വായുപുരാണമ്

സാ ത്വം വചനമാസാദ്യ മമ ധര്മഭൃതാം വരേ । സഞ്ജീവയ പ്രജാ നിത്യം ശക്താ ഹ്യസി ന സംശയഃ

'അതിനാൽ, ധർമ്മം പാലിക്കുന്നവരിൽ മികച്ചവളേ, എന്റെ വാക്ക് സ്വീകരിക്കൂ; നീ എപ്പോഴും ജനങ്ങളെ ജീവിപ്പിക്കണം, നീ അതിന് കഴിവുള്ളവളാണ്, സംശയമില്ല.'

ദുഹിതൃത്വഞ്ച മേ ഗച്ഛ ഏവമേതം മഹദ്വരമ് । നിയച്ഛേ ത്വാന്തു ധര്മാര്ഥം പ്രയുക്തം ഘോരദര്ശനേ

നീ എന്റെ മകളായി മാറണം; ഇതാണ് വലിയൊരു മാർഗം. നീ ഭയാനകയായവളായതുകൊണ്ട്, ഞാൻ നിന്നെ ഇപ്പോൾ ധർമ്മത്തിനായി തടയുന്നു.

പ്രത്യുവാച തതോ വൈന്യമേവമുക്താ സതീ മഹീ । ഏവമേതദഹം രാജന് വിധാസ്യാമി ന സംശയഃ

അങ്ങനെ രാജാവായ വൈന്യൻ പറഞ്ഞതിനു, സദാചാരമുള്ള ഭൂമി പറഞ്ഞു: 'അങ്ങിനെ തന്നെയാണ്, രാജാവേ; ഞാൻ ഇതു നിർബന്ധമില്ലാതെ ചെയ്യാം.'

വത്സന്തു മമ തം യച്ഛ ക്ഷരേയം യേന വത്സലാ । സമാഞ്ച കുരു സര്വത്ര മാം ത്വം ധര്മഭൃതാം വര । യഥാ വിഷ്യന്ദമാനഞ്ച ക്ഷീരം സര്വത്ര ഭാവയേ

എനിക്ക് ഒരു കിടാവിനെ നൽകണം, അതിലൂടെ ഞാൻ ഉത്പാദിപ്പിക്കാൻ കഴിയും; നീ എനിക്ക് എല്ലായിടത്തും ഒരുപോലെയായി ആക്കണം, ധർമ്മത്തിൽ ഏറ്റവും നല്ലവനേ; പാൽ എല്ലായിടത്തും ഒഴുകുന്നതുപോലെ, ഞാൻ എല്ലായിടത്തും ഒരുപോലെയായി ഉണ്ടാകട്ടെ.

തത ഉത്സാരയാമാസ ശിലാജാലാനി സര്വശഃ । ധനുഷ്കോട്യാ തതോ വൈന്യസ്തേന ശൈലാ വിവാര്ദ്ധിതാഃ

അതിനുശേഷം വൈന്യൻ തന്റെ വില്ലിന്റെ അറ്റം ഉപയോഗിച്ച് എല്ലാ കല്ല് ചുരുക്കുകളും നീക്കി; അതിലൂടെ പർവതങ്ങൾ അകറ്റപ്പെട്ടു.

മന്വന്തരേഷ്വതീതേഷു വിഷമാസീദ്വസുന്ധരാ । സ്വഭാവേനാഭവംസ്തസ്യാഃ സമാനി വിഷമാണി ച

പഴയ മന്വന്തരങ്ങളിൽ ഭൂമി സ്വഭാവത്തിൽ അസമമായിരുന്നു; അവളുടെ സമവും അസമവും അവളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നാണ് വന്നത്.

ന ഹി പൂര്വനിസര്ഗേ വൈ വിഷമേ പൃഥിവീതലേ । പ്രവിഭാഗഃ പുരാണാം വാ ഗ്രാമാണാം വാപി വിദ്യതേ

പൂർവ്വ സൃഷ്ടിയിൽ, ഭൂമിയുടെ അസമമായ ഉപരിതലത്തിൽ നഗരങ്ങളോ ഗ്രാമങ്ങളോ എന്നിങ്ങനെ വിഭജനം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ന സസ്യാനി ന ഗോരക്ഷാ ന കൃഷിര്ന വണിക്പഥഃ । ചാക്ഷുഷസ്യാന്തരേ പൂര്വമേതദാസീത്പുരാ കില । വൈവസ്വതേഽന്തരേ തസ്മിന്സര്വസ്യൈതസ്യ സമ്ഭവഃ ॥൨.൧.

