വായുപുരാണമ്

ഉപരിഷ്ടാത്രയസ്തേഷാം വര്ത്തന്തേ ഭാവമൂര്ത്തയഃ। തേഷാമധസ്താദ്വര്ത്തന്തേ ചത്വാരഃ സൂക്ഷമമൂര്ത്തയഃ ।। ൧൦.

മുകളില്‍ മൂന്ന് വിഭാഗങ്ങള്‍ വ്യക്തമായ രൂപങ്ങളോടെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്; അവരടിയില്‍ നാലു വിഭാഗങ്ങള്‍ സൂക്ഷ്മമായ, രൂപം കാണാനാകാത്തവരാണ്.

തതോ ദേവാസ്തതോ ഭൂമിരേഷാ ലോകപരമ്പരാ। ലോകേ വര്ത്തന്തി തേ ഹ്യസ്മിംസ്തേഭ്യഃ പര്ജന്യസമ്ഭവഃ । വൃഷ്ടിര്ഭവതി തൈര്വൃഷ്ട്യാ ലോകാനാം സമ്ഭവഃ പുനഃ ।। ൧൦.

അവ ദേവന്മാരില്‍ നിന്നാണ് ഭൂമി ഉല്‍പ്പന്നമായത്; ഇതാണ് ലോകങ്ങളുടെ പരമ്പര. അവര്‍ ഈ ലോകത്ത് വസിക്കുന്നു; അവരില്‍ നിന്നാണ് മഴ ഉണ്ടാകുന്നത്. ആ മഴയിലൂടെ ലോകങ്ങള്‍ വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു.

ആപ്യായയന്തി തേ യസ്മാത്സോമഞ്ചാന്നഞ്ച യോഗതഃ। ഊചുസ്താന്വൈ പിതൄംസ്തസ്മാല്ലോകാനാം ലോകസത്തമാഃ ।। ൧൦.

യോഗശക്തിയാല്‍ അവര്‍ സോമവും അന്നവും പോഷിപ്പിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ലോകങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും ഉന്നതരായവര്‍ പിതൃകള്‍ക്കു ഉപദേശിച്ചത്.

മനോജവാഃ സ്വധാഭക്ഷാഃ സര്വകാമപരിച്ഛദാഃ। ലോഭമോഹഭയാപേതാ നിശ്ചിതാഃ ശോകവര്ജിതാഃ ।। ൧൦.

ചിന്തയെപ്പോലെ വേഗമുള്ളവര്‍, സ്വധാ ആഹാരമാക്കുന്നവര്‍, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നവര്‍, ലാഭം, മോഹം, ഭയം എന്നിവയില്ലാത്തവര്‍, ഉറച്ച മനസ്സുള്ളവര്‍, ദുഃഖം ഇല്ലാത്തവര്‍.

ഏതേ യോഗം പരിത്യജ്യ പ്രാപ്താ ലോകാന്സുദര്ശനാന്। ദിവ്യാഃ പുണ്യാ മഹാത്മാനോ വിപാപ്മാനോ ഭവന്ത്യുത ।। ൧൦.

അവര്‍ യോഗം വിട്ട് മനോഹരമായ ലോകങ്ങള്‍ പ്രാപിക്കുന്നു; ദിവ്യരും പുണ്യശാലികളും മഹാത്മാക്കളും പാപരഹിതരുമാണ്.

തതോ യുഗസഹസ്രാന്തേ ജായന്തേ ബ്രഹ്മവാദിനഃ। പ്രതിലഭ്യ പുനര്യോഗം മോക്ഷം ഗച്ഛന്ത്യമൂര്ത്തയഃ ।। ൧൦.

അതിനുശേഷം ആയിരം യുഗങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ബ്രഹ്മജ്ഞാനികള്‍ ജനിക്കുന്നു; വീണ്ടും യോഗം പ്രാപിച്ച ശേഷം, ആ രൂപരഹിതര്‍ മോക്ഷം നേടുന്നു.

വ്യക്താവ്യക്തം പരിത്യജ്യ മഹായോഗബലേന വാ । നശ്യന്ത്യുല്കേവ ഗഗനേ ക്ഷീണവിദ്യുത്പ്രഭേവ ച ।। ൧൦.

വ്യക്തവും അവ്യക്തവും ഉപേക്ഷിച്ച്, മഹായോഗശക്തിയാല്‍ അവര്‍ ആകാശത്തിലെ ഉല്‍ക്കയെപ്പോലെയും ക്ഷീണിച്ച മിന്നലിനെപ്പോലെയും അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.

