വായുപുരാണമ്

രക്ഷഃ സുമാലീ ബലവാന്ക്ഷീരം രുധിരമേവ ച । കപാലപാത്രേ നിര്ദുഗ്ധാ അന്തര്ദ്ധാനഞ്ച രാക്ഷസൈഃ । തേന ക്ഷീരേണ രക്ഷാംസി വര്ത്തയന്തീഹ സര്വശഃ

ശക്തനായ സുമാലി എന്ന രാക്ഷസൻ രക്തം പാൽപോലെ ദോഹിച്ചു, കപാലം പാത്രമാക്കി; ദോഹിച്ച രക്തം രാക്ഷസന്മാർ അദൃശ്യമാക്കി; ആ രക്തം കൊണ്ടാണ് അവർക്കിവിടെ എല്ലാം നിലനിൽക്കുന്നത്.

പദ്മപാത്രേ പുനര്ദുഗ്ധാ ഗന്ധര്വൈരപ്സരോഗണൈഃ । വത്സം ചിത്രരഥം കൃത്വാ ശുചീന് ഗന്ധാസ്തഥൈവ ച

ഗന്ധർവന്മാരും അപ്സരാസുകളും വീണ്ടും ഭൂമിയെ ദോഹിച്ചു; പാത്രമായി താമരയിലെടുത്തു, കിടാവായി ചിത്രരഥനെ വച്ചു, ശുദ്ധമായ സുഗന്ധങ്ങളും അങ്ങനെ ലഭിച്ചു.

തേഷാം വിശ്വാവസുസ്ത്വാസീദ്ദോഗ്ധാ പുത്രോ മുനേഃ ശുചിഃ । ഗന്ധര്വരാജോഽതിബലോ മഹാത്മാ സൂര്യസന്നിഭഃ

അവരിൽ, മഹർഷിയുടെ പുത്രനായ വിശ്വാവസു ദോഹകനായിരുന്നു; സൂര്യനുപോലെയുള്ള മഹാത്മാവും ശക്തനുമായ ഗന്ധർവരാജാവായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

ശൈലൈശ്ച സ്തൂയതേ ദുഗ്ധാ പുനര്ദേവീ വസുന്ധരാ । തത്രൌഷധീര്മൂര്ത്തിമതീ രത്നാനി വിവിധാനി ച

പർവതങ്ങൾ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും ഭൂമിയെ ദോഹിച്ചു; അവിടെ രൂപമുള്ള ഔഷധികളും പലവിധ രത്നങ്ങളും ലഭിച്ചു.

വത്സസ്തു ഹിമവാംസ്തേഷാം മേരുര്ദോഗ്ധാ മഹാഗിരിഃ । പാത്രന്തു ശൈലമേവാസീത്തേന ശൈലഃ പ്രതിഷ്ഠിതഃ

അവർക്കു ഹിമവാൻ കിടാവായിരുന്നു, മഹാപർവതമായ മേരു ദോഹകനായിരുന്നു; പാത്രവും പർവതം തന്നെയായിരുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് പർവതം സ്ഥിരമായി നിലകൊണ്ടത്.

സ്തൂയതേ വൃക്ഷവീരുദ്ഭിഃ പുനര്ദുഗ്ധാ വസുന്ധരാ । പലാശപാത്രമാദായ ദുഗ്ധം ഛിന്നപ്രരോഹണമ്

വൃക്ഷങ്ങളും ചെടികളും സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും ഭൂമിയെ ദോഹിച്ചു; പാത്രമായി പലാശ ഇല എടുത്തു, ദോഹിച്ചതു മുറിച്ചും മുളച്ചും വരുന്ന കൊമ്പുകളായിരുന്നു.

കാമധുക് പുഷ്പിതഃ ശൈലഃ പ്ലക്ഷോ വത്സോ യശസ്വിനീ । സര്വകാമദുഘാ ദോഗ്ധ്രീ പൃഥിവീ ഭൂതഭാവിനീ

പുഷ്പിതമായ പർവതം ആശാപൂരകമായ പശുവായിരുന്നു, പ്രശസ്തനായ പ്ലക്ഷവൃക്ഷം കിടാവായിരുന്നു; ഭൂമി എല്ലാ ഭൂതങ്ങൾക്കും എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്ന ദോഹകയായിരുന്നു.