അന്നത്തെ കാലത്ത് വിളകളും പശുവിനിരക്ഷയും കൃഷിയും വ്യാപാരപാതകളും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; ചാക്ഷുഷ മന്വന്തരത്തിനു മുമ്പ് ഇതായിരുന്നു അവസ്ഥ. വൈവസ്വത മന്വന്തരത്തിൽ ഇതെല്ലാം ഉണ്ടായി.

൬൨.൧൭൨ സമത്വം യത്ര യത്രാസീദ്ഭൂയസ്തസ്മിംസ്തദേവ ഹി । തത്ര തത്ര പ്രജാസ്താ വൈ നിവസന്തി സ്മ സര്വദാ

എവിടെയോ സമത്വം ഉണ്ടായിരുന്നുവോ, അവിടെയായിരുന്നു ജനങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും താമസിച്ചിരുന്നത്.

ആഹാരഃ ഫലമൂലന്തു പ്രജാനാമഭത്കില । വൈന്യാത്പ്രഭൃതി ലോകേഽസ്മിന്സര്വസ്യൈതസ്യ സമ്ഭവഃ

ജനങ്ങളുടെ ഭക്ഷണം പഴവും കിഴങ്ങും ആയിരുന്നു എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു; വൈന്യൻ മുതൽ ഈ ലോകത്തിൽ ഇതെല്ലാം ഉണ്ടായി.

കൃച്ഛ്രേണ മഹതാ സോഽപി പ്രനഷ്ടാസ്വോഷധീഷു വൈ । സ കല്പയിത്വാ വത്സന്തു ചാക്ഷുഷം മനുമീശ്വരഃ । പൃഥുര്ദുദോഹ സസ്യാനി സ്വതലേ പൃഥിവീം തതഃ

വലിയ പ്രയാസത്തോടെ അവൻ ഔഷധികൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു; അതിനുശേഷം, കിടാവായി ചാക്ഷുഷ മനുവിനെ നിശ്ചയിച്ച്, ഇശ്വരനായ പൃഥു ഭൂമിയിൽ നിന്ന് വിളകൾ ഉത്പാദിപ്പിച്ചു.

സസ്യാനി തേന ദുഗ്ധാനി വൈന്യേന തു വസുന്ധരാമ് । മനുഞ്ച ചാക്ഷുഷം കൃത്വാ വത്സമ്പാത്രേ ച ഭൂമയേ । തേനാന്നേന തദാ താ വൈ വര്ത്തയന്തേ പ്രജാഃ സദാ

വൈന്യൻ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് വിളകൾ ഉത്പാദിപ്പിച്ചു; കിടാവായി ചാക്ഷുഷ മനുവിനെ, പാത്രമായി ഭൂമിയെ എടുത്ത്, ആ ഭക്ഷണത്തിലൂടെ ജനങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ജീവിച്ചു.

ഋഷിഭിഃ സ്തൂയതേ വാപി പുനര്ദുഗ്ധാ വസുന്ധരാ । വത്സഃ സോമസ്ത്വഭൂത്തേഷാം ദോഗ്ധാ ചാപി ബൃഹസ്പതിഃ

പുനഃ, ഋഷികൾ ഭൂമിയെ സ്തുതിച്ചു, അവൾ വീണ്ടും ഉത്പാദിപ്പിച്ചു; അവർക്കു കിടാവായി സോമനും, ദോധകനായി ബൃഹസ്പതിയും ആയിരുന്നു.

പാത്രമാസീത്തു ഛന്ദാംസി ഗായത്ര്യാദീനി സര്വശഃ । ക്ഷീരമാസീത്തദാ തേഷാം തപോ ബ്രഹ്മ ച ശാശ്വതമ്

പാത്രം ആയിരുന്നു വേദമാനങ്ങൾ, ഗായത്രി മുതലായവ എല്ലാം; അവരുടെ പാൽ ആയിരുന്നു തപസ്സും ശാശ്വതമായ ബ്രഹ്മവും.

