വായുപുരാണമ്

യോ നോഽത്ര സപ്തരാത്രേണ നാഗച്ഛേദ് ദ്വിജസത്തമാഃ। സ കുര്യാദ്ബ്രഹ്മവധ്യാം വൈ സമയോ നഃ പ്രകീര്തിതഃ ।। ൬൧.

നമ്മിൽ ആരെങ്കിലും ഏഴു രാത്രിക്കുള്ളിൽ ഇവിടെ എത്താതിരുന്നാൽ, അവൻ ബ്രാഹ്മണഹത്യ ചെയ്തവനായി കണക്കാക്കപ്പെടണം — ഇതായിരുന്നു നമ്മുടെ ഉടമ്പടി.

തതസ്തേ സഗണാഃ സര്വേ വൈശമ്പായന വര്ജിതാഃ। പ്രയയുഃ സപ്തരാത്രേണ യത്ര സന്ധിഃ കൃതോഽഭവത് ।। ൬൧.

അപ്പോൾ എല്ലാവരും, വൈശമ്പായനനെ ഒഴികെ, കൂട്ടങ്ങളോടൊപ്പം ഏഴു രാത്രിക്കുള്ളിൽ ആ സംഗമസ്ഥലത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

ബ്രാഹ്മണാനാന്തു വചനാദ്‌ബ്രഹ്മവധ്യാഞ്ചകാര സഃ । ശിഷ്യാനഥ സമാനീയ സ വൈശണ്പായനോഽബ്രവീത് ।। ൬൧.

ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ വാക്ക് പ്രകാരം, വൈശമ്പായനന് ബ്രാഹ്മണഹത്യാപാപം ബാധിച്ചു. പിന്നീട് ശിഷ്യന്മാരെ കൂട്ടിച്ചേർത്ത്, വൈശമ്പായനൻ അവരോടു പറഞ്ഞു.

ബ്രഹ്മവദ്യാഞ്ചരധ്വം വൈ മത്കൃതേ ദ്വിജസത്തമാഃ। സര്വേ യൂയം സമാഗമ്യ ബ്രൂത മേ തദ്ധിതം വചഃ ।। ൬൧.

നന്മയുള്ള ബ്രാഹ്മണമാരേ, എന്റെ വേണ്ടി ബ്രാഹ്മണഹത്യാപാപത്തിന് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണം. നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് ചേരുകയും, എനിക്ക് ഉത്തമമായ ഉപദേശം പറയുകയും ചെയ്യണം.

അഹമേവ ചരിഷ്യാമി തിഷ്ഠന്തു മുനയസ്ത്വിമേ। ബലഞ്ചോത്ഥാപയിഷ്യാമി തപസാ സ്വേന ഭാവിതഃ ।। ൬൧.

ഞാനൊന്നായി അതു ചെയ്യാം; ഈ മുനിമാർ ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ. എന്റെ തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ ഞാൻ അതിനെ അതിജയിക്കും.

ഏവമുക്തസ്തതഃ ക്രുദ്ധോ യാജ്ഞവല്ക്യമഥാബ്രവീത് । ഉവാച യത്ത്വയാധീതം സര്വം പ്രത്യര്പയസ്വ മേ ।। ൬൧.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, യാജ്ഞവൽക്യൻ കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു: നീ എന്നിൽ നിന്ന് പഠിച്ചതെല്ലാം എനിക്ക് തിരികെ നൽകണം.

ഏവമുക്തഃ സ രൂപാണി യജൂംഷി പ്രദദൌ ഗുരോഃ। രുധിരേണ തഥാക്താനി ഛര്ദിത്വാ ബ്രഹ്മവിത്തമഃ ।। ൬൧.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, യാജ്ഞവൽക്യൻ രക്തം കലർന്ന യജു മന്ത്രങ്ങൾ തന്റെ ഗുരുവിന് ഛർദിച്ച് തിരികെ നൽകി.

തതഃ സ ധ്യാനമാസ്ഥായ സൂര്യമാരാധയദ് ദ്വിജാഃ । സൂര്യബ്രഹ്മ യദുച്ഛിന്നം ഖം ഗത്വാ പ്രതിതിഷ്ഠതി ।। ൬൧.

അതിനുശേഷം, ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായി, സൂര്യനെ ആരാധിച്ചു. അപ്പോൾ നഷ്ടമായ യജു ഭാഗം ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്ന് അവിടെ നിലനിന്നു.

തതോ യാനി ഗതാന്യൂര്ദ്ധ്വം യജൂംഷ്യാദിത്യമണ്ഡലമ്। താനി തസ്മൈ ദദൌ തുഷ്ടഃ സൂര്യോ വൈ ബ്രഹ്മരീതയേ। അശ്വ രൂപായ മാര്തണ്ഡോ യാജ്ഞവല്ക്യായ ധീമതേ ।। ൬൧.

പിന്നീട് ആ യജു മന്ത്രങ്ങൾ സൂര്യന്റെ പ്രകാശമണ്ഡലത്തിലേക്ക് പോയി. ബ്രഹ്മാവിന്റെ തൃപ്തിക്ക് വേണ്ടി, സൂര്യൻ അശ്വരൂപം ധരിച്ചു, ധീരനായ യാജ്ഞവൽക്യന് ആ മന്ത്രങ്ങൾ നൽകി.

യജൂംഷ്യധീയന്തേ യാനി ബ്രാഹ്മണാ യേന കേന ച। അശ്വരൂപായ ദത്താനി തതസ്തേ വാജിനോഽഭവന് ।। ൬൧.

അശ്വരൂപത്തിൽ ലഭിച്ച ആ യജു മന്ത്രങ്ങൾ പഠിച്ച ബ്രാഹ്മണന്മാരെ വാജിന്മാർ എന്നു വിളിച്ചു.

ബ്രഹ്മഹത്യാ തു യൈശ്ചീര്ണാ ചരണാച്ചരകാഃ സ്മൃതാഃ । വൈശമ്പായനശിഷ്യാസ്തേ ചരകാഃ സമുദാഹൃതാഃ ।। ൬൧.

ബ്രാഹ്മണഹത്യാപാപത്തിന് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്തവരെ, സഞ്ചരിച്ചതിനാൽ, ചരകന്മാർ എന്നു വിളിക്കുന്നു. വൈശമ്പായനന്റെ ശിഷ്യന്മാരാണ് ഇവർ.

ഇത്യേതേ ചരകാഃ പ്രോക്താ വാജിനസ്താന്നിബോധത। യാജ്ഞവല്ക്യസ്യ ശിഷ്യാസ്തേ കണ്വവൈധേയശാലിനഃ ।। ൬൧.

ഇങ്ങനെ ചരകന്മാരെ വിശദീകരിച്ചു; ഇനി വാജിന്മാരെക്കുറിച്ച് കേൾക്കൂ. യാജ്ഞവൽക്യന്റെ ശിഷ്യന്മാരായ കണ്വൻ, വൈദേഹൻ, ശാലിനി എന്നിവരാണ് ഇവർ.

മധ്യന്ദിനശ്ച ശാപേയീ വിദിഗ്ധശ്ചാപ്യ ഉദ്ദലഃ। താമ്രായണശ്ച വാത്സ്യശ്ച തഥാ ഗാലവശൈശിരീ। ആടവീ ച തഥാ പര്ണീ വീരണീ സപരായണഃ ।। ൬൧.

മധ്യന്ദിനൻ, ശാപേയൻ, വിദിഗ്ധൻ, ഉദ്ദലൻ, താമ്രായണൻ, വാത്സ്യൻ, ഗാലവൻ, ശൈശിരി, ആടവി, പർണി, വീരണി, പരായണൻ എന്നിവരാണ് ഇവർ.

ഇത്യേതേ വാജിനഃ പ്രോക്താ ദശ പഞ്ച ച സംസ്മൃതാഃ। ശതമേകാധികം കൃത്സ്നം യജുഷാം വൈ വികല്പകാഃ ।। ൬൧.

ഇങ്ങനെ പതിനഞ്ച് വാജിന്മാരെ ഓർക്കുന്നു. മൊത്തം നൂറ്റിയൊന്ന് യജു സംഹിതകൾ ഉണ്ട്.

പുത്രമധ്യാപയാമാസ സുമന്തുമഥ ജൈമിനിഃ। സുമന്തുശ്ചാപി സുത്വാനം പുത്രമധ്യാപയത്പ്രഭുഃ। സുകര്മാണം സുതം സുത്വാ പുത്രമധ്യാപയത്പ്രഭുഃ ।। ൬൧.