സൈഷാ ധാത്രീ വിധാത്രീ ച ധാരണീ ച വസുന്ധരാ । ദുഗ്ധാ ഹിതാര്ഥം ലോകാനാം പൃഥുനാ ഇതി നഃ ശ്രുതമ് । ചരാചരസ്യ ലോകസ്യ പ്രതിഷ്ഠാ യോനിരേവ ച ॥൨.൧.

ഭൂമി പോഷകയും സൃഷ്ടികർത്താവും ധാരകയും ആണു; ലോകങ്ങളുടെ ഹിതത്തിനായി പൃഥു ദോഹിച്ചുവെന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്; സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലവുമായ ലോകത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനവും ജനനസ്ഥാനവുമാണ് അവൾ.

ഉത്തരാര്ദ്ധമ് -

വടക്കേ അർദ്ധം —

സൂത ഉവാച ।। ആസീദിയം സമുദ്രാന്താ മേദിനീതി പരിശ്രുതാ। വസു ധാരയതേ യസ്മാദ്വസുധാ തേന ചോച്യതേ ।। ൨.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: സമുദ്രം ചുറ്റിയ ഈ ഭൂമി 'മേദിനി' എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തയായിരുന്നു; ധനം ധരിക്കുന്നതിനാൽ അവളെ 'വസുധാ' എന്നും വിളിക്കുന്നു.

ഇയഞ്ചാസീത് സമുദ്രാന്താ മേദിനീതി പരിശ്രുതാ। ദുഹിതൃത്വമനുപ്രാപ്താ പൃഥിവീത്യുച്യതേ തതഃ ।। ൨.

ഈ ഭൂമി സമുദ്രം ചുറ്റിയതായും 'മേദിനി' എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തയുമായതും ആണ്; പുത്രിയായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ അവളെ 'പൃഥിവി' എന്നും വിളിക്കുന്നു.

പ്രഥിതാ പ്രവിഭക്താ ച ശോഭിതാ ച വസുന്ധരാ। സസ്യാകരവതീ രാജ്ഞാ പത്തനാകരമാലിനീ। ചാതുര്വര്ണ്യസമാകീര്ണാ രക്ഷിതാ തേന ധീമതാ ।। ൨.

വ്യാപകവും വിഭജിക്കപ്പെട്ടതും ഭംഗിയുമുള്ള ഭൂമി, വയലുകളും നഗരങ്ങളും അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു; നാലു വർണങ്ങൾ നിറഞ്ഞതും ആ ബുദ്ധിമാനായ രാജാവാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടതുമാണ്.

ഏവംപ്രഭാവോ രാജാസീദ്വൈന്യഃ സ നൃപസത്തമഃ। നമസ്യശ്ചൈവ പൂജ്യശ്ച ഭൂതഗ്രാമേണ സര്വശഃ ।। ൨.

അങ്ങനെ ശക്തിയുള്ള രാജാവായ വൈന്യൻ ഭരണാധിപികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായിരുന്നു; എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളാലും ആദരിക്കപ്പെടുകയും പൂജിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടവനായിരുന്നു.

ബ്രാഹ്മണൈശ്ച മഹാഭാഗൈര്വേദവേദാങ്ഗപാരഗൈഃ। പൃഥുരേവ നമസ്കാര്യോ ബ്രഹ്മയോനിഃ സനാതനഃ ।। ൨.

വേദവും വേദാംഗങ്ങളും പൂർണ്ണമായി അറിഞ്ഞ മഹാഭാഗ്യശാലികളായ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ബ്രഹ്മയോനിയായ ശാശ്വതനായ പൃഥുവിനെയാണ് നമസ്കരിക്കേണ്ടത്.

പാര്ഥിവൈശ്ച മഹാഭാഗൈഃ പ്രാര്ഥയദ്ഭിര്മഹദ്യശഃ। ആദിരാജാ ന മസ്കാര്യഃ പൃഥുര്വൈന്യഃ പ്രതാപവാന് ।। ൨.