പുനഃ സ്തുത്വാ ദേവഗണൈഃ പുരന്ദരപുരോഗമൈഃ । സൌവര്ണം പാത്രമാദായ അമൃതം ദുദുഹേ തദാ । തേനൈവ വര്ത്തയന്തേ ച ദേവാ ഇന്ദ്രപുരോഗമാഃ

പുനഃ, പുരന്ദരൻ നേതൃത്വം നൽകുന്ന ദേവതകൾ ഭൂമിയെ സ്തുതിച്ചു; സ്വർണ്ണപാത്രം എടുത്ത്, അവർ അമൃതം ഉത്പാദിപ്പിച്ചു; അതിലൂടെ ഇന്ദ്രൻ നേതൃത്വം നൽകുന്ന ദേവതകൾ ജീവിക്കുന്നു.

നാഗൈശ്ച സ്തൂയതേ ദുഗ്ധാ വിഷം ക്ഷീരം തദാ മഹീ । തേഷാഞ്ച വാസുകിര്ദോഗ്ധാ കാദ്രവേയാ മഹൌജസഃ

നാഗങ്ങൾ ഭൂമിയെ സ്തുതിച്ചു, അവൾ വിഷം പാൽപോലെ ഉത്പാദിപ്പിച്ചു; അവരിൽ ദോധകനായി വാസുകിയും, കിടാവായി ശക്തമായ കദ്രുവിന്റെ മക്കളും ആയിരുന്നു.

നാഗാനാം വൈ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ സര്പാണാഞ്ചൈവ സര്വശഃ । തേനൈവ വര്ത്തയന്ത്യുഗ്രാ മഹാകായാ മഹോല്ബണാഃ । തദാഹാരാസ്തദാചാരാസ്തദ്വീര്യാസ്തു സദാശ്രയാഃ

നാഗങ്ങൾക്കും എല്ലാ സർപ്പങ്ങൾക്കും, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, അതിലൂടെ ഭയാനകവും വലിയ ശരീരമുള്ളവരും ശക്തരും ആയവർ ജീവിക്കുന്നു; അവരുടെ ഭക്ഷണവും ആചാരവും ശക്തിയും അതിലാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്.

ശ്രാമ(ആമ)പാത്രേ പുനര്ദുഗ്ധാ ത്വന്തര്ദ്ധാനമിയം മഹീ । വത്സം വൈശ്രവണം കൃത്വാ യക്ഷൈഃ പുണ്യജനൈസ്തഥാ ॥൨.൧.

ജതുപാത്രത്തിൽ, ഈ ഭൂമി വീണ്ടും രഹസ്യ ധനങ്ങൾ ഉത്പാദിപ്പിച്ചു; കിടാവായി വൈശ്രവണനെയും, യക്ഷന്മാരെയും പുണ്യജനങ്ങളെയും ചേർത്തു.

൬൨.൧൮൨ ദോഗ്ധാ ച ജതുനാഭസ്തു പിതാ മണിവരസ്യ സഃ । യക്ഷാത്മജോ മഹാതേജാ വശീ സ സുമഹാബലഃ । തേന തേ വര്ത്തയന്തീതി പരമര്ഷിരുവാച ഹ

ദോധകനായി ജതുനാഭൻ, മണിവരന്റെ പിതാവും, യക്ഷപുത്രനും, മഹാതേജസ്സുള്ളവനും, ശക്തനും ആയിരുന്നു; അതിലൂടെ അവർ ജീവിക്കുന്നു എന്ന് മഹർഷി പറഞ്ഞു.

രാക്ഷസൈശ്ച പിശാചൈശ്ച പുനര്ദുഗ്ധാ വസുന്ധരാ । ബ്രഹ്മോപേതസ്തു ദോഗ്ധാ വൈ തേഷാമാസീത്കുബേരകഃ

രാക്ഷസന്മാരും പിശാചുകളും വീണ്ടും ഭൂമിയെ പാൽപോലെ ദോഹിച്ചു; അവർക്കു ദോഹകൻ ബ്രഹ്മാനുഗ്രഹം ലഭിച്ച കുബേരനായിരുന്നു.

രക്ഷഃ സുമാലീ ബലവാന്ക്ഷീരം രുധിരമേവ ച । കപാലപാത്രേ നിര്ദുഗ്ധാ അന്തര്ദ്ധാനഞ്ച രാക്ഷസൈഃ । തേന ക്ഷീരേണ രക്ഷാംസി വര്ത്തയന്തീഹ സര്വശഃ

ശക്തനായ സുമാലി എന്ന രാക്ഷസൻ രക്തം പാൽപോലെ ദോഹിച്ചു, കപാലം പാത്രമാക്കി; ദോഹിച്ച രക്തം രാക്ഷസന്മാർ അദൃശ്യമാക്കി; ആ രക്തം കൊണ്ടാണ് അവർക്കിവിടെ എല്ലാം നിലനിൽക്കുന്നത്.