ഉത്സൃജ്യ ദേഹജാതാനി മഹായോഗബലേന ച। നിരാഖ്യോപാഖ്യതാം യാന്തി സരിതഃ സാഗരേ യഥാ ।। ൧൦.

രൂപത്തില്‍ നിന്നുള്ള ശരീരങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിച്ച്, മഹായോഗശക്തിയാല്‍ അവര്‍ പേരില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലേക്കും അറിയപ്പെടാത്ത നിലയിലേക്കും എത്തുന്നു; നദികള്‍ സമുദ്രത്തില്‍ ലയിക്കുന്നതുപോലെ.

ക്രിയയാ ഗുരുപൂജാഭിര്യേ ച കുര്വന്തി നിത്യശഃ। താഭിരാപ്യായയന്ത്യേതേ പിതരോ യോഗവര്ദ്ധനാഃ ।। ൧൦.

ആര്‍ എപ്പോഴും കര്‍മ്മങ്ങളും ഗുരുപൂജകളും ചെയ്യുന്നു, അവയുടെ ഫലത്തിലൂടെ പിതാക്കന്മാര്‍ പോഷിക്കപ്പെടുന്നു; അവരുടെ യോഗം വര്‍ദ്ധിക്കുന്നു.

ശ്രാദ്ധേ പ്രീതാഃ പുനഃ സോമം പിതരോ യോഗമാസ്ഥിതാഃ। ആപ്യായയന്തി യോഗേന ത്രൈലോക്യം യേന ജീവതി ।। ൧൦.

ശ്രാദ്ധം കൊണ്ട് സന്തോഷം പ്രാപിച്ച പിതാക്കന്മാർ യോഗത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ യോഗശക്തിയാൽ സോമനെ പോഷിപ്പിക്കുന്നു; അതാണ് മൂന്നു ലോകങ്ങൾക്കും ജീവൻ നൽകുന്നത്.

തസ്മാച്ഛ്രാദ്ധാനി ദേയാനി യോഗിഭ്യോ യത്നതഃ സദാ। പിതൄണാം ഹി ബലം യോഗോ യോഗാത്സോമഃ പ്രവര്ത്തതേ ।। ൧൦.

അതിനാൽ, ശ്രാദ്ധം എപ്പോഴും ശ്രദ്ധയോടെ യോഗികൾക്ക് അർപ്പിക്കണം; പിതാക്കന്മാരുടെ ശക്തി യോഗത്തിലാണ്, യോഗത്തിലൂടെയാണ് സോമൻ ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്.

സഹസ്രശസ്തു വിപ്രാന്വൈ ഭോജയേദ്യാവദാഗതാന് ൧൦.

വരുന്ന എല്ലാ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളെ ഭക്ഷണം നൽകണം.

കല്പിതാനാം സഹസ്രേണ സ്നാതകാനാം ശതേന ച। യോഗാചാര്യേണ യദ്ഭുക്തം ത്രായതേ മഹതോ ഭയാത് ।। ൧൦.

നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്ന ആയിരം അതിഥികളും നൂറ് സ്നാതകരുമുള്ളിടയിൽ, യോഗാചാര്യൻ ഭക്ഷിക്കുന്നതുകൊണ്ട് വലിയ ഭയങ്ങളിൽ നിന്നും രക്ഷ ലഭിക്കും.

ഗൃഹസ്ഥാനാം സഹസ്രേണ വാനപ്രസ്ഥശതേന ച। ബ്രഹ്മചാരിസഹസ്രേണ യോഗീ ഹ്യേകോ വിശിഷ്യതേ ।। ൧൦.

ആയിരം ഗൃഹസ്ഥന്മാരിലും നൂറ് വനവാസികളിലും ആയിരം ബ്രഹ്മചാരികളിലും ഒരൊറ്റ യോഗിയാണ് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠൻ.

നാസ്തികോ വാ വികര്മാ വാ സങ്കീര്ണസ്തസ്കരോഽപി വാ। നാന്യത്ര കാരണം ദാനം യോഗേഷ്വാഹ പ്രജാപതിഃ ।। ൧൦.

നാസ്തികൻ ആയാലും, പാപം ചെയ്തവൻ ആയാലും, സംകരിച്ചവർ ആയാലും, കള്ളൻ ആയാലും, ദാനം നൽകേണ്ടത് യോഗികൾക്ക് മാത്രമാണെന്ന് പ്രജാപതി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

പിതരസ്തസ്യ തുഷ്യന്തി സുവൃഷ്ടേനേവ കര്ഷകാഃ। പുത്രോ വാപ്യഥ വാ പൌത്രോ ധ്യാനിനം ഭോജയിഷ്യതി ।। ൧൦.

