വായുപുരാണമ്

ഇയഞ്ചാസീത് സമുദ്രാന്താ മേദിനീതി പരിശ്രുതാ। ദുഹിതൃത്വമനുപ്രാപ്താ പൃഥിവീത്യുച്യതേ തതഃ ।। ൨.

ഈ ഭൂമി സമുദ്രം ചുറ്റിയതായും 'മേദിനി' എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തയുമായതും ആണ്; പുത്രിയായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ അവളെ 'പൃഥിവി' എന്നും വിളിക്കുന്നു.

പ്രഥിതാ പ്രവിഭക്താ ച ശോഭിതാ ച വസുന്ധരാ। സസ്യാകരവതീ രാജ്ഞാ പത്തനാകരമാലിനീ। ചാതുര്വര്ണ്യസമാകീര്ണാ രക്ഷിതാ തേന ധീമതാ ।। ൨.

വ്യാപകവും വിഭജിക്കപ്പെട്ടതും ഭംഗിയുമുള്ള ഭൂമി, വയലുകളും നഗരങ്ങളും അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു; നാലു വർണങ്ങൾ നിറഞ്ഞതും ആ ബുദ്ധിമാനായ രാജാവാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടതുമാണ്.

ഏവംപ്രഭാവോ രാജാസീദ്വൈന്യഃ സ നൃപസത്തമഃ। നമസ്യശ്ചൈവ പൂജ്യശ്ച ഭൂതഗ്രാമേണ സര്വശഃ ।। ൨.

അങ്ങനെ ശക്തിയുള്ള രാജാവായ വൈന്യൻ ഭരണാധിപികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായിരുന്നു; എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളാലും ആദരിക്കപ്പെടുകയും പൂജിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടവനായിരുന്നു.

ബ്രാഹ്മണൈശ്ച മഹാഭാഗൈര്വേദവേദാങ്ഗപാരഗൈഃ। പൃഥുരേവ നമസ്കാര്യോ ബ്രഹ്മയോനിഃ സനാതനഃ ।। ൨.

വേദവും വേദാംഗങ്ങളും പൂർണ്ണമായി അറിഞ്ഞ മഹാഭാഗ്യശാലികളായ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ബ്രഹ്മയോനിയായ ശാശ്വതനായ പൃഥുവിനെയാണ് നമസ്കരിക്കേണ്ടത്.

പാര്ഥിവൈശ്ച മഹാഭാഗൈഃ പ്രാര്ഥയദ്ഭിര്മഹദ്യശഃ। ആദിരാജാ ന മസ്കാര്യഃ പൃഥുര്വൈന്യഃ പ്രതാപവാന് ।। ൨.

മഹാഭാഗ്യശാലികളായ രാജാക്കന്മാർ മഹത്തായ യശസ്സിനായി ആഗ്രഹിച്ചാൽ, ആദിരാജാവായ പൃഥു വൈന്യനെ അവഗണിക്കരുത്.

യോധൈരപി ച സംഗ്രാമേ പ്രാര്ഥയാനൈര്ജയം യുധി। ആദികര്ത്താ നരാണാം വൈ നമസ്യഃ പൃഥുരേവ ഹി ।। ൨.

യുദ്ധത്തിൽ ജയത്തിനായി ആഗ്രഹിക്കുന്ന യോദ്ധാക്കളും, മനുഷ്യരിൽ ആദികർത്താവായ പൃഥുവിനെയാണ് നമസ്കരിക്കേണ്ടത്.

യോ ഹി യോദ്ധാ രണം യാതി കീര്ത്തയിത്വാ പൃഥും നൃപമ്। സ ഘോരരൂപേ സംഗ്രാമേ ക്ഷേമീ തരതി കീര്തിമാന് ।। ൨.

ആരെങ്കിലും യോദ്ധാവായി, പൃഥു രാജാവിനെ സ്തുതിച്ചശേഷം യുദ്ധഭൂമിയിൽ പ്രവേശിച്ചാൽ, ഭയാനകമായ യുദ്ധത്തിൽ സുരക്ഷിതനായി വിജയിക്കുകയും, മഹത്വം നേടുകയും ചെയ്യും.

വൈശ്യൈരപി ച രാജര്ഷിര്വൈശ്യവൃത്തിസമാസ്ഥിതൈഃ। പൃഥുരേവ നമസ്കാര്യോ വൃത്തിദാതാ മഹായശാഃ ।। ൨.

വൈശ്യന്മാരിൽ പോലും, വൈശ്യരുടെ ജീവിതം പിന്തുടർന്നിരുന്ന രാജർഷിയായ പൃഥു മഹാനായും, ജീവിതോപാധി നൽകിയവനുമായതിനാൽ, എല്ലാവരും ആദരിക്കേണ്ടവനാണ്.

ഏതേ വത്സവിശേഷാശ്ച ദോഗ്ധാരഃ ക്ഷീരമേവ ച। പാത്രാണി ച മയോക്താനി സര്വാണ്യേവ യഥാക്രമമ് ।। ൨.

ഈ പ്രത്യേകമായ കാളക്കുട്ടികൾ, പാൽകറിയർ, പാൽ തന്നെ, പാത്രങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം ഞാൻ ക്രമമായി വിശദീകരിച്ചു.

ബ്രഹ്മണാ പ്രഥമം ദുഗ്ധാ പുരാ പൃഥ്വീ മഹാത്മനാ। വായും കൃത്വാ തദാ വത്സം ബീജാനി വസുധാതലേ ।। ൨.

ആദിയിൽ മഹാത്മാവായ ബ്രഹ്മാവ് ഭൂമിയെ പാൽകറഞ്ഞു; അപ്പോൾ വായുവിനെ കാളക്കുട്ടിയാക്കി, ഭൂമിയിലെ വിത്തുകളെ പാൽ ആയി കരുതി.

തതഃ സ്വായമ്ഭുവേ പൂര്വന്തദാ മന്വന്തരേ പുനഃ। വത്സം സ്വായമ്ഭുവം കൃത്വാ ദുഗ്ധാ ഗ്രീഷ്മേണ വൈ മഹീ ।। ൨.

പഴയ സ്വായംഭുവമനുവന്തരത്തിൽ, സ്വായംഭുവമനുവിനെ കാളക്കുട്ടിയാക്കി, ഗ്രീഷ്മം പാൽകറിയരാക്കി, ഭൂമിയെ വീണ്ടും പാൽകറഞ്ഞു.

* മനൌ സ്വാരോചിഷേ ദുഗ്ധാ മഹീ ചൈത്രേണ ധീമതാ। മനും സ്വാരോചിഷം കൃത്വാ വത്സം സസ്യാനി വൈ പുരാ ।। ൨.

സ്വാരോചിഷമനുവന്തരത്തിൽ, ധീരനായ സ്വാരോചിഷമനു തന്നെ കാളക്കുട്ടിയാക്കി, ചൈത്രം പാൽകറിയരാക്കി, പഴയകാലത്ത് ഭൂമിയിൽ നിന്നു വിളകൾ പാൽ ആയി പകർന്നു.

ഉത്തമേഽനുത്തമേനാപി ദുഗ്ധാ ദേവഭുജേന തു । മനും കൃത്വോത്തമം വത്സം സര്വസസ്യാനി ധീമതാ ।। ൨.

ഉത്തമമനുവന്തരത്തിൽ, ദേവഭുജൻ ഉത്തമമനുവിനെ കാളക്കുട്ടിയാക്കി, അനുത്തമനെ പാൽകറിയരാക്കി, ധീരതയോടെ ഭൂമിയിൽ നിന്നു എല്ലാ വിളകളും പാൽ ആയി പകർന്നു.

പുനശ്ച പഞ്ചമേ പൃഥ്വീ താമസസ്യാന്തരേ മനോഃ। ദുഗ്ധേയം താമസം വത്സം കൃത്വാ തു ബലബന്ധുനാ ।। ൨.

പിന്തുടർന്ന അഞ്ചാമത്തെ താമസമനുവന്തരത്തിൽ, ബലബന്ധു താമസനെ കാളക്കുട്ടിയാക്കി, ഈ ഭൂമിയെ പാൽകറഞ്ഞു.

ചാരിഷ്ണവസ്യ ദേവസ്യ സംപ്രാപ്തേ ചാന്തരേ മനോഃ। ദുഗ്ധാ മഹീ പുരാണേന വത്സഞ്ചാരിഷ്ണവം പ്രതി ।। ൨..

ചാരിഷ്ണവദേവന്റെ മനുവന്തരത്തിൽ, പുരാതനനായവൻ ചാരിഷ്ണവനെ കാളക്കുട്ടിയാക്കി, ഭൂമിയെ പാൽകറഞ്ഞു.

ചാക്ഷുഷേഽപി ച സമ്പ്രാപ്തേ തദാ മന്വന്തരേ പുനഃ। ദുഗ്ധാ മഹീ പുരാണേന വത്സം കൃത്വാ തു ചാക്ഷുഷമ് ।। ൨.

ചാക്ഷുഷമനുവന്തരം വന്നപ്പോൾ, പുരാതനനായവൻ ചാക്ഷുഷനെ കാളക്കുട്ടിയാക്കി, ഭൂമിയെ വീണ്ടും പാൽകറഞ്ഞു.

ചാക്ഷുഷസ്യാന്തരേഽതീതേ പ്രാപ്തേ വൈവസ്വതേ പുനഃ । വൈന്യേനേയം മഹീ ദുഗ്ധാ യഥാ തേ കീര്തിതം മയാ ।। ൨.

ചാക്ഷുഷമനുവന്തരം കഴിഞ്ഞ് വൈവസ്വതം എത്തിയപ്പോൾ, ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, വൈന്യൻ ഈ ഭൂമിയെ പാൽകറഞ്ഞു.

ഏതൈര്ദുഗ്ധാ പുരാ പൃഥ്വീ വ്യതീതേഷ്വന്തരേഷു വൈ। ദേവാദിഭിര്മനുഷ്യൈശ്ച തഥാ ഭൂതാദിഭിശ്ച യാ ।। ൨.

ഇങ്ങനെ, കഴിഞ്ഞ മനുവന്തരങ്ങളിൽ ദേവന്മാരും മറ്റു ജീവികളും, മനുഷ്യരും ഇവരുപോലെയുള്ള ഭൂതാദികളും ഭൂമിയെ പാൽകറഞ്ഞു.

ഏവം സര്വേഷു വിജ്ഞേയാ ഹ്യതീതാനാഗതേഷ്വിഹ। ദേവാ മന്വന്തരേഷ്വസ്യ പൃഥോസ്തു ശ്രൃണുത പ്രജാഃ ।। ൨.

ഇങ്ങനെ, കഴിഞ്ഞതിലും വരാനിരിക്കുന്നതിലും എല്ലാ മനുവന്തരങ്ങളിലും ദേവന്മാർ ഉണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം; ഇപ്പോൾ പൃഥുവിന്റെ സന്തതിയെ കേൾക്കൂ.

പൃഥോസ്തു പുത്രൌ വിക്രാന്തൌ ജജ്ഞാതേഽന്തര്ദ്ധിപാലിനൌ। ശിഖണ്ഡിനീ ഹവിര്ദ്ധാനമന്തര്ദ്ധാനാദ്വ്യജായത ।। ൨.

പൃഥുവിന് ശക്തരായ രണ്ട് പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു—അന്തർദ്ധാനനും പാലിനും; അന്തർദ്ധാനനിൽ നിന്ന് ശിഖണ്ഡിനിയും ഹവിർദ്ധാനനും ജനിച്ചു.

ഹവിര്ദ്ധാനാത്ഷഡാഗ്നേയീ ധിഷണാഽജനയത്സുതാന്। പ്രാചീനബര്ഹിഷം ശുക്രം ഗയം കൃഷ്ണം വ്രജാജിനൌ ।। ൨.

ഹവിർദ്ധാനനും അവന്റെ ഭാര്യ ധിഷണയും ചേർന്ന് ആറു പുത്രന്മാരെ പ്രസവിച്ചു: പ്രാചീനബർഹിസ്, ശുക്രൻ, ഗയൻ, കൃഷ്ണൻ, വ്രജൻ, അജിനൻ.

പ്രാചീനബര്ഹിര്ഭഗവാന് മഹാനാസീത് പ്രജാപതിഃ। ബലുശ്രുതതപോവീര്യൈഃ പൃഥിവ്യാമേകരാഢസൌ। പ്രാചീനാഗ്രാഃ കുശാസ്തസ്യ തസ്മാത്പ്രാചീന ബര്ഹ്യസൌ ।। ൨.

പ്രാചീനബർഹിസ് ഭാഗ്യവാനായ മഹാനായ പ്രജാപതിയായിരുന്നു; ബലം, തപസ്സ്, ജ്ഞാനം എന്നിവയിൽ പ്രശസ്തനും ഭൂമിയിൽ ഏകാധിപതിയുമായിരുന്നു; അവന്റെ ദർഭകൾ കിഴക്കോട്ട് മുഖം നോക്കിയിരുന്നതിനാൽ അവനെ പ്രാചീനബർഹിസ് എന്ന് വിളിച്ചു.

സമുദ്രതനയായാന്തു കൃതദാരഃ സ വൈ പ്രഭുഃ। മഹതസ്തമസഃ പാരേ സവര്ണായാം പ്രജാപതേഃ। സവര്ണാഽഽധത്ത സാമുദ്രീ ദശ പ്രാചീന ബര്ഹിഷഃ ।। ൨.

ആ പ്രഭു സമുദ്രപുത്രിയായ സവർണയെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചു; മഹത്തായ അന്ധകാരത്തിന് അപ്പുറത്ത് ജനിച്ച സവർണയിൽ നിന്ന്, പ്രാചീനബർഹിസ് പത്തു പുത്രന്മാരെ, പ്രചേതസന്മാരെ, പ്രാപിച്ചു.

സര്വേ പ്രചേതസോ നാമ ധനുര്വേദസ്യ പാരഗാഃ। അപൃഥഗ്ധര്മചരണാസ്തേഽതപ്യന്ത മഹത്തപഃ। ദശവര്ഷസഹസ്രാണി സമുദ്രസലിലേശയാഃ ।। ൨.

അവരെല്ലാം പ്രചേതസന്മാരെന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടവരും, ധനുര്‍വേദത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവരുമായിരുന്നു; ഒരുമിച്ച് ധർമ്മത്തിൽ നിലനിന്ന്, മഹത്തായ തപസ്സ് ചെയ്തു, പത്തായിരം വർഷം സമുദ്രജലത്തിൽ കിടന്നു.

തപശ്ചരത്സു പൃഥിവീം പ്രചേതഃസു മഹീരുഹാഃ। അരക്ഷ്യമാണാമാവവൃര്ബഭൂവാഥ പ്രജാക്ഷയഃ ।। ൨.

പ്രചേതസന്മാർ തപസ്സ് ചെയ്യുമ്പോൾ, ഭൂമിയിൽ വൃക്ഷങ്ങൾ നിയന്ത്രണമില്ലാതെ വളർന്നു; അതിന്റെ ഫലമായി ജീവികളുടെ സംഖ്യ കുറയാൻ തുടങ്ങി.

പ്രത്യാഹതേ തദാ തസ്മിംശ്ചാക്ഷുഷസ്യാന്തരേ മനോഃ । നാശകന് മാരുതോ വാതും വൃതം ഖമഭവദ്ദ്രുമൈഃ। ദശവര്ഷസഹസ്രാണി ന ശേകുശ്ചേഷ്ടിതും പ്രജാഃ ।। ൨.

ആ ചാക്ഷുഷമനുവിന്റെയും അടുത്ത മനുവിന്റെയും ഇടവേളയിൽ, ആകാശം മരങ്ങളാൽ മൂടപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് കാറ്റ് വീശാൻ കഴിയാതെ മടങ്ങിപ്പോയി. പത്തായിരം വർഷം ജീവികൾക്ക് ചലിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയി.

തദുപശ്രുത്യ തപസാ സര്വേ യുക്താഃ പ്രചേതസഃ। മുഖേഭ്യോ വായുമഗ്നിഞ്ച സസൃജുര്ജ്ജാതമന്യവഃ ।। ൨.

ഇത് കേട്ടപ്പോൾ, എല്ലാ പ്രചേതസന്മാരും തപസ്സിൽ ഉറച്ചവരും കോപത്തോടെ, വായുവും അഗ്നിയും അവരുടെ വായിൽ നിന്നു പുറത്ത് വിടുവിച്ചു.

ഉന്മൂലാനഥ താന് വൃക്ഷാന് കൃത്വാ വായുരശോഷയത്। താനഗ്നിരദഹദ്വോര ഏവമാസീദ് ദ്രുമക്ഷയഃ ।। ൨.

അപ്പോൾ കാറ്റ് ആ മരങ്ങൾ വേരോടെ പിഴുതു ഉണക്കി; അഗ്നി അവയെ കത്തിച്ചു തീർത്തു. ഇങ്ങനെ മരങ്ങൾ നശിച്ചു പോയി.

ദ്രുമക്ഷയമഥോ ബുദ്ധ്വാ കിഞ്ചിച്ഛേഷേഷു ശാഖിഷു। ഉപഗമ്യാബ്രവീദേതാന് രാജാ സോമഃ പ്രചേതസഃ ।। ൨.

മരങ്ങൾ നശിച്ചുവെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ, കുറച്ച് ശാഖകൾ മാത്രം ശേഷിക്കുമ്പോൾ, രാജാവ് സോമൻ പ്രചേതസന്മാരുടെ അടുത്ത് വന്നു അവരോട് പറഞ്ഞു.