മഹാഭാഗ്യശാലികളായ രാജാക്കന്മാർ മഹത്തായ യശസ്സിനായി ആഗ്രഹിച്ചാൽ, ആദിരാജാവായ പൃഥു വൈന്യനെ അവഗണിക്കരുത്.

യോധൈരപി ച സംഗ്രാമേ പ്രാര്ഥയാനൈര്ജയം യുധി। ആദികര്ത്താ നരാണാം വൈ നമസ്യഃ പൃഥുരേവ ഹി ।। ൨.

യുദ്ധത്തിൽ ജയത്തിനായി ആഗ്രഹിക്കുന്ന യോദ്ധാക്കളും, മനുഷ്യരിൽ ആദികർത്താവായ പൃഥുവിനെയാണ് നമസ്കരിക്കേണ്ടത്.

യോ ഹി യോദ്ധാ രണം യാതി കീര്ത്തയിത്വാ പൃഥും നൃപമ്। സ ഘോരരൂപേ സംഗ്രാമേ ക്ഷേമീ തരതി കീര്തിമാന് ।। ൨.

ആരെങ്കിലും യോദ്ധാവായി, പൃഥു രാജാവിനെ സ്തുതിച്ചശേഷം യുദ്ധഭൂമിയിൽ പ്രവേശിച്ചാൽ, ഭയാനകമായ യുദ്ധത്തിൽ സുരക്ഷിതനായി വിജയിക്കുകയും, മഹത്വം നേടുകയും ചെയ്യും.

വൈശ്യൈരപി ച രാജര്ഷിര്വൈശ്യവൃത്തിസമാസ്ഥിതൈഃ। പൃഥുരേവ നമസ്കാര്യോ വൃത്തിദാതാ മഹായശാഃ ।। ൨.

വൈശ്യന്മാരിൽ പോലും, വൈശ്യരുടെ ജീവിതം പിന്തുടർന്നിരുന്ന രാജർഷിയായ പൃഥു മഹാനായും, ജീവിതോപാധി നൽകിയവനുമായതിനാൽ, എല്ലാവരും ആദരിക്കേണ്ടവനാണ്.

ഏതേ വത്സവിശേഷാശ്ച ദോഗ്ധാരഃ ക്ഷീരമേവ ച। പാത്രാണി ച മയോക്താനി സര്വാണ്യേവ യഥാക്രമമ് ।। ൨.

ഈ പ്രത്യേകമായ കാളക്കുട്ടികൾ, പാൽകറിയർ, പാൽ തന്നെ, പാത്രങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം ഞാൻ ക്രമമായി വിശദീകരിച്ചു.

ബ്രഹ്മണാ പ്രഥമം ദുഗ്ധാ പുരാ പൃഥ്വീ മഹാത്മനാ। വായും കൃത്വാ തദാ വത്സം ബീജാനി വസുധാതലേ ।। ൨.

ആദിയിൽ മഹാത്മാവായ ബ്രഹ്മാവ് ഭൂമിയെ പാൽകറഞ്ഞു; അപ്പോൾ വായുവിനെ കാളക്കുട്ടിയാക്കി, ഭൂമിയിലെ വിത്തുകളെ പാൽ ആയി കരുതി.

തതഃ സ്വായമ്ഭുവേ പൂര്വന്തദാ മന്വന്തരേ പുനഃ। വത്സം സ്വായമ്ഭുവം കൃത്വാ ദുഗ്ധാ ഗ്രീഷ്മേണ വൈ മഹീ ।। ൨.

പഴയ സ്വായംഭുവമനുവന്തരത്തിൽ, സ്വായംഭുവമനുവിനെ കാളക്കുട്ടിയാക്കി, ഗ്രീഷ്മം പാൽകറിയരാക്കി, ഭൂമിയെ വീണ്ടും പാൽകറഞ്ഞു.

* മനൌ സ്വാരോചിഷേ ദുഗ്ധാ മഹീ ചൈത്രേണ ധീമതാ। മനും സ്വാരോചിഷം കൃത്വാ വത്സം സസ്യാനി വൈ പുരാ ।। ൨.

സ്വാരോചിഷമനുവന്തരത്തിൽ, ധീരനായ സ്വാരോചിഷമനു തന്നെ കാളക്കുട്ടിയാക്കി, ചൈത്രം പാൽകറിയരാക്കി, പഴയകാലത്ത് ഭൂമിയിൽ നിന്നു വിളകൾ പാൽ ആയി പകർന്നു.

ഉത്തമേഽനുത്തമേനാപി ദുഗ്ധാ ദേവഭുജേന തു । മനും കൃത്വോത്തമം വത്സം സര്വസസ്യാനി ധീമതാ ।। ൨.

ഉത്തമമനുവന്തരത്തിൽ, ദേവഭുജൻ ഉത്തമമനുവിനെ കാളക്കുട്ടിയാക്കി, അനുത്തമനെ പാൽകറിയരാക്കി, ധീരതയോടെ ഭൂമിയിൽ നിന്നു എല്ലാ വിളകളും പാൽ ആയി പകർന്നു.

പുനശ്ച പഞ്ചമേ പൃഥ്വീ താമസസ്യാന്തരേ മനോഃ। ദുഗ്ധേയം താമസം വത്സം കൃത്വാ തു ബലബന്ധുനാ ।। ൨.

പിന്തുടർന്ന അഞ്ചാമത്തെ താമസമനുവന്തരത്തിൽ, ബലബന്ധു താമസനെ കാളക്കുട്ടിയാക്കി, ഈ ഭൂമിയെ പാൽകറഞ്ഞു.

ചാരിഷ്ണവസ്യ ദേവസ്യ സംപ്രാപ്തേ ചാന്തരേ മനോഃ। ദുഗ്ധാ മഹീ പുരാണേന വത്സഞ്ചാരിഷ്ണവം പ്രതി ।। ൨..

ചാരിഷ്ണവദേവന്റെ മനുവന്തരത്തിൽ, പുരാതനനായവൻ ചാരിഷ്ണവനെ കാളക്കുട്ടിയാക്കി, ഭൂമിയെ പാൽകറഞ്ഞു.

ചാക്ഷുഷേഽപി ച സമ്പ്രാപ്തേ തദാ മന്വന്തരേ പുനഃ। ദുഗ്ധാ മഹീ പുരാണേന വത്സം കൃത്വാ തു ചാക്ഷുഷമ് ।। ൨.

ചാക്ഷുഷമനുവന്തരം വന്നപ്പോൾ, പുരാതനനായവൻ ചാക്ഷുഷനെ കാളക്കുട്ടിയാക്കി, ഭൂമിയെ വീണ്ടും പാൽകറഞ്ഞു.

ചാക്ഷുഷസ്യാന്തരേഽതീതേ പ്രാപ്തേ വൈവസ്വതേ പുനഃ । വൈന്യേനേയം മഹീ ദുഗ്ധാ യഥാ തേ കീര്തിതം മയാ ।। ൨.

ചാക്ഷുഷമനുവന്തരം കഴിഞ്ഞ് വൈവസ്വതം എത്തിയപ്പോൾ, ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, വൈന്യൻ ഈ ഭൂമിയെ പാൽകറഞ്ഞു.

ഏതൈര്ദുഗ്ധാ പുരാ പൃഥ്വീ വ്യതീതേഷ്വന്തരേഷു വൈ। ദേവാദിഭിര്മനുഷ്യൈശ്ച തഥാ ഭൂതാദിഭിശ്ച യാ ।। ൨.

ഇങ്ങനെ, കഴിഞ്ഞ മനുവന്തരങ്ങളിൽ ദേവന്മാരും മറ്റു ജീവികളും, മനുഷ്യരും ഇവരുപോലെയുള്ള ഭൂതാദികളും ഭൂമിയെ പാൽകറഞ്ഞു.

ഏവം സര്വേഷു വിജ്ഞേയാ ഹ്യതീതാനാഗതേഷ്വിഹ। ദേവാ മന്വന്തരേഷ്വസ്യ പൃഥോസ്തു ശ്രൃണുത പ്രജാഃ ।। ൨.

ഇങ്ങനെ, കഴിഞ്ഞതിലും വരാനിരിക്കുന്നതിലും എല്ലാ മനുവന്തരങ്ങളിലും ദേവന്മാർ ഉണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം; ഇപ്പോൾ പൃഥുവിന്റെ സന്തതിയെ കേൾക്കൂ.