വായുപുരാണമ്

അത ഊര്ദ്ധ്വം നിബോധധ്വമിന്ദ്രപ്രതിമസമ്ഭവമ്। വസിഷ്ഠസ്യ കപിഞ്ജല്യാം ഘൃതാച്യാം സമപദ്യത। കുശീതിയഃ സമാഖ്യാത ഇന്ദ്രപ്രതിമ ഉച്യതേ ।। ൯.

ഇനി, ഇന്ദ്രനോടു തുല്യമായ ജനനത്തെക്കുറിച്ച് കേൾക്കൂ. വസിഷ്ഠനിൽ, കപിഞ്ചലയും ഘൃതാചിയും ചേർന്ന് കുശിതിയനെ പ്രസവിച്ചു; അവനെ ഇന്ദ്രസമൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

പൃഥോഃ സുതായാഃ സമ്ഭൂതഃ പുത്രസ്തസ്യാ ഭവദ്വസുഃ। ഉപമന്യുഃ സുതസ്തസ്യ യസ്യേമേ ഉപമന്യവഃ ।। ൯.

പൃഥുവിന്റെ മകളിൽ നിന്ന് ഒരു പുത്രൻ ജനിച്ചു; അവൻ വസു. അവന്റെ പുത്രൻ ഉപമന്യു; അവനിൽ നിന്നാണ് ഈ ഉപമന്യുക്കൾ വംശം വന്നത്.

മിത്രാവരുണയോശ്ചൈവ കുണ്ഡിനോ യേ പരിശ്രുതാഃ। ഏകാര്ഷേയാസ്തഥൈവാന്യേ വസിഷ്ഠാ നാമ വിശ്രുതാഃ। ഏതേ പക്ഷാ വസിഷ്ഠാനാം സ്മൃതാ ഏകാദശേവ തു ।। ൯.

മിത്രനും വരുണനും, കുണ്ടിനന്മാർ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നവരും, ഏകർഷേയന്മാർ എന്നും പ്രശസ്തരായ വസിഷ്ഠന്മാരും—ഇവയാണ് വസിഷ്ഠന്മാരുടെ പതിനൊന്ന് ശാഖകൾ എന്ന് ഓർക്കപ്പെടുന്നത്.

ഇത്യേതേ ബ്രഹ്മണഃ പുത്രാ മാനസാ ഹ്യഷ്ട വിശ്രുതാഃ। ഭ്രാതരഃ സുമഹാഭാഗാ തേഷാം വംശാഃ പ്രതിഷ്ഠിതാഃ ।। ൯.

ഇങ്ങനെ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച എട്ട് പുത്രന്മാർ പ്രശസ്തരാണ്; വലിയ ഭാഗ്യശാലികളായ സഹോദരന്മാർ, അവരുടേത് വംശങ്ങൾ സ്ഥിരമായി നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ത്രീംല്ലോകാന്ധാരയന്തീമാന്ദേവര്ഷിഗണസങ്കുലാന് । തേഷാം പുത്രാശ്ച പൌത്രാശ്ച ശതശോഽഥ സഹസ്രശഃ। യൈര്വ്യാപ്താ പൃഥിവീ സര്വാ സൂര്യ്യസ്യേവ ഗഭസ്തിഭിഃ ।। ൯.

ഇവരാണ് മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും താങ്ങി നിർത്തുന്നത്, ദേവർഷിമാരാൽ നിറഞ്ഞവയാകുന്നു. അവരുടെ പുത്രന്മാരും മക്കളും നൂറുകണക്കിനും ആയിരക്കണക്കിനും ഉണ്ട്; ഇവരാൽ ഭൂമി മുഴുവൻ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾപോലെ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഏതച്ഛ്രുത്വാ വചസ്തസ്യ സുതസ്യ വിദിതാത്മനഃ। ഉത്തരം പരിപപ്രച്ഛുഃ സൂതപുത്രം ദ്വിജാതയഃ ।। ൧൦.

അവന്റെ ജ്ഞാനമുള്ള പുത്രന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, ദ്വിജന്മാർ സൂതപുത്രനോട് കൂടുതൽ ചോദിച്ചു.

കഥം ദ്വിതീയമുത്പന്നാ ഭവാനീ പ്രാക്സതീ തു യാ। ആസീദ്ദാക്ഷായണീ പൂര്വമുമാ കഥമ ജായത ।। ൧൦.

ഭവാനി എങ്ങനെ രണ്ടാമതും ജനിച്ചു? അവൾക്ക് മുമ്പ് ആരായിരുന്നു? ആദ്യം അവൾ ദക്ഷായണി ആയിരുന്നു; ഉമ എങ്ങനെ ജനിച്ചു എന്ന് പറയൂ.

