൽ എടുത്തു മാറ്റിയ ആ പ്രകാശം വേറെയായി തെളിഞ്ഞു.

കാന്താത് കാന്തതരം ദ്രഷ്ടുമശുഭം ശുശുഭേ തതഃ। ദദര്ശ യോഗമാസ്ഥായ സ്വാമ്ഭാര്യാം വഡവാം തഥാ ।। ൨൨.

അവൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യയേക്കാൾ കൂടുതൽ മനോഹരമായ ഒരാളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. യോഗത്തിൽ ലയിച്ച ശേഷം, തന്റെ ഭാര്യയിൽ ഒരു കുതിരയെ കണ്ടു.

അദൃശ്യാം സര്വഭൂതാനാം തേജസാ നിയമേന ച। അശ്വരൂപേണ മാര്ത്തണ്ഡസ്താം മുഖേ സമഭാവയത് ।। ൨൨.

സകല ജീവികൾക്കും അദൃശ്യനായ, തന്റെ പ്രകാശവും ഇച്ഛയും ഉപയോഗിച്ച്, സൂര്യൻ കുതിരയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ച് അവളുടെ വായിൽ പ്രവേശിച്ചു.

മൈഥുനായ വിചേഷ്ടന്തീ പരപുംസോപശങ്കയാ। സാ തന്നിരധമച്ഛുക്രം നാസികാഭ്യാം വിവസ്വതഃ ।। ൨൨.

അവൾ, മറ്റൊരു പുരുഷനെ സംശയിച്ച്, സഹവാസം നിരസിച്ചു. വിവസ്വതിന്റെ അത്ര വലിയതല്ലാത്ത വിത്ത് അവൾ മൂക്കിലൂടെ പുറത്താക്കി.

ദേവൌ തസ്മാദജായേതാമശ്വിനൌ ഭിഷജാം വരൌ । നാസത്യശ്ചൈവ ദസ്രശ്ച സ്മൃതൌ ദ്വാവശ്വിനാവിതി ।। ൨൨.

അത് മൂലം, ദേവതകളിൽ ഏറ്റവും മികച്ച വൈദ്യന്മാരായ അശ്വിനീദേവന്മാർ ജനിച്ചു. അവർ നാസത്യനും ദസ്രനും എന്നTwin അശ്വിനീദേവന്മാർ എന്നറിയപ്പെടുന്നു.

മാര്ത്തണ്ഡസ്യ സുതാവേതാവഷ്ടമസ്യ പ്രജാപതേഃ। താന്തു രൂപേണ കാന്തേന ദര്ശയാമാസ ഭാസ്കരഃ ।। ൨൨.

ഈ രണ്ടുപേർ മാർത്താണ്ഡന്റെ പുത്രന്മാർ, എട്ടാമത്തെ പ്രജാപതി. ഭാസ്കരൻ മനോഹരമായ രൂപത്തിൽ അവള്ക്ക് പ്രത്യക്ഷമായി.

സാ തം ദൃഷ്ട്വാത്തദാ ഭാര്യാ തുതോഷ ച മുമോഹ ച। യമസ്തു തേന ശാപേന ഭൃശമ്പീഡിതമാനസഃ ।। ൨൨.

അവളുടെ ഭർത്താവിനെ കണ്ടപ്പോൾ, അവൾ സന്തോഷിച്ചു, അതിനുശേഷം അവൾ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു. യമൻ ആ ശാപം മൂലം മനസ്സിൽ വേദന അനുഭവിച്ചു.

ധര്മ്മേണ രഞ്ജയാമാസ ധര്മ്മരാജസ്തതസ്തു സഃ । സോഽലഭത് കര്മണാ തേന ശുഭേന പരമദ്യുതിഃ ।। ൨൨.

ധർമ്മരാജാവ് അവളെ ധർമ്മത്താൽ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. ആ നല്ല പ്രവൃത്തിയിലൂടെ, അവൻ പരമപ്രഭയെത്തി.

പിതൄണാമാധിപത്യഞ്ച ലോകപാലത്വമേവ ച। മനുഃ പ്രജാപതിശ്ചൈവ സാവര്ണിഃ സ മഹായശാഃ ।। ൨൨.

അവൻ പിതൃഭാഗ്യവും ലോകപാലനായ സ്ഥാനവും നേടി. മനു, മഹാശ്രേഷ്ഠനായ സാവർണി പ്രജാപതി, അതുപോലും ലഭിച്ചു.