പിന്നീട് ജയിമിനി തന്റെ മകനായ സുമന്തുവിനെ പഠിപ്പിച്ചു. സുമന്തുവും തന്റെ മകനെ പഠിപ്പിച്ചു. സുകർമാവും തന്റെ മകനെ പഠിപ്പിച്ചു.

സ സഹസ്രമധീത്യാശു സുകര്മാപ്യഥ സംഹിതാഃ। പ്രോവാചാഥ സഹസ്രസ്യ സുകര്മാ സൂര്യവര്ചസഃ ।। ൬൧.

സുകർമാവ് വളരെ വേഗത്തിൽ ആയിരം സംഹിതകൾ പഠിച്ചു. പിന്നെ, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ളവനായി, ആ ആയിരം സംഹിതകൾ മറ്റുള്ളവർക്കും പഠിപ്പിച്ചു.

അനധ്യായേഷ്വധീയാനാംസ്താഞ്ജഘാന ശതക്രതുഃ। പ്രായോപവേശമകരോത്തതോഽസൌ ശിഷ്യകാരണാത് ।। ൬൧.

നിഷിദ്ധ സമയങ്ങളിൽ പഠിച്ചവരെ ഇന്ദ്രൻ ശിക്ഷിച്ചു. അതിനുശേഷം, ശിഷ്യന്മാരുടെ കാരണത്താൽ സുകർമാവ് ഉപവാസം ആരംഭിച്ചു.

ക്രുദ്ധം ദൃഷ്ട്വാ തതഃ ശക്രോ വരമസ്മൈ ദദൌ പുനഃ। ഭാവിനൌ തേ മഹാവീര്യൌ ശിഷ്യാവനലവര്ചസൌ ।। ൬൧.

അവനെ കോപത്തോടെ കണ്ട ഇന്ദ്രൻ വീണ്ടും ഒരു വരം നൽകി: 'നിന്റെ രണ്ട് ശിഷ്യന്മാർ വലിയ ശക്തിയും തീപോലുള്ള തേജസ്സും ഉള്ളവരായി ജനിക്കും.'

അധീയാനൌ മഹാപ്രാജ്ഞൌ സഹസ്രം സഹിതാവുഭൌ। ഏതൌ സുരൌ മഹാഭാഗൌ മാ ക്രുധ്യ ദ്വിജസത്തമ ।। ൬൧.

'ഈ രണ്ട് പേർ വലിയ ജ്ഞാനികളും ഒരുമിച്ച് പഠിക്കുന്നവരുമാണ്. അവർ ആയിരം സംഹിതകൾ പഠിക്കും. ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, ഇവർ ദൈവിക അനുഗ്രഹമുള്ളവർ ആകയാൽ ദയവായി കോപിക്കരുത്.'

ഇത്യുക്ത്വാ വാസവഃ ശ്രീമാന്സുകര്മാണം യശസ്വിനമ്। ശാന്തക്രോധം ദ്വിജം ദൃഷ്ട്വാ തത്രൈവാന്തരധീയത ।। ൬൧.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, മഹത്വമുള്ള ഇന്ദ്രൻ, പ്രശസ്തനായ സുകർമാവിനെ ശാന്തനായതും കോപം വിട്ടതും കണ്ടു, അവിടെത്തന്നെ അദൃശ്യനായി.

തസ്യ ശിഷ്യോ ഭവേദ്ധീമാന്പൌഷ്യഞ്ജീ ദ്വിജസത്തമാഃ। ഹിരണ്യനാഭഃ കൌശിക്യൌ ദ്വിതീയോഽഭൂന്നരാധിപഃ ।। ൬൧.

ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, സുകർമാവിന്റെ ശിഷ്യൻ ധീരനായ പൗഷ്യഞ്ജിയാണ്. രണ്ടാമൻ രാജകുമാരനായ ഹിരണ്യനാഭൻ കൗശിക്യനാണ്.

അധ്യാപയത്തു പൌഷ്യഞ്ജീ സഹസ്രാര്ദ്ധന്തു സംഹിതാഃ। തേനാന്യോദീച്യസാമാന്യാഃ ശിഷ്യാഃ പൌഷ്യഞ്ജിനഃ ശുഭാഃ ।। ൬൧.