മേനായാം പിതൃകന്യായാം ജനയാമാസ ശൈലരുട്। കേചൈതേ പിതരശ്ചൈവ യേഷാം മേനാ തു മാനസീ ।। ൧൦.

മേന, പിതാക്കന്മാരുടെ മകളിൽ, പർവ്വതാധിപൻ മക്കളെ ജനിപ്പിച്ചു; ആ പിതാക്കന്മാർ ആരെല്ലാമാണ്, മേന ആരുടെ മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച മകളാണ് എന്ന് പറയൂ.

മൈനാകശ്ചൈവ ദൌഹിത്രോ ദൌഹിത്രീ ച തഥാ ഹ്യുമാ। ഏകപര്ണാ തഥാ ചൈവ തഥാ യാ ചൈകപാടലാ ।। ൧൦.

മൈനാകൻ ദൗഹിത്രൻ, ഉമയും ദൗഹിത്രിയാണ്; ഏകപർണ്ണയും, അതുപോലെ ഏകപാടലയും ഉണ്ട്.

ഗങ്ഗാ ചൈവ സരിച്ഛ്രേഷ്ഠാ സര്വാസാം പൂര്വജാ തഥാ। പൂര്വമേവ മയോദ്ദിഷ്ടം ശ്രൃണുധ്വം മമ സര്വശഃ ।। ൧൦.

ഗംഗയും, നദികളിൽ ശ്രേഷ്ഠയും, അവരിൽ ഏറ്റവും മൂത്തവളാണ്; ഇതെല്ലാം ഞാൻ മുമ്പേ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, ഇനി മുഴുവനും കേൾക്കൂ.

അനേകേ പിതരശ്ചൈവ വര്ത്തന്തേ വ്ക ച വാ പുനഃ। ശ്രോതുമിച്ഛാമി ഭദ്രന്തേ ശ്രാദ്ധസ്യ ച പരം വിധിമ് ।। ൧൦.

പലവിധം പിതാക്കന്മാർ ഉണ്ട്, പിന്നെയും മറ്റു ചിലർ. ഭദ്രയായവളേ, ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്ന് ശ്രാദ്ധത്തിന്റെ ഉത്തമവിധി കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

പുത്രാശ്ച തേ സ്മൃതാഃ കേഷാം കഥഞ്ച പിതരസ്തു തേ । പിതരഃ കഥമുത്പന്നാഃ കസ്യ പുത്രാഃ കിമാത്മകാഃ ।। ൧൦.

ആരുടേയാണ് മക്കൾ എന്ന് ഓർക്കപ്പെടുന്നത്? അവരുടെ പിതാക്കന്മാർ എങ്ങനെ? പിതാക്കന്മാർ എങ്ങനെ ജനിച്ചു, ആരുടെ മക്കളാണ് അവർ, എങ്ങനെയുള്ളവർ?

സ്വര്ഗേ തു പിതരോഽന്യേ യേ ദേവാനാമപി ദേവതാഃ। ഏവം വൈ ശ്രോതുമിച്ഛാമി പിതൄണാം സര്ഗമുത്തമമ്। യഥാവദ്ദത്തമസ്മാഭിഃ ശ്രാദ്ധം പ്രീണാതി വൈ പിതൄന് ।। ൧൦.

സ്വർഗത്തിൽ ചില പിതാക്കന്മാർ ദേവന്മാരിലും ദേവതകളാണ്; അങ്ങനെ, പിതാക്കന്മാരുടെ ഉത്തമമായ ഉത്ഭവം ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ അർപ്പിക്കുന്ന ശ്രാദ്ധം എങ്ങനെ ശരിയായി പിതാക്കന്മാരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് പറയൂ.

യദര്ഥം തേന ദൃശ്യന്തേ തത്ര കിം കാരണം സ്മൃതമ്। സ്വര്ഗേ ഹി കേ തു വര്ത്തന്തേ പിതരോ നരകേ തു കേ ।। ൧൦.

അവിടെ അവർ കാണപ്പെടുന്നത് എന്തിനാണ്? അതിന് എന്താണ് കാരണം എന്ന് ഓർക്കപ്പെടുന്നു? സ്വർഗത്തിൽ ആരൊക്കെയാണ് പിതാക്കന്മാർ, നരകത്തിൽ ആരൊക്കെയാണ്?

അഭിസന്ധായ പിതരം പിതുശ്ച പിതരം തഥാ। പിതുഃ പിതാമഹഞ്ചൈവ ത്രിഷു പിണ്ഡേഷു നാമതഃ ।। ൧൦.

പിതാവിനെയും, പിതാവിന്റെ പിതാവിനെയും, പിതാമഹനെയും മനസ്സിൽ വച്ച്, മൂന്നു പേരുടെയും പേരിൽ മൂന്നു പിണ്ടങ്ങൾ അർപ്പിക്കുന്നു.

കാനി ശ്രാദ്ധാനി ദേയാനി കഥം ഗച്ഛന്തി വൈ പിതൄന് । കഥഞ്ച ശക്താസ്തേ ദാതും നരകസ്ഥാഃ ഫലം പുനഃ ।। ൧൦.

ഏത് ശ്രാദ്ധങ്ങൾ നൽകണം, അവ എങ്ങനെ പിതാക്കളിലേക്ക് എത്തുന്നു? നരകത്തിൽ കഴിയുന്നവർക്ക് വീണ്ടും അതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കാൻ എങ്ങനെയാണ് കഴിയുക?

കേ ചേഹ പിതരോ നാമ കാന് യജാമോ വയം പുനഃ । ദേവാ അപി പുതൄന് സ്വര്ഗേ യജന്തീതി ഹി നഃ ശ്രുതമ് ।। ൧൦.

ഇവിടെ ആരെയാണ് പിതാക്കൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്? വീണ്ടും ആരെയാണ് നമുക്ക് ആരാധിക്കേണ്ടത്? സ്വർഗത്തിൽ ദേവന്മാർക്കും തങ്ങളുടെ പുത്രന്മാരെ ആരാധിക്കുന്നതായി ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

ഏതദിച്ഛാമി വൈ ശ്രോതും വിസ്തരേണ ബഹുശ്രുത। സ്പഷ്ടാഭിധാനമര്ഥം വൈ തദ്ഭവാന്വക്തുമര്ഹതി ।। ൧൦.

ഈ വിഷയത്തിൽ വിശദമായി ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ജ്ഞാനശാലിയായോനെ, ഈ കാര്യത്തിൽ നിങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായി പറയാൻ കഴിയും.

ഋഷീണാന്തു വചഃ ശ്രുത്വാ സൂതസ്തത്ത്വാര്ഥദര്ശിവാന്। ആചചക്ഷേ യഥാപ്രശ്രം ഋഷീണാം മാനസം തതഃ ।। ൧൦.

മഹർഷിമാരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, സുതൻ സത്യാർത്ഥം മനസ്സിലാക്കി, അവർ ചോദിച്ചതുപോലെ മഹർഷിമാരുടെ മനസ്സിലുള്ളത് വിശദമായി പറഞ്ഞു.

അത്ര വോ വര്ണയിഷ്യാമി യഥാപ്രജ്ഞം യഥാശ്രുതമ്। മന്വന്തരേഷു ജായന്തേ പിതരോ ദേവസൂനവഃ ।। ൧൦.

നിങ്ങൾക്ക് എന്റെ അറിവും കേട്ടതും അനുസരിച്ച് ഞാൻ ഇവിടെ വിശദീകരിക്കാം: മന്വന്തരങ്ങളിൽ പിതാക്കൾ ദേവന്മാരുടെ പുത്രന്മാരായി ജനിക്കുന്നു.

അതീതാനാഗതേ ജ്യേഷ്ഠാഃ കനിഷ്ഠാഃ ക്രമശസ്തു തേ। ദേവൈഃ സാര്ദ്ധം പുരാതീതാഃ പിതരോ യേഽന്തരേഷു വൈ। വര്ത്തന്തേ സാമ്പ്രതം യേ തു താന്വൈ വക്ഷ്യാമി നിശ്ചയാത് ।। ൧൦.

കഴിഞ്ഞവരും വരാനിരിക്കുന്നവരുമായവരിൽ മുതിർന്നവരും ഇളയവരും ക്രമത്തിൽ ഉണ്ട്. ദേവന്മാരോടൊപ്പം മുൻകാലങ്ങളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പിതാക്കളെയും ഇപ്പോൾ ഉള്ളവരെയും ഞാൻ നിർബന്ധമായി വിശദീകരിക്കും.

ശ്രാദ്ധഞ്ചൈഷാം മനുഷ്യാണാം ശ്രാദ്ധമേവ പ്രവര്ത്തതേ। ദേവാനസൃജന് ബ്രഹ്മാ നായക്ഷന്നിതി വൈ പുനഃ । തമുത്സൃജ്യ തദാത്മാനമസൃജംസ്തേ ഫലാര്ഥിനഃ ।। ൧൦.