ഭാവ്യസൌ നാഗതേ തസ്മിന് മനുഃ സാവര്ണികേഽന്തരേ। മേരുപൃഷ്ഠേ സുരമ്യേ വൈ അദ്യാപി ചരതേ പ്രഭുഃ ।। ൨൨.

ഭാവിയിൽ വരാനിരിക്കുന്ന സാവർണി മനുവാണ്, ഇപ്പോഴും മെരുവിന്റെ മനോഹരമായ ശിഖരത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

ഭ്രാതാ ശനൈശ്ചരസ്തത്ര ഗ്രഹത്വം സ തു ലബ്ധവാന്। ത്വഷ്ടാഽനു തേന രൂപേണ വിഷ്ണോശ്ചക്രമകല്പയത്। മഹാഽപ്രതിഹതം യുദ്ധേ ദാനവ പ്രതിവാരണേ ।। ൨൨.

അവിടെ, അവന്റെ സഹോദരൻ ശനൈശ്ചരൻ ഗ്രഹമായ സ്ഥാനം നേടി. ത്വഷ്ടാവ് ആ രൂപം ഉപയോഗിച്ച് വിഷ്ണുവിന്റെ ചക്രം നിർമ്മിച്ചു; അതു മഹത്തായ യുദ്ധത്തിൽ ദാനവരെ തടയാൻ കഴിയുന്ന ശക്തിയുള്ളതായിരുന്നു.

യവീയസീ തയോര്യാ തു യമുനാ ച യശസ്വിനീ। അഭവത് സാ സരിച്ഛ്രേഷ്ഠാ യമുനാ ലോകഭാവിനീ ।। ൨൨.

അവരിൽ ഏറ്റവും ചെറുതായ യമുനാ, പ്രശസ്തയായ യമുനാ, ലോകങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന, നദികളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠയായ യമുനയായി.

യസ്തു ജ്യേഷ്ഠോ മഹാതേജാഃ സര്ഗോ യസ്യ തു സാമ്പ്രതമ്। വിസ്തരം തസ്യ വക്ഷ്യാമി മനോര്വൈവസ്വതസ്യ ഹ ।। ൨൨.

ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഏറ്റവും മുതിർന്നവന്റെ, മഹാശക്തിയുള്ളവന്റെ, ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന സൃഷ്ടിയുടെ, വൈവസ്വത മനുവിന്റെ വംശത്തെ വിശദമായി പറയാം.

ഇദം തു ജന്മ ദേവാനാം ശ്രൃണുയാദ്വാ പഠേത വാ। വൈവസ്വതസ്യ പുത്രാണാം സപ്താനാന്തു മഹൌജസാമ്। ആപദം പ്രാപ്യ മുച്യേത പ്രാപ്നുയാച്ച മഹദ്യശഃ ।। ൨൨.

വൈവസ്വത മനുവിന്റെ ഏഴു മഹാശക്തിയുള്ള പുത്രന്മാരുടെ ജനനം ആരെങ്കിലും കേട്ടോ വായിച്ചോ, ആപത്ത് വിട്ടു രക്ഷപ്പെടും, വലിയ പ്രശസ്തിയും നേടും.

സൂത ഉവാച।। തതോ മന്വന്തരേഽതീതേ ചാക്ഷുഷേ ദൈവതൈഃ സഹ। വൈവസ്വതായ മഹതേ പൃഥിവീരാജ്യമാദിശത് ।। ൨൩.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം ചാക്ഷുഷ മന്വന്തരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ദേവതകളോടൊപ്പം, മഹത്തായ ഭൂമിരാജ്യം വൈവസ്വതനു ഏൽപ്പിച്ചു.

തസ്യ വൈവസ്വതോ വക്ഷ്യേ സാമ്പ്രതസ്യ മഹാത്മനഃ। ആനുപൂര്വ്യേണ വൈ വിപ്രാഃ കീര്ത്ത്യമാനം നിബോധത ।। ൨൩.

ഇപ്പോൾ ഞാൻ മഹാത്മാവായ വൈവസ്വതന്റെ വംശം ക്രമത്തിൽ പറയാം; സന്യാസികൾക്ക് ഇത് കേൾക്കുവാൻ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു.

മനോര്വൈവസ്വതസ്യേഹ സര്ഗമാദായ സാമ്പ്രതമ് । മനോഃ പ്രഥമജസ്യാസന് നവപുത്രാസ്തു തത്സമാഃ ।। ൨൩.

വൈവസ്വത മനുവിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ സൃഷ്ടി എടുത്തു, ആ ആദിമ മനുവിന് ഒമ്പത് പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു.