വായുപുരാണമ്

കൃതേ പുനഃ ക്രിയാ നാസ്തി കുത ഏവാകൃതക്രിയാ। സകൃദേവ കൃതം സര്വം യദ്വൈ ലോകേ കൃതാകൃതമ് ।। ൬൧.

കൃതയുഗത്തിൽ പ്രവർത്തി ഇല്ല; അപ്പോൾ പ്രവർത്തിയില്ലാത്തതെങ്ങനെയുണ്ടാകും? ലോകത്തിൽ ചെയ്യുന്നതും ചെയ്യാത്തതും ഒറ്റപ്രാവശ്യം ചെയ്തതായിരിക്കും.

ശ്രോതവ്യം വൈ ശ്രുതം വാപി തഥൈവാസാധുസാധുതാ। ജ്ഞാതവ്യഞ്ചാഥ മന്തവ്യം സ്പ്രഷ്ടവ്യം ഭോജ്യമേവ ച। ദ്രഷ്ടവ്യഞ്ചാഥ ശ്രോതവ്യം ജ്ഞാതവ്യം വാഥ കിഞ്ചന ।। ൬൧.

ശ്രവിക്കേണ്ടതും കേട്ടതും, നല്ലതും ചീത്തയുമൊക്കെ, അറിയേണ്ടതും ചിന്തിക്കേണ്ടതും സ്പർശിക്കേണ്ടതും ഭക്ഷിക്കേണ്ടതും കാണേണ്ടതും കേൾക്കേണ്ടതും അറിയേണ്ടതുമൊക്കെ—

ദര്ശിതം യദനേനൈവ ജ്ഞാനം തദ്വൈ സുരര്ഷിണാമ് । യദ്വൈ ദര്ശിതവാനേഷ കസ്തദന്വേഷ്ടുമര്ഹതി । സര്വാണി സര്വാന്സര്വാംശ്ച ഭഗവാനേവ സോഽബ്രവീത് ।। ൬൧.

ഈയാൾ കാണിച്ച ജ്ഞാനമാണ് ദൈവീയ ഋഷിമാരുടെ ജ്ഞാനം; ഇദ്ദേഹം വെളിപ്പെടുത്തിയതിൽ പിന്നെ ആരാണ് അന്വേഷിക്കാൻ യോഗ്യൻ? ഭഗവാൻ തന്നെയാണ് എല്ലാം, എല്ലാ ജീവികളും രൂപങ്ങളും പറഞ്ഞത്.

യദാ യത്ക്രിയതേ യേന തദാ തത്സോഽഭിമന്യതേ। യേനേദം ക്രിയതേ പൂര്വം തദന്യേന വിഭാവിതമ് ।। ൬൧.

ഏതെങ്കിലും പ്രവർത്തി ആരെങ്കിലും ചെയ്യുമ്പോൾ, അപ്പോൾ അതിനെ അവൻ സ്വന്തമാക്കുന്നു; അതിന് മുമ്പ് ചെയ്തതോ മറ്റൊരാൾ ആണ് പ്രകടിപ്പിച്ചത്.

യദാ തു ക്രിയതേ കിഞ്ചിത്കേനചിദ്വാങ്മയം ക്വചിത്। തേനൈവ തത്കൃതം പൂര്വം കര്ത്തൄണാം പ്രതിഭാതി വൈ ।। ൬൧.

ഏതെങ്കിലും പ്രവർത്തി ആരെങ്കിലും സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്യുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ, അതു ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ അവർ ചെയ്തതുപോലെ തോന്നുന്നു.

വിരക്തഞ്ചാതിരിക്തഞ്ച ജ്ഞാനാജ്ഞാനേ പ്രിയാപ്രിയേ। ധര്മാധര്മൌ സുഖം ദുഃഖം മൃത്യുശ്ചാമൃതമേവ ച। ഊര്ദ്ധ്വന്തിര്യഗധോഭാഗസ്തസ്യൈവാദൃഷ്ടകാരണമ് ।। ൬൧.

വിരക്തിയും അതിരിക്തതയും, ജ്ഞാനവും അജ്ഞാനവും, ഇഷ്ടവും അനിഷ്ടവും, ധർമ്മവും അധർമ്മവും, സുഖവും ദുഃഖവും, മരണമോ അമൃതമോ, മേലേയും ഇടതും കീഴെയും ദിശകളും—ഇവയെല്ലാം അവനു അദൃശ്യമായ കാരണങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.