പദ്മപാത്രേ പുനര്ദുഗ്ധാ ഗന്ധര്വൈരപ്സരോഗണൈഃ । വത്സം ചിത്രരഥം കൃത്വാ ശുചീന് ഗന്ധാസ്തഥൈവ ച

ഗന്ധർവന്മാരും അപ്സരാസുകളും വീണ്ടും ഭൂമിയെ ദോഹിച്ചു; പാത്രമായി താമരയിലെടുത്തു, കിടാവായി ചിത്രരഥനെ വച്ചു, ശുദ്ധമായ സുഗന്ധങ്ങളും അങ്ങനെ ലഭിച്ചു.

തേഷാം വിശ്വാവസുസ്ത്വാസീദ്ദോഗ്ധാ പുത്രോ മുനേഃ ശുചിഃ । ഗന്ധര്വരാജോഽതിബലോ മഹാത്മാ സൂര്യസന്നിഭഃ

അവരിൽ, മഹർഷിയുടെ പുത്രനായ വിശ്വാവസു ദോഹകനായിരുന്നു; സൂര്യനുപോലെയുള്ള മഹാത്മാവും ശക്തനുമായ ഗന്ധർവരാജാവായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

ശൈലൈശ്ച സ്തൂയതേ ദുഗ്ധാ പുനര്ദേവീ വസുന്ധരാ । തത്രൌഷധീര്മൂര്ത്തിമതീ രത്നാനി വിവിധാനി ച

പർവതങ്ങൾ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും ഭൂമിയെ ദോഹിച്ചു; അവിടെ രൂപമുള്ള ഔഷധികളും പലവിധ രത്നങ്ങളും ലഭിച്ചു.

വത്സസ്തു ഹിമവാംസ്തേഷാം മേരുര്ദോഗ്ധാ മഹാഗിരിഃ । പാത്രന്തു ശൈലമേവാസീത്തേന ശൈലഃ പ്രതിഷ്ഠിതഃ

അവർക്കു ഹിമവാൻ കിടാവായിരുന്നു, മഹാപർവതമായ മേരു ദോഹകനായിരുന്നു; പാത്രവും പർവതം തന്നെയായിരുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് പർവതം സ്ഥിരമായി നിലകൊണ്ടത്.

സ്തൂയതേ വൃക്ഷവീരുദ്ഭിഃ പുനര്ദുഗ്ധാ വസുന്ധരാ । പലാശപാത്രമാദായ ദുഗ്ധം ഛിന്നപ്രരോഹണമ്

വൃക്ഷങ്ങളും ചെടികളും സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും ഭൂമിയെ ദോഹിച്ചു; പാത്രമായി പലാശ ഇല എടുത്തു, ദോഹിച്ചതു മുറിച്ചും മുളച്ചും വരുന്ന കൊമ്പുകളായിരുന്നു.

കാമധുക് പുഷ്പിതഃ ശൈലഃ പ്ലക്ഷോ വത്സോ യശസ്വിനീ । സര്വകാമദുഘാ ദോഗ്ധ്രീ പൃഥിവീ ഭൂതഭാവിനീ

പുഷ്പിതമായ പർവതം ആശാപൂരകമായ പശുവായിരുന്നു, പ്രശസ്തനായ പ്ലക്ഷവൃക്ഷം കിടാവായിരുന്നു; ഭൂമി എല്ലാ ഭൂതങ്ങൾക്കും എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്ന ദോഹകയായിരുന്നു.

സൈഷാ ധാത്രീ വിധാത്രീ ച ധാരണീ ച വസുന്ധരാ । ദുഗ്ധാ ഹിതാര്ഥം ലോകാനാം പൃഥുനാ ഇതി നഃ ശ്രുതമ് । ചരാചരസ്യ ലോകസ്യ പ്രതിഷ്ഠാ യോനിരേവ ച ॥൨.൧.

ഭൂമി പോഷകയും സൃഷ്ടികർത്താവും ധാരകയും ആണു; ലോകങ്ങളുടെ ഹിതത്തിനായി പൃഥു ദോഹിച്ചുവെന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്; സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലവുമായ ലോകത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനവും ജനനസ്ഥാനവുമാണ് അവൾ.

ഉത്തരാര്ദ്ധമ് -

വടക്കേ അർദ്ധം —