വായുപുരാണമ്

മനുരേവാഭവത്സോ വൈ സാവര്ണ്യ ഇതി ബുധ്യതേ। സംജ്ഞാ തു പാര്ഥിവീ സാ വൈ സ്വസ്യ പുത്രസ്യ വൈ തദാ ।। ൨൨.

അവൻ സവർണി എന്നറിയപ്പെടുന്ന മനുവായി; അപ്പോൾ ഭൂമിയിൽ നിന്നുള്ള സംജ്ഞ തന്റെ പുത്രനോടു കൂടുതൽ സ്നേഹം കാണിച്ചു.

ചകാരാഭ്യധികം സ്നേഹം ന തഥാ പൂര്വജേഷു വൈ। മനുസ്തച്ചാക്ഷമത്സര്വം യമസ്തദ്വൈ ന ചാക്ഷമത് ।। ൨൨.

അവൾ മുൻപത്തെ മക്കളെക്കാൾ കൂടുതൽ സ്നേഹം കാണിച്ചു; മനു അതെല്ലാം സഹിച്ചു, എന്നാൽ യമൻ അതു സഹിച്ചില്ല.

ബഹുശോ യസ്യമാനസ്തു സാപത്ന്യാദതിദുഃഖിതഃ। താം വൈ രോഷാച്ച ബാല്യാച്ച ഭാവിനോഽര്ഥസ്യ വൈ ബലാത് ।। ൨൨.

പലതവണ സപത്നിയുടെ കൈവശം വന്നു, അതിനാൽ ഏറെ ദുഃഖിതനായ യമൻ, ക്രോധത്താലും ബാല്യത്താലും ഭാവിയിലെ വിധിയാൽ—

പദാ സന്തര്ജയാമാസ സംജ്ഞാം ചൈവ സ്വതോ യമഃ। സാ ശശാവ തതഃ ക്രോധാത് സവര്ണാ ജനനീ യമമ് ।। ൨൨.

യമൻ തന്റെ കാലുകൊണ്ട് സംജ്ഞയെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി; അതോടെ, ക്രോധത്തിൽ സവർണയായ അമ്മ യമനെ ശപിച്ചു.

പദാ തര്ജയസേ യസ്മാത് പിതൃഭാര്യാം യശസ്വിനീമ്। തസ്മാത്തവൈഷ ചരണഃ പതിഷ്യതി ന സംശയഃ ।। ൨൨.

"നീ പിതാവിന്റെ മഹത്വമുള്ള ഭാര്യയെ കാലുകൊണ്ട് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയതിനാൽ, നിന്റെ ഈ കാൽ തീർച്ചയായും വീഴും—ഇതിൽ സംശയമില്ല."

യമസ്തു തേന ശാപേന ഭൃശം പീഡിതമാനസഃ। മനുനാ സഹ ധര്മ്മാത്മാ പിതുഃ സര്വ്വം ന്യവേദയത് ।। ൨൨.

ആ ശാപം മൂലം മനസ്സിൽ വലിയ വേദനയോടെ യമൻ, ധർമ്മപരനായ മനുവിനൊപ്പം, പിതാവിനോട് എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു.

ഭൃശം ശാപഭയോദ്വിഗ്നഃ സംജ്ഞാവാക്യൈര്വിനിര്ജിതഃ। ബാല്യാദ്വാ യദി വാ മോഹാന്മാം ഭവാംസ്ത്രാതുമര്ഹതി ।। ൨൨.

ശാപഭയത്തിൽ അതിയായി ഉലക്കപ്പെട്ട്, ബോധപൂർവ്വമായ വാക്കുകളിൽ കീഴടങ്ങി, ബാല്യത്തിലോ അല്ലെങ്കിൽ അജ്ഞതയിലോ നിന്നോ, ദയവായി നീ എന്നെ രക്ഷിക്കണമെന്നു ഞാൻ അർഹനാണ്.

ശപ്തോഽഹമസ്മിഁല്ലോകേശ ജനന്യാ തപതാം വര। തവ പ്രസാദോ നസ്ത്രാതും ഹ്യേതസ്മാന്മഹതോ ഭയാത് ।। ൨൨.