സ്വായമ്ഭുവോഽഥ ജ്യേഷ്ഠസ്യ ബ്രഹ്മണഃ പരമേഷ്ഠിനഃ। പ്രത്യേകവിദ്യമ്ഭവതി ത്രേതാസ്വിഹ പുനഃ പുനഃ ।। ൬൧.

സ്വായംഭുവൻ കാലത്തും മുതിർന്ന പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ കാലത്തും, ഓരോ ത്രേതായുഗത്തിലും ഓരോ വ്യക്തിഗത ജ്ഞാനം വീണ്ടും വീണ്ടും ഉദയിക്കുന്നു.

വ്യസ്യതേ ഹ്യേകവിദ്യന്തദ്ദ്വാപരേഷു പുനഃ പുനഃ । ബ്രഹ്മാ ചൈതദുവാചാദൌ തസ്മിന് വൈവസ്വതേഽന്തരേ ।। ൬൧.

ആ ഏകജ്ഞാനം ദ്വാപരയുഗങ്ങളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ചിതറുന്നു; ബ്രഹ്മാവ് ഇതിനെ ആദിയിൽ, വൈവസ്വതന്റെ ഇടവേളയിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ആവര്ത്തമാനാ ഋഷയോ യുഗാഖ്യാസു പുനഃ പുനഃ। കുര്വന്തി സംഹിതാ ഹ്യേതേ ജായമാനാഃ പരസ്പരമ് ।। ൬൧.

യുഗങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുമ്പോൾ, ഋഷിമാർ ഈ സംഹിതകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും രചിക്കുന്നു; അവ പരസ്പരം ജനിച്ചവയാണ്.

അഷ്ടാശീതിസഹസ്രാണി ശ്രുതര്ഷീണാം സ്മൃതാനി വൈ। താ ഏവ സംഹിതാ ഹ്യേതേ ആവര്ത്തന്തേ പുനഃ പുനഃ ।। ൬൧.

അശീതിയെട്ടായിരം ശ്രുതർഷിമാർ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു; ഇവർ സൃഷ്ടിച്ച സംഹിതകൾ തന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുന്നു.

ശ്രിതാ ദക്ഷിണപന്ഥാനം യേ ശ്മശാനാനി ഭേജിരേ। യുഗേ യുഗേ തു താഃ ശാഖാ വ്യസ്യന്തേ തൈഃ പുനഃ പുനഃ ।। ൬൧.

ദക്ഷിണപഥം സ്വീകരിച്ച് ശ്മശാനങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചവർ—അവരുടെ ശാഖകൾ ഓരോ യുഗത്തിലും വീണ്ടും വീണ്ടും ചിതറുന്നു.

ദ്വാപരേഷ്വിവ സര്വേഷു സംഹിതാശ്ച ശ്രുതര്ഷിഭിഃ। തേഷാം ഗോത്രേഷ്വിമാഃ ശാഖാ ഭവന്തീഹ പുനഃ പുനഃ। താഃ ശാഖാസ്തത്ര കര്ത്താരോ ഭവന്തീഹ യുഗക്ഷയാത് ।। ൬൧.

എല്ലാ ദ്വാപരയുഗങ്ങളിലും ശ്രുതർഷിമാർ രചിച്ച സംഹിതകൾ അവരുടെ ഗോത്രങ്ങളിൽ ഈ ശാഖകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉദയിക്കുന്നു; ആ ശാഖകളും അവയുടെ സൃഷ്ടാക്കന്മാരും ഓരോ യുഗാന്തത്തും ഇവിടെ ജനിക്കുന്നു.

ഏവമേവ തു വിജ്ഞേയം വ്യതീതാനാഗതേഷ്വിഹ। മന്വന്തരേഷു സര്വേഷു ശാഖാപ്രണയനാനി വൈ ।। ൬൧.

ഇങ്ങനെ തന്നെ, കഴിഞ്ഞതിലും വരാനിരിക്കുന്നതിലും, എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളിലും ശാഖകളുടെ സൃഷ്ടി ഇവിടെ നടക്കുന്നതാണ് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്.

അതീതേഷു അതീതാനി വര്ത്തന്തേ സാമ്പ്രതേഷു ച। ഭവിഷ്യാണി ച യാനി സ്യുര്വര്ണ്യന്തേഽനാഗതേഷ്വപി ।। ൬൧.

കഴിഞ്ഞത് അതീതത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു, ഇപ്പോഴുള്ളതിൽ ഇപ്പോൾ നിലനിൽക്കുന്നു; വരാനിരിക്കുന്നതും ഭാവിയിൽ വിവരിക്കപ്പെടുന്നു.