ഒരു മകനോ അല്ലെങ്കിൽ മുമ്മകനോ ധ്യാനിയ്ക്ക് ഭക്ഷണം നൽകുമ്പോൾ, നല്ല മഴ ലഭിച്ചപ്പോൾ കർഷകർ സന്തോഷിക്കുന്നതുപോലെ പിതാക്കന്മാർ സന്തോഷിക്കുന്നു.

അലാഭേ ധ്യാനിഭിക്ഷൂണാം ഭോജയേദ്ബ്രഹ്മചാരിണൌ । തദലാഭേപ്യുദാസീനം ഗൃഹസ്ഥമപി ഭോജയേത് ।। ൧൦.

ധ്യാനികൾക്കും ഭിക്ഷുക്കൾക്കും ലഭ്യമല്ലെങ്കിൽ, ബ്രഹ്മചാരികളെ ഭക്ഷിപ്പിക്കണം; അവരും ഇല്ലെങ്കിൽ, ഒരു നിരപേക്ഷനെയോ ഗൃഹസ്ഥനെയോ ഭക്ഷിപ്പിക്കാം.

യസ്തിഷ്ഠേദേകപാദേന വായുഭക്ഷഃ ശതം സമാഃ । ധ്യാനയോഗീ പരസ്തസ്മാദിതി ബ്രഹ്മാനുശാസനമ് ।। ൧൦.

ഒരു കാൽ കൊണ്ട് നൂറു വർഷം വായു മാത്രം കഴിച്ച് നിൽക്കുന്നവനേക്കാൾ, ധ്യാനയോഗത്തിൽ ലയിച്ചവൻ ശ്രേഷ്ഠനാണെന്ന് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഉപദേശം പറയുന്നു.

സിദ്ധാ ഹി വിപ്രരൂപേണ ചരന്തി പൃഥിവീമിമാമ്। തസ്മാദതിഥിമായാന്തമഭിഗച്ഛേത്കൃതാഞ്ജലിഃ ।। ൧൦.

സിദ്ധന്മാർ ഈ ഭൂമിയിൽ ബ്രാഹ്മണരൂപത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു; അതിനാൽ, അതിഥി വന്നാൽ കൈകൂപ്പി ആദരിക്കണം.

പൂജയേച്ചാര്ഘ്യപാത്രേണ വേശ്മനാ ഭോജനേന ച। ഊര്വോഃ സാഗരപര്യന്താം ദേവാ യോഗേശ്വരാഃ സദാ। നാനാരൂപൈശ്ചരന്ത്യേതേ പ്രജാ ധര്മേണ പാലയന് ।। ൧൦.

അവനെ വെള്ളം നിറച്ച പാത്രത്തിലും, വിരുന്നിലും, ഭക്ഷണത്തിലും ആദരിക്കണം; സമുദ്രത്തോട് ചേർന്നതുമുതൽ വടക്കേ അറ്റംവരെ, ദേവതാപ്രഭുക്കൾ വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ച്, ജനങ്ങളെ ധർമ്മത്തോടെ സംരക്ഷിക്കുന്നു.

തസ്മാദ്ദദ്യാച്ച വൈ ദാനം വിപ്രായാതിഥയേ നരഃ। പ്രദാനാനി പ്രവക്ഷ്യാമി ഫലഞ്ചൈഷാം തഥൈവ ച ।। ൧൦.

അതുകൊണ്ട്, ഒരു മനുഷ്യൻ ബ്രാഹ്മണർക്കും അതിഥികൾക്കും ദാനം നൽകണം; ദാനങ്ങളുടെ വിധികളും ഫലങ്ങളും ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം.

അശ്വമേധസഹസ്രേണ രാജസൂയശതേന ച। പുണ്ഡരീകസഹസ്രേണ യോഗിഷ്വാവസഥോ വരമ് ।। ൧൦.

ആയിരം അശ്വമേധയാഗങ്ങൾക്കും നൂറ് രാജസൂയയാഗങ്ങൾക്കും ആയിരം പുണ്ടരീകപൂജകൾക്കും മുകളിൽ, യോഗികൾക്ക് ഒരു വാസസ്ഥലം ഒരുക്കുന്നത് ഉത്തമമാണ്.

ആദ്യ ഏഷ ഗണഃ പ്രോക്തഃ പിതൄണാമമിതൌജസാമ്। ഭാവയന്സപ്തകാലാന്വൈ സ്ഥിത ഏഷ ഗണസ്തദാ ।। ൧൦.

അനന്തശക്തിയുള്ള പിതാക്കന്മാരുടെ ഈ ആദ്യഗണം വിവരിച്ചു; ഏഴ് കാലങ്ങളെയും പോഷിപ്പിച്ച് ഈ ഗണം നിലനിൽക്കുന്നു.

അത ഊരദ്ധ്വം പ്രവക്ഷ്യാമി സര്വാന് പിതൃഗണാന്പുനഃ । സന്തതിം സംസ്ഥിതിഞ്ചൈവ ഭാവനാഞ്ച യഥാക്രമമ് ।। ൧൦.

ഇനി ഞാൻ എല്ലാ പിതൃഗണങ്ങളെയും, അവരുടെ പരമ്പരയും നിലനിൽപ്പും ധ്യാനവും ക്രമമായി വിശദീകരിക്കാം.

സപ്ത മേധാവതാം ശ്രേഷ്ഠാഃ സ്വര്ഗേ പിതൃഗണാഃ സ്മൃതാഃ। ചത്വാരോ മൂര്തിമന്തശ്ച ത്രയസ്തേഷാമമൂര്ത്തയഃ। തേഷാം ലോകവിസര്ഗന്തു കീര്ത്തയിഷ്യേ നിബോധത ।। ൧൧.

സ്വർഗത്തിൽ, ഏറ്റവും ബുദ്ധിമാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠമായ ഏഴ് പിതൃഗണങ്ങൾ ഓർക്കപ്പെടുന്നു; അവയിൽ നാലു ഗണങ്ങൾ രൂപമുള്ളവയും, മൂന്നു ഗണങ്ങൾ രൂപരഹിതരുമാണ്; അവരുടെ ലോകസൃഷ്ടി ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം, ശ്രദ്ധിക്കൂ.

യാ വൈ ദുഹിതരസ്തേഷാം ദോഹിത്രാശ്ചൈവ യേ സ്മൃതാഃ। ധര്മമൂര്ത്തിധരാസ്തേഷാം യേ ത്രയഃ പരമാ ഗണാഃ ।। ൧൧.

അവരുടെ പുത്രിമാരെയും മുമ്മകളെയും ഓർക്കപ്പെടുന്നു; ധർമ്മത്തിന്റെ രൂപം ധരിച്ചിരിക്കുന്ന മൂന്നു ഗണങ്ങളാണ് അവയിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതം.

നാമാനി ലോകസര്ഗഞ്ച തേഷാം വക്ഷ്യേ സമാസതഃ। ലോകാ വിരജസോ നാമ്നാ യത്ര തിഷ്ഠന്തി ഭാസ്വരാഃ ।। ൧൧.

അവരുടെ പേരുകളും ലോകസൃഷ്ടിയും ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി പറയുന്നു; ഭാസുരന്മാർ താമസിക്കുന്ന വിരജ എന്ന ലോകങ്ങൾ അവിടെയാണ്.

അമൂര്ത്തയഃ പിതൃഗണാഃ പുത്രാസ്തേ വൈ പ്രജാപതേഃ। വിരജസ്യ ദ്വിജാഃ ശ്രേഷ്ഠാ വൈരാജാ ഇതി വിശ്രുതാഃ । ഏഷ വൈ പ്രഥമഃ കല്പോ വൈരാജാനാം പ്രകീര്ത്തിതഃ ।। ൧൧.

രൂപമില്ലാത്ത പിതൃഗണങ്ങൾ പ്രജാപതി വിരജസിന്റെ പുത്രന്മാരാണ്, ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ. ഇവരെ വൈരാജന്മാർ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. വൈരാജന്മാരുടെ ആദ്യകാലഘട്ടം ഇതാണെന്ന് പറയുന്നു.

തേഷാന്തു മാനസീ കന്യാ മേനാ നാമ മഹാഗിരേഃ। പത്നീ ഹിമവതഃ ശുഭ്ര യസ്യാം മൈനാക ഉച്യതേ ।। ൧൧.

അവരിൽ ഒരാളായ മനസ്സിൽ ജനിച്ച മകളാണ് മേനാ എന്ന മഹാപർവ്വതത്തിന്റെ പുത്രി. അവൾ ശുഭ്രയായ ഹിമവാന്റെ ഭാര്യയായി, അവരിൽ നിന്ന് മൈനാകൻ ജനിച്ചു.