ഈ പിതാക്കൾക്കായുള്ള ശ്രാദ്ധം മനുഷ്യർ നിർവഹിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവ് ദേവന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു, പക്ഷേ അവർ ഭോജിച്ചില്ല. അതിനാൽ, ഫലം ലഭിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തിൽ അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു.

തേ ശപ്താ ബ്രഹ്മണാ മൂഢാ നഷ്ടസംജ്ഞാ ഭവിഷ്യഥ। ന സ്മ കിഞ്ചിദ്വിജാനന്തി തതോ ലോകേ ഹ്യമുഹ്യത ।। ൧൦.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശാപം മൂലം അവർ ഭ്രമിതരായി, ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവർക്ക് ഒന്നും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, അതിനാൽ ലോകം അജ്ഞതയിൽ ആകുകയായിരുന്നു.

തേ ഭൂയഃ പ്രണതാഃ സര്വേ യാചന്തി സ്മ പിതാമഹമ്। അനുഗ്രഹായ ലോകാനാം പുനസ്താനബ്രവീത്പ്രഭുഃ ।। ൧൦.

അപ്പോൾ അവർ എല്ലാവരും വീണ്ടും നമസ്കരിച്ചു, ലോകങ്ങൾക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകാൻ പിതാമഹനോട് അപേക്ഷിച്ചു. അപ്പോൾ ഭഗവാൻ വീണ്ടും അവരോട് പറഞ്ഞു.

പ്രായശ്ചിത്തം ചരധ്വം വൈ വ്യഭിചാരോ ഹി യഃ കൃതഃ । പുത്രാന്സ്വാന്പരിപൃച്ഛധ്വം തതോ ജ്ഞാനമവാപ്സ്യഥ ।। ൧൦.

നിങ്ങൾ ചെയ്ത പാപത്തിന് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യൂ. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം പുത്രന്മാരോട് ചോദിച്ചാൽ, നിങ്ങൾക്ക് ജ്ഞാനം ലഭിക്കും.

തതസ്തേ സ്വാന്സുതാംശ്ചൈവ പ്രായശ്ചിത്തജിഘൃക്ഷവഃ। അപൃച്ഛന് സംയതാത്മാനോ വിധിവച്ച മിഥോ മിഥഃ ।। ൧൦.

പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, അവർ ആത്മസംയമനം പാലിച്ച്, വിധിപ്രകാരം പരസ്പരം പുത്രന്മാരോട് ചോദിച്ചു.

തേഭ്യസ്തേ നിയതാത്മാനഃ പുത്രാഃ ശംസുരനേകധാ। പ്രായശ്ചിത്താനി ധര്മജ്ഞാ വാങ്മനഃ കര്മ്മജാനി തു ।। ൧൦.

അവരുടെ പുത്രന്മാർ, മനസ്സു നിയന്ത്രിച്ച്, ധർമ്മം അറിയുന്നവർ, വാക്ക്, മനസ്സ്, പ്രവർത്തി എന്നിവയിൽ ജനിക്കുന്ന വിവിധ പ്രായശ്ചിത്തങ്ങൾ പലവിധത്തിൽ പറഞ്ഞു.

തേ പുത്രാനബ്രുവന്പ്രീതാ ലബ്ധസംജ്ഞാ ദിവൌകസഃ। യൂയം വൈ പിതരോഽസ്മാകം യേ വയം പ്രതിബോധിതാഃ। ധര്മജ്ഞാനഞ്ച കാമശ്ച കോ വരോ വഃ പ്രദീയതാമ് ।। ൧൦.

ദേവന്മാർ ബോധം വീണ്ടെടുത്ത് സന്തോഷത്തോടെ പുത്രന്മാരോട് പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങളാണ് ഞങ്ങളുടെ പിതാക്കൾ, കാരണം നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ ഉണർത്തി. ധർമ്മജ്ഞാനം അല്ലെങ്കിൽ ആഗ്രഹം, ഏത് വരം വേണമെങ്കിലും ചോദിക്കൂ.'

പുനസ്താനബ്രവീദ്ബ്രഹ്മാ യൂയം വൈ സത്യവാദിനഃ। തസ്മാദ്യദുക്തം യുഷ്മാഭിസ്തത്തഥാ ന തദന്യഥാ ।। ൧൦.

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ സത്യം പറയുന്നവർ ആണ്. അതിനാൽ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് തന്നെയാണ് നടക്കുക, അതിന് വിപരീതമായി ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല.'