പൂര്വേണ പശ്ചിമം ജ്ഞേയം വര്ത്തമാനേന ചോഭയമ്। ഏതേന ക്രമയോഗേന മന്വന്തരവിനിശ്ചയഃ ।। ൬൧.

മുൻകാലം കൊണ്ടു പിന്നത്തെത് അറിയാം, ഇപ്പോഴത്തെത് കൊണ്ടു രണ്ടും അറിയാം; ഈ ക്രമവും രീതിയും കൊണ്ടാണ് മന്വന്തരങ്ങൾ നിർണയിക്കുന്നത്.

ഏവം ദേവാശ്ച പിതര ഋഷയോ മനവശ്ച യേ। മന്ത്രൈഃ സഹോര്ദ്ധ്വം ഗച്ഛന്തി ഹ്യാവര്ത്തന്തേ ച തൈഃ സഹ ।। ൬൧.

ഇങ്ങനെ, ദേവന്മാർ, പിതാക്കന്മാർ, ഋഷിമാർ, മനുക്കൾ—മന്ത്രങ്ങളോടൊപ്പം മേലോട്ടു പോകുന്നു, അവരോടൊപ്പം തന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും മടങ്ങിവരുന്നു.

ജനലോകാത്സുരാഃ സര്വേ പശുകല്പാത്പുനഃ പുനഃ। പര്യാപ്തകാലേ സമ്പ്രാപ്തേ സമ്ഭൂതാ നൈവ നസ്യ (?) തു ।। ൬൧.

ജനലോകത്തിൽ നിന്നുള്ള എല്ലാ ദേവന്മാരും, മൃഗരൂപങ്ങളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും, നിർദ്ദിഷ്ട സമയത്ത് ജനിക്കുന്നു, എന്നാൽ നശിക്കുന്നില്ല.

അവശ്യമ്ഭാവിനാര്ഥേന സമ്ബധ്യന്തേ തദാ തു തേ। തതസ്തേ ദോഷവജ്ജന്മ പശ്യന്തേ രാഗപൂര്വകമ് ।। ൬൧.

അപ്പോൾ അവരെ നിർബന്ധമായുണ്ടാകേണ്ട കാര്യങ്ങൾ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു; അപ്പോൾ അവർ ജനനത്തെ ദോഷമുള്ളതെന്നു കാണുന്നു, എന്നാൽ അതിൽ ആസക്തിയോടെ നോക്കുന്നു.

നിവര്ത്തതേ തദാ വൃത്തിസ്തേഷാമാദോഷദര്ശനാത് । ഏവം ദേവ യുഗാനീഹ ദശകൃത്വാ നിവര്ത്തതേ ।। ൬൧.

അപ്പോൾ അവരുടേതായ പ്രവൃത്തി ദോഷം കാണാത്തതിനാൽ അവസാനിക്കുന്നു; ഇങ്ങനെ ദൈവികയുഗം ഇവിടെ പത്ത് പ്രാവശ്യം അവസാനിക്കുന്നു.

ജനലോകാത്തപോലോകം ഗച്ഛന്തീഹാനിവര്ത്തനമ്। ഏവം ദേവയുഗാനീഹ വ്യതീതാനി സഹസ്രശഃ। നിധനം ബ്രഹ്മലോകേ വൈ ഗതാനി മുനിഭിസ്സഹ ।। ൬൧.

ജനലോകത്തിൽ നിന്ന് അവർ തപോലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു, പിന്നെ മടങ്ങിവരുന്നില്ല; ഇങ്ങനെ ദൈവികയുഗങ്ങൾ ഇവിടെ ആയിരക്കണക്കിന് കഴിഞ്ഞു, അവ ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ ഋഷിമാരോടൊപ്പം അവസാനിച്ചു.

ന ശക്യമാനുപൂര്വ്യേണ തേഷാം വക്തും സവിസ്തരാന് । അനാദിത്വാച്ച കാലസ്യ അസങ്ഖ്യാനാച്ച സര്വശഃ। മന്വന്തരാണ്യതീതാനി യാനി കല്പൈഃ പുരാ സഹ ।। ൬൧.

അവയെ ക്രമത്തിൽ വിശദമായി പറയാൻ കഴിയില്ല, കാരണം കാലം ആരംഭമില്ലാത്തതും എല്ലാം എണ്ണാനാവാത്തതുമാണ്; പഴയ കാല്പ്പങ്ങളോടൊപ്പം കഴിഞ്ഞ മന്വന്തരങ്ങൾ.