പൗഷ്യഞ്ജി ആയിരത്തിൽ പാതി സംഹിതകൾ പഠിപ്പിച്ചു. അതിനാൽ, പൗഷ്യഞ്ജിയുടെ ശിഷ്യന്മാർ ഉത്തരം ഭാഗത്തെ സാമവേദികൾ എന്നറിയപ്പെട്ടു.

ശതാനി പഞ്ച കൌശിക്യഃ സംഹിതാനാഞ്ച വീര്യവാന്। ശിഷ്യാ ഹിരണ്യനാഭസ്യ സ്മൃതാസ്തേ പ്രാച്യസാമഗാഃ ।। ൬൧.

ശക്തനായ കൗശിക്യൻ അഞ്ചു നൂറ് സംഹിതകൾ പഠിപ്പിച്ചു. ഹിരണ്യനാഭന്റെ ശിഷ്യന്മാർ കിഴക്കൻ സാമവേദികൾ എന്നറിയപ്പെടുന്നു.

ലോകാക്ഷീ കുഥുമിശ്ചൈവ കുശീതീ ലാങ്ഗലിസ്തഥാ। പൌഷ്യഞ്ജിശിഷ്യാശ്ചത്വാരസ്തേഷാം ഭേദാന്നിബോധത ।। ൬൧.

ലോകാക്ഷി, കുതുമി, കുശീതീ, ലാംഗലി—ഈ നാലുപേരും പൗഷ്യഞ്ജിയുടെ ശിഷ്യന്മാരാണ്. അവരുടെ ശാഖകൾക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ കേൾക്കൂ.

രാണായനീയഃ സ ഹി തണ്ഡിപുത്രസ്തസ്മാദന്യോ മൂലചാരീ സുവിദ്വാന്। സകതിപുത്രഃ സഹസാത്യപുത്ര ഏതാന് ഭേദാന് വിത്ത ലോകാക്ഷിണസ്തു ।। ൬൧.

തണ്ടിയുടെ മകനായ രാണായനീയനും, മറ്റൊരുവൻ ആയ മൂലചാരിയും, സകതിപുത്രനും സഹസാത്യപുത്രനും—ഇവരാണ് ലോകാക്ഷിയുടെ ശാഖകൾ.

ത്രയസ്തു കുഥുമേഃ പുത്രാ ഔരസോ രസപാസരഃ। ഭാഗവിത്തിശ്ച തേജസ്വീ ത്രിവിധാഃ കൌഥുമാഃ സ്മൃതാഃ ।। ൬൧.

കുതുമിക്ക് ജന്മം കൊണ്ടുള്ള മൂന്നു മക്കളുണ്ടായിരുന്നു: രസപാസരൻ, ഭാഗവിറ്റി, അത്ഭുതമായ തേജസ്സുള്ളവൻ. ഇവരാണ് കൌതുമരുടെ മൂന്നു ശാഖകൾ.

ശൌരിദ്യുഃ ശ്രൃങ്ഗിപുത്രശ്ചദ്വാവേതൌ ചരിതവ്രതൌ। രാണായനീയഃ സൌമിത്രിഃ സാമവേദവിശാരദൌ ।। ൬൧.

ശൗരിദ്യു, ശ്രൃംഗിപുത്രൻ—ഇരുവരും നല്ല ആചാരമുള്ളവർ, കൂടാതെ രാണായനീയൻ, സുമിത്രയുടെ മകൻ—ഇവരാണ് സാമവേദത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ.

പ്രോവാച സംഹിതാസ്തിസ്രഃ ശ്രൃങ്ഗിപുത്രോ മഹാതപാഃ। ചൈലഃ പ്രാചീനയോഗശ്ച സുരാലശ്ച ദ്വിജോത്തമാഃ ।। ൬൧.

മഹാതപസ്വിയായ ശ്രൃംഗിപുത്രൻ മൂന്നു സംഹിതകൾ പഠിപ്പിച്ചു: കൈല, പ്രാചീനയോഗ, സുരാല. ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഇവരാണ്.

പ്രോവാച സംഹിതാഃ ഷട്തു പാരാശര്യസ്തു കൌഥുമഃ। ആസുരായണവൈശാഖ്യൌ വേദവൃദ്ധപരായണൌ ।। ൬൧.

കൌതുമനായ പാർാശര്യൻ ആറു സംഹിതകൾ പഠിപ്പിച്ചു: ആസുരായണനും വൈശാഖ്യനും, ഇരുവരും വേദത്തിൽ സ്ഥിരമായവർ.