ലോകത്തിലെ പ്രഭുവേ, കഷ്ടങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, അമ്മയുടെ ശാപം എന്നെ ബാധിച്ചു; ഈ വലിയ ഭയത്തിൽ നിന്നു നിന്റെ കൃപ ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

വിവസ്വാനേവമുക്തസ്തു യമം പ്രോവാച വൈ പ്രഭുഃ। അസംശയം പുത്ര മഹദ്ഭവിഷ്യം തത്ര കാരണമ് ।। ൨൨.

ഇങ്ങനെ യമൻ പറഞ്ഞതുകേട്ട്, വിവസ്വാൻ തന്റെ മകനോടു പറഞ്ഞു: 'മകനേ, ഇതിന് വലിയൊരു കാരണം ഉണ്ടെന്നതിൽ സംശയമില്ല.'

യേന ത്വാമാവിശത്ക്രോധോ ധര്മ്മജ്ഞം സത്യവാദിനമ്। ന ശക്യമേതന്മിഥ്യാ തു കര്ത്തും മാതുര്വചസ്തവ ।। ൨൨.

നീതിജ്ഞനും സത്യവാദിയുമായ നിന്നിൽ കോപം കടന്നുവന്നത് കൊണ്ടാണ് ഇതെല്ലാം സംഭവിച്ചത്; അമ്മ പറഞ്ഞത് അസത്യമാക്കാൻ കഴിയില്ല.

കൃമയോ മാംസമാദായ യാസ്യന്തി തു മഹീം തവ। തതഃ പാദം മഹാപ്രാജ്ഞ പുനഃ സംപ്രാപ്സ്യസേ സുഖമ് ।। ൨൨.

പുഴുക്കൾ നിന്റെ മാംസം എടുത്തു ഭൂമിയിൽ കൊണ്ടുപോകും; അതിനുശേഷം, മഹാപണ്ഡിതനേ, നീ വീണ്ടും നിന്റെ കാൽയും സന്തോഷവും വീണ്ടെടുക്കും.

കൃതമേവം വചഃ സത്യം മാതുസ്തവ ഭവിഷ്യതി। ശാപസ്യ പരിഹാരേണ ത്വം ച ത്രാതാ ഭവിഷ്യസി ।। ൨൨.

ഇങ്ങനെ, അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ യാഥാർത്ഥ്യമായിത്തീരും; ശാപം നീങ്ങിയാൽ നീയും രക്ഷപെടും.

ആദിത്യസ്ത്വബ്രവീത് സംജ്ഞാം കിമര്ഥം തനയേഷു വൈ। തുല്യേഷ്വപ്യധികഃ സ്നേഹ ഏകസ്മിന് ക്രിയതേ ത്വയാ ।। ൨൨.

പക്ഷേ, ആദിത്യൻ സംജ്ഞയോടു ചോദിച്ചു: 'നിന്റെ മക്കൾ എല്ലാവരും ഒരുപോലെയാണ് എങ്കിലും, ഒരാളോടു മാത്രമേ നീ അധികം സ്നേഹം കാണിക്കുന്നുള്ളൂ. അതെന്തുകൊണ്ടാണ്?'

സാ തത്പരിഹരന്തീ വൈ നാചചക്ഷേ വിവസ്വതഃ। ആത്മനാ സ സമാധായ യോഗന്തഥ്യമപശ്യത ।। ൨൨.

അവൾ അതിന് മറുപടി പറയാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ വിവസ്വാൻ ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ച് യോഗശക്തിയാൽ സത്യാവസ്ഥ കണ്ടെടുത്തു.

താം ശപ്തുകാമോ ഭഗവാന് നാശായ കുപിതഃ പ്രഭുഃ । സാ തത്സര്വം യഥാതത്ത്വമാചചക്ഷേ വിവസ്വതഃ ।। ൨൨.

കോപത്തോടെ ശപിക്കാനായി ഭഗവാൻ അവളെ നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ അവൾ എല്ലാം യഥാർത്ഥത്തിൽ വിവസ്വാനോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു.

വിവസ്വാനഥ തച്ഛ്രുത്വാ ക്രുദ്ധസ്ത്വഷ്ടാരമഭ്യയാത്। ത്വഷ്ടാ തു തം യഥാന്യായമര്ചയിത്വാ വിഭാവസുമ് ।। ൨൨.

അത് കേട്ട വിവസ്വാൻ കോപത്തോടെ ത്വഷ്ടാവിനരികിൽ എത്തി; ത്വഷ്ടാവ് പതിവുപോലെ അതിശക്തനായവനെ ആദരിച്ചു.

നിര്ദ്ദഗ്ധുകാമം രോഷേണ സാന്ത്വയാമാസ വൈ ശനൈഃ। തവാതിതേജസാ യുക്തമിദം രൂപം ന ശോഭതേ ।। ൨൨.

കോപത്തിൽ അവനെ ദഹിപ്പിക്കാൻ ത്വഷ്ടാവ് ആഗ്രഹിച്ചു, പക്ഷേ ശാന്തമായി ആശ്വസിപ്പിച്ചു: 'നിന്റെ അത്യധികമായ തേജസ്സുള്ള ഈ രൂപം നിനക്കോന്നും യോജിക്കുന്നില്ല.'

അസഹന്തീ തു തത് സംജ്ഞാ വനേ ചരതി ശാദ്വലേ। ദ്രക്ഷ്യതേ താം ഭവാനദ്യ സ്വാം ഭാര്യാം ശുഭചാരിണീമ് ।। ൨൨.

അത് സഹിക്കാനാകാതെ സംജ്ഞ പച്ചപ്പുള്ള കാട്ടിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു; ഇന്ന് നീ നിന്റെ സദാചാരമുള്ള ഭാര്യയെ കാണും.

ശ്ലാഘ്യാം യൌവനസമ്പന്നാം യോഗമാസ്ഥായ ഗോപതേ। അനുകൂലം ഭവേദേവം യദി സ്യാത് സമയോ മതഃ ।। ൨൨.

യൗവനം നിറഞ്ഞ, പ്രശംസനീയയായ അവൾ യോഗം ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; കാലം അനുയോജ്യമായാൽ എല്ലാം അനുകൂലമാകും.

രൂപം വിവര്ത്തയേദന്തേ ആദ്യം ശ്രേഷ്ഠമരിന്ദമ। രൂപം വിവസ്വതസ്ത്വാസീത്തിര്യഗൂര്ധ്വമധസ്തഥാ ।। ൨൨.

അവസാനത്തിൽ, ആദിമവും ശ്രേഷ്ഠവുമായ രൂപം മാറിപ്പോകും, ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവനേ; വിവസ്വാന്റെ രൂപം അങ്ങ്, മുകളിലും താഴെയും വ്യാപിച്ചിരുന്നു.

തേനാസൌ വ്രീഡിതോ ദേവോ രൂപേണ തു ദിവസ്പതിഃ। തസ്മാത്ത്വഷ്ടാ സ ചക്രം തു ബഹുമേനേ മഹാതപാഃ ।। ൨൨.

അത് കൊണ്ടാണ് ദിവസ്പതി തന്റെ രൂപം കണ്ടു ലജ്ജിച്ചു; അതിനാൽ മഹാതപസ്വിയായ ത്വഷ്ടാവ് ചക്രം ഉണ്ടാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

അനുജ്ഞാതസ്തതസ്ത്വഷ്ടാ രൂപനിര്വര്ത്തനായ തു। തതോഽഭ്യുപഗമാത്ത്വഷ്ടാ മാര്ത്തണ്ഡസ്യ വിവസ്വതഃ ।। ൨൨.

അനുമതി ലഭിച്ച ശേഷം ത്വഷ്ടാവ് പുതിയ രൂപം സൃഷ്ടിക്കാൻ തുടങ്ങി; അങ്ങനെ ത്വഷ്ടാവ് മാർത്താണ്ഡനായ വിവസ്വാന്റെ അടുക്കൽ എത്തി.

ഭ്രമിമാരോപ്യ തത്തേജഃ ശാതയാമാസ തസ്യ വൈ। തത്തു നിര്ഭാസിതന്തേജസ്തേജസാപഹൃതേന തു ।। ൨൨.

ഒരു ഭ്രമണം ഘടിപ്പിച്ച്, ത്വഷ്ടാവ് അവന്റെ അതി തേജസ് കുറച്ചു; അതിനാൽ എടുത്തു മാറ്റിയ ആ പ്രകാശം വേറെയായി തെളിഞ്ഞു.

കാന്താത് കാന്തതരം ദ്രഷ്ടുമശുഭം ശുശുഭേ തതഃ। ദദര്ശ യോഗമാസ്ഥായ സ്വാമ്ഭാര്യാം വഡവാം തഥാ ।। ൨൨.

അവൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യയേക്കാൾ കൂടുതൽ മനോഹരമായ ഒരാളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. യോഗത്തിൽ ലയിച്ച ശേഷം, തന്റെ ഭാര്യയിൽ ഒരു കുതിരയെ കണ്ടു.

അദൃശ്യാം സര്വഭൂതാനാം തേജസാ നിയമേന ച। അശ്വരൂപേണ മാര്ത്തണ്ഡസ്താം മുഖേ സമഭാവയത് ।। ൨൨.

സകല ജീവികൾക്കും അദൃശ്യനായ, തന്റെ പ്രകാശവും ഇച്ഛയും ഉപയോഗിച്ച്, സൂര്യൻ കുതിരയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ച് അവളുടെ വായിൽ പ്രവേശിച്ചു.

മൈഥുനായ വിചേഷ്ടന്തീ പരപുംസോപശങ്കയാ। സാ തന്നിരധമച്ഛുക്രം നാസികാഭ്യാം വിവസ്വതഃ ।। ൨൨.

അവൾ, മറ്റൊരു പുരുഷനെ സംശയിച്ച്, സഹവാസം നിരസിച്ചു. വിവസ്വതിന്റെ അത്ര വലിയതല്ലാത്ത വിത്ത് അവൾ മൂക്കിലൂടെ പുറത്താക്കി.

ദേവൌ തസ്മാദജായേതാമശ്വിനൌ ഭിഷജാം വരൌ । നാസത്യശ്ചൈവ ദസ്രശ്ച സ്മൃതൌ ദ്വാവശ്വിനാവിതി ।। ൨൨.

അത് മൂലം, ദേവതകളിൽ ഏറ്റവും മികച്ച വൈദ്യന്മാരായ അശ്വിനീദേവന്മാർ ജനിച്ചു. അവർ നാസത്യനും ദസ്രനും എന്നTwin അശ്വിനീദേവന്മാർ എന്നറിയപ്പെടുന്നു.

മാര്ത്തണ്ഡസ്യ സുതാവേതാവഷ്ടമസ്യ പ്രജാപതേഃ। താന്തു രൂപേണ കാന്തേന ദര്ശയാമാസ ഭാസ്കരഃ ।। ൨൨.

ഈ രണ്ടുപേർ മാർത്താണ്ഡന്റെ പുത്രന്മാർ, എട്ടാമത്തെ പ്രജാപതി. ഭാസ്കരൻ മനോഹരമായ രൂപത്തിൽ അവള്ക്ക് പ്രത്യക്ഷമായി.

സാ തം ദൃഷ്ട്വാത്തദാ ഭാര്യാ തുതോഷ ച മുമോഹ ച। യമസ്തു തേന ശാപേന ഭൃശമ്പീഡിതമാനസഃ ।। ൨൨.

അവളുടെ ഭർത്താവിനെ കണ്ടപ്പോൾ, അവൾ സന്തോഷിച്ചു, അതിനുശേഷം അവൾ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു. യമൻ ആ ശാപം മൂലം മനസ്സിൽ വേദന അനുഭവിച്ചു.