പിതൃഭിര്മുനിഭിര്ദേവൈഃ സാര്ദ്ധം സപ്താര്ഷിഭിശ്ച വൈ। കാലേന പ്രതിസൃഷ്ടാനാം യുഗാനാഞ്ച നിവര്തനമ് ।। ൬൧.

പിതാക്കന്മാരോടും ഋഷിമാരോടും ദേവന്മാരോടും സപ്തർഷിമാരോടും കൂടി, കാലം സൃഷ്ടിച്ചവർക്കു യുഗങ്ങളുടെ ആവർത്തനം നടക്കുന്നു.

ഏതേന ക്രമയോഗേന കല്പമന്വന്തരാണി തു। സപ്രജാനി വ്യതീതാനി ശതശോഽഥ സഹസ്രശഃ ।। ൬൧.

ഈ ക്രമവും രീതിയും കൊണ്ടാണ്, കല്പങ്ങളും മന്വന്തരങ്ങളും അവയുടെ സകല ജീവികളോടും കൂടി നൂറുകണക്കിനും ആയിരക്കണക്കിനും കഴിഞ്ഞുപോയത്.

മന്വന്തരാന്തേ സംഹാരഃ സംഹാരാന്തേ ച സമ്ഭവഃ। ദേവതാനാമൃഷീണാഞ്ച മനോഃ പിതൃഗണസ്യ ച ।। ൬൧.

ഒരു മന്വന്തരത്തിന്റെ അവസാനം പ്രപഞ്ചം ലയിക്കുന്നു; ആ ലയത്തിന് ശേഷം ദേവന്മാരും, ഋഷിമാരും, മനുവും, പിതൃഗണങ്ങളും വീണ്ടും ഉദയം ചെയ്യുന്നു.

ന ശക്യമാനുപൂര്വ്യേണ വക്തും വര്ഷശതൈരപി। വിസ്തരസ്തു നിസര്ഗസ്യ സംഹാരസ്യ ച സര്വശഃ। മന്വന്തരസ്യ സംഖ്യാം തു മാനുഷേണ നിബോധത ।। ൬൧.

സൃഷ്ടിയും ലയവും മുഴുവൻ ക്രമത്തിൽ വിവരിക്കാൻ നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾകൊണ്ടാലും കഴിയില്ല; എന്നാൽ മനുഷ്യർക്ക് അറിയാവുന്ന മന്വന്തരത്തിന്റെ കാലളവ് ഞാൻ പറയാം.

ദേവതാനാമൃഷീണാഞ്ച സങ്ഖ്യാനാര്ഥനിശാരദൈഃ। ത്രിംശത്കോട്യസ്തു സംപൂര്ണാഃ സങ്ഖ്യാതാഃ സങ്ഖ്യയാ ദ്വിജൈഃ ।। ൬൧.

ഗണനയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ജ്ഞാനികൾ, ദേവന്മാരുടെയും ഋഷിമാരുടെയും എണ്ണം മൂന്ന് കോടി എന്ന് കൃത്യമായി നിർണ്ണയിച്ചിട്ടുണ്ട്.

സപ്തഷഷ്ടിസ്തഥാന്യാനി നിയുതാനി ച സങ്ഖ്യയാ। വിംശതിശ്ച സഹസ്രാണി കാലോഽയം സോധികാന് വിനാ ।। ൬൧.

അതിനുപുറമെ അറുപത്തേഴു നിയുതവും ഇരുപതിനായിരം കൂടി ചേർത്താണ് ഈ കാലം, ഭാഗഭേദങ്ങൾ ഒഴികെ.

മന്വന്തരസ്യ സങ്ഖ്യൈഷാ മാനുഷേണ പ്രകീര്തിതാ। വത്സരേണൈവ ദിവ്യേന പ്രവക്ഷ്യാമ്യന്തരമ്മനോഃ ।। ൬൧.

മനുഷ്യരുടെ കണക്കുപ്രകാരം മന്വന്തരത്തിന്റെ ഈ എണ്ണം പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഇനി ദൈവീയ വർഷം പ്രകാരം മനുക്കളുടെ ഇടവേള ഞാൻ പറയും.

അഷ്ടൌ ശതസഹസ്രാണി ദിവ്യയാ സങ്ഖ്യയാ സ്മൃതമ്। ദ്വിപഞ്ചാശത്തഥാന്യാനി സഹസ്രാണ്യധികാനി തു ।। ൬൧.

ദൈവീയ കണക്കിൽ എൺപതിനായിരം ആയിരം കൂടാതെ അമ്പത്തിരണ്ടായിരം കൂടി ചേർക്കണം എന്ന